I SA/Sz 820/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Woźniak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi M.S. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą E. na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa z dnia 31 sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" oddala skargę. M. S., prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą [...] – [...] M. S. (dalej: "skarżąca"), w dniu 19 lutego 2018 r. złożyła do siedziby L. G. D. "[...]" (dalej: "LGD"), wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 " Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014-2020. Operacja - "Utworzenie kreatywnego parku zabaw [...] w miejscowości P. przez [...] - [...] M. S.". Rozstrzygnięciem z dnia [...] r., nr [...] [...], Zarząd Województwa Wydział Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich poinformował skarżącą, że [...] Województwa Z. odmówił przyznania wnioskowanej pomocy. Organ dokonał weryfikacji dokumentacji aplikacyjnej pod kątem wymogu wynikającego z § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 września 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach poddziałania "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność" objętego PROW na lata 2014- 2020 (t.j. Dz.U. 2017, poz. 772 ze zm., dalej: "Rozporządzenie"), tj. czy M. S. w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy ([...] r.) wykonywała łącznie co najmniej przez 365 dni działalność gospodarczą. Dokonując weryfikacji okresów zawieszeń i wznowień działalności gospodarczej skarżącej w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, organ uznał, że skarżąca nie wykonywała przez co najmniej 365 dni łącznie działalności gospodarczej. Łączny okres wykonywania działalności gospodarczej wynosił bowiem 357 dni. Jednocześnie, ustalono, że skarżąca w dniu 21 maja 2018 r., a zatem już po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy, dokonała zmiany we wpisie do ewidencji poprzez określenie nowej, wcześniejszej daty wznowienia działalności gospodarczej na dzień 1 lutego 2018 r. Z uwagi na braki wniosku i oczywiste omyłki, organ wezwał skarżącą do usunięcia wskazanych braków i poprawienia oczywistych omyłek pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. W uwadze nr 10 poproszono o ponowne przeanalizowanie wyboru wskaźników obowiązkowych, których wykazanie jest warunkiem przyznania pomocy. Skarżąca wskazała tylko wskaźnik - liczba utworzonych miejsc pracy - [...]. 31 lipca 2018 r. w odpowiedzi na uwagę 10, skarżąca nie dokonała zmian we wniosku o przyznanie pomocy w sekcji B.III 7.1 Wskaźniki obowiązkowe, uzasadniając w treści pisma przewodniego, że przeanalizowano ponownie założone wskaźniki i ich wartość pozostaje bez zmian. Podsumowując zapisy wniosku o przyznanie pomocy po uzupełnieniach, organ uznał, że operacja zakłada utworzenie co najmniej jednego miejsca pracy, natomiast nie zakłada utrzymania miejsca pracy przez co najmniej 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej, wobec czego skarżąca nie kwalifikuje się do przyznania pomocy, ponieważ nie spełnia założeń wynikających z Rozporządzenia - § 7 ust. 1 pkt. 2 lit b. Nadto, w odpowiedzi na uwagę 28, skarżąca załączyła dowody, z których jednoznacznie wynikało, że działalność gospodarczą zawieszoną w dniu 28 grudnia 2017 r. wznowiła w dniu 19 lutego 2018 r. Było to działanie zgodne z ówcześnie obowiązującymi przepisami gdzie dzień złożenia wniosku o wznowienie działalności gospodarczej był też dniem wznowienia tej działalności. Zdaniem organu, z powyższego wynika, że w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, skarżąca nie wykonywała przez co najmniej 365 dni łącznie działalności gospodarczej. Łączna ilość dni wykonywania tej działalności wynosiła bowiem 357 dni. Dopiero po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy, skarżąca w dniu 21 maja 2018 r. dokonała zmiany danych we wpisie do CEIDG poprzez zmianę daty wznowienia działalności gospodarczej z dnia 19 lutego 2018 r. na dzień 1 lutego 2018 r. Zmiana ta była formalnie możliwa albowiem z dniem wejścia w życie (tj. 30 kwietnia 2018 r.) ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 646), zmieniły się częściowo m.in. zasady dotyczące zawieszania działalności gospodarczej. W ocenie organu, już po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy i zorientowaniu się, że nie jest spełniony podstawowy warunek wykonywania działalności gospodarczej, wykorzystując możliwości płynące ze znowelizowanych przepisów, skarżąca doprowadziła do formalnej zmiany, tj. cofnięcia daty wznowienia działalności. Zdaniem organu, skarżąca w sposób sztuczny, starała się stworzyć warunki do przyznania pomocy. Potwierdzeniem tego są również dowody opłacenia składek ZUS wynikających z deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA. Wynika bowiem z nich, że składki te zostały uiszczone dopiero w dniu 18 lipca 2018 r., a zatem na długo po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego aktu w przedmiocie odmowy przyznania pomocy oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. poz. 647), w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, poprzez niezastosowanie norm prawnych wynikających z tych przepisów w aktualnym ich brzmieniu, co w rezultacie doprowadziło do błędnego uznania, że skarżąca wznowiła działalność gospodarczą [...] - [...] M. S. w dniu 19 lutego 2018 r., podczas gdy na podstawie wymienionych przepisów Zarząd Województwa winien przyjąć, że dniem wznowienia działalności gospodarczej była data wskazana w piśmie z dnia 21 maja 2018 r. skierowanym przez skarżącą do CEIDG, tj. w dniu 1 lutego 2018 r.; b) inne naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej: "K.p.a.") i art. 77 § 1 K.p.a. oraz art. 80 K.p.a. w zw. z art. 4 oraz art. 27 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programów Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1913 ze zm.- dalej: "ustawa PROW"), poprzez niezapewnienie skarżącej możliwości bezpośrednio przed odmową przyznania pomocy wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz uniemożliwienie jej złożenia uzupełniających wniosków dowodowych, i tym samym niezebranie w sposób wyczerpujący całego, niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, materiału dowodowego, a także dokonanie dowolnej i niezgodnej z zasadami logicznego rozumowania oceny dotychczas zgromadzonych dowodów, co doprowadziło do przedwczesnego, błędnego i dowolnego uznania za nieudowodnioną okoliczności wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej w okresie od 1 do 19 lutego 2018 r., podczas gdy prawidłowa i zgodna zasadami logicznego rozumowania ocena zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, w tym przy uwzględnieniu także uzupełniających dowodów z dokumentów w postaci wyciągu z rachunku bankowego skarżącej oraz pozostałych dowodów, w tym deklaracji ZUS DRA za okres lutego 2018 r., prowadzi do wniosku, że skarżąca faktycznie wykonywała działalność gospodarczą także w okresie od 1 do 19 lutego 2018 r.; c) skutkujące powyższym naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającym rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. UE, L. z 2013 r. Nr 347, str. 549 ze zm., (dalej: "Rozporządzenie Nr 1306/2013), poprzez jego zastosowanie wskutek błędnego i dowolnego uznania, że skarżąca sztucznie stworzyła warunki wymagane do uzyskania korzyści w ramach wsparcia, podczas gdy swobodna, zgodna z zasadami prawidłowego rozumowania ocena zebranego w sposób wyczerpujący materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarżąca faktycznie wykonywała działalność gospodarczą także w okresie od 1 do 19 lutego 2018 r., czym też bezpodstawne było zastosowanie art. 60 Rozporządzenia Nr 1306/2013; d) skutkujące powyższym naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie § 7 ust 1 pkt 1 Rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że nie została spełniona w tym zakresie przesłanka przyznania pomocy, którą to przesłanką