VII SA/Wa 1169/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty legalizacyjnej oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] marca 2018 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud." ) po rozpatrzeniu zażalenia K. i W. K. na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej: "PIONB") Nr [...] z dnia [...].10.2017r., ustalające E. K. opłatę legalizacyjną w wysokości 10 000,00 zł. (dziesięć tysięcy złotych) z tytułu samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na lokal mieszkalny, usytuowanego przy ul. [...] w [...], na terenie działek o nr ew. [...], [...]. [...], [...], [...] - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając orzeczenie, [...]WINB wyjaśnił, że 19.11.2012 r. PINB przeprowadził oględziny budynku gospodarczego zlokalizowanego przy ul. [...] w [...] i ustalił, że jego część użytkowana jest na cele mieszkalne. Dnia 03.12.2012 r. wszczęto postępowanie administracyjne na skutek pisma W. K. w sprawie nielegalnej zmiany sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na lokal mieszkalny, położonego przy ul. [...] w [...], stanowiącej własność E. K. PINB postanowieniem nr [...] z dnia [...].12.2012 r. wstrzymał w oparciu o art. 71 a ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego użytkowanie części ww. budynku gospodarczego, oraz nałożył na E. K. obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 ww. ustawy. W dniu 21.01.2013 r. przeprowadzono kolejne oględziny na terenie ww. nieruchomości, w wyniku których stwierdzono, iż część budynku gospodarczego nadal jest użytkowana jako lokal mieszkalny oraz zamieszkiwana przez lokatora. W dniu 27.02.2013r. oraz w dniu 20.03.2013r. przeprowadzono kolejne oględziny podczas których stwierdzono, że przedmiotowa część budynku gospodarczego nie jest użytkowana jako lokal mieszkalny i nie jest zamieszkiwana przez lokatora. W dniu 04.03.2013r. do PINB wpłynęły dokumenty przesłane przez E. K. nakazane postanowieniem nr [...]. [...]WINB po zapoznaniu się z wnioskiem W. K. z dnia 14.04.2013r., postanowieniem nr [...] z dnia 30.04.2013r., znak: [...] wyłączył W. M., pracownika PINB w [...], od udziału w postępowaniu z zakresu nadzoru budowlanego w sprawie dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku i przekazał prowadzenie ww. sprawy PINB w [...]. Postanowieniem nr [...] z dnia [...].07.2013r. PINB w [...] wezwał E. K. do usunięcia braków w przedstawionej przez nią dokumentacji nałożonej postanowieniem nr [...]. Inwestor przy piśmie z dnia 16.07.2013r. oraz z dnia 29.07.2013r. uzupełnił brakujące dokumenty. Pismem z dnia 05.09.2013r. wezwano E. K. do doręczenia oświadczenia pod rygorem odpowiedzialności karnej, czy w chwili obecnej budynek gospodarczy jest użytkowany na cele mieszkalne oraz o wskazanie w jakim terminie przystąpiono do jego użytkowania na cele mieszkalne. Odpowiedzi w ww. zakresie udzielono przy piśmie z dnia 23.09.2013r. W dniu 23.10.2013r. do PINB w [...] wpłynęła decyzja Starosty [...] nr [...] z dnia [...].10.2013r. wnosząca sprzeciw w sprawie przyjęcia w dniu 30.09.2013 r. zgłoszenia E. K. zmiany sposobu użytkowania pomieszczeń gospodarczych na budynek mieszkalny, położony na w/w nieruchomości. PINB w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...].02.2014 r. odmówił wydania pozwolenia na przeznaczenie na lokal mieszkalny części budynku gospodarczego, usytuowanego na działkach oznaczonych nr ew. [...]. [...]. [...], [...] i [...] przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia złożyła E. K. [...]WINB decyzją Nr [...] z dnia [...].05.2014 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję oraz z urzędu poprzedzające ją postanowienie Nr [...] z dnia [...].07.2013 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Dnia 12.08.2014 r. przeprowadzono oględziny przedmiotowego obiektu budowlanego, podczas których E. K. oświadczyła, iż lokal był wynajmowany na cele mieszkalne od 2007 r. do 2013 r. Obecnie lokal nie jest zamieszkiwany przez lokatora. W dniu 06.05.2015 r. PINB w [...] przeprowadził czynności kontrolne na działkach oznaczonych nr ew. [...]. [...], [...], [...] i [...] przy ul. [...] w [...], w trakcie których także nie stwierdził użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalne. Na potwierdzenie powyższego E. K. przedstawiła faktury - rozliczenie sprzedaży energii elektrycznej za okres od 28.05.2014 r. do 20.03.2015 r. z których wynika minimalne zużycie energii elektrycznej. Organ I instancji decyzją Nr [...] z dnia [...].12.2015 r. umorzył postępowanie w sprawie samowolnej zmiany sposobu użytkowania budynku gospodarczego na lokal mieszkalny usytuowanego na nieruchomości przy ul. [...] w [...]