VI SA/Wa 2573/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lipca 2018 r. sprawy ze skargi "W." S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oraz ze skargi "K." Sp. j. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w punkcie 2 i 3 w przedmiocie kosztów postępowania oddala skargi Decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej organ), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2017 r. sprawy z wniosku "K." Sp. j. z siedzibą w L., przeciwko "W." S.A. z siedzibą w W., o stwierdzenie wygaśnięcia w części prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...] nr [...]: - w pkt 1 stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] listopada 2014 r. prawa ochronnego na ww. znak towarowy w części dotyczącej wszystkich towarów i usług z klas 03,09, 16, 30, 35, 41, 42, - w pkt 2 przyznał "K." Sp. J. z siedzibą w L. (dalej wnioskodawca) od "W." S.A. z siedzibą w W. (dalej uprawniony) kwotę 2337 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, - w pkt 3 oddalił wniosek o zwrot kosztów w pozostałym zakresie. Urząd Patentowy RP, wydając powyższą decyzję, działał na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 776; dalej: p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. Do wydania ww. decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. Urząd Patentowy RP udzielił "W." S.A. prawa ochronnego na znak towarowy [...], zgłoszony [...] marca 2008 r.za numerem [...], przeznaczony do oznaczania towarów i/lub usług wymienionych w załączniku do decyzji, klasyfikacja nicejska: 03, 09, 16, 30, 35, 41, 42, 43, 44 (por. szczegółowy wykaz tych towarów i/lub usług w aktach administracyjnych/rejestrowych stanowiący załącznik do decyzji o rejestracji znaku). W dniu [...] maja 2016 r. r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął wniosek "K.' sp. j. z siedzibą w L. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy słowny [...] nr [...] - dla części towarów - udzielonego na rzecz "W." S.A. z siedzibą w W. Wnioskodawca wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ww. znak towarowy w zakresie towarów i usług z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42 z dniem [...] listopada 2014 r. (a więc z pominięciem usług z klasy 43 – usługi barowe, hotelowe, noclegowe, kafeterie, kawiarnie, restauracje, rezerwacje noclegów oraz z klasy 44 – usługi uzdrowiskowe, sanatoryjne, lecznicze, medyczne, fizjoterapia, usługi prywatnych klinik, szpitali, salonów piękności, masażu) podnosząc, że organ prawomocną decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] unieważnił prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy w części dotyczącej towarów z klasy 30, tj. napoje na bazie czekolady, herbaty, kakao, kawy, lody spożywcze, jednakże z nieznanych wnioskodawcy przyczyn nie usunięto tych towarów z baz danych internetowych organu. Według wnioskodawcy uprawniony w okresie nieco ponad 5 lat, jaki upłynął od udzielenia przedmiotowego prawa ochronnego, nie używa znaku towarowego dla większości towarów objętych prawem ochronnym. Jedynym znanym wnioskodawcy przejawem używania spornego znaku jest prowadzenie w W. Hotelu [...] wraz z restauracją i usługami zdrowotno-kosmetycznymi. Właścicielem hotelu jest "[...]" Sp. z o.o., w której jedynym udziałowcem jest uprawniony ze znaku. Uprawniony w będącym odpowiedzią na wniosek piśmie z dnia 18 lipca 2016 r. podniósł, że wniosek jest bezzasadny odnośnie następujących towarów: - kosmetyki, preparaty kosmetyczne do skóry, sole kąpielowe do celów innych niż lecznicze, produkty toaletowe, z klasy 03; - nośniki danych magnetyczne, publikacje elektroniczne, karty chipowe i magnetyczne, karty kodowe i do identyfikacji osób, z klasy 09; - stemple adresowe, bielizna stołowa papierowa (serwetki), broszury, prospekty, druki, materiały drukowane, publikacje, gazety, przybory piśmienne, przybory do pisania, kartki okolicznościowe i z życzeniami, plakaty, fotografie, wyroby z kartonu jako teczki na dokumenty, teczki na dokumenty, z klasy 16; - czekolada (wyroby czekoladowe z nadrukiem na opakowaniach), ciasta, słodycze, z klasy 30; - promocja sprzedaży usług turystycznych dla osób trzecich, przekazywanie informacji handlowej, prezentowanie towarów pozwalające nabywcy wygodnie je wybierać i kupować w punktach sprzedaży detalicznej z artykułami pamiątkowymi i usługami turystycznymi, rozpowszechnianie materiałów reklamowych, informowanie w internecie i zawieranie umów na odległość, z klasy 35; - informacja o imprezach rozrywkowych i o rekreacji, organizowanie i obsługa konferencji, sympozjów, organizowanie balów usług: orkiestr, publikowanie tekstów innych niż reklamowe, fotoreportaże, realizacja spektakli, usługi związane z organizacją wypoczynku, z klasy 41. W piśmie z dnia 2 września 2016 r. wnioskodawca wskazał, że gotów jest rozważyć możliwość cofnięcia wniosku o wygaśnięcie prawa ochronnego w zakresie towarów wskazanych w ww. piśmie uprawnionego, po weryfikacji wiarygodności twierdzenia o bezzasadności wniosku dla wymienionych towarów. Zwrócił się do uprawnionego o przedłożenie dowodów używania znaku [...] w zakresie klasy 30, czyli: ciasta, słodycze, czekolada (wyroby czekoladowe z nadrukiem na opakowaniach). W piśmie z dnia 12 grudnia 2016 r. uprawniony podniósł, że data [...] maja 2016 r., tj. data wniosku, jest graniczną datą dla wykazania używania spornego znaku towarowego w myśl art. 170 ust. 1 p.w.p. z ewentualnym uwzględnieniem 3- miesięcznego okresu przed tą datą, wynikającego z ust. 2 tego artykułu. W myśl art. 169 ust. 4 pkt 3 p.w.p. przez używanie znaku rozumie się również używanie znaku przez osobę trzecią za zgodą uprawnionego. Ponadto do pisma załączył materiał dowodowy na okoliczność używania spornego znaku w zakresie kosmetyków, preparatów kosmetycznych do skóry, produktów toaletowych, nośników magnetycznych, kart chipowych i magnetycznych, kart kodowanych i do identyfikacji osób oraz czekolady (wyrobów czekoladowych z nadrukiem na opakowaniach); wydruk stron z periodyku [...] wydawanego przez "W.", w którym są informacje reklamowe o sukcesach pracowników Hotelu [...] na festiwalach i konkursach kulinarnych, prospekt Hotelu; fakturę VAT wystawioną w dniu [...] października 2015 r. przez A. Sp. z o.o. za bombonierki reklamowe, wydruk z krajowego rejestru domen; zdjęcie bombonierki z napisem HOTEL [...], zdjęcie kosmetyków, karty magnetycznej i ręcznika z napisem HOTEL [...]. Informacje o istnieniu strony internetowej www. [...].pl, czyli również o publikacjach elektronicznych na tej stronie, były i są dostępne dla wnioskodawcy na stronach operatora domen internetowych [...]. Fakt drukowania przez Hotel [...] materiałów informacyjnych (klasa 16) sygnowanych spornym znakiem, nie powinien budzić wątpliwości. Podmiot zależny od uprawnionego, tj.: "[...]" Sp. z o.o., realizuje cele kapitałowe całej grupy kapitałowej "W." S.A. Na rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] grudnia 2016 r. wnioskodawca podtrzymał swoje stanowisko. Podniósł, że żaden z dowodów przedłożonych przez uprawnionego nie wykazuje używania spornego znaku dla towarów, na potwierdzenie używania których dowody te zostały przedłożone. Kosmetyki i karta elektroniczna związane są z usługą hotelarską, przeznaczone są dla gości hotelowych i służą do jednorazowego użytku. Zdaniem wnioskodawcy brak jest jakiegokolwiek dowodu, aby ww. bombonierka była sprzedawana przez uprawnionego, albowiem ww. faktura VAT (wystawiona w dniu [...] października 2015 r. przez A. Sp. z o.o.) jest wystawiona prawdopodobnie przez firmę, która drukuje opakowania i zapakowała bombonierki. Podniósł, że podarunki nie są towarem. W piśmie z dnia 12 stycznia 2017 r. uprawniony podkreślił, że przedłożony przez niego materiał dowodowy świadczy o używaniu spornego oznaczenia. Dodatkowo przedłożył kolejne dowody na okoliczność używania spornego znaku towarowego, w szczególności faktury VAT, kserokopie czasopism, Biuletynów informacyjnych [...], wydruki ze strony internetowej Hotelu [...]. Wniósł też (ponownie) o przesłuchanie w charakterze świadka T. S. (prezesa zarządu A. Sp. z o.o.), a także J. W. (właściciela firmy "L."). Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. organ oddalił te wnioski. Na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2017 r. wnioskodawca ponownie podniósł, że uprawniony nie wykazał używania spornego znaku towarowego w zakresie objętym żądaniem. Z dowodów przedłożonych przez uprawnionego wynika, że sporny znak jest używany jedynie w zakresie towarów i usług dotyczących usług hotelarskich. Uprawniony stwierdził zaś, że używał spornego znaku towarowego, a materiał dowodowy przedłożony przez niego do akt dowodzi używania oznaczenia. Nadto wnioskodawca żąda wykazania używania spornego oznaczenia bez istnienia interesu prawnego. Podczas rozprawy pełnomocnik wnioskodawcy złożył spis kosztów, który obejmował: 1. opłatę od wniosku o wydanie decyzji w postępowaniu spornym - 1000 zł, 2. wynagrodzenie pełnomocnika za prowadzenie sprawy - 1800 zł, 3. koszty stawiennictwa na rozprawie w dniu [...] grudnia 2016 r. - 208 zł, 4. koszty stawiennictwa na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2017 r. - 212 zł, 5. opłatę skarbową od pełnomocnictwa -17 zł. Jako łączną kwotę kosztów pełnomocnik wnioskodawcy podał 3237 zł. Uzasadniając wniosek o przyznanie zwrotu wynagrodzenia pełnomocnika w kwocie 2-krotnie wyższej od stawki minimalnej dla rzeczników patentowych, pełnomocnik wnioskodawcy wskazał na szeroki zakres wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia obejmujący wiele klas towarowych spornego znaku, jak również przeprowadzenie dwóch rozpraw. Zaproponował zastosowanie analogii z przepisów dotyczących zwrotu kosztów stronom reprezentowanym przez adwokatów lub radców prawnych, tj. § 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) lub identycznej treści § 15 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r, poz. 1804). Obydwa przepisy stanowią, że opłatę równą stawce minimalnej stosuje się w sprawach niewymagających rozprawy. Natomiast opłatę w sprawach wymagających przeprowadzenia rozprawy ustala się w wysokości przewyższającej stawkę minimalną, która nie może przekroczyć sześciokrotności tej stawki. Wśród przesłanek uzasadniających podwyższenie zasądzonej opłaty uwzględnia się m in. liczbę stawiennictw w sądzie (tu przed organem), czynności podjęte w sprawie, w tym w celu polubownego załatwienia sporu. W przedmiotowym postępowaniu przeprowadzono 2 rozprawy, odbyło się posiedzenie niejawne, na które pełnomocnik wnioskodawcy przygotował pisemne stanowisko w sprawie zasadności przesłuchania świadków. Były tez czynności wnioskodawcy zmierzające do polubownego zakończenia sprawy (pismo z 2 września 2016 r. kierowane do pełnomocnika uprawnionego). Urząd Patentowy RP, działając w trybie postępowania spornego, po rozprawie przeprowadzonej w dniu [...] sierpnia 2017 r., w dniu [...] sierpnia 2017 r. ogłosił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte w dniu [...] maja 2016r, tj. po wprowadzonej ustawą z dnia 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2015 poz. 1615) nowelizacji ustawy - Prawo własności przemysłowej, która weszła w życie w dniu 15 kwietnia 2016 r. Zgodnie z treścią znowelizowanego art. 169 ust. 2 p.w.p. w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wnioskodawca nie musi legitymować się posiadaniem interesu prawnego. Zatem błędne są twierdzenia uprawnionego, że wnioskodawca powinien wykazać istnienie interesu prawnego w żądaniu stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy. Wykazanie interesu prawnego było warunkiem niezbędnym do wszczęcia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy przed wejściem w życie nowej ustawy p.w.p. Celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym. Udzielenie ochrony na znak towarowy wiąże się bowiem z ustawowym obowiązkiem używania znaku towarowego dla towarów (usług) do oznaczania których znak został przeznaczony. Z kolei nieużywanie znaku towarowego może skutkować w określonych sytuacjach stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego. Instytucja ta została unormowana 169 p.w.p. W przedmiotowej sprawie uprawniony wskazał, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego jest bezzasadny w zakresie następujących towarów i usług: - kosmetyki, preparaty kosmetyczne do skóry, sole kąpielowe do celów innych niż lecznicze, produkty toaletowe, z klasy 03; - nośniki danych magnetyczne, publikacje elektroniczne, karty chipowe i magnetyczne, karty kodowe i do identyfikacji osób, z klasy 09; - stemple adresowe, bielizna stołowa papierowa (serwetki), broszury, prospekty, druki, materiały drukowane, publikacje, gazety, przybory piśmienne, przybory do pisania, kartki okolicznościowe i z życzeniami, plakaty, fotografie, wyroby z kartonu jako teczki na dokumenty, teczki na dokumenty, z klasy 16; - czekolada (wyroby czekoladowe z nadrukiem na opakowaniach), ciasta, słodycze, z klasy 30; - promocja sprzedaży usług turystycznych dla osób trzecich, przekazywanie informacji handlowej, prezentowanie towarów pozwalające nabywcy wygodnie je wybierać i kupować w punktach sprzedaży detalicznej z artykułami pamiątkowymi i usługami turystycznymi, rozpowszechnianie materiałów reklamowych, informowanie w internecie i zawieranie umów na odległość, z klasy 35; - informacja o imprezach rozrywkowych i o rekreacji, organizowanie i obsługa konferencji, sympozjów, organizowanie balów usług: orkiestr, publikowanie tekstów innych niż reklamowe, fotoreportaże, realizacja spektakli, usługi związane z organizacją wypoczynku, z klasy 41. Natomiast na rozprawie w dniu [...] sierpnia 2017 r. uprawniony oświadczył, że nie sprzeciwia się wygaszeniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy w odniesieniu do pozostałych towarów i usług objętych zakresem żądania wnioskodawcy. Zatem w ocenie organu sporny znak towarowy nie był używany przez uprawnionego przez cały okres jego ochrony, aż do dnia złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie w odniesieniu do następujących towarów i usług: 1. kosmetyki upiększające, sole wybielające, zestawy kosmetyków z klas 03; 2. nośniki danych optyczne, dyski optyczne, dane na nośnikach optycznych, dyski z nagraniami, hologramy, etykietki elektroniczne, filmy animowane, oprogramowanie komputerowe z klasy 09; 3. bilety, blankiety, bloki listowe, afisze, chorągiewki papierowe lub z folii, taśmy elastyczne do użytku biurowego, emblematy i pieczęcie papierowe, etykiety nie z materiału tekstylnego, folia z tworzywa sztucznego do pakowania, reprodukcje graficzne, artykuły biurowe, skorowidze, kalendarze, kalkomanie, oprawy na luźne kartki, karty muzyczne z życzeniami, karty pocztowe, karty kredytowe nieelektryczne, katalogi, zaciski do papieru, komiksy, koperty, książki, zakładki do książek, papier do pisania listów, mapy naklejki, notatniki, numeratory, obrazy, obrusy papierowe, obwoluty, torby do pakowania z papieru lub z tworzyw sztucznych, papeterie, przyciski do papieru, pieczęcie, materiały do pieczętowania do użytku piśmiennego, plany, znaczki pocztowe, podręczniki, podstawki pod kufle do piwa, prospekty, materiały przylepne do celów papierniczych lub użytku domowego, publikacje, pudełka kartonowe lub papierowe, ręczniki papierowe, repertuary godzinowe, rysunki, stalówki, sztychy, szyldy z papieru lub kartonu lub folii z tworzyw sztucznych, torby na śmieci, wyroby z kartonu, wzory do haftowania, zawiadomienia, zeszyty, żetony kontrolne z klasy 16; 4. pieczywo, herbata, kakao, kawa, kanapki, sól kuchenna, wyroby cukiernicze, mąka, preparaty do zmiękczania mięsa, paszteciki, pizze, przyprawy, sałatki, sosy do mięsa, żywność na bazie mąki z klasy 30; 5. organizowanie wystaw handlowych i reklamowych z klasy 35; 6. kultura fizyczna, usługi klubów rozrywkowych i klubów poprawiania kondycji fizycznej, organizowanie i obsługa spektakli, konkursów edukacyjnych i rozrywkowych, publikowanie książek, wystawy muzealne, nagrywanie i produkcja filmów, nocne kluby, usługi obrazów cyfrowych, parki rozrywki, przedstawienia teatralne, publikacje elektroniczne periodyków on-line, sale koncertowe, telewizyjne programy rozrywkowe, usługi tłumaczeń, usługi fotografowania z klasy 41; 7. administrowanie, tworzenie i utrzymywanie stron internetowych dla osób trzecich z klasy 42. Organ wskazał, że uprawniony w przedmiotowej sprawie przedłożył następujący materiał dowodowy na okoliczność używania spornego znaku towarowego: 1. kserokopię ulotki z ofertą Hotelu [...] (karta 44 i jej odwrót); 2. wydruk dwóch stron z czasopisma [...] wydawanego przez [...] (odwrót karty 45); 3. fakturę VAT wystawiona w dniu [...] października 2015r. przez A. Sp. z o.o. za bombonierki reklamowe (karta 46); 4. wydruk z krajowego rejestru domen (karta 47); 5. zdjęcie bombonierki z napisem HOTEL [...] (karta 48); 6. zdjęcie kosmetyków, karty magnetycznej i ręcznika z napisem HOTEL [...] (karta 49); 7. fakturę VAT z dnia [...] października 2014r. wystawioną przez "[...]" Sp. z o.o. dla A. s.c. M. B., M. W. za organizację konferencji (karta 66); 8. fakturę VAT z dnia [...] października 2014r. wystawioną przez "[...]" Sp. z o.o. dla N. Sp. z o.o. za organizację konferencji (karta 67); 9. fakturę VAT z dnia [...] października 2014r. wystawioną przez "[...]" Sp. z o.o. dla L. Sp. z o.o. za organizację szkolenia (karta 68); 10. fakturę VAT wystawioną w dniu [...] kwietnia 2014r. przez L. za "[...] Mydło" i [...] kapcie (karta 69); 11. fakturę VAT wystawioną w dniu [...] czerwca 2014r. przez L. za "[...] Żel 2 w 1" i "[...] czyścik do obuwia etui białe (karta 70); 12. fakturę VAT wystawioną w dniu [...] lipca 2014r. przez L. za "[...] kapcie", "[...] Żel 2 w 1", "[...] Mydło [...]" (karta 71); 13. fakturę VAT wystawioną w dniu [...] grudnia 2014r. przez