winno być wykonywanie działalności gospodarczej przez co najmniej 365 dni w ciągu 3 lat przed dniem złożenia wniosku, podczas gdy prawidłowe ustalenia stanu faktycznego i prawnego prowadzą do wniosku, iż skarżąca w ciągu 3 lat przed dniem złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania wykonywała działalność gospodarczą przez co najmniej 365 dni; e) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie § 7 ust 1 pkt lit b) Rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że nie została spełniona w tym zakresie przesłanka przyznania pomocy, którą to przesłanką winno być zapewnienie przez skarżącą, że utrzyma miejsca pracy które zostaną utworzone w ramach realizacji operacji, do dnia, w którym upłynął 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej, podczas gdy skarżąca zapewniła, iż utrzyma 4 miejsca pracy na okres 3 lat od dnia wypłaty płatności końcowej. Z uwagi na powyższe, skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci wyciągu z rachunku bankowego skarżącej, na okoliczność wykonywania przez skarżącą działalności gospodarczej w okresie lutego 2018 r., albowiem dowód ten, w ocenie skarżącej, jest niezbędny do wyjaśnienia istotnej wątpliwości i nie spowoduje zarazem nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła argumentację podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę, Zarząd Województwa wniósł o jej oddalenie jako pozbawionej usprawiedliwionych podstaw. Na rozprawie dnia 9 stycznia 2019 r. Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zw. dalej: "p.p.s.a."), oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy PROW, w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, podmiot właściwy w sprawie o przyznanie pomocy informuje podmiot ubiegający się o przyznanie pomocy, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. W przypadku, o którym mowa w ust. 1, podmiotowi ubiegającemu się o przyznanie pomocy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 35 ust. 2 ustawy PROW). Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest informacja Zarządu Województwa z dnia 31 sierpnia 2018 r. o odmowie przyznania pomocy na dofinansowanie operacji pod tytułem "Utworzenie kreatywnego parku zabaw [...] w miejscowości P. przez [...] - [...] M. S.". Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 "Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Procedurę oraz przesłanki udzielenia pomocy reguluje ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 140 ze zm.), ustawa PROW oraz wymienione na wstępie Rozporządzenie, które wydano na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy prawidłowo organ uznał, że zachodzą przesłanki do odmowy przyznania pomocy wnioskowanej przez skarżącą. Zdaniem organu, skarżąca nie spełniła przesłanek określonych w § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b Rozporządzenia, a jej wniosek o przyznanie dofinansowania, wskazuje na sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania pomocy. W ocenie skarżącej, organ w sposób wadliwy ustalił stan faktyczny i prawny uznając, że nie spełniła ona przesłanek określonych w § 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. b Rozporządzenia oraz twierdząc, że sztucznie stworzyła warunki do uzyskania pomocy. Mając tak zakreślony przedmiot sporu wskazać należy, że zgodnie z zgodnie z przepisem § 7 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia, pomoc na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c jest przyznawana, jeżeli podmiot ubiegający się o jej przyznanie w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy wykonywał łącznie co najmniej przez 365 dni działalność gospodarczą, do której stosuje się przepisy ustawy - Prawo przedsiębiorców oraz nadal wykonuje tę działalność. Zgodnie z przepisem § 7 ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenia, pomoc na operację zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c jest przyznawana, jeżeli operat zakłada: a) utworzenie co najmniej jednego miejsca