. Odwołanie od ww. rozstrzygnięcia złożyli K. i W. K. Organ II instancji, po rozpatrzeniu odwołania, uznał, iż uchylił decyzję Nr [...] z dnia [...].12.2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez PINB w [...] (decyzja [...]WINB Nr [...] z dnia [...].03.2016r.). Na ww. decyzję [...]WINB E. K. złożyła skargę do WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 11.04.2017 r. sygn. akt. VII SA/Wa 1001/16 skargę oddalił. PINB w [...], wobec faktu ustania przesłanek wyłączenia W. M. jako Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], przesłał zgromadzony materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie do PINB w [...], informując o tym strony ww. postępowania. W związku z powyższym, organ I instancji zwrócił się do organu II instancji o udzielenie informacji czy PINB w [...] powinien kontynuować postępowanie w ramach swoich kompetencji zaznaczając, że sprawa nie jest zakończona prawomocną decyzją. W odpowiedzi [...]WINB wydał postanowienie Nr [...] z dnia [...].08.2017 r. przekazujące prowadzenie postępowania PINB w [...] jako organowi właściwemu miejscowo. PINB w dniu 21.08.2017 r. zawiadomił strony postępowania o terminie przeprowadzenia oględzin przedmiotowego budynku i 4.09.2017 r. przeprowadził oględziny przedmiotowego obiektu. W ich wyniku stwierdzono, iż lokal mieszkalny nie jest aktualnie użytkowany. Na oględzinach wykonano dokumentację zdjęciową będącą załącznikiem protokołu z czynności. W dniu 12.09.2017 r. do organu I instancji wpłynęły pisma E. K. i W. K., odnoszące się do przeprowadzonych przez PINB w [...] czynności kontrolnych. E. K. wyjaśniła, iż część budynku, która stanowi jej własność pełni funkcję gospodarczą, a nie mieszkalną. Nie jest on zamieszkiwany przez żadnego lokatora. W pomieszczeniach przechowuje rożne sprzęty, których nie używa w domu (tj. sprzęt AGD i RTV. meble kuchenne). E. K., z uwagi na przeprowadzany remont, przedmiotowy obiekt wykorzystuje między innymi jako miejsce do prania i prasowania oraz jako miejsce przechowywania płodów rolnych - zapasów na zimę. Oświadczyła, iż uprzątnięcie części mebli nastąpiło w sierpniu 2016 roku. W. K. pismem z dnia 12.09.2017 r. odniósł się do całości materiału zgromadzonego w toku postępowania. Ponadto, załączył dokumentację zdjęciową, która jego zdaniem wskazuje na użytkowanie przedmiotowego budynku po oględzinach PINB w [...]. Mając powyższe na uwadze, przede wszystkim stwierdzenie wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem PINB w [...] Nr [...] z dnia [...].12.2012r., tj. przedstawienie wymaganych dokumentów, PINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.2017r. ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej w kwocie 10 000.00 zł. (dziesięć tysięcy złotych) z tytułu samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na lokal mieszkalny, usytuowanego przy ul. [...] w [...]. Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie złożyli K. i W. K. [...]WINB, rozpatrując zażalenie, stwierdził, że PINB doręczył stronom postanowienie [...], a następnie - postanowieniem nr [...] z dnia [...].11.2017 r. - sprostował z urzędu ww. postanowienie w zakresie numeru i znaku wskazując, iż w istocie jest to postanowienie nr [...]. Ze względu na fakt, iż w wyniku ww. sprostowania nie uległa zmianie merytoryczna część rozstrzygnięcia uznać należy, iż przedmiotem rozpatrywanego zażalenia jest postanowienie PINB w [...] nr [...] z dnia [...].10.2017 r. W ocenie [...]WINB zaskarżone postanowienie organu powiatowego Nr [...] z dnia [...].10.2017r. powinno zostać utrzymane w mocy jako odpowiadające prawu. Weryfikowane rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 71 a Pr. bud., którego treść organ przytoczył. Biorąc pod uwagę materiał dowodowy, zgromadzony w aktach sprawy organ II instancji stwierdził, iż w omawianej sprawie niewątpliwie nastąpiła samowolna zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Artykuł 71 ust. 1 ustawy Prawo budowlane z 1994r. definiuje zmianę sposobu użytkowania, przez którą rozumie się w szczególności podjęcie bądź zaniechanie w obiekcie budowlanym lub jego części działalności zmieniającej warunki: bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno-sanitarne, ochrony środowiska bądź wielkość lub układ obciążeń. Przedmiotowy obiekt był użytkowany jako garaż i pomieszczenia gospodarcze. Roboty budowlane, które zostały wykonane przez E. K., przyczyniły się do adaptacji pomieszczenia gospodarczego na lokal mieszkalny. Z oględzin dokonanych dnia 04.09.2017 r. przez organ powiatowy wynika, iż przedmiotowy obiekt wyposażony jest w instalację elektryczną, wodno - kanalizacyjną, gazową, na elewacji