II SA/Po 730/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pancewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki części obiektu budowlanego I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] listopada 2017r. nr [...] znak [...], II. zasądza od Inspektor Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej WWINB) decyzją z dnia 11 czerwca 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2016r. poz. 23 ze zm. dalej: k.p.a.), w związku z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), po rozpatrzeniu odwołania A. K. (dalej jako strona, skarżąca lub inwestor) od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. (dalej PINB) z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...], którą nakazano skarżącej rozbiórkę części budynku przy ul. [...] w P. (dz. nr [...], ark. [...], obręb K.), zaznaczonych kolorem czerwonym oraz cyframi 1 i 2 na załączniku graficznym do decyzji, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 27 października 2011 r. do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. wpłynęło pismo z Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. w związku z postępowaniem znak [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji, polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...], arkusz 18, obręb K., położonej w P. przy ulicy [...]. W piśmie tym wskazano że "podczas wizji w terenie stwierdzono, iż mapa zasadnicza obszaru objętego wnioskiem, załączona do wniosku jest niespójna ze stanem faktycznym". Z treści pisma wynika, że rozbieżności te polegają na tym, że w sąsiedztwie granicy z nieruchomością przy ulicy [...] znajduje się część budynku, która nie została zatwierdzona decyzją o pozwoleniu na budowę. W związku z powyższym w dniu 17 stycznia 2012 r. pracownicy tutejszego inspektoratu przeprowadzili czynności kontrolne na terenie nieruchomości przy ulicy [...] w P.. W trakcie kontroli stwierdzono, że na terenie przedmiotowej nieruchomości znajduje się budynek wzniesiony w technologii tradycyjnej, posiadający murowane ściany i dach płaski. Budynek ten posiada dwie kondygnacje: przyziemie i wysoki parter. Stwierdzono, że dokonano rozbudowy o część budynku zlokalizowaną od strony ogrodu oraz w sąsiedztwie granicy nieruchomości przy ulicy [...] oraz, że dokonano zabudowy loggii, polegającej na wypełnieniu przestrzeni pomiędzy płytą balkonową i istniejącym stropem. Ustalono w trakcie kontroli, że inwestorem robót była skarżąca. Podczas kontroli skarżąca okazała akt notarialny, potwierdzający nabycie nieruchomości przy ulicy [...] w P. w dniu 14 lutego 1997 r. Stwierdzono, że w trackie kontroli nie trwały roboty budowlane. W dniu 9 maja 2013 r. pracownicy PINB przeprowadzili ponownie czynności kontrolne w celu uzupełnienia materiału dowodowego. W trakcie kontroli stwierdzono, że od strony ogrodu do budynku przylega taras o wymiarach 5,77 m x 9,67 m, na który prowadzą stopnie z terenu ogrodu. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej, obecnej w trakcie kontroli, taras ten istniał w dniu przejęcia przez nią nieruchomości i nie posiada ona wiedzy czy zostało udzielone pozwolenie na jego budowę. Ponadto stwierdzono, że od strony ogrodu główna bryła budynku została rozbudowana o pomieszczenie łazienki w poziomie wysokiego parteru dostępne poprzez drewniane schody zewnętrzne oraz z wnętrza budynku. Rozbudowana część posiada wymiary w rzucie 3,00 m x 3,78 m i wysokość 4,29 m. Część rozbudowana zlokalizowana jest w odległości 0,85 m od ogrodzenia przy granicy nieruchomości przy ulicy [...] w P.. Rozbudowana część została wzniesiona w technologii tradycyjnej posiada jedną kondygnację - wysoki parter, ściany murowane i płaski dach pokryty papą. Stwierdzono, że łazienka znajdująca się w rozbudowanej części posiada wentylację grawitacyjną. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej rozbudowa miała miejsce w roku 2006. Stwierdzono także, że dokonano zabudowy loggii poprzez wstawienie okien od strony ulicy [...] oraz wykonaniu ściany od strony nieruchomości przy ulicy [...]