pracy w przeliczeniu na pełne etaty średnioroczne i jest to uzasadnione zakresem realizacji operacji, osoba, dla której zostanie utworzone to miejsce pracy, zostanie zatrudniona na podstawie umowy o pracę lub spółdzielczej umowy o pracę, b) utrzymanie miejsc pracy, w tym miejsc pracy, które zostaną utworzone w ramach realizacji operacji, do dnia, w którym upłyną 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej. Za bezzasadne uznać należy zarzuty naruszenia prawa materialnego art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz § 7 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Skarżąca w uzasadnieniu skargi szeroko analizuje kwestię zmian w przepisach, choć nie mają one istotnego znaczenia dla rozpoznawanej sprawy. Wskazać należy, że skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy w ramach poddziałania 19.2 w dniu 19 lutego 2018 r. Zatem, w dacie składania wniosku i w całym okresie jego rozpatrywania przez LGR czyli do dnia 10 maja 2018 r. brzmienie ww. przepisu był następujące: "Pomoc na operację w zakresie określonym w § 2 ust. 1 pkt 2 lit. c Rozporządzenia jest przyznawana, jeżeli podmiot ubiegający się o jej przyznanie w okresie 3 Iat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy wykonywał łącznie co najmniej przez 365 dni działalność gospodarczą, do której stosuje się przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalność gospodarczej, oraz nadal wykonuje tę działalność" (zmiana przepisu weszła w życie 11 maja 2018 r. Dz.U. 2018 poz. 861). Sąd podziela stanowisko organu, że mające miejsce w pierwszym półroczu 2018 r. zmiany dotyczące ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, ustawy Prawo przedsiębiorców, ustawy o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy nie mają istotnego znaczenia w sprawie. Zarówno LGD, jak i organ dokonywały weryfikacji spełnienia warunku o tożsamej treści. Weryfikacja wniosku skarżącej przez Radę LGD zakończyła się w dniu 4 kwietnia 2018 r., kiedy to została podjęta uchwała Rady Decyzyjnej Lokalnej Grupy Działania [...] m.in. w sprawie wybrania operacji skarżącej do finansowania. 11 kwietnia 2018 r. cały konkurs został złożony przez LGD do Województwa Z.. Zatem, wszystkie działania organu wybierającego wniosek do realizacji, zostały zrealizowane przed wejściem w życie zmiany treści § 7 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia. Operacja skarżącej została wybrana przez Radę LGD do realizacji pomimo tego, że nie został spełniony warunek określony ww. przepisem. Z akt sprawy wynika, że w korespondencji prowadzonej pomiędzy organem a LGD (pisma z maja 2018 r.) LGD wskazała wprost, że "dla wniosku [...] dokonano mylnej weryfikacji wykonywania przez wnioskodawcę działalności gospodarczej łącznie przez co najmniej 365 w okresie 3 lat poprzedzających dzień złożenia wniosku o przyznanie pomocy, co spowodowane było licznymi zawieszeniami prowadzonej działalności gospodarczej przez wnioskodawcę". Wątpliwe jest zatem twierdzenie skarżącej, że "w dniu w którym skarżąca wniosła o wpis informacji o dacie wznowienia działalności, nie miała jeszcze wiedzy o zaistnieniu potrzeby - bezpodstawnego - wykazania wykonywania działalności gospodarczej, albowiem w tym czasie znała jedynie pozytywną ocenę, wydaną przez Lokalną Grupę Działania". Nadto, czynności, które skarżąca wskazała jako wykonywanie w okresie od 1 do 18 lutego 2018 r. działalności gospodarczej, tj. cztery przelewy, skarżąca mogła wykonać w ramach zawieszonej działalności gospodarczej (której stan dopuszcza między innymi wykonywanie "czynności zachowawczych", przyjmowania należności i regulowania zobowiązań). Nie ulega zatem wątpliwości, że gdyby LGD prawidłowo ustaliła liczbę dni wykonywania działalności gospodarczej to wybór operacji do realizacji nie zostałby dokonany, z uwagi na fakt, że warunek określony w § 7 ust. 1 pkt. 1 Rozporządzenia nie został spełniony. Słusznie przy tym organ wskazał, że w stanie prawnym obowiązującym w czasie składania wniosku