L. za "[...] Żel 2 w 1", "[...] Balsam", kubek, szklanka, "[...] Mydło [...]" (karta 72); 14. fakturę VAT wystawioną w dniu [...] lutego 2015r. przez L. za [...] Kapcie, "[...] Żel 2 w 1", kubek, szklanka, "[...] Mydło [...]" (karta 73); 15. kserokopię czasopisma ([...]) wydawanego przez [...] zawierającego artykuł pt.: "Hotel [...] wyróżniony" i reklamę restauracji Hotelu [...] (karta 76 i jej odwrót); 16. kserokopię czasopisma ([...]) wydawanego przez [...] zawierającego artykuł pt.: "[...]" (karta 75); 17. kserokopię czasopisma ([...]) wydawanego przez [...] zawierającego reklamę Hotelu [...] (karta 74); 18. kserokopię czasopisma [...] zawierającego reklamę Hotelu [...] (karta 30 - jej odwrót), artykuł pt. "Inauguracja sezonu [...]" (karta 79), reklamę restauracji hotelowej [...] (odwrót kart 79 i 78), artykuł pt. [...]" (karta 77) oraz artykuł pt. "Nowe smaki w [...]" (odwrót karty 77); 19. kserokopię Biuletynu Informacyjnego [...] z grudnia [...], zawierającego artykuł pt. "[...]" (karty 82-81); 20. wydruk ze strony internetowej Hotelu [...] zawierający ofertę dla biznesu związaną z organizacją w hotelu konferencji w roku 2015 (karty 85-83); 21. wydruk ze strony internetowej Hotelu [...] zawierający jego ofertę w roku 2015 (karty 94-86). W ocenie organu opisany w pkt 1 materiał stanowi kserokopię oferty usług oferowanych przez Hotel [...]. Wynika z niego, jakie usługi prowadzone są przez hotel w ramach jego działalności oraz, że są one typowe dla usług mieszczących się w kategorii usług hotelowych. Kserokopia 2 stron czasopisma [...], wskazana w pkt 2 zawiera informację o wynikach konkursów kucharskich wygranych przez kucharzy z Hotelu [...]. Materiał ten nie dowodzi używania znaku [...] w zakresie towarów z klas 03, 09, 16, 30 i usług z klas 35, 41 i 42, a jedynie informuje o wynikach konkursów, w których udział wzięli kucharze z restauracji hotelowej. Faktura wymieniona w pkt 3 jest wystawiona na rzecz "[...]" Sp. z o.o. Jej przedmiotem jest zakup przez ww. podmiot bombonierek reklamowych. Taka nazwa towaru została wskazana na fakturze. Zdaniem organu z tego dowodu wynika, że "[...]" Sp. z o.o. zakupiła w celu reklamowym bombonierki. Brak jest dowodu wskazującego, że ww. podmiot wprowadził te bombonierki na rynek. Ponadto z tego, jak towar został określony na fakturze wynika, że ww. podmiot zakupił te bombonierki w celu rozdania gościom w charakterze reklamowych gadżetów (prawdopodobnie jako powitalny prezent). W pkt 5 wskazano zdjęcie bombonierki z napisem HOTEL [...]. Zdjęcie to nie zostało opatrzone żadną datą, jednakże można domniemać, że bombonierki znajdujące się na nim to te same bombonierki, które są wymienione na fakturze. Te dwa dowody razem dowodzą, że bombonierki zakupione przez "[...]" Sp. z o.o. zawierają napis HOTEL [...] i są wręczane gościom w charakterze upominku reklamowego. Wydruk z krajowego rejestru domen również nie dowodzi używania oznaczenia [...] w zakresie towarów i usług z klas 03,09, 16, 30, 35, 41 i 42. Z dokumentu tego wynika jedynie, kto i w jakim okresie był/jest właścicielem danej domeny. Zdjęcie wskazane w pkt 6 nie zostało opatrzone żadną datą. Jednakże, zdaniem organu, dowód ten można powiązać z fakturami wymienionymi w pkt 10, 11, 12, 13 i 14. Materiały z pkt 6 i 10-14 dotyczą towarów, które mają w nazwie słowa [...]. Z materiałów tych wynika jednak, że to "[...]" Sp. z o.o. prowadząca Hotel [...] nabyła te towary, przy czym są to typowe towary oferowane gościom w ramach usług hotelowych (noclegowych). Uprawniony nie przedłożył żadnych dowodów na okoliczność wprowadzania tych towarów na rynek. Zdaniem organu jest to zatem działalność promocyjno- reklamowa i nie może świadczyć o używaniu znaku w zakresie towarów i usług z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42. Nadto usługi reklamowe zawarte w klasie 35 to usługi świadczone na rzecz osób trzecich i na ich zlecenie, a nie w ramach własnej działalności gospodarczej, czy w ramach działalności gospodarczej spółki-córki. Z ww. materiałów wymienionych w pkt 3, 5, 6 i 10-14 przedłożonych do akt sprawy przez uprawnionego wynika, że towary te są nabywane przez podmiot pod nazwą Hotel [...] nie w celu ich wprowadzenia do obrotu, ale w celu wręczenia gościom hotelowym w prezencie od hotelu (czekoladki i kosmetyki). W ramach usługi hotelowej goście mają do dyspozycji ręcznik, a zamiast klucza - kartę magnetyczną. Nie oznacza to jednocześnie, że uprawniony za pośrednictwem innego podmiotu – "[...]" Sp. z o.o. wprowadza do obrotu te towary. Karty magnetyczne i ręczniki pozostają własnością hotelu, który oddaje je do dyspozycji gości. Czekoladki i kosmetyki stanowią prezent dla gości, jest to standardowe działanie hoteli na całym świecie, nie oznaczające jednocześnie, że w ramach tej działalności wprowadzają one do obrotu ww. towary. Faktury wskazane w pkt 7-9 wystawione zostały przez "[...]" Sp. z o.o. za organizację konferencji i szkolenia. Na fakturach tych w żadnym miejscu nie widnieje sporny znak [...]. Ponadto organizacja konferencji mieści się w zakresie usług hotelowych. Składa się na nią z reguły głównie wynajem sali, a czasem także catering i nocleg dla uczestników. Natomiast na usługi organizowania konferencji i szkoleń zawarte w klasie 41 składa się szereg działań podjętych na zlecenie klienta w celu zorganizowania konferencji, tj.: zawarcie kontraktu z prelegentem, wynajem sali od danego podmiotu [np. hotelu], transport uczestników, zapewnienie materiałów itp. Zatem ww. faktury przedłożone przez uprawnionego również nie dowodzą używania spornego oznaczenia w zakresie organizowania konferencji i szkoleń, tj. usług z klasy 41. Jednak nawet gdyby przyjąć, że usługi organizowania szkoleń i konferencji wymienione w ww. fakturach są usługami, o których mowa w klasie 41, to faktury te nie dowodzą, aby znak sporny był używany w ww. zakresie. Faktury te bowiem nie zawierają w żadnym miejscu oznaczenia [...]. Nie wiadomo zatem, czy wymienione w fakturach organizacja szkoleń i konferencji były sygnowane spornym znakiem. Materiał z pkt 15 zawarty w czasopiśmie zawiera artykuł informujący, że Hotel [...] został uznany za jeden z najlepszych małych hoteli w Polsce. Potwierdza to używanie znaku spornego do oznaczania działalności hotelarskiej z klasy 43. W materiale tym znajduje się również reklama restauracji hotelowej. Prowadzenie barów i restauracji jest również usługą z klasy 43. Materiał ten nie dowodzi więc używania spornego znaku towarowego w zakresie towarów i usług z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42. W pkt 16 został wskazany artykuł dotyczący informacji o nowym menu w restauracji Hotelu [...]. Prowadzenie restauracji to usługa z klasy 43, co również nie dowodzi używania spornego oznaczenia dla towarów i usług z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42. W pkt 17 znajduje się fragment kserokopii czasopisma zawierającego reklamę Hotelu [...]. Świadczy to o istnieniu i działaniu hotelu o nazwie [...], świadczącego usługi hotelowe zwarte w klasie 43. Pkt 18 zawiera kilka artykułów i reklamę Hotelu [...]. Reklama nie dowodzi używania znaku towarowego. Artykuł pt. "Inauguracja sezonu [...]" to informacja o orkiestrze górniczej. W artykule tym nie pojawia się nigdzie oznaczenie [...]. Nie można zatem uznać, że sporny znak jest używany do oznaczania usług orkiestr z klasy 41. Artykuł pt. "[...]" zawiera informację o turnieju tańca. Nie zawiera oznaczenia [...]. Artykuł ten również nie może dowodzić używania spornego oznaczenia w zakresie towarów i usług z klas 03,09, 16, 30, 35, 41 i 42. W artykule pt. "Nowe smaki w [...]" zawarto przepis na potrawy oraz reklamę restauracji Hotelu [...]. Nie jest to dowód na używanie znaku w odniesieniu do towarów i usług z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42. Jest to informacja i reklama hotelu prowadzącego typowe usługi hotelowe pod spornym oznaczeniem [...]. W materiale opisanym w pkt 19 została zawarta informacja o kontynuacji rozbudowy Hotelu [...]. Taka wzmianka prasowa w żaden sposób nie może świadczyć o używaniu spornego znaku w innym zakresie niż usługi z klasy 43. Materiały opisane w pkt 20 i 21 zawierają ofertę działalności hotelu. Oferty te zawierają się w zakresie usług do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak w klasie 43. Uprawniony powołał się także na zdjęcie przedłożone przez wnioskodawcę do akt sprawy [...] jako dowód na używanie znaku [...]