VII SA/Wa 1099/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.), Joanna Kruszewska-Grońska, Asesor WSA, Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zychora, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę VII SA/Wa 1099/18 UZASADNIENIE Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] marca 2018 r. decyzję znak [...] po ponownym rozpatrzeniu, w związku z wyrokiem NSA z 13 stycznia 2017r. sygn. akt II OSK 1005/15, odwołania O. S.A. (określanego dalej jako "Spółka") z dnia 25 listopada 2013 r. , od decyzji Wojewody [...] z [...] listopada 2013r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę - utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Decyzją z dnia [...] listopada 2013r. Wojewoda [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2013r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku warsztatu usługowego z zapleczem socjalnym, garażem i częścią mieszkalną. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w sprawach dotyczących wznoszenia budowli dla obiektów zlokalizowanych w pobliżu sieci gazowych stosuje się przepisy obowiązujące w dacie otrzymania pozwolenia na budowę lub dacie wznoszenia budynku lub budowli, gdy pozwolenie nie jest wymagane. Wojewoda [...] uznał zatem, że w dniu wydania decyzji przez Starostę [...], to jest w dniu [...] kwietnia 2013 r. obowiązywały przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. 2001, nr 97, poz. 1055). W ocenie Wojewody [...] nie ma podstaw, aby dla obiektów obecnie zlokalizowanych w pobliżu sieci gazowych stosować normatywy odległościowe przepisów nie obowiązujących w dacie wydania decyzji. Spółka złożyła odwołanie od decyzji Wojewody [...] zarzucając zaskarżonej decyzji: i) naruszenie art. 156 §1 pkt 2 kpa przez przyjęcie, że w sprawie nie występują przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę; (ii) naruszenie art. 6 kpa poprzez wydanie rozstrzygnięcia pozostającego w sprzeczności z obowiązującym porządkiem prawnym; (iii) naruszenia art. 7 poprzez wydanie rozstrzygnięcia pozostającego w opozycji do obowiązku stania na straży praworządności przez organ administracji; (iv) naruszenie §89 Rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż warunki techniczne, określone w przedmiotowym rozporządzeniu, mają zastosowanie do sieci gazowych wybudowanych w okresie poprzedzającym wejście w życie przedmiotowego rozporządzenia. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...], ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] lutego 2014 r. wydał decyzję uchylającą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. i umorzył postępowanie organu I instancji stwierdzając brak podstaw do przyznania Spółce przymiotu strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. Spółka złożyła skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 859/14 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę podzielając argumentację organu. Spółka wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od powyższego wyroku WSA w Warszawie z dnia 11 grudnia 2014 r. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego: i) art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że zarówno w sprawach o pozwolenie na budowę prowadzonych w zwykłym trybie, jak i w trybach nadzwyczajnych, w tym sprawach o stwierdzenie nieważności decyzji takiego pozwolenia, krąg podmiotów powinien być identycznie ustalony na podstawie przepisu art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego; ii) (ii) art. 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 1978 r. Nr 21, poz. 94) poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie będące wynikiem przyjęcia, że zawarta w przytoczonym przepisie norma reguluje wymóg obowiązujący w procesie sytuowania gazociągu przy istniejącej zabudowie, a nie dotyczy zjawiska odwrotnego, tj. sytuowania budynków przy istniejącym gazociągu. Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 1005/15 na podstawie art. 188 w związku z art. 145 §1 pkt 1 lit. c oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz zaskarżoną decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż ograniczenie stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę oprócz inwestora do właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, jak stanowi art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, nie może naruszać postanowień art. 28 k.p.a., jeżeli zgodnie z tym przepisem przymiot strony powinny mieć jeszcze inne podmioty, jak np. te, o których mowa w artykule 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedsiębiorstwo (operator), do którego należą urządzenia przesyłowe, o których mowa w art. 49 § 1 ustawy Kodeks cywilny, jako podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej, jest stroną w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, jeżeli urządzenia te znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu. W kwestii drugiego zarzutu skargi kasacyjnej, dotyczącego naruszenia art. 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. przepis ten już nie obowiązywał. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w dniu 5 kwietnia 2013 r., a więc w dacie wydania decyzji Starosty [...], kwestionowanej w drodze postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji, powinny mieć w tej sprawie zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 97 poz. 1055). Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] marca 2018 r. po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, iż nie zostało w sposób rażący naruszone rozporządzenie Ministra Gospodarki Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 97 poz. 1055), gdyż zgodnie z §9 ust. 6 pkt 1 lit. a w zw. z §9 ust. rozporządzenia szerokość stref kontrolowanych, w których nie należy wznosić budynków dla gazociągów wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej do DN 150 włącznie wynosi 4 m. Natomiast sporny budynek został zaprojektowany w odległości ok 7 m od gazociągu. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał również, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie jest obarczona żadną z wad wymienionych a w art. 156 §1 kpa tj. decyzja nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżona decyzja: (i) nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, (ii) nie została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, (iii) nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej wykonalność nie miała charakteru trwałego, a w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, (iv) nie zawierała wady powodującej jej nieważność z mocy prawa. Pismem z dnia 26 marca 2018 r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. obrazę przepisów prawa materialnego: i) art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest uprawniony do oceny spornej inwestycji z normami budowlanymi dotyczącymi gazociągów ponieważ uprawnienie to nie wynika z wymienionego przepisu; (ii) art. 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe poprzez jego błędną wykładnię wyrażającą się w przyjęciu, iż jego treść nie wyłącza zastosowania przepisów rozporządzenia dotyczących odległości usytuowania obiektów budowlanych od istniejących gazociągów, jeżeli obiekty te mają być realizowane w okresie obowiązywania rozporządzenia (iii) art. 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe wraz z normą branżową BN-80 8976-31 "Odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych" poprzez ich niezastosowanie. Spółka w skardze zarzuciła także naruszenie przepisów o postępowaniu tj. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego możliwości składania wniosków. Wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r., decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych, ewentualnie o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 20 sierpnia 2018 r. uczestnik postępowania – P. K. wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, przy czym nie jest związany granicami skargi. W kontrolowanej sprawie postępowanie toczyło się w oparciu o przepisy art.156-158 k.p.a., a zatem jego przedmiotem było ustalenie, czy kwestionowana przez Skarżącą decyzja, została wydana z wadami, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. W toku takiego postępowania organ administracji bada czy przy wydawaniu orzeczenia podlegającego weryfikacji zostały spełnione ustawowe wymagania warunkujące wydanie orzeczenia zgodnego z prawem. Poza sporem pozostaje okoliczność, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej , jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi formę nadzoru. Postępowanie nadzorcze podlega takim samym regułom procesowym, jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami, o których stanowi art.156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba, że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. W orzecznictwie przyjęto, że naruszenie prawa tylko wtedy ma charakter "rażący", gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, gdy wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem albo uchylono obowiązek. Przyjmuje się, że cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą, a nadto gdy tak wydana decyzja nie może być zaakceptowana przez organy praworządnego państwa i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Uwzględniając powyższe uznać należało, że zarzuty podniesione przez stronę Skarżącą są całkowicie nieuzasadnione. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że zarówno organy orzekające w niniejszej sprawie, jak i sąd związane są oceną prawną i wskazaniami , co do dalszego postępowania, wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku wydanym w dniu 13 stycznia 2017r. sygn. II OSK 1005/15, stosownie do treści art.153 p.p.s.a. Po wtóre, Sąd w składzie orzekającym w pełni aprobuje i podziela ustalenia faktyczne oraz towarzyszącą im ocenę prawną , dokonane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, stąd też nie zachodzi potrzeba ich ponownego przytaczania w tym miejscu uzasadnienia. W odniesieniu do zarzutów skargi , Sąd nie znajduje podstaw do ich uwzględnienia. Brak jest w szczególności podstaw do uznania , że organy orzekające w sprawie niniejszej naruszyły treść art. 35 ustawy prawo budowlane. Skarżąca Spółka wywodzi w skardze , że przepisami techniczno- budowlanymi , które mają zastosowanie w sprawie są przepisy rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, które obowiązywały w dacie wydania kontrolowanej decyzji. Wskazuje , że § 5 tego rozporządzenia precyzuje, iż minimalne odległości sieci gazowych od obiektów terenowych zapewniające bezpieczeństwo ludzi i mienia oraz warunki jakie powinny by zachowane w stosunku do tych obiektów określają odrębne przepisy. Zdaniem Skarżącej pod pojęciem odrębnych przepisów należy rozumieć normy branżowe, przy czym w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje norma branżowa BN-80 8976 – 31 "odległości poziome gazociągów wysokiego ciśnienia od obiektów terenowych". Stanowisko to, zdaniem Sądu nie zasługuje na aprobatę. Zważyć należy, że niezależnie od tego, że w dacie wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013r. , na co zwrócił uwagę