przez skarżącą oraz jego rozpatrywania przez Radę LGD nie było możliwości złożenia przez przedsiębiorcę wniosku w przedmiocie wznowienia działalności gospodarczej - z datą wcześniejszą niż samo złożenie wniosku. Dopiero z dniem wejścia w życie, w dniu 3 kwietnia 2018 r., ustawy z dnia z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców, zmieniły się częściowo m.in. zasady dotyczące zawieszania działalności gospodarczej. I tak, zgodnie z art. 24 ust. 1 ww. ustawy, zawieszenie wykonywania działalności gospodarczej oraz wznowienie wykonywania działalności gospodarczej następują na wniosek przedsiębiorcy, chyba że przepis odrębny stanowi inaczej. Kluczowa dla analizowanego zagadnienia była jednak zmiana wprowadzona nas mocy art. 24 ust. 2. Zgodnie z tym przepisem w przypadku przedsiębiorcy wpisanego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, okres zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej rozpoczyna się od dnia wskazanego we wniosku o wpis informacji o zawieszeniu wykonywania działalności gospodarczej i trwa do dnia wskazanego w tym wniosku albo do dnia wskazanego we wniosku o wznowienie wykonywania działalności gospodarczej. Analiza tego nowego przepisu prowadzi do stwierdzenia, że jest on pozbawiony wcześniej obowiązującej treści, tj. że dzień podjęcia działalności nie mógł być wcześniejszy niż dzień złożenia wniosku. Zmiana daty wznowienia działalności gospodarczej przez skarżącą z dnia 19 lutego 2018 r. na dzień 1 lutego 2018 r. była również możliwa po dniu 30 kwietnia 2018 r. z uwagi na przepisy nowej ustawy z dnia o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy. W jej art. 19 ust. 1 przyjęto bowiem, że CEIDG dopisuje do wpisu przedsiębiorcy informację o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, począwszy od dnia następującego po upływie ostatniego dnia okresu zawieszenia wskazanego we wniosku o zawieszenie działalności gospodarczej, o którym mowa w art. 24 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców, chyba że przedsiębiorca złoży wniosek o wpis informacji o wznowieniu wykonywania działalności gospodarczej wskazujący inny dzień. Za bezzasadny uznać należy także zarzut naruszenia art. 60 Rozporządzenia Nr 1306/2013. W myśl art. 60 ww. Rozporządzenia, bez uszczerbku dla przepisów szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z celami tego prawodawstwa. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) w swoim orzecznictwie wielokrotnie stwierdzał, że żaden podmiot nie może powoływać się na normy prawa unijnego w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie (zob. w szczególności wyrok z dnia 12 maja 1998 r. w sprawie C-367/96 [...]. I-2843, pkt 20; z dnia 23 marca 2000 r. w sprawie C-373/97 [...]. [...], pkt 33, oraz z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-32/03 [...] oraz C-94/05 [...] przeciwko [...], dostępne na stronie internetowej: [...]). Przez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności należy rozumieć sztuczne wykreowanie określonych elementów stanów faktycznych, czy też manipulowanie nimi tak, aby odpowiadały one nie przepisowi prawnemu, który miałby w "normalnym" układzie rzeczy zastosowanie, ale przepisowi dla autora tej kreacji (manipulacji) korzystniejszemu (por. M. Godlewska, Pojęcie nadużycia prawa w prawie UE (cz. I), "Europejski Przegląd Sądowy" 2011, nr 6(69), s. 25-26). W wyroku z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 2576/14 (dostępny na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że kwestia sztucznego stworzenia warunków dotyczy określonych ustaleń faktycznych. Obowiązkiem organu w sprawie niniejszej było zatem dokonanie w tym zakresie niezbędnych ustaleń. W zaskarżonym akcie organ wykazał, że skarżąca już po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy i zorientowaniu się, że nie jest spełniony podstawowy warunek wykonywania działalności gospodarczej przez 365 dni, wykorzystując możliwości płynące ze znowelizowanych przepisów, doprowadziła do