. Zobowiązał się jednocześnie do przedłożenia do akt sprawy zdjęcia przedstawiającego wnioskodawcę w restauracji Hotelu [...] spożywającego torcik firmowy (karta 198 akt sprawy). Powyższego zobowiązania uprawniony nie wykonał, jednakże wnioskodawca nie kwestionował tego materiału, a w ocenie organu wskazuje on jedynie na używanie spornego oznaczenia w zakresie usług restauracyjnych, gdyż dotyczy konsumpcji w restauracji podanego dania. Reasumując, organ stwierdził, że uprawniony nie wykazał używania spornego oznaczenia w zakresie towarów i usług z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42, w stosunku do których uznał wniosek za bezzasadny. Zdaniem organu z przedłożonego do akt sprawy materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że sporny znak towarowy stanowi nazwę hotelu prowadzonego przez "[...]" Sp. z o.o. Nie wynika z niego, aby znak [...] był używany przez ten podmiot do oznaczania towarów i usług w odniesieniu do których uprawniony uznał wniosek za bezzasadny. Dlatego w sprawie uprawniony nie wykazał używania spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty i poważny na obszarze Polski w okresie kolejnych pięciu lat po udzieleniu prawa ochronnego, jak również nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie spornego znaku w zakresie towarów i usług z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42. W świetle powyższego organ uznał za zasadne żądanie wnioskodawcy stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak towarowy z dniem [...] listopada 2014 r. Uzasadniając rozstrzygnięcie o kosztach zawarte w pkt 2 i pkt 3 decyzji organ wskazał, iż wysokość zwrotu niezbędnych kosztów postępowania ustalił w oparciu o przepisy art. 98 § 1 k.p.c. i § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych z dnia 2 grudnia 2003 roku (Dz.U. z 2003 r., Nr 212, poz. 2076 ze zm.). Organ uznał za zasadne przyznanie wnioskodawcy kwoty w wysokości 2337 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Powyższa kwota obejmuje koszt zastępstwa procesowego w wysokości 900 zł, zwrot opłaty za wniosek w wysokości 1000 zł, koszty poniesione przez pełnomocnika na poczet stawiennictwa na dwóch rozprawach (w dniach [...] grudnia 2016r. oraz w dniu [...] sierpnia 2017 r.) w kwocie 420 zł, a także zwrot opłaty skarbowej w wysokości 17 zł. Organ nie uznał za zasadne przyznanie wnioskodawcy dwukrotności stawki minimalnej w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy rolą wnioskodawcy jest bowiem jedynie złożenie wniosku z żądaniem i wskazanie daty z jaką domaga się wygaśnięcia prawa. Rolą uprawnionego jest natomiast zgromadzenie i przedłożenie do akt sprawy takich dokumentów, które zgodnie z utrwaloną praktyka i doktryną świadczą o używaniu danego znaku towarowego. Ilość klas wobec których wnioskodawca domaga się stwierdzenia wygaśnięcia nie może mieć wpływu na wzrost opłaty za prowadzenie sprawy. Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie nie był bowiem obowiązany dowodzić, że znak sporny nie jest używany w klasach 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42. To organ był zobowiązany przeanalizować materiał dowodowy przedłożony przez uprawnionego na okoliczność używania znaku i ocenić, czy potwierdza on używanie tego znaku. Nie jest możliwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie analogii z przepisów w sprawie opłat za czynności adwokackie i podniesienie stawki minimalnej z uwagi na konieczność przeprowadzenia rozprawy. Kwestia kosztów ponoszonych przez grupy profesjonalnych pełnomocników, jakimi są rzecznicy patentowi, radcowie prawni czy adwokaci została uregulowania szczegółowo rozporządzeniami, dedykowanymi dla konkretnej grupy zawodowej. Nie można więc stosować analogii między przepisami tylko dlatego, że dane uregulowanie nie zostało wprowadzone dla rzeczników patentowych. W rozporządzeniu dedykowanym dla rzeczników patentowych nie znajduje się zapis o stosowaniu odpowiednio zapisów z rozporządzeń dotyczących innych grup zawodowych. W sprawach spornych decyzje merytoryczne są wydawane zawsze po przeprowadzeniu rozprawy. Nie istnieją przepisy pozwalające na orzekanie merytoryczne na posiedzeniu niejawnym w sprawach spornych przed Urzędem Patentowym RP. Zatem przeprowadzenie dwóch rozpraw w przedmiotowej sprawie nie może być powodem zwiększenia stawki za prowadzenie sprawy. Również okoliczność wystąpienia przez wnioskodawcę z propozycją ugodowego zakończenia sporu oraz przygotowanie pisma procesowego przed posiedzeniem niejawnym nie wpływa na wysokość wynagrodzenia pełnomocnika, ponieważ należy do typowych czynności jakie ma podjąć pełnomocnik reprezentujący klienta w toku postępowania, przy czym czynności te nie są niezbędne do dochodzenia praw wnioskodawcy. Zdaniem organu nie było konieczne ustosunkowywanie się przez wnioskodawcę do pisma drugiej strony, gdyż dotyczyło zagadnienia formalnego w toku postępowania, które jest rozpatrywane przez organ. Przedmiotowa sprawa nie była skomplikowana pod względem merytorycznym i nakład pracy pełnomocnika wnioskodawcy nie był większy niż standardowy. Uprawniony - "W." S.A. z siedzibą w W. - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na ww. decyzję Urzędu Patentowego RP, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1. naruszeniu art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wadliwie dokonanych ustaleniach w zakresie: a. stosowania znaku towarowego dla wskazanych towarów i usług, co skutkowało uznaniem przez organ, że przedmiotowy znak [...] nie był używany przez uprawnionego przez cały okres jego ochrony, aż do dnia złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie; b. oceny towarów, dla których przedłożono dowody używania znaku, jako usług, co skutkowało uznaniem przez organ, że znak [...] nie był używany przez uprawnionego na towarach przez cały okres jego ochrony, aż do dnia złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie; 2. naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów polegające na bezpodstawnym uznaniu przez organ, że z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy nie wynika, że znak [...] był używany dla usług, w szczególności dla usług informowania w Internecie poprzez utrzymywane strony internetowej www. [...].pl. 3. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji polegające na: a. braku wyjaśnienia przyczyn, dla których organ pominął część przedłożonych przez skarżącego materiałów dowodowych na okoliczność stosowania znaku [...] dla usług informowania w internecie poprzez utrzymywane strony internetowe www. [...].pl; b. braku wyjaśnienia przyczyn uznania, że używanie za zgodą uprawnionego znaku przez inne osoby prawne niż uprawniony jest stosowaniem znaku jakoby w ramach własnej działalności gospodarczej uprawnionego. c. braku wyjaśnienia przyczyn, dla których organ uznał informowanie w internecie przez uprawnionego, poprzez należące do uprawnionego strony internetowe www. [...].pl. na rzecz innej osoby prawnej, za usługi hotelowe. d. braku wyjaśnienia przyczyn, dla których organ uznał informowanie w internecie o różnych wydarzeniach przez inną niż uprawniony osobę prawną, poprzez należące do niej (po zmianie właściciela) strony internetowe www. [...].pl., za usługi hotelowe. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na: 1. naruszeniu art. 154 pkt 1 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że używanie znaku towarowego dla towarów oznakowanych znakiem ma miejsce jakoby tylko przy "wprowadzaniu tych towarów na rynek". 2. naruszeniu art. 154 pkt 3 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że "działalność promocyjno-reklamowa nie może świadczyć o używaniu znaku" w celu reklamy. W uzasadnieniu skargi uprawniony wskazał w szczególności, że ze względu na upływ czasu trudnym było zebranie zwielokrotnionych dowodów używania znaku dla wielu towarów, na przykład "ciasta, wyroby cukiernicze" w klasie 30, czy usług ."rozpowszechnianie materiałów reklamowych" w klasie 35, niemniej w trakcie postępowania przed organem, uprawniony przedłożył dowody stosowania znaku - za jego zgodą przez inne osoby prawne w myśl art 169 ust. 4 pkt 3 - na towarach: - z klasy 03 - na kosmetykach i produktach toaletowych; - z klasy 09 - na magnetycznych nośnikach danych, w postaci kart chipowych kodowanych; - z klasy 16 - w postaci druków, materiałów drukowanych, prospektów, publikacji periodycznych, fotografii w publikacjach; - z klasy 30 - na wyrobach czekoladowych z nadrukiem znaku na opakowaniach, przy czym stosowanie znaku w odniesieniu do wyrobów cukierniczych (tort "[...]") przedstawił uczestnik swoją fotografią przy spożywaniu tegoż; w odniesieniu do usług: - z klasy 35 - w postaci przekazywania informacji handlowej, ofert handlowych w przedłożonych materiałach drukowanych własnych lub cudzych, wydawnictwach komercyjnych oraz poprzez wydrukowane z archiwum stron internetowych losowo pobieranych i gromadzonych na serwerach amerykańskiego internet A. spod adresu [...].org [...] http:www. [...].pl, w którym (data)* wskazuje dzień pobrania z okresu od 16 czerwca 2009 r. do 24 grudnia 2016 r., z przedstawieniem różnych treści zawartych w owym czasie na losowo wybranych stronach www. [...].pl., na których znak towarowy [...] był używany, - z klasy 41 - przekazywania informacji o imprezach rozrywkowych (balach, koncertach), usługach związanych z wypoczynkiem, zarówno w postaci przekazanych kserokopii wybranych stron periodyków drukowanych oraz wydruków ekranów ze stron archiwalnych www. [...].pl; - z klasy 42 - tworzenia i utrzymywania stron internetowych ( www. [...].pl) dla osób trzecich. Zdaniem uprawnionego w uzasadnieniu skarżonej decyzji organ bezzasadnie zawęził używanie znaku towarowego wskazane w art. 154 pkt 11 p.w.p., stwierdzając, iż "Celem instytucji stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego jest eliminowanie praw ochronnych udzielonych na te oznaczenia, które nie są faktycznie używane w obrocie gospodarczym" nie precyzując, jak rozumie pojęcie "obrotu gospodarczego", w sytuacji gdy art. 154 pkt 1 p.w.p. wskazuje ,,w szczególności" między innymi na "wprowadzanie towarów do obrotu" jako możliwość używania znaku towarowego, a zgodnie z art. 29a. ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług podstawą opodatkowania jest obrót, a obrotem jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Skarżący odwołał się też do definicji obrotu w ustawie o rachunkowości. Zgodnie z tą ustawą obrót definiowany jest jako przychód netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych. Wskazał również na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C- 689/15, z którego, w ocenie uprawnionego, wynika, że towarem lub usługą jest każdy towar lub usługa, które trafiają od używającego znak towarowy do konsumenta lub użytkownika końcowego, oraz powołał się na poglądy piśmiennictwa w tym względzie (por. str. 8 i nast. skargi). Zdaniem uprawnionego towar oznakowany znakiem [...] (m.in. bombonierki) spełnił swoją podstawową funkcję polegającą na zagwarantowaniu konsumentowi lub użytkownikowi końcowemu identyfikacji pochodzenia towaru lub usługi oznaczonych tym znakiem, gdyż znak towarowy jest rzeczywiście używany, gdy jest używany zgodnie ze swoją podstawową funkcją, jaką jest zapewnienie identyfikacji pochodzenia towarów lub usług, dla których został zarejestrowany. Stosując określenie "goście", organ świadomie zmierza do odebrania im cech kontrahentów w obrocie gospodarczym, którzy płacą zarówno za usługę noclegową jak i za dostarczane im wskazane powyżej towary (czekoladki, kosmetyki) z umieszczonym na nich znakiem towarowym [...]. W ocenie uprawnionego organ niesłusznie uznaje, że używanie znaku towarowego, wbrew szerokiej gamie możliwych wynikających z definicji art. 154 pkt 1 p.w.p, ma miejsce jedynie, gdy towar jest wprowadzany do obrotu na rynku. Ponadto organ swobodnie oceniał w zaskarżonej decyzji co jest, a co nie jest towarem lub usługą, oraz zdawkowo odniósł się do dowodów w postaci wielu stron wydruków treści ze stron internetowych ściągniętych z archiwum stron internetowych losowo pobieranych i gromadzonych na serwerach amerykańskiego Internet A. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VI SA/Wa 2573/17. Wnioskodawca - "K." Sp. j. z siedzibą w L. - pismem z dnia 13 stycznia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, wskazując, iż skarży postanowienie z dnia [...] sierpnia 2017 r. w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania, ujęte jako pkt 2 i 3 w osnowie ww. decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia o kosztach, przekazanie kwestii zwrotu kosztów organowi do ponownego rozpatrzenia oraz przyznanie od organu zwrotu kosztów postępowania przed sądem. Wnioskodawca wskazał, że postanowieniu w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania spornego, zawartemu w osnowie decyzji w pkt 2 i 3 zarzuca: 1. naruszenie art. 109 § 2 k.p.c. w związku z art. 98 § 3 oraz art. 99 k.p.c. (z odesłania w art. 256 ust. 2 p.w.p.), jak również naruszenie art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 11 kwietnia 2001 r. o rzecznikach patentowych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1314 ze zm.) oraz § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. wyprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. Nr 212, poz. 2076 ze zm.), poprzez ich niezastosowanie - przejawiające się w przyznaniu wynagrodzenia w stawce minimalnej, przy jednoczesnym objaśnianiu braku możliwości podwyższania wynagrodzenia argumentami nie mającymi oparcia w wyżej wskazanych przepisach, a nawet argumentami sprzecznymi z tymi przepisami; 2. naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w związku z art. 109 § 2 oraz art. 99 k.p.c. (z odesłania w art. 256 ust. 2 p.w.p.), poprzez ich niezastosowanie - przejawiające się w wykluczeniu przez organ zastosowania analogii z zasad podwyższania wynagrodzeń określonych w rozporządzeniach Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie tub za czynności radców prawnych, przy jednoczesnym braku wskazania innych zasad podwyższania wynagrodzenia, jakie można byłoby stosować w sprawach prowadzonych przez rzeczników patentowych; 3. naruszenie przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. (odesłanie w art. 256 ust.1 p.w.p.) - przejawiające się w braku rozpatrzenia dowodów świadczących o nakładzie pracy pełnomocnika wnioskodawcy w postępowaniu administracyjnym, a co najmniej w braku należytego uzasadnienia odmowy podwyższenia wynagrodzenia. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał pominięcie przez organ - w części decyzji odnoszącej się do wniosku o zasądzenie kosztów postępowania - przepisów art. 109 § 2 k.p.c., art. 13 ust. 2a ustawy o rzecznikach patentowych, § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych. Zdaniem wnioskodawcy argumentacja organu, że rolą wnioskodawcy jest jedynie złożenie wniosku z żądaniem i wskazanie daty z jaką domaga się wygaśnięcia, a rolą uprawnionego jest przedłożenie dowodów używania znaku, może co najwyżej uzasadniać, dlaczego stawka minimalna w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia jest niższa od stawki w sprawach o unieważnienie, bo są one zwykle łatwiejsze niż unieważnieniowe. Zdaniem wnioskodawcy organ nie dostrzegł jednak, że § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2003 r. stanowi o możliwości podwyższania wszystkich (bez wyjątku) opłat za konkretne sprawy, do maksimum sześciokrotności stawek minimalnych, zarówno w sprawach o wygaśnięcie jak i o unieważnienie Zróżnicowanie wynagrodzeń w sprawach trudniejszych i łatwiejszych wynika z samych stawek minimalnych, w sprawach unieważnieniowych jest to od 1600 zł (minimalna stawka) do 9600 zł (sześciokrotność), a w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia - od 900 zł (minimalna) do 5400 zł (sześciokrotność). Natomiast czy w konkretnej sprawie podwyższyć wynagrodzenie ponad minimalne, zależy od oceny pracochłonności. To, czy pełnomocnik wnioskodawcy ma mniej, albo więcej pracy w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia z powodu braku używania znaku towarowego, zależy od aktywności uprawnionego, od tego ile oraz jakie dowody przedstawi oraz do ilu z nich należy odnieść się krytycznie, a z którymi wystarczy się tylko zapoznać. Pogląd organu, że ilość klas, wobec których wnioskodawca domaga się wygaśnięcia, nie może mieć wpływu na wzrost opłat za prowadzenie sprawy, jest sprzeczny z art. 109 § 2 k.p.c., art. 13 ust. 2a ustawy o rzecznikach patentowych oraz § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 2003 r. Liczba towarów, objętych wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia, ma istotny wpływ na nakład pracy, ponieważ dla każdego z nich, jeszcze przed złożeniem wniosku, należy przeprowadzić wstępne rozeznanie co do używania znaku, aby nie narażać wnioskodawcy na przegraną, jaka wynikałaby z bezzasadnego ujęcia we wniosku towarów, dla których znak był jednak używany. Sprzeczna z ww. przepisami jest także argumentacja organu o braku wpływu rozpraw na wynagrodzenie pełnomocnika. Do każdej rozprawy, w tym kolejnej, należy się przygotować oraz w niej uczestniczyć, a te czynności wymagają nakładu pracy, w więc powinny zwiększać wynagrodzenie pełnomocnika. Wnioskodawca stwierdził także, że pogląd organu o zakwalifikowaniu czynności zmierzających do ugodowego zakończenia sporu oraz przygotowania pisma przed posiedzeniem niejawnym do typowych czynności pełnomocnika strony, jest sprzeczny z art. 109 § 2 k.p.c. oraz art. 13 ust. 2a ustawy o rzecznikach patentowych, albowiem oba przepisy expressis verbis nakazują uwzględniać w ocenie nakładu pracy także czynności zmierzające do ugodowego zakończenia sporu. Zdaniem wnioskodawcy odmowa przez organ zastosowania analogii z rozporządzeń o opłatach za czynności adwokatów i radców prawnych do opłat za czynności rzeczników patentowych, narusza przepisy Kodeksu postępowania cywilnego, stosowane w postępowaniu spornym przed Urzędem Patentowym w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p., tj. art. 109 § 2 i art. 99 k.p.c. Art. 99 k.p.c. nakazuje traktować koszty w sprawie prowadzonej przez rzecznika patentowego na równi z kosztami w sprawie prowadzonej przez adwokata. Brak w rozporządzeniu o opłatach za czynności rzeczników patentowych odesłania do przepisów o opłatach za czynności adwokatów nie stanowi przeszkody do analogicznego ich stosowania, ponieważ takie odesłanie zawarte jest w art. 99 k.p.c., który jako przepis rangi ustawowej ma pierwszeństwo stosowania przed przepisami rozporządzenia. Ponadto zdaniem wnioskodawcy niezastosowanie powyższej analogi narusza art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, tj. zasadę równości wobec prawa i równego traktowania przez władze publiczne. Twierdząc, ze nakład pracy był "standardowy", organ nie wskazał wzajemnej relacji pomiędzy takim nakładem pracy, a minimalnym, dla którego stawka minimalna byłaby odpowiednia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Sprawa została zarejestrowana pod sygnaturą VISA/Wa 295/18. W piśmie z 9 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę na postanowienie organu w przedmiocie kosztów postępowania rozwijając dotychczasową argumentację. Na rozprawie w dniu 20 lipca 2018 r. Sąd zarządził połączenie obu ww. spraw zwisłych pod dotychczasowymi sygnaturami VI SA/Wa 2537/17 i VI SA/Wa 295/18 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia (art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej "p.p.s.a.") i prowadzenie ich pod jedną (wcześniejszą) sygnaturą VI SA/Wa 2573/17. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wbrew zarzutom skargi organ nie naruszył żadnego ze wskazanych w petitum skargi przepisów prawa materialnego ani procesowego. Celem instytucji wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy jest eliminowanie praw ochronnych na te oznaczenia, które nie są używane w sposób rzeczywisty w obrocie gospodarczym przez dłuższy określony w ustawie czas. W świetle bowiem art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. prawo ochronne na znak towarowy wygasa wskutek nieużywania zarejestrowanego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów objętych prawem ochronnym (rejestracją) w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. Utrata prawa ochronnego/wyłącznego wskutek wygaśnięcia jest przy tym dla uprawnionego najdotkliwszą spośród sankcji prawnych wiązanych z niewykonywaniem obowiązku używania znaku towarowego w sposób rzeczywisty, natomiast kluczowe znaczenie w interpretacji wskazanego przepisu (art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p.), przypisać należy pojęciu > rzeczywistego używania < znaku towarowego. Pojęcie to implikuje taką eksploatację znaku towarowego przez uprawnionego, która ma charakter autentyczny, istotny, niedwuznaczny (tj. niebudzący wątpliwości co do użycia oznaczenia w charakterze znaku towarowego) i prowadzi do uzyskania przez znak - w danych warunkach - liczącej się pozycji rynkowej bądź jej wzmocnienia (por. Wojcieszko-Głuszko w: System prawa handlowego, tom 3 Prawo własności przemysłowej, C.H. BECK Warszawa 2015 str. 827). Stosownie do przepisów art. 154 pkt 1, 2, 3 p.w.p. używanie znaku towarowego przez uprawnionego polega w szczególności na umieszczaniu znaku na towarach objętych prawem ochronnym/rejestracją lub ich opakowaniach i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług, posługiwaniu się znakiem w celu reklamy towarów. Zasadniczo te wskazane zwykłe formy używania znaku towarowego kwalifikowane są jako formy używania rzeczywistego, tj. wypełniające obowiązek używania znaku. Wprowadzenie do obrotu towarów ze znakiem ma zatem decydujące znaczenie dla wyróżnienia formy używania znaku adekwatnej z punktu widzenia obowiązku jego używania. Obowiązek ten dotyczy bezpośrednio towarów objętych prawem ochronnym, tj. towarów dla których znak został zarejestrowany. Tym samym z zakresu pojęcia > rzeczywistego używania < znaku towarowego wykluczone są, obok działań pozornych czy fikcyjnych obliczonych jedynie na zachowanie prawa ochronnego na znak, działania uprawnionego, który wprawdzie eksploatuje znak towarowy w obrocie handlowym, ale nie czyni tego w bezpośrednim przełożeniu/związku z towarem/usługami, dla których znak został zarejestrowany, tylko – jak w niniejszej sprawie – będąc jedynym udziałowcem "[...]" Sp. z o.o. prowadzącej Hotel [...] (właściciel tego Hotelu), świadczącej usługi z kategorii usług hotelowych (klasa 43 klasyfikacji nicejskiej) i usługi zdrowotno – kosmetyczne (klasa 44 klasyfikacji nicejskiej), dla których sporny znak został (m.in.) zarejestrowany (tj. oprócz ww. towarów z klas 03, 09, 16, 35, 41, 42), chce używać tego znaku poza zakresem rejestracji w klasach 43 i 44, czyli dla ww. spornych towarów z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42, które wypełniają wprawdzie treść tych usług, przede wszystkim usługi hotelowej (przykładowo ww. bombonierki reklamowe z napisem HOTEL [...] wręczane gościom w charakterze upominku, ręczniki czy karty magnetyczne – także z takim napisem), jednak same w sobie nie stanowią przedmiotu obrotu gospodarczego, gdyż skarżący/uprawniony z rejestracji znaku posługuje się tymi towarami w ramach tej usługi. W szczególności w okolicznościach stanu faktycznego tej sprawy wykazane zostało, że towary/usługi z zakwestionowanych klas nie mogą być traktowane jako samodzielne, w sensie oznaczania znakiem towarowym, tj. w oderwaniu od usługi hotelowej, gdyż funkcjonują w obrocie w ramach tej usługi/usług, które sprzedawane są w handlowym obrocie, tj. nie stanowią indywidualnego, odrębnego od tej usługi przedmiotu obrotu (przykładowo w zakresie usługi hotelowej mieści się – jak zasadnie wskazał organ – organizacja konferencji, a działalność promocyjno-reklamowa hotelu nie świadczy o używaniu spornego znaku w zakresie towarów i usług z klas 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42; zasadna jest też w tym kontekście uwaga organu, że w ramach usługi hotelowej goście mają do dyspozycji ręcznik, a zamiast klucza – kartę magnetyczną, co nie oznacza, że uprawniony za pośrednictwem innego podmiotu – "[...]" Sp. z o.o. wprowadza do obrotu te towary, skoro przedmioty te pozostają własnością hotelu, który oddaje je tylko do dyspozycji gości). Podkreślenia bowiem wymaga, że przy ocenie pojęcia > używanie znaku < należy kierować się treścią art. 153 ust. 1 p.w.p., stosownie do którego używanie znaku polega na używaniu go w sposób zarobkowy lub zawodowy. Z kolei w świetle wzmiankowanych przepisów art. 154 p.w.p. istotne jest związanie znaku z towarami/usługami, które są oferowane i wprowadzane do obrotu gospodarczego. Używanie znaku towarowego powinno pozostawać w zgodzie z działalnością przedsiębiorstwa, a obowiązkowi rzeczywistego używania znaku czyni zadość jedynie używanie znaku w obrocie gospodarczym, przy czym rzeczywiste używanie znaku oznacza konkretne działanie mające za przedmiot znak, polegające na realnym odniesieniu do określonego zindywidualizowanego towaru/usługi wprowadzanego do obrotu gospodarczego. Obowiązek używania znaku oznacza bezpośrednie udostępnianie towarów/usług odbiorcom przy jego realnym odniesieniu do konkretnego towaru/usługi w sposób odpowiadający podstawowej funkcji znaku, którą jest oznaczenie pochodzenia towarów/usług. Tak dookreślona cecha > rzeczywistego < używania znaku zawęża katalog form stosowania/używania znaku, pozwalających zachować prawo ochronne na ten znak, do tych form używania, które wypełniają treść prawa ochronnego w jego aspekcie pozytywnym i negatywnym, a więc stanowią o jego istocie i funkcji odróżniającej znaku. Kwestia sposobu używania spornego znaku [...] została w tej sprawie – zdaniem Sądu – prawidłowo wyjaśniona przez organ dla końcowego rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie jego wygaśnięcia, przy czym podkreślenia wymaga, że wyjaśnienie to i oceny prawne stanu faktycznego sprawy w procesie jego subsumpcji pod mające zastosowanie normy prawa (tu art. 169 ust. 1 pkt. 1 p.w.p.) organ czyni na bazie przełożonego mu przez strony (zasada kontradyktoryjności) materiału dowodowego. Przede wszystkim obowiązek dowodowy w sprawie o wygaszenie znaku obciąża uprawnionego z rejestracji, który ma wykazać używanie znaku w rozumieniu przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej (p.w.p.), tj. że wprowadzał do obrotu towary lub świadczył usługi pod tym znakiem. W tym bowiem przypadku zachodzi tzw. odwrócenie ciężaru dowodu (por. art. 169 ust. 6 p.w.p.). Ustalenie organu o nieużywaniu przez uprawnionego spornego znaku w innym zakresie niż usługi z klasy 43, tj. usługi hotelowe (oraz z klasy 44 – usługi zdrowono – kosmetyczne) związane z prowadzeniem przez "[...]" Sp. z o.o., w której uprawniony ze znaku jest jedynym udziałowcem, Hotelu [...], wynika z wyczerpującej analizy przedłożonego organowi w tym względzie materiału dowodowego. W szczególności uzasadniona jest tu konstatacja organu o związku tego znaku z nazwą hotelu (sporny znak towarowy stanowi nazwę hotelu – por. str. 10 zaskarżonej decyzji) i używaniu go w zakresie usług hotelowych świadczonych w tym hotelu, a nie w zakresie