frontowej umieszczona jest antena satelitarna. Obiekt ten składa się z wiatrołapu, kuchni, pokoju oraz łazienki. Na wyposażeniu ww. pomieszczenia znajduje się m. in. kuchenka gazowa, lodówka, zlewozmywak, roleta w oknie, pralka, wieszak na ubrania, ława. deska do prasowania oraz meble. Część budynku należąca do E. K. była wykorzystywana jako lokal mieszkalny. W związku z powyższym, zmiana przeznaczenia budynku gospodarczego na lokal mieszkalny spowodowała zmianę warunków higieniczno-sanitarnych, warunków w zakresie ochrony przeciwpożarowej obiektu i ochrony środowiska. W związku z ustaleniem zmiany sposobu użytkowania spornego obiektu organ powiatowy wstrzymał jego użytkowanie i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia określonej dokumentacji mającej na celu zalegalizowanie dokonanej samowoli. Organ I instancji dokonał analizy prawidłowości i kompletności przedłożonych przez inwestora dokumentów i znał. że są one właściwe. Z akt sprawy wynika, iż E. K. wykonała obowiązek przedłożenia dokumentów nałożony przez PINB w [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...].12.2012 r. Właściciel przedmiotowego obiektu przedłożył organowi I instancji m.in. następujące dokumenty: ekspertyzę sporządzoną przez mgr inż. K. B., posiadającego uprawnienia budowlane: [...]; zaświadczenie Burmistrza Miasta [...], z którego wynika, iż ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...].03.2013 r. ustalił warunki zabudowy na rzecz E. K. dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na funkcję mieszkalną, położonej na nieruchomości usytuowanej w [...], przy ul. [...] (z zaświadczenia wynika, iż sposób użytkowania obiektu budowlanego, tj. funkcja mieszkalna, jest zgodny z ww. decyzją o warunkach zabudowy); wypis z rejestru gruntów z dnia 04.03.2013 r., oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z przedłożonej dokumentacji wynika, że sporna część budynku składa się z pomieszczeń przedsionka, kuchni, toalety, pokoju dziennego oraz garażu. Budynek wyposażony jest w instalacje: odgromową, elektryczną, sanitarną, co, kanalizacyjną oraz gazową. Powierzchnia zabudowy wynosi 52.02 m. kw. Autor opracowania stwierdził, że stan techniczny ścian zewnętrznych, wewnętrznych, posadzki, stropu nad parterem oraz dachu jest dobry. Przedmiotowa zmiana sposobu użytkowania jest zgodna z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Mając powyższe na uwadze, PINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...].10.2017 r. ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej z tytułu samowolnej zmiany sposobu użytkowania części budynku gospodarczego na lokal mieszkalny, usytuowanego przy ul. [...] w [...]. Zdaniem [...]WINB, organ powiatowy zasadnie wdrożył procedurę wskazaną w art. 71 a ustawy Prawo budowlane. Ww. przepis wyraźnie wskazuje, iż po stwierdzeniu wykonania obowiązku, jakim jest przedstawienie kompletnej i zgodnej z przepisami prawa dokumentacji można zalegalizować zaistniałą samowolę dając temu wyraz w postanowieniu ustalającym opłatę legalizacyjną, którego wydanie sankcjonuje popełnione naruszenie prawa i kończy procedurę naprawczą. W przypadku stwierdzenia, że inwestor wykonał obowiązek wynikający z art. 71 a ust. 1 pkt. 2 Pr. bud., organ nadzoru budowlanego zobligowany jest do ustalenia - na podstawie art. 71 a ust. 2 ustawy - wysokości opłaty legalizacyjnej za dokonaną samowolną zmianę sposobu użytkowania. Obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej jest dodatkowym warunkiem procesu legalizacji samowolnej zmiany sposobu użytkowania. W przypadku niespełnienia tego obowiązku organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Przedmiotowy obiekt stanowi według załącznika do ustawy Prawo budowlane kategorię I, tj. budynki mieszkalne jednorodzinne. Składniki nakładanej kary przedstawiają się więc w następujący sposób: 10 - iloczyn stawki opłaty (s), (s) - wynosząca 500 zł, (k) - współczynnik kategorii obiektu - wynoszący 2.0 oraz (w) - współczynnik wielkości obiektu budowlanego wynoszący 1.0. Po wyliczeniu kwota wynosi: 10 x [500 zł x 2.0 x 1.0] = 10 000.00 zł (dziesięć tysięcy złotych). W związku z powyższym uznać należy, iż organ powiatowy w niniejszej sprawie prawidłowo ustalił wysokość opłaty. Odnosząc się do zarzutów zawartych w zażaleniu [...]WINB stwierdził, iż organ powiatowy postępowanie w niniejszej sprawie prawidłowo prowadził w oparciu o przepisy art. 71 a Prawa budowlanego. Zdaniem W. i K. K., organ I instancji niesłusznie uznał oświadczenie E. K. o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, gdyż nie wykazała ona tego. [...]WINB uznał ten zarzut za bezzasadny, gdyż - zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] [...] Wydział Cywilny wydanym dnia [...].02.2005 r., sygn. akt [...] - przedmiotowa, sporna część budynku gospodarczego, usytuowanego przy ul. [...] w [...], stanowi odrębną własność E. K. Ww. postanowienie dotyczyło postępowania z wniosku E. K. z udziałem W. i K. K. o zniesienie współwłasności ww. nieruchomości. PINB nie naruszył też art. 10 § 1 k.p.a. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, tj. strona ma prawo czynnie uczestniczyć w całym toku postępowania od chwili wszczęcia postępowania do jego zakończenia, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszanych żądań. Zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje organ prowadzący postępowanie do stworzenia wszystkim stronom prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów. Aby uchronić się od zarzutu niezapewnienia stronie udziału w postępowaniu organ zobowiązany jest zawiadomić ją o wszczęciu postępowania (na wniosek innej strony lub z urzędu) oraz wezwać do udziału w czynnościach postępowania prowadzonego w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. PINB w [...] dopełnił wyżej opisanych czynności. [...]WINB powołał się m.in. na zawiadomienie organu powiatowego o terminie przeprowadzenia oględzin z dnia 21.08.2017 r. i pouczenie w ww. piśmie oraz pismo PINB w [...] z dnia 05.09.2017 r. skierowane do K. K. w związku z kontrolą przeprowadzoną przez organ powiatowy w przedmiotowym postępowaniu, celem zapoznania się z nim i wypowiedzeniem się w sprawie dotyczącej samowolnej zmiany sposobu użytkowania ww. budynku gospodarczego na lokal mieszkalny. Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca K. K., która pismem datowanym na 26 kwietnia 2018 r., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi II instancji, że "- niewłaściwe zastosował, art. 7, art. 8, art. 77, art. 79, art. 80 kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nierówne traktowanie stron wobec prawa oraz naruszenie prawa własności, rozpatrzenie sprawy bez jej wnikliwej analizy i naruszenie swobodnej oceny dowodów; - błędnie przyjął za podstawę wydania decyzji oświadczenie złożone przez p. E. K. o dysponowaniu przez nią nieruchomością na cele budowlane; - naruszył przepisy prawa budowlanego, gdyż P. E. K. nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 71 a ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 71 ust. 2 pkt 3 i art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego; - nie poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem przed wydaniem decyzji w sprawie; - naruszył art. 71 a ust. 2,3 prawa budowlanego". Uzasadniając skargę, skarżąca wyjaśniła, że przesłanki formalne, jakie powinna spełniać każda decyzja administracyjna określa przepis art. 107 k.p.a. Istotnym składnikiem prawidłowo wydanej decyzji jest jej uzasadnienie. Powinno ono wskazywać przesłanki rozstrzygnięcia, w sposób umożliwiający stronie obronę jej interesów. Organ musi, zatem zająć stanowisko wobec całego materiału dowodowego oraz uzasadnić jasno i należycie swoje zdanie, w tym w szczególności, na jakiej podstawie uznał pewne fakty za udowodnione. Pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych bądź prawnych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stwarza przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącej, organ administracyjny "wydając decyzję lakonicznie uznał, iż budynek " jak stwierdzono wcześniej nie jest wykorzystywany na cele mieszkalne" i błędnie przyjął, że "E. K., jako właściciel nieruchomości w większym udziale nie wymaga zgody pozostałych współwłaścicieli nieruchomości gruntowej na cele budowlane". Skarżąca powołała się także na wyrażoną w art. 11 k.p.a. zasadą przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć, zwłaszcza tych, które nakładają na strony określone nakazy lub zakazy, względnie ograniczają jak w niniejszej sprawie prawa strony. Organ, wydając przedmiotowe postanowienie, "pominął przy wydawaniu postanowienia, że organ administracyjny zaniechał podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, zwłaszcza gdy strona powołuje się na określone i ważne dla niej okoliczności. Jest to uchybie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące wadliwością decyzji". Stosownie zaś do przepisów art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., podstawą niewadliwej decyzji w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego przez organ administracyjny pełnego materiału dowodowego, pozwalającego na ustalenie zgodnego bądź zbliżonego do rzeczywistości stanu faktycznego sprawy. Zaniechanie przez organ administracji podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego jest uchybieniem