NSA w wyroku II OSK 1005/15, obowiązywało rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, podkreślenia wymaga, że pod pojęciem przepisów odrębnych nie można rozumieć norm branżowych. Normy te nie mają bowiem charakteru norm powszechnie obowiązujących jako źródła prawa w rozumieniu art.87 Konstytucji RP. Zgodnie z treścią art.5 ust.1 ustawy z dnia 12 września 2002r. o normalizacji uznać należy, że " Polska Norma jest normą krajową przyjętą w drodze konsensusu i zatwierdzoną przez krajową jednostkę normalizacyjną, powszechnie dostępną, oznaczoną – na zasadzie wyłączności – symbolem PN". Stosownie zaś do ust. 3 cytowanego przepisu , stosowanie tak zdefiniowanej normy jest dobrowolne. Trafnie zatem argumentował organ w odpowiedzi na skargę, że w dacie wydawania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę nie istniał obowiązek stosowania takich norm , zwłaszcza przy projektowaniu obiektów budowlanych. Zaznaczenia wymaga ponadto, że tak przepisy rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978r. w sprawie warunków technicznych , jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, jak również kolejnego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. w tym przedmiocie , nie regulowały warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki wznoszone w sąsiedztwie sieci gazowych , lecz obiektów tych właśnie sieci. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 89 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001r. poprzez błędną wykładnię oraz zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego przez niezastosowanie art. 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. 1978 r. Nr 21, poz. 94). Sąd zwraca uwagę na treść uzasadnienia przywołanego wyżej wyroku NSA z dnia 13 stycznia 2017r. sygn. II OSK 1005/15, wiążącego dla organów orzekających w sprawie oraz sądu w niniejszym postępowaniu. Sąd ten jednoznacznie wskazał, że zarzut drugi skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 5 rozporządzenia Ministra Górnictwa z dnia 18 sierpnia 1978 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe, niestety nie ma usprawiedliwionych podstaw, gdyż w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. przepis ten już nie obowiązywał. W dniu[...] kwietnia 2013 r., a więc w dacie wydania decyzji Starosty [...], kwestionowanej w drodze postępowania o stwierdzenie nieważności tej decyzji, powinny mieć w tej sprawie zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz.U. z 2001 r. Nr 97 poz. 1055). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przepisy powyższego rozporządzenia powinny mieć zastosowanie w stosunku do obiektów budowlanych sytuowanych w pobliżu istniejących gazociągów, jak i w sprawach dotyczących sytuowania gazociągów w pobliżu istniejących obiektów budowlanych. Przepis § 89 omawianego rozporządzenia wprowadza pewne ograniczenia co do stosowania tego rozporządzenia w stosunku do gazociągów, stacji gazowych, punktów redukcyjnych tłoczni i magazynów gazu wybudowanych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia i dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę. Nie można jednak tego przepisu rozumieć w ten sposób, że nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia, dotyczące odległości usytuowania obiektów budowlanych od istniejących gazociągów, jeżeli te obiekty mają być realizowane w okresie obowiązywania niniejszego rozporządzenia. Takie rozumienie § 89 rozporządzenia stanowiłoby zaprzeczenie jego ratio legis. Należy zauważyć, że w omawianym przepisie wyraźnie wymieniono do czego nie stosuje się przepisów rozporządzenia, nie można tego katalogu dowolnie rozszerzać na inne obiekty tam niewymienione, gdyż doszłoby się do wniosku, że nie ma żadnych ograniczeń ani norm prawnych w tym zakresie (patrz wyrok NSA z 9 grudnia 2016 r., II OSK 692/15). Tak więc w dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2013 r. organ powinien brać pod uwagę w szczególności § 9 wyżej wymienionego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. Podkreślić należy, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego , respektując wskazane wytyczne, w oparciu o treść § 5 pkt.1 lit.d wskazanego rozporządzenia z dnia 30 lipca 2001r. ustalił, że gazociągi wysokiego ciśnienia to gazociągi o ciśnieniu powyżej 1,6 MPa do 10 MPa włącznie . Na podstawie zaś § 9 ust.6 pkt.1 lit.a w zw. z § 9 ust.3 tego rozporządzenia ustalił, że szerokość stref kontrolowanych , w których nie należy wznosić budynków, dla gazociągów wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej do DN 150 włącznie , wynosi 4m. Tym samym zasadnie uznał, że posadowienie spornego obiektu w odległości 7 m od analizowanego gazociągu, nie może zostać uznane za rażąco naruszające regulacje zawarte w omawianym rozporządzeniu z dnia 30 lipca 2001r. Zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie zaś do art. 10 § 1 k.p.a. obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Wbrew zarzutom skargi , organy rozpoznające sprawę wskazanemu przepisowi nie uchybiły w sposób mogący wpłynąć na przebieg i wynik postępowania. Zgodnie bowiem z wypracowanym orzecznictwem sądów administracyjnych, dla skuteczności zarzutu naruszenia zasady czynnego udziału stron w toczącym się postępowaniu administracyjnym, koniecznym jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie, realizację przysługujących jej praw i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe zaś w okolicznościach omawianej sprawy nie miało miejsca. Biorąc powyższe pod uwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.