. Roboty budowlane związane z tą zabudową miały również miejsce w roku 2006, a inwestorem była skarżąca. W zabudowanej loggii obecnie znajduje się magazyn - pomieszczenie pomocnicze. Ponadto stwierdzono, że zarówno w przyziemiu, jak i na parterze dokonano przebudowy i zmiany sposobu użytkowania. W przyziemiu obecnie znajdują się następujące pomieszczenia: przedsionek, gabinet kosmetyczny, sala ćwiczeń, łazienka, WC, magazyn, solarium, korytarz, sauna i WC. Na poziomie wysokiego parteru znajdują się następujące pomieszczenia: hall, łazienka, dwa pokoje, salon, magazyn - pomieszczenie pomocnicze, kuchnia. Na podstawie zdjęć lotniczych pozyskanych z Działu Fotogrametrii Zarządu Geodezji i Katastru Miejskiego "GEOPOZ" można stwierdzić, że zarówno taras jak i część, w której znajduje się łazienka nie istniały w dniu 29 marca 2001 r. Zatem ww. części zabudowy powstały po 1 stycznia 1995 r. W toku czynności wyjaśniających PINB na postawie zdjęć lotniczych potwierdził, że zarówno taras, jak i część w której znajduje się łazienka nie istniały w dniu 29 marca 2001 r. Ponadto z dokumentów udostępnionych przez Wydział Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. wynika, że decyzją z dnia 3 lipca 2006 r. ([...]) Prezydent Miasta P. zgłosił sprzeciw wobec zgłoszenia obudowy logii i zabudowy tarasu budynku mieszkalnego usytuowanego na terenie nieruchomości przy ul [...] w P. oraz decyzją z dnia 31 lipca 2006 r. Prezydent Miasta P. zgłosił sprzeciw wobec zamiaru dobudowy budynku gospodarczego oraz zabudowy logii w istniejącym budynku jednorodzinnym przy ul. [...] w P.. Ustalono, że dla obszaru, na którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zawiadomieniem z dnia 20 grudnia 2016r. PINB poinformował skarżącą o wszczęciu z urzędu 15 grudnia 2016r. postępowania administracyjnego w sprawie legalności rozbudowy budynku przy ul. [...] w P.. Postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. nałożył na skarżącą jako inwestora i właściciela nieruchomości obowiązek dostarczenia w terminie 90 dni od dnia doręczenia tego postanowienia następujących dokumentów, dotyczących rozbudowy budynku przy ulicy [...] w P.: a) czterech egzemplarzy projektu budowlanego dla rozbudowy budynku przy ulicy [...] w P. (dz. nr [...], ark. 18 obręb K.), opracowanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane i wykazującą się przynależnością do właściwego samorządu zawodowego, sprawdzonego zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy Prawo budowlane wraz z ważnym w dniu sporządzenia ww. projektu zaświadczeniem potwierdzającym przynależność autora projektu do właściwej izby samorządu zawodowego; b) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w formie określonej w załączniku nr [...] do rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 24 lipca 2015 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. z 2015 r, poz. 1146 ze zm.), c) zaświadczenia Prezydenta Miasta P. o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca otrzymała ww. postanowienie w dniu 28 grudnia 2016 r. W dniu 19 kwietnia 2017 r. do PINB wpłynęło pismo skarżącej z prośbą o zmianę terminu, zakreślonego w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. pismem z dnia 28 kwietnia 2017 r. określił nowy termin przedłożenia dokumentów określonych w ww. postanowieniu jako 1 lipca 2017 r. W dniu 19 lipca 2017 r. ponownie wpłynęło pismo Pani A. K. z prośbą o zmianę terminu określonego w postanowieniu z dnia 22 grudnia 2016 r. W odpowiedzi na ww. pismo Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił nowy termin wypełnienia obowiązku, nałożonego postanowieniem z dnia 22 grudnia 2016 r. na 30 września 2017 r. Jak wynika z akt sprawy w zakreślonym terminie 30 września 2017 r. skarżąca nie przedłożyła wymaganych dokumentów. Decyzją PINB z dnia 21 listopada 2017 r., znak: [...] nakazano skarżącej rozbiórkę części budynku przy ul. [...] w P.. W swoich rozważaniach organ wskazał, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 — 31 pr. bud.. Rozbudowa budynku w odległości 0,85 m od ogrodzenia sąsiedniej nieruchomości, a więc takiej inwestycji której obszar oddziaływania wykracza poza teren, na którym prowadzone są roboty budowlane, nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie wskazanych wyżej artykułów 29-31 Prawa budowlanego. Jak wykazano powyżej właściciel nieruchomości, będący jednocześnie inwestorem rozbudowy nie uzyskał wymaganego prawem pozwolenia. W takim stanie faktycznym organ nadzoru budowlanego obowiązany jest do przeprowadzenia postępowania administracyjnego w oparciu o przepisy art. 48 pr. bud. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pr. bud. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wskazany wyżej przepis art. 48 ust. 2 dopuszcza możliwość legalizacji samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, jednakże może to mieć miejsce jedynie w sytuacji gdy budowa: jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności: ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Biorąc pod uwagę możliwość spełnienia przez przedmiotowy budynek powyższych warunków Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r., nr [...] nałożył na inwestora i właściciela nieruchomości - skarżącą obowiązek przedstawienia dokumentów zgodnie z zapisami art. 48 ust. 3 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 48 ust. 4 pr. bud. w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, a więc przedłożenia określonych dokumentów, stosuje się przepis ust. 1, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego nakazuje rozbiórkę obiektu budowlanego. W związku z tym, że skarżąca do dnia wydania rozstrzygnięcia nie przedłożyła żadnego z wymaganych dokumentów pomimo dwukrotnej zmiany terminu ich dostarczenia do organu nadzoru budowlanego, koniecznym stało się nakazanie części rozbiórki obiektu. W odwołaniu od powyższej decyzji A. K. wskazała, że złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego środek zaskarżenia na postanowienie Prezydenta Miasta P. o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W jej ocenie naruszono art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez niezawieszenie postępowania administracyjnego, albowiem nie była w stanie dostarczyć żądanych dokumentów. Opisaną we wstępie decyzją WWINB utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W motywach rozstrzygnięcia WWINB wskazał, że pismem z dnia 11 stycznia 2018 r. ([...] wezwał skarżącą do wyjaśnienia czy wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla celów legalizacji wskazanej przez PINB dla Miasta P. części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w P. oraz, czy i w jaki sposób taki wniosek został rozpatrzony, a także do przedłożenia kopii, przywołanego w treści odwołania, rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta P., które zostało zaskarżone do Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz kopii rozstrzygnięcia Kolegium, jeżeli takie zostało wydane. Z odpowiedzi skarżącej wynikało, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyznaczyło nowy termin załatwienia sprawy z zażalenia A. K., tj. do dnia 31 stycznia 2018 r. Wobec powyższego WWINB pismem z dnia 16 lutego 2018 r. wezwał skarżącą do przedłożenia rozstrzygnięcia Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydanego w wyniku rozpatrzenia zażalenia. Pismem z dnia 22 lutego 2018 r. skarżąca wyjaśniła, że postępowanie przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym pozostaje niezakończone, a ponadto w dniu 31 stycznia 2018 r. złożyła w Wydziale Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta P. kolejny wniosek dotyczących ustalenia warunków zabudowy nieruchomości przy ul. [...]