przepisom postępowania administracyjnego, skutkującym wadliwość decyzji. Stosownie bowiem do przepisu art. 77 § 1 i 80 k.p.a. - podstawą niewadliwej decyzji administracyjnej w każdej sprawie może być tylko ocena zgromadzonego materiału dowodowego. Wyłącznie wyczerpująco zebrany materiał dowodowy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.) podlega swobodnej ocenie organu. Jako dowolne należy przy tym traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.). Organ administracyjny, "wydając zaskarżoną decyzję w ogóle ustalił, jak wyglądało dotychczasowe wykorzystywanie budynku gospodarczego przez P. E. K. Organ w swojej decyzji stwierdził wyraźnie P. E. K. oświadczyła że budynek gospodarczy był wynajmowany lokatorom w latach 2007 - do 31.01.2013. Organ dysponując takim oświadczeniem o bezprawnym wykorzystywaniu budynku gospodarczego nie próbował zweryfikować twierdzeń strony skarżącej o stanie faktycznym zachodzącym w sprawie, a w szczególności o dalszym samowolnym wykorzystywaniu budynku na gospodarczego na cele mieszkalne. Dowody te miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy". Organ nie ustalił też, w jaki sposób obecnie jest wykorzystywany budynek gospodarczy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że zgodnie z postanowieniem PINB w [...] z dnia [...] grudnia 2012r. nr [...] został nałożony na E. K. obowiązek dostarczenia w terminie stosownych dokumentów, w tym oświadczenie o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane. E. K. wymaganych dokumentów w wyznaczonym terminie nie przedstawiła. Zgodnie z art. 71 a. pkt. 4 Pr. bud., w przypadku niewykonania w terminie obowiązku, o którym mowa w ust. 1, albo dalszego użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, pomimo jego wstrzymania, albo zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego pomimo sprzeciwu, organ w drodze decyzji, nakazuje przywrócenie poprzedniego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Natomiast organ administracyjny takiej decyzji nie wydał. Organ pominął zupełnie pominął, że E. K. nie dysponuje zgodą pozostałych współwłaścicieli gruntu na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Jest to czynność przekraczająca zwykły zarząd nieruchomością i wymagała oświadczenia wszystkich właścicieli (tj. K. K. i W. K.). Organ nie przeanalizował w całości zgromadzonych dokumentów i nie wyjaśnił, które z dokumentów przyjął za podstawę wydania "zaskarżonej decyzji". E. K. "nie wykazała prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane zgodnie z art. 71 a ust. 1 pkt 2 w zw. Z art. 71 ust. 2 pkt 3 i art. 32 ust. 4 pkt 2 prawa budowlanego". Posiadając udział 17345/37122 w prawie własności gruntu nie posiadała i nie przedłożyła zgody pozostałych współwłaścicieli przedmiotowej nieruchomości do dysponowania nieruchomością na cele budowlane na przekształcenie budynku gospodarczego na lokal mieszkalny. Organ administracyjny pominął, że budynek gospodarczy był wykorzystywany od 2007 r. przez E. K. na cele mieszkaniowe, sprzecznie z jego przeznaczeniem, ale błędnie przyjął, że "brud i kurz znajdujący się na meblach i urządzeniach oraz pajęczyna w rogach", świadczy, że lokal obecnie nie jest wynajmowany. Skoro E. K. przyznała, że przez 6 lat był wykorzystywany na cele mieszkalne, logiczne jest zdaniem skarżącej, że lokal był i jest nadal jest wynajmowany na cele mieszkalne. Świadczą o tym dokumenty przedłożone przez skarżącego np. zdjęcia wyposażenia budynku, oświadczenia o przebywaniu lokatora oraz przedłożone faktury zużycia energii elektrycznej przez E. K. Organ administracyjny "nie wziął pod uwagę protokołu - ugody zawartej dnia [...].04.2006r. o sygn. akt [...] przed Sądem Rejonowym w [...] w sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie dokonania czynności rzeczy wspólnej. Gdzie m.in. do dokonania remontu sieci wodnej i podłączenia instalacji gazowej przy posesji przy ul. [...] w [...] p. E. K. otrzymała pozwolenie pozostałych współwłaścicieli na czas 01-31.05.2006r. do dokonania czynności przekraczającej zwykły zarząd nieruchomością". Organ pominął wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu i zwrócenie się do Burmistrza Miasta [...] o udzielenie informacji jaki podatek od nieruchomości w ostatnich 5 latach opłacała E. K. K. i W. K. nie zostali powiadomieni, jako strona postępowania, o miejscu i terminie oględzin budynku gospodarczego. Organ administracyjny naruszył art. 79 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia stron o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin nieruchomości budynku gospodarczego przy ul. [...] w [...]