towarów i usług z pozostałych objętych sporem klas: 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42. Organ wskazał w decyzji i dostatecznie uzasadnił dlaczego przełożone przez uprawnionego materiały dowodowe nie są wystarczające do uznania za dowody rzeczywistego używania spornego znaku towarowego w tych klasach (por. argumentację zaskarżonej decyzji na stronie 7 i nast.). Również metoda przyjęta przez organ dla oceny tego materiału dowodowego nie budzi zastrzeżeń Sądu, gdyż organ najpierw wymienił poszczególne dowody(str. 6-7 zaskarżonej decyzji) składające się na ten materiał, a następnie poddał je bardziej szczegółowej analizie/badaniu w kontekście używania spornego znaku z uwzględnieniem w szczególności rodzaju działalności i świadczonych usług w Hotelu [...] prowadzonym przez wzmiankowaną tu już wielokrotnie "[...]" Sp. z o.o. powiązaną z uprawnionym kapitałowo i realizującą jego cele. W świetle przedstawionych dowodów – prawidłowo zinterpretowanych przez organ – wydaje się być oczywiste używanie znaku w nazwie hotelu i do oznaczania świadczonych w nim usług (klasa 43 i 44), a nie w szerszym zakresie ww. klas: 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42 – jak chce uprawniony, gdyż na to jednoznacznych dowodów nie przedstawił (chodzi w szczególności o dowody na samodzielne wprowadzanie towarów/usług z tych klas do obrotu w oderwaniu od usług hotelowych). Usługa to działalność gospodarcza, która nie polega na wytwarzaniu dóbr materialnych, tylko ma charakter świadczeń osób fizycznych/prawnych na rzecz innych osób. Niematerialny charakter usługi skutkuje utratą substratu znaku towarowego, którym jest produkt. W takim przypadku przejawem używania znaku towarowego jest przede wszystkim używanie znaku w reklamie, korespondencji handlowej, nanoszenie znaku na przedmioty służące wykonywaniu usługi, które jednak nie są samodzielnym przedmiotem obrotu (jak w tej sprawie karty magnetyczne, ręczniki, kosmetyki czy bombonierki reklamowe z nazwą hotelu), gdyż nie są/nie mogą być wprowadzane na rynek jak odrębny przedmiot transakcji, skoro stanowią integralny element usługi hotelowej, tj. służą jej wykonaniu. Wbrew zarzutom skargi, brak podstaw do zakwestionowania stanowiska organu, że przedłożone dowody potwierdzają wyłącznie używanie spornego znaku dla oznaczania usług objętych prawem ochronnym, tu hotelowych. Argumentacja organu co do tego jest wyczerpująca, odnosi się do wszystkich istotnych elementów stanu faktycznego sprawy – prawidłowo ustalonego przez organ, w tym nie przekracza zasady swobodnej oceny dowodów/nie nosi cech dowolności, przy założeniu, że rzeczywiste używanie znaku nie może zostać dowiedzione przez uprawnionego za pomocą prawdopodobieństwa lub domniemań czy wnioskowania pośredniego, lecz musi opierać się na konkretnych i obiektywnych dowodach, które wskazują faktyczne i dostateczne korzystanie ze znaku towarowego na danym rynku. W tej sprawie wykazano używanie znaku w obszarze usług związanych z prowadzeniem i działalnością Hotelu [...], ale dalej – stosownie do stanowiska uprawnionego – już nie. M.in. organ prawidłowo zauważył, że dowód w postaci kserokopii ulotki z ofertą Hotelu [...] czy wydruki z periodyku [...] oraz z rejestru domen internetowych dowodzą usług prowadzonych/oferowanych przez hotel w ramach jego działalności, które są typowe dla usług mieszczących się w kategorii usług hotelowych. Do usług hotelowych należy też oferta restauracyjna, zatem informacja o wygranych konkursach przez kucharzy hotelowych (periodyk [...]) zaświadczać ma niewątpliwie/rekomendować o jakości tej usługi. Materiały te nie dowodzą zaś używania znaku dla towarów z klas: 03, 09, 16 i usług z klas 35, 41, 42, skoro jedynie informują o działalności hotelu, a w przypadku domen internetowych wskazują na ich właściciela; treść przedłożonej faktury za zakup bombonierek dowodzi – jak prawidłowo wywiódł organ – zakupu ich w celu reklamowym (rozdania jako gadżetów gościom hotelowym), a nie w celu wprowadzenia ich na rynek. Tym samym naniesienie na te bombonierki napisu zawierającego słowa [...] (Hotel [...]), tak samo jak i na inne przedmioty wykorzystywane w działalności hotelowej (do wykonywania usługi hotelowej, jak kosmetyki, karty magnetyczne czy ręczniki), nie dowodzi rzeczywistego używania znaku w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Warunek rzeczywistego używania znaku towarowego wymaga, aby znak w postaci, w jakiej jest chroniony na właściwym obszarze, był używany publicznie i w sposób skierowany na zewnątrz. Ocena taka powinna być oparta na faktach/okolicznościach pozwalających na ustalenie handlowego wykorzystania znaku, także w sposób uznawany w sektorze gospodarczym za uzasadniony dla zachowania lub wykreowania rynku zbytu dla towarów/usług chronionych znakiem. W tej sprawie takiego rzeczywistego używania znaku skarżący nie dowiódł, zaś przedłożone przez niego dowody wskazują na odnoszenie spornego znaku nie do towarów ale podmiotu, który posługuje się nim w swojej działalności, czyli w sposób skierowany do wewnątrz/nabywa towary (przykładowo ww. bombonierki opatrywane nazwą hotelu), aby prowadzić swoją działalność, ale nie wprowadza ich na rynek obrotu gospodarczego, co jest warunkiem uznania używania znaku za rzeczywiste Logiczny w tym zakresie ustaleń organu jest wniosek o nabyciu przez "[...]" Sp. z o.o. prowadzącą Hotel [...] szeregu materiałów oferowanych następnie gościom w ramach usługi hotelowej, a nie wprowadzanych na rynek zewnętrzny jako towarów z zakwestionowanych przez organ klas. Działalność promocyjna/reklamowa hotelu, a do tego służą gadżety, czy opatrywanie nazwą hotelu przedmiotów wykorzystywanych w tej działalności celem budowania pozytywnego przekazu o firmie, jednakże bez związku bezpośredniego czy pojęciowego z konkretnymi towarami/usługami, dla których zgodnie z rejestracją znak jest przeznaczony, nie spełnia wymagania rzeczywistego używania znaku, skoro w ten sposób znak nie dotyczy towarów i usług wprowadzanych na rynek zewnętrzny. Przykładowo goście w ramach usługi hotelowej mają do dyspozycji ręcznik czy kartę magnetyczną, ale nie są to przedmioty (opatrzone słowami [...]) wprowadzane do obrotu, co nie pozwala uznać znaczenia tych słów w sensie użycia znaku towarowego, które musi być związane z dystrybucją i sprzedażą towarów , na których znak jest umieszczany/pozostaje w związku pojęciowym, dostępnych na rynku. Prawidłowo organ ocenił też w kontekście dochodzonego wygaszenia spornego znaku ww. faktury wystawione przez "[...]" Sp. z o.o. za organizację konferencji i szkolenia w Hotelu [...], akcentując brak uwidocznienia na nich spornego znaku oraz wskazując, że organizacja ta mieści się w zakresie usług hotelowych (wynajem sali, catering czy nocleg dla uczestników), podczas gdy na usługi organizowania konferencji i szkoleń z klasy 41 składają się działania podjęte na zlecenie klienta w celu zorganizowania konferencji, jak zawarcie kontraktu z prelegentem, wynajem sali od innego podmiotu czy transport uczestników. Wreszcie organ zasadnie zauważył, ze materiał dotyczący informacji o hotelu, tak samo jak reklama restauracji hotelowej, potwierdza używanie znaku do oznaczania działalności hotelarskiej z klasy 43, zaś reklamy Hotelu [...] świadczą o istnieniu tego hotelu, który wykonuje usługi z tej klasy. Oferty związane z działalnością hotelu zawierają się w zakresie usług z klasy 43. Reasumując, zostało w sprawie wykazane, że ww. bombonierki i kosmetyki nie są przedmiotem sprzedaży zewnętrznej, a tym samym towarami w relacji hotel-goście hotelowi korzystający z jego usług, wyroby cukiernicze ze względu na sposób podania zaliczają się do usług gastronomicznych z klasy 43, a wydruki ze strony internetowej www. [...].pl i informacje na temat tego hotelu dotyczą jego reklamy, czyli używania znaku dla usług z klasy 43 (hotelowych i gastronomicznych), których wniosek o wygaszenie znaku nie dotyczył, dodatkowo w sytuacji, gdy prowadząca hotel spółka jako zależna od strony uprawnionej ze znaku (jedynego udziałowca spółki zależnej) nie może być traktowana jako osoba trzecia – klient w zakresie usług reklamowych. O reklamie usług biznesowych, turystycznych i rozrywkowych świadczy też (jednak bez wykazania faktycznego ich wykonywania) załączony do skargi zrzut strony internetowej z datą 19 czerwca 2014 r. W świetle powyższego ustalony przez organ stan faktyczny sprawy i jego ocena nie wywołują istotnych wątpliwości. Przede wszystkim skarżąca nie wykazała w sprawie, że w relewantnym okresie używała spornego znaku w sposób rzeczywisty w odniesieniu towarów i usług, dla jakich znak ten został zarejestrowany, tj. w zakwestionowanych klasach 03, 09, 16, 30, 35, 41 i 42. W tym zakresie sporny znak nie spełniał funkcji znaku towarowego, co wyżej opisano, gdyż nie niósł przekazu dotyczącego bezpośrednio towarów/usług uprawnionego, tylko de facto służył promowaniu