I OZ 201/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Izabella Kulig-Maciszewska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] im [...] w Warszawie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SO/Wa 65/14 o wymierzeniu Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie grzywny i zwrocie kosztów postępowania w sprawie w wniosku K. S. o wymierzenie Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie grzywny za nieprzekazanie skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy (dot. kompletu uchwał Rady Rodziców) postanawia: 1. uchylić zaskarżone postanowienie w pkt. 1 i wymierzyć Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...]w Warszawie grzywnę w wysokości 100 (sto) zł, 2. oddalić wniosek o zwrot kosztów postępowania zażaleniowego. Postanowieniem z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt II SO/Wa 65/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymierzył, na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", Dyrektorowi Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie grzywnę w wysokości 500 zł za nieprzekazanie skargi K. S. wraz z odpowiedzią na tę skargę z aktami sprawy (dot. kompletu uchwał Rady Rodziców). W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w dniu 24 listopada 2014 r. K. S. złożyła w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym wniosek o wymierzenie Dyrektorowi grzywny za nieprzekazanie jej skargi z dnia 30 października 2014 r. w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor potwierdził informacje o nieprzekazaniu skargi wraz z ww. dokumentami i wyjaśnił, że uchybienia terminowi dokonał nieświadomie z uwagi na brak wiedzy prawniczej; a także, iż uznał odpowiedzi z dnia 14 i 21 października 2014 r. udzielone na wniosek o udostępnienie informacji publicznej za wystarczające i kończące postępowanie w sprawie. Podniósł również, że świadome, konsekwentne i wielomiesięczne działania wnioskodawczyni oraz bezzasadność jej żądań powinny być wzięte pod uwagę przy ustalaniu wysokości grzywny. Wymierzając grzywnę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie wniosku z dnia 30 września 2014 r. wpłynęła do organu w dniu 30 października 2014 r. a więc termin przekazania jej do Sądu wraz z odpowiedzią na skargę oraz aktami sprawy upłynął w dniu 14 listopada 2014 r. tymczasem ww. dokumenty organ złożył w Sądzie dopiero w dniu 14 stycznia 2015 r. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Dyrektor Szkoły Podstawowej nr [...] im. [...] w Warszawie, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i oddalenia wniosku o wymierzenie grzywny. W treści uzasadnienia Dyrektor przytoczył szereg okoliczności wskazujących na celowe działanie skarżącej na niekorzyść Szkoły, ponadto podkreślając, iż nie posiada wiedzy prawniczej i nie wiedział o ciążącym na nim obowiązku przekazania skargi Sądowi. Odpowiedź na zażalenie złożyła skarżąca wnosząc o oddalenie zażalenia i wskazując, że organ przytacza szereg okoliczności, które nie mają żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i zawierają informacje nieprawdziwe, które wprowadzają w błąd. Pismem z dnia 16 marca 2015 r. w uzupełnieniu zażalenia organ wniósł o zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania zażaleniowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na częściowe uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 2 P.p.s.a. organ, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, zobowiązany jest do jej przekazania sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Art. 55 § 1 P.p.s.a. stanowi z kolei, iż w razie nie zastosowania się do powyższego obowiązku, Sąd może na wniosek skarżącego orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Przy czym, w przypadku skarg dotyczących udostępnienia informacji publicznej termin ten, stosownie do art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), wynosi 15 dni. W orzecznictwie przyjęty jest pogląd, że grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 P.p.s.a. ma charakter mieszany tj. dyscyplinująco - restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 P.p.s.a. Bez znaczenia natomiast pozostaje w sprawie samego wymierzenia grzywny, jakie przyczyny spowodowały nieprzekazanie skargi sądowi, wpłynąć jednak one mogą na wysokość wymierzonej grzywny. W przedmiotowej sprawie opóźnienie w przekazaniu sprawy powstało wskutek braku wiedzy Dyrektora Szkoły o ciążącym na nim obowiązku przekazania skargi pomimo udzielenia stronie skarżącej odpowiedzi z dnia 14 i 21 października 2014 r. na jej wniosek o udzielenie informacji publicznej. Słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uznał okoliczności tej za stanowiącą podstawę do odmowy wymierzenia Dyrektorowi grzywny w myśl art. 55 § 1 P.p.s.a. Stosownie bowiem do art. 54 § 2 P.p.s.a. Dyrektor miał obowiązek przekazać skargę wraz z odpowiedzią na nią i aktami sprawy, przy czym zobligowany był on do zachowania terminu o jakim mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazać należy, że w ustawowym terminie organ nie dopełnił ciążącego na niej obowiązku, bowiem skarga, którą otrzymał w dniu 30 października 2014 r. została przekazana Sądowi dopiero w dniu 14 stycznia 2015 r. Tym samym za słuszne przyjąć trzeba stanowisko Sądu I instancji, a wymierzenie organowi grzywny było zgodne z prawem. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wysokość wymierzonej grzywny nie odpowiada jednak w sposób właściwy stopniowi przewinienia Dyrektora. Organ ten nie jest reprezentowany w postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika, ponadto pozostawał w przekonaniu, iż udzielenie odpowiedzi na wniosek strony jest okolicznością kończącą sprawę. Znaczenie w sprawie ma także fakt, iż skarżąca kieruje do Dyrektora bardzo liczne pisma i wnioski, które bez wątpienia nie pozostają bez wpływu na jakość i terminowość działań tego organu. W tych okolicznościach uznać należało, iż grzywna w wysokości 100 zł spełni całkowicie swoją rolę dyscyplinującą. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 188 w zw. z art. 197 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, że nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2005 r. sygn. akt II OSK 552/05, publ. ONSAiWSA 2006 nr 1, poz. 17).