. W dniu 6 maja 2015 r. odbyła się inspekcja instalacji kominowych i wentylacji w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...]. Natomiast po tych czynnościach PINB w [...] dokonał oględzin budynku gospodarczego bez powiadamiania strony - p. K. i W. K. Strony nie zostały poinformowane przez organ administracyjny o oględzinach budynku gospodarczego. Zgodnie z art. 79 k.p.a. strona postępowania administracyjnego powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z oględzin przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo brać udział w przeprowadzeniu dowodu, może zadawać pytania świadkom, biegłym i stronom oraz składać wyjaśnienia. Jak wynika z protokołu strona skarżąca nie brała udziału, nie ze swojej winy, nie została poinformowana o oględzinach budynku gospodarczego. Organ otrzymał dwa sprzeczne oświadczenia E. K. o prawie dysponowania nieruchomością na celu budowlane. Skarżąca przedstawiła definicję nieruchomości z Kodeksu cywilnego i części składowych nieruchomości. Stwierdziła, że "nie zrozumiałym jest dla mnie i sprzeczne z prawem, twierdzenie organu, że "każda ze stron posiada wyłączną własność swoich części budynku gospodarczego, mimo że pozostaje on we współwłasności". Uważam, że skoro jest udział we współwłasności gruntu, a częścią składową gruntu jest wszystko co na nim się znajduje, to zmiana dotycząca budynku znajdującego się na tym gruncie wymaga zgody wszystkich współwłaścicieli, w tym również zgody do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest jednym ze środków dowodowych mającym wykazać dysponowanie przez inwestora tym prawem i jako środek dowodowy podlega badaniu przez organ. Badanie to powinno zmierzać, w razie wątpliwości co do prawa inwestora, w kierunku ustalenia rzeczywistego stanu prawnego. Obowiązkiem organu jest więc w takiej sytuacji ustalenie istnienia tytułu prawnego inwestora, w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego. Obowiązek ten trwa aż do wydania ostatecznej decyzji. Jeśli zatem organ odwoławczy dysponuje zarówno oświadczeniem inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak i oświadczeniem woli współwłaściciela nieruchomości wspólnej o braku zgody na realizację inwestycji, to powinien ocenić brak tej zgody i jej wpływ na prawo inwestora do dysponowania nieruchomością. Przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie w pełnym zakresie i merytorycznie zbadać sprawę. Organ odwoławczy nie zebrał całości materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy i oparł swoje rozstrzygnięcia w sprawie na materiale niekompletnym. W konsekwencji organ nie mógł rozpatrzyć całości materiału dowodowego w sposób wnikliwy, prawidłowy i wyczerpujący. Tym samym rażąco naruszył m.in. art. 7, 77, 79 i 80 k.p.a., w sposób uzasadniający uchylenie decyzji. Organ niewłaściwe zastosował, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez nierówne traktowanie stron wobec prawa, rozpatrzenie sprawy bez jej wnikliwej analizy. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zasada ta nie może być rozumiana jedynie jako postulat określonego zachowania, lecz stanowi ona obowiązującą normę prawa, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych. E. K. dostarczyła dokumenty po upływie 30 dniowego terminu nałożonego przez organ administracyjny. Zatem już po upływie terminu nałożonego przez organ. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ administracyjny nie przesłał wszystkich dokumentów z aktami sprawy, poprzez tworzenie błędnych sygnatur [...]. Wskazała też na "bezczynność organu i nierozpatrzenie sprawy w terminie - Postanowienia nr [...] z dnia [...].11.2017 roku (przez miesiąc czasu PINB w [...] nie przekazał Mojego zażalenia od w/w postanowienia, a moje zażalenie na przedmiotowe postanowienie wpłynęło do PINB w [...] w dniu 23.11.2017 roku.)" i nie rozpatrzył w ustawowym terminie wniosku z dnia 07.08.2017r. w sprawie wyłączenia organu Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] od prowadzenia sprawy i przekazanie sprawy do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]. Skarżąca wyjaśniła też, na czym polega "kognicja sądu apelacyjnego" w ujęciu uchwały Sądu Najwyższego w z dnia 31 stycznia 2008 r., sygn.. akt III CZP 49/07. Wskazała też, że "organ administracyjny wydaje postanowienie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania (zob. uchwała z dnia 22 maja 2000 r. sygn. akt OPS 4/00, publ. ONSA 2000. Nr 4,poz. 137), bądź o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania (jeżeli ustalone zostanie, że przyczyny uzasadniające zawieszenie nie ustały). W tym przypadku organ tak nie postąpił chociaż były przesłanki. Czy dokonał tego prawidłowo pozostawiam ocenie Sądu". Skarżąca