II SO/Wa 42/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Asesor WSA Karolina Kisielewicz po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. o wymierzenie Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa grzywny za nieprzekazanie w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi M. P. na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] września 2017 r. (nr [...]) wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi postanawia: 1. wymierzyć Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa grzywnę w wysokości 1.000 (tysiąc) złotych z tytułu nieprzekazania do Sądu skargi w terminie wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę; 2. zasądzić od Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. M. P. wnioskiem z [...] sierpnia 2018 r. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o wymierzenie grzywny Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, za nieprzekazanie w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jego skargi z 30 października 2017 r., złożonej w dniu następnym za pośrednictwem platformy ePUAP na uchwałę tego organu z [...] września 2017 r. (nr [...]). Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w piśmie z [...] września 2018 r. - odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny, wniosła o jego oddalenie. Organ podał, że "nie miał możliwości technicznych", aby przekazać Sądowi skargę M P, przesłaną do organu drogą elektroniczną. Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa dodała, że pismo skarżącego "nie przeszło pozytywnej weryfikacji systemu ePUAP, a organ nie miał możliwości, aby zweryfikować pochodzenie pisma w inny sposób niż przez wezwanie domniemanego skarżącego do uzupełnienia braków formalnych". W związku z tym w dniu 29 grudnia 2017 r. wezwał M. P. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., do dostarczenia do organu należycie podpisanego pisma. Organ stwierdził, że dopiero wykonanie przez skarżącego tego wezwania przez podpisanie skargi, "spowodowałoby jej przekazanie do WSA". Skarżący swoim postępowaniem spowodował zaistniałą sytuację, którą następnie wykorzystuje, po upływie 6 miesięcy od otrzymania wezwania, dla "nękania organu" nie zasługuje na aprobatę jako sprzeczne z zasadami współżycia społecznego. Sąd stwierdza, że Krajowa Rada Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa w dniu [...] września 2018 r. przekazała do Sądu skargę M. P. na uchwałę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] września 2017 r. (nr [...]) wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. II SA/Wa 1730/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wymierzenie grzywny Krajowej Radzie Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa za nieprzekazanie Sądowi w ustawowym, trzydziestodniowym terminie jego skargi na uchwalę Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] września 2017 r. (nr [...]) wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami administracyjnymi zasługuje na uwzględnienie. Należy wyjaśnić, że z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302) wynika, że organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, za pośrednictwem którego wniesiono skargę do sądu administracyjnego, jest obowiązany przekazać tę skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy). W myśl art. 55 § 1 tej ustawy, w razie niezastosowania się tego obowiązku, Sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy). Z powyższego wynika, że wymierzenie organowi grzywny jest dopuszczalne (na wniosek skarżącego), wówczas, jeżeli organ nie zastosuje się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 P.p.s.a. Jest to wyłączna przesłanka orzeczenia o wymierzeniu grzywny (por. postanowienie NSA z 5 lipca 2006 r. II OSK 1024/06, ONSAiWSA 2006/6, poz. 156). Okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy nie są sporne: skarga M.P. na uchwałę Krajowej Radu Inżynierów Budownictwa z [...] września 2017 r. wpłynęła do organu (za pośrednictwem platformy ePUAP) w dniu 31 października 2107 r. Ostatni dzień terminu do przekazania skargi przypadł zatem na dzień 30 listopada 2017 r., natomiast do Sądu została przekazana wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w dniu 27 września 2018 r., a więc niespełna dziesięć miesięcy po upływie ustawowego, trzydziestodniowego terminu. Należy dodać, że okoliczność, że organ administracji przekazał do Sądu skargę wraz odpowiedzą i aktami sprawy nie skutkuje ani bezprzedmiotowością postępowania, ani bezzasadnością rozpoznawanego wniosku (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 listopada 2009 r. sygn. akt II GPS 3/09). Sąd wyjaśnia, że zapatrywanie organu wyrażone w odpowiedzi na skargę, co do tego, że nie wykonanie przez skarżącego wezwania organu do podpisania skargi, "uniemożliwiło" organowi jej terminowe przekazanie do Sądu nie jest uzasadnione, ponieważ nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Organ za pośrednictwem którego została wniesiona skarga do sądu administracyjnego jest obowiązany do jej przekazania do Sądu, nie zaś do wzywania skarżącego do usunięcia braków formalnych pisma. Jest to domena Sądu, który wzywa skarżącego do uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, zaś nieuzupełnienie przez stronę braków formalnych skargi stanowi podstawę do jej odrzucenia przez sąd administracyjny (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Ustalając wysokość grzywny, Sąd wziął pod uwagę znaczny okres zwłoki w przekazaniu akt postępowania i skargi do Sądu oraz argumenty podnoszone w odpowiedzi na skargę przez organ. W konsekwencji Sąd uznał, że zaniechanie organu nie zmierzało do wyłączenia realizacji prawa skarżącego do sądu, ale wynikało z nieprawidłowej interpretacji przepisów prawa. NSA w wyroku z 24 lutego 2015 r., I OZ 201/15 stwierdził, że nieznajomość przepisów o postępowaniu administracyjnym i sądowo-administracyjnym nie uchroni organu przed konsekwencjami naruszeń, ale może zdecydować o wysokości kary. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd wymierzył organowi grzywnę w kwocie 1000 zł. Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter prewencyjno-dyscyplinujący oraz po części - represyjny (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 12 maja 2016 r. II SO/Go 2/16,LEX nr 2050343). Zdaniem Sądu wymierzenie grzywny w tej wysokości zrealizuje zarówno cel represyjny jak również zmobilizuje organ do unikania podobnych uchybień w przyszłości. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 55 § 1 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.