formalnej zmiany (tj. cofnięcia) daty wznowienia działalności, co świadczy o sztucznym stworzeniu warunków do uzyskania pomocy. O tworzeniu sztucznych warunków przyznania pomocy świadczył nie tyko fakt złożenia wniosku o wznowienie działalności gospodarczej - z dniem 1 lutego 2018 r. dopiero w dniu 21 maja 2018 r. ale także opłacenie składek ZUS wynikających z deklaracji rozliczeniowej ZUS DRA dopiero w dniu 18 lipca 2018 r., a zatem na długo po złożeniu wniosku o przyznanie pomocy (i to na skutek wezwania organu). Zdaniem Sądu, organ wykazał zaistnienia dwóch okoliczności, które zobligowany był udowodnić, to jest okoliczności obiektywnych, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania warunków określonych w prawodawstwie unijnym cel wskazany przez te przepisy nie został osiągnięty oraz okoliczności subiektywnych, z których wynika wola uzyskania korzyści wynikającej z uregulowań unijnych przez sztuczne stworzenie wymaganych do jej uzyskania przesłanek. Rozważenie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, nawet przy uwzględnieniu potwierdzeń przelewów dołączonych do skargi i zawnioskowanych jako dowody w sprawie, prowadzą do jednoznacznej konstatacji, że w okresie od 1 lutego 2018 r. do 18 lutego 2018 r. działalność gospodarcza nie była faktycznie przez skarżącą wykonywana, a podejmowane działania począwszy od wniosku z dnia 21 maja 2018 r. miały na celu jedynie sztuczne stworzenie warunków wymaganych do uzyskania pomocy. Ustalenia stanu faktycznego znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy i zostały obszernie opisane w wydanych przez organy decyzjach. Nie trafiony jest zarzut naruszenia § 7 ust. 1 pkt 2 lit b) Rozporządzenia. Operacja przewidziana do realizacji przez skarżącą zakładała spełnienie obydwu ww. warunków, określonych w § 7 ust. 1 pkt. 2 Rozporządzenia, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w prawidłowo wypełnionych rubrykach B.lll 7.1.1 oraz B.lll 7.1.2 wniosku o przyznanie pomocy (w części dotyczą wskaźników obowiązkowych). Jedynie pierwsza z rubryk została prawidło wypełniona. Druga - zgodnie z treścią § 7 ust. 1 pkt. 2 lit b Rozporządzenia powinna zawierać zarówno miejsca pracy już istniejące (które dzięki realizacji operacji zostaną utrzymane), jak i nowoutworzone miejsca pracy, które zostaną utrzymane do dnia, w którym upłyną 3 lata od dnia wypłaty płatności końcowej. Niespełnienie powyższych warunków przyznania pomocy uzasadniało wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy przyznania pomocy. Za bezzasadne uznać należy wskazane w treści skargi zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, tj. K.p.a. albowiem postępowanie dotyczące pomocy finansowej jest specyficznym postępowaniem, co znajduje potwierdzenie w przepisach zarówno ustawy PROW, jak i ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o rozwoju lokalnym z udziałem lokalnej społeczności. Zgodnie z art. 34 ust. 1 i 2 ustawy PROW pomoc w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1,2, 3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, jest przyznawana na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Do postępowań w sprawach o przyznanie pomocy w ramach działań i poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1,3 lit. b, pkt 4, 5, 6 lit. d, pkt 7, 13 i 14, prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 27 ust. 1 ustawy PROW, w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego został należycie wykonany przez organ i nie można mu zarzucić, że w realiach niniejszej sprawy, bez poszanowania zasady praworządności wadliwie dokonał oceny wniosku o przyznanie pomocy. Skontrolowane rozstrzygnięcie organu wskazywało prawidłową podstawę odmowy dofinansowania operacji zaplanowanej przez skarżącą. Reasumując, zaskarżony akt odpowiada prawu, gdyż w sprawie zachodzą nie budzące wątpliwości podstawy do odmowy przyznania pomocy – zarówno materialne, jak też o charakterze formalnym. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.