stwierdziła, że zgodnie z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej "Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa". Konstytucyjna zasada praworządności obowiązuje organy władzy publicznej, a zatem również organy samorządu terytorialnego. Konstytucyjną zasadę praworządności w zakresie stanowienia prawa materialnego przez organy samorządu terytorialnego wyznacza art. 94 Konstytucji, wedle którego organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie i postanowienie je poprzedzające nie naruszały prawa w sposób opisany powyżej, a skarga była niezasadna. Na wstępie podkreślić należy, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była prawidłowość utrzymania w mocy przez [...]WINB postanowienia PINB o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Przedmiotem sprawy, zawisłej przed tut. Sądem, nie było jakiekolwiek inne orzeczenie administracyjne, którego skutkiem byłoby zalegalizowanie dokonanej przez E. K. samowolnie zmiany sposobu użytkowania. Dlatego też tut. Sąd – niezwiązany zrzutami i wnioskami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.) – badał, czy organ I instancji, ustalając E. K. wysokość opłaty legalizacyjnej, postąpił zgodnie z art. 71a ust. 2 i 3 Pr. bud., a więc, czy nie naruszył obowiązków organu nadzoru budowlanego w zakresie wymierzenia tej opłaty. Zgodnie z art. 21a ust. 1 pkt. 2 Pr. bud., organ nadzoru budowlanego w razie zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia, w drodze postanowienia, nakłada obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie dokumentów, o których mowa w art. 71 ust. 2 Pr. bud. Dokumenty te to: 1) opis i rysunek określający usytuowanie obiektu budowlanego w stosunku do granic nieruchomości i innych obiektów budowlanych istniejących lub budowanych na tej i sąsiednich nieruchomościach, z oznaczeniem części obiektu budowlanego, w której zamierza się dokonać zmiany sposobu użytkowania; 2) zwięzły opis techniczny, określający rodzaj i charakterystykę obiektu budowlanego oraz jego konstrukcję, wraz z danymi techniczno-użytkowymi, w tym wielkościami i rozkładem obciążeń, a w razie potrzeby, również danymi technologicznymi; 3) oświadczenie, o prawie do dysponowania gruntem na cele budowlane; 4) zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 5) w oznaczonych wypadkach również ekspertyzę techniczną, wykonaną przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności i 6) w zależności od potrzeb - pozwolenia, uzgodnienia lub opinie wymagane odrębnymi przepisami. Takie obowiązki zostały też przez PINB na E. K. nałożone postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., zaś E. K. przedłożyła: ekspertyzę sporządzoną przez K. B., posiadającego uprawnienia budowlane; zaświadczenie Burmistrza Miasta [...], z którego wynika, iż ostateczną decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2013 r. ustalił on warunki zabudowy na rzecz E. K. dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego w [...], przy ul. [...] na funkcję mieszkalną, z którego wynika ponadto, że sposób użytkowania obiektu budowlanego, tj. funkcja mieszkalna, jest zgodny z ww. decyzją o warunkach zabudowy; wypis z rejestru gruntów z dnia 4 marca 2013 r. oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. W aktach sprawy znajduje się ponadto postanowienie Sądu Rejonowego [...] Wydział Cywilny w [...] z dnia [...] lutego 2005 r., z którego wynika, że E. K. jest właścicielką stanowiącego odrębny od gruntu przedmiot własności lokalu mieszkalnego na parterze budynku mieszkalnego i budynku gospodarczego w [...] przy ul. [...], składającego się z 3 pokoi, kuchni, przedpokoju, łazienki, "zachowanka", przedsionka. Do tego odrębnego lokalu, jako części składowe przynależą pomieszczenia w budynku gospodarczym oznaczone numerami od 1 do 4. Dokonując więc ustalenia w przedmiocie poprawności złożonego przez E. K. oświadczenia o dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane organ I i II instancji brały więc pod uwagę, że jest ona wyłączną właścicielką lokalu i jego części składowych, w tym pomieszczeń w budynku gospodarczym. Skoro zaś zmiana przeznaczenia lokalu dotyczyła właśnie przedmiotu odrębnej własności, to nieistotnym w tym zakresie jest to, czy E. K. jest właścicielką (lub współwłaścicielką) nieruchomości gruntowej, ale czy ma prawo do stanowiącego odrębną od gruntu własność lokalu; organ administracji publicznej nie ma zaś kompetencji do oceny orzeczeń sądów, w tym i powszechnych – jest związany treścią wyroku (postanowienia, jak w niniejszym wypadku). Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 716) odrębną własność lokalu można ustanowić w drodze orzeczenia sądu znoszącego współwłasność, co też stało się w sprawie niniejszej. Zgodnie z art. 1 ust. 1cyt. ustawy, samodzielny lokal mieszkalny może stanowić odrębne nieruchomości. Twierdzenia skarżących, wynikające z rozważań o częściach składowych nieruchomości i czynnościach zarządu zwykłego lub zakres ten przekraczających nie mają więc zastosowania w sytuacji, kiedy przedmiotem orzekania organu jest nieruchomość, ale lokalowa – której własność przysługuje E. K. wraz ze stosownym udziale we współwłasności gruntu. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 2 cyt. ustawy nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali. Zgodnie z art. 71a ust. 2 Pr. bud., po upływie terminu lub na wniosek zobowiązanego, organ nadzoru budowlanego sprawdza wykonanie obowiązku dostarczenia oznaczonej przez ten organ dokumentacji. W przypadku stwierdzenia jego wykonania - w drodze postanowienia ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Ustawodawca zamieścił więc w dyspozycji cyt. przepisu nakaz, skierowany do organu. Jeżeli zobowiązany wypełnił nałożony nań obowiązek, wówczas obowiązkiem organu jest wydanie postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. W tej kwestii ustawodawca nie pozostawił organowi żadnego luzu decyzyjnego lub możliwości uznaniowego orzekania. Skoro więc, co wynika z akt sprawy, E. K. wypełniła obowiązki nałożone przez PINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., to organ – po sprawdzeniu wykonania tego obowiązku prawidłowo wydał postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną. Zgodnie z art. 71a ust. 3 Pr. bud. do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1 Pr. bud., z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Dlatego też PINB poprawnie, wyliczył wysokość tej opłaty, przyjmując że obliczona według wzoru (10 x s) x k x w = wysokość opłaty powinna ona wynosić (10 x 500, 00 zł) x 2, 0 x 1, 0 = 10.000,00 zł. Elementy wyliczenia poprawnie zostały przez PINB wskazane, jako: 10 - wskaźnik krotności stawki opłaty (art. 71a ust. 3 Pr. bud.); 500,00 zł - stawka opłaty (art. 59 f ust.2 Pr. bud.) oraz określone załącznikiem do ustawy Prawo budowlane, współczynniki dla jednorodzinnego budynku mieszkalnego: 2, 0 - współczynnik kategorii obiektu 1, 0 - współczynnik wielkości obiektu. Tym samym, [...]WINB utrzymując w mocy poprawne i wynikającą ze wskazanych przez organ podstaw prawnych postanowienie organu I instancji postąpił zgodnie z art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 144 k.p.a. Dlatego też zarzuty skarżącej, dotyczące naruszenia art. 7, art. 8, art. 77, art. 79, art. 80 k.p.a., "poprzez nierówne traktowanie stron wobec prawa oraz naruszenie prawa własności, rozpatrzenie sprawy bez jej wnikliwej analizy i naruszenie swobodnej oceny dowodów" nie były zasadne, gdyż organ orzekał ściśle według przepisów, przyjętych za podstawę orzekania. Ustalił też stan faktyczny istotny wobec przedmiotu prowadzonej sprawy (a więc ustalenia wysokości opłaty legalizacyjnej) w sposób obiektywny i zgodny w wymogami ustawowymi, o których Sąd w dokonanej powyżej ocenie prawnej wspominał. Ustalenie w tym zakresie polegało na sprawdzeniu, czy zmieniony został samowolnie sposób użytkowania lokalu i czy zobowiązany wypełnił nałożony nań obowiązek w postanowieniu wydanym w trybie art. 71a ust. 1 pkt. 2 Pr. bud. W tym kontekście zarzut naruszenia art. 79 k.p.a. jest chybiony, gdyż dokonanie "inspekcji przewodów kominowych i wentylacji w budynku mieszkalnym" w [...], jak również oględzin budynku gospodarczego bez – jak zarzuca skarżąca - udziału K. i W. K. nie miało wpływu na treść postanowienia o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Ponadto, PINB zawiadomieniem z dnia 21 sierpnia, przed wydaniem postanowienia, zawiadomił strony o oględzinach budynku. Odnośnie zarzutu, że organ "nie poinformował strony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem przed wydaniem decyzji w sprawie" stwierdzić należy, że zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. może być wyłącznie wówczas skutecznie podnoszony, gdy strona wykaże, że takie ewentualne naruszenie miało wpływ na treść rozstrzygnięcia orangu. Kwestia ta jest już jednoznacznie przesądzona w orzecznictwie sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. W sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym, poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa - tak m.in. NSA w wyroku z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2178/16 (CBOSA). W związku z dokonaną oceną prawną tut. Sądu niezasadne były zarzuty skarżącej naruszenia przepisów rangi konstytucyjnej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.