. Po powzięciu tej informacji WWINB pismem z dnia 7 marca 2018 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta P. Wydział Urbanistyki i Architektury z pytaniem czy w ww. sprawie została już wydana decyzja administracyjna, jeśli tak to jaka. W odpowiedzi Prezydent wskazał, iż w wydziale nie toczy się żadne postępowanie w tej sprawie. Jedyne prowadzone postępowanie dotyczy natomiast ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na funkcję usługową, zrealizowanej na działce nr [...], ark. 18, obręb K., którą postanowieniem z dnia 13 marca 2018 r. zawieszono z uwagi na brak legalności istniejącej zabudowy. Następnie WWINB pismem z dnia 6 kwietnia 2018 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z prośbą o udzielenie informacji, na jakim etapie znajduje się postępowanie z zażalenia A. K. na postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] albo przesłanie uwierzytelnionej kopii rozstrzygnięcia zapadłego w tej sprawie. W dniu 19 kwietnia 2018 r. WWINB otrzymał odpis postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 marca 2018 r. (SKO.CiP.4000.1004.2017) utrzymującego w mocy postanowienie Prezydenta Miasta P. z dnia 12 września 2017 r. (IJA.II.U03.6727.2706.2017) odmawiające wydania zaświadczenia o zgodności z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zamierzonej budowy na działce nr [...], położonej w P. przy ul. [...] (pismo Urzędu Miasta P. z dnia 13 marca 2018 r., znak: [...]). Skarżąca pismem z dnia 16 maja 2018 r. zwróciła się o zawieszenie postępowania odwoławczego, ponieważ zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ II instancji stwierdził, że powyższe okoliczności pozostają bez znaczenia dla nałożonego na skarżącą obowiązku rozbiórki. W ocenie organu odwoławczego dokonana przez organ I instancji kwalifikacja robót polegających na wykonaniu tarasu o wymiarach 5,77m x 9,67m, na który prowadzą stopie od strony ogrodu oraz powiększenie bryły budynku o część, w której znajduje się pomieszczenie łazienki w poziomie wysokiego parteru (wym. 3,06m x 3,78m, wys. 4,29m) jako rozbudowy jest prawidłowa. Z uwagi na fakt, iż rozbudowa budynku mieszkalnego nie została zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, inwestorzy zaś wykonali przedmiotowe roboty w warunkach samowoli budowlanej, zasadne było wszczęcie postępowania umożliwiającego legalizację tych robót, w trybie art. 48 ust. 2, ust. 3 i ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Organ zwrócił uwagę, iż przez budowę obiektu budowlanego, o której mowa w tym przepisie należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego (por. art. 3 pkt 6 pr. bud.). Po ustaleniu przez organ I instancji, że wykonywane roboty budowlane wymagały uzyskania decyzji pozwolenia na budowę, która jednak dla przedmiotowej inwestycji nie została wydana, PINB prawidłowo podjął postępowanie na podstawie przepisów określonych w art. 48 Prawa budowlanego. Obiekt budowlany, wybudowany lub będący w trakcie budowy realizowany bez wymaganego pozwolenia na budowę, może zostać tylko wtedy zalegalizowany, jeżeli spełnione są łącznie dwa podstawowe warunki, o których mowa w art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, tj. zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisami techniczno-budowlanymi w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Realizując wskazaną wyżej procedurę organ I instancji wydal postanowienie z dnia [...] grudnia 2016 r. (znak: [...]), którym wstrzymał inwestorowi prowadzenie robót budowlanych polegających na rozbudowie budynku przy ul. [...] w P., o części zaznaczone kolorem czerwonym oraz cyframi 1 i 2 na załączniku graficznym do postanowienia oraz nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia, w terminie 90 dni od doręczenia postanowienia, określonych dokumentów. W przypadku, gdyby organ nadzoru budowlanego, otrzymał w wyznaczonym terminie żądane dokumenty, zobowiązany byłby zbadać: zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane, a w wyniku nie stwierdzenia nieprawidłowości w tym zakresie organ nadzoru budowlanego ustaliłby w drodze postanowienia wysokość opłaty legalizacyjnej. Organ I instancji wydając ww. postanowienie prawidłowo zastosował powyższy przepis. Do dnia wydania decyzji pierwszoinstancyjnej nie zostały jednak przez inwestora przedłożone żadne z żądanych dokumentów. W szczególności nie wystąpiono z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu będącego przedmiotem postępowania. Mimo składanych przez Odwołującą zapewnień, ustalenia dokonane przez WWINB nie potwierdziły, aby taki wniosek