ww. hotelu/działalności hotelowej bez powiązania, w sensie faktycznym i pojęciowym, z konkretnymi towarami ujętymi w tych klasach. Tymczasem podstawową funkcją znaku towarowego jest jego zdolność odróżniania towarów jednego przedsiębiorcy od drugiego. Samo budowanie znaczenia znaku na tle wyodrębnionej działalności (tu hotelowej) nie zastępuje tej funkcji. Używanie znaku ma być powiązane z konkretnymi towarami, dla których znak został zarejestrowany w sensie wprowadzania tych towarów (opatrzonych znakiem) do obrotu rynkowego. W tej sprawie strona uprawniona do znaku takiego używania nie wykazała, co odnosi się też do powołanych przez nią licznych informacji internetowych, gdyż brak jest jednoznacznych dowodów na powiązanie tych informacji z wykonywanymi przez stronę usługami, tj. czy właściciel strony świadczył reklamę na rzecz osób trzecich, tj. reklamę zewnętrzną, a nie reklamował samego siebie. Dlatego podjęte przez organ ww. rozstrzygnięcie o wygaszeniu spornego znaku w podanym zakresie należy uznać za uzasadnione. Sąd podziela też prawidłowość zawartego w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcia o kosztach postępowania (pkt 2 i 3 decyzji); Sąd nie dopatrzył się tu naruszenia prawa. W tym zakresie organ zadziałał na podstawie prawidłowo powołanych przepisów, w szczególności ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych. Wprawdzie rozporządzenie to zostało zastąpione z dniem 6 maja 2017 r. rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz.U. 2017 r., poz. 881), to jednak rozporządzenie z 28 kwietnia 2017 r. jest aktem wykonawczym do ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o rzecznikach patentowych (Dz.U. 2017, poz. 649), która weszła w życie 1 maja 2017 r. Ustawa ta w art. 2 ust. 2 stanowi zaś, że przy ustalaniu kosztów zastępstwa w postępowaniach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy stosuje się dotychczasowe stawki minimalne. Skoro postępowanie w tej sprawie zakończyło się ostateczną decyzją organu z [...] sierpnia 2017 r., a więc po wejściu w życie ww. ustawy o zmianie, a było wszczęte przed datą tego wejścia, do kosztów zastępstwa mają zastosowanie dotychczasowe stawki minimalne, tj. z ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. Poza tym organ zastosował w tej sprawie stawkę minimalną opłaty za czynności rzecznika patentowego w postępowaniu spornym przed organem, która w sprawie wygaśnięcia prawa ochronnego wynosi 900 zł. i jest taka sama w ww. rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 28 kwietnia 2017 r. (§ 7 pkt 3), jak i w rozporządzeniu z 2 grudnia 2003 r. (§ 8 pkt 3), przy w istocie zbieżnych zasadach możliwości podwyższania tej opłaty, jakie wynikają z obu wymienionych rozporządzeń, w związku też z przepisami ww. ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o zmianie ustawy o rzecznikach patentowych (por. art. 1 pkt 1a i b tej ustawy). Stosując stawkę minimalną opłaty organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, obejmującej rozstrzygnięcie o kosztach, wyczerpująco wyjaśnił motywy swojego działania, w tym podstawę prawną i przesłanki rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się w sprawie powodów, żeby stanowisko organu w tym względzie, którego zarzuty skargi nie podważają, z racji zasadniczo polemicznego charakteru, kwestionować. Organ orzekł tu stosownie do obowiązujących przepisów, które dawały mu taką możliwość rozstrzygnięcia. Nie pomniejszył kwoty stawki minimalnej, a to że jej, mimo żądania pełnomocnika wnioskodawcy, nie podwyższył, tylko oddalił jego wniosek ponad tę kwotę, uzasadnił przekonującą argumentacją, rozważając wszystkie istotne elementy działania pełnomocnika w sprawie, które mogły mieć wpływ na określenie należnej mu stawki opłaty. Miał zatem na uwadze merytoryczny charakter i specyfikę sprawy o wygaszenie prawa ochronnego, w szczególności rozkład ciężaru dowodowego, ilość rozpraw przed organem i uczestnictwo w nich pełnomocnika, ustosunkowywanie przez niego do pisma drugiej strony, wystąpienie z propozycją ugodowego zakończenia sporu, czy przygotowanie pisma procesowego przed posiedzeniem niejawnym organu. Skarżący pełnomocnik wnioskodawcy w tej sprawie nie twierdzi, że organ pominął w swojej analizie określone działania pełnomocnika, czy ich nie dostrzegł, w sytuacji gdy mogły by one zaważyć na treści rozstrzygnięcia o kosztach. Skarżący uważa jedynie, że jego wkład w sprawę nie został przez organ należycie oceniony. Jednakże - zdaniem Sądu - w okolicznościach stanu faktycznoprawnego sprawy ocena ta jest uprawniona. Przede wszystkim zasadna jest uwaga organu, że wszystkie ww. działania pełnomocnika w tej sprawie należą do typowych czynności jakie ma podjąć pełnomocnik reprezentujący klienta w toku postępowania; z tego powodu pozostają bez wpływu na wysokość wynagrodzenia/opłaty, której podwyższenie warunkowane jest rodzajem i zawiłością sprawy oraz niezbędnym nakładem pracy rzecznika patentowego, w tym czynnościami podjętymi w celu polubownego rozwiązania sporu (art. 13 ust. 2a ustawy z dnia 11 kwietnia 2006 r. orzecznikach patentowych, do którego odsyła ww. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2017 r. oraz § 2 ust. 2 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. przewidujący możliwość przyznania rzecznikowi patentowemu opłaty wyższej, jeżeli uzasadnia to rodzaj i stopień zawiłości sprawy oraz niezbędny nakład pracy rzecznika patentowego). Należy przy tym odnotować - na tle stanowiska skargi - że niezbędny nakład pracy rzecznika, o jakim mowa w tych przepisach determinowany jest okolicznościami danej sprawy, w tym jej rodzajem i zawiłością. W tej sprawie organ oceniał nakład pracy rzecznika patentowego typowy w sprawach o wygaszenie prawa ochronnego; zasadnie nie dopatrzył się w niej cech i okoliczności wychodzących poza taką typowość, a zarazem uzasadniających przyznanie przedmiotowej opłaty w stawce wyższej niż minimalna. Niewątpliwie w sprawie niniejszej reprezentujący wnioskodawcę rzecznik patentowy wykazał się profesjonalizmem i skutecznością działania na rzecz swojego klienta, skoro organ uwzględnił jego żądanie. Jednak profesjonalne i skuteczne działanie rzecznika patentowego samo w sobie nie przesądza o przyznaniu mu kosztów zastępstwa ponad stawkę minimalną określoną w tej sprawie zgodnie z § 2 ust. 1 i § 8 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. na kwotę 900 zł. Jak wzmiankowano wyższa stawka opłaty zależy od rodzaju, stopnia zawiłości sprawy i niezbędnego nakładu pracy rzecznika patentowego; te zaś parametry nie obiegały w tej sprawie od przeciętnego standardu w tego typu sprawach, co organ przekonująco wyjaśnił, m.in. akcentując, że przeprowadzenie dwóch rozpraw, czy przygotowanie pisma procesowego, tak samo jak propozycja ugodowego zakończenia sporu same w sobie nie uzasadniają zwiększenia stawki opłaty. Nie wychodzą bowiem poza przeciętny, typowy zakres nakładu pracy w sprawach o wygaszenie znaku towarowego, dodatkowo w sytuacji, gdy ciężar dowodu używania znaku w postępowaniu przed organem spoczywa na uprawnionym z jego rejestracji. Również objętość akt administracyjnych sprawy, w tym zakres dowodów (i ich charakter) przedłożonych przez uprawnionego celem uzasadnienia swojego stanowiska, nie wymagała – w ocenie Sądu – szczególnego wysiłku od pełnomocnika strony przeciwnej, żeby je przeanalizować i zająć na ich tle własne stanowisko, zwłaszcza że w obowiązującym aktualnie stanie prawnym wnioskujący o wygaszenie prawa ochronnego zwolniony został z wykazywania interesu prawnego w dochodzeniu wygaszenia, co wcześniej było znaczącym/istotnym elementem dowodowym po stronie wnioskodawcy, niewątpliwie zwiększającym nakład pracy pełnomocnika, który miał ten interes wykazać. Sąd podziela również zasadność uwagi organu, że kwestia kosztów ponoszonych przez grupy profesjonalnych pełnomocników jakimi są rzecznicy patentowi, radcowie prawni czy adwokaci została uregulowana szczegółowymi rozporządzeniami w sprawie zwrotu kosztów postępowań, dedykowanymi dla konkretnej grupy zawodowej, w sposób wykluczający analogie, tylko z tego powodu, że dane rozwiązanie nie zostało ujęte w przepisach przewidzianych dla rzeczników patentowych, a funkcjonuje w odniesieniu do innych grup. Odrębność uregulowań nie może być bowiem w tych warunkach traktowana jako przypadkowa. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się, w odniesieniu do rozstrzygnięcia organu o kosztach postępowania (pkt 2 i 3 decyzji) naruszenia żadnego z wymienionych w skardze wnioskodawcy przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, ustawy o rzecznikach patentowych, rozporządzeń Ministra Sprawiedliwości, jak i Konstytucji RP. Zważywszy również na fakt, że rozstrzygnięcie organu co do meritum sprawy (pkt 1 decyzji) odpowiada – wbrew zarzutom skargi uprawnionego – prawu, Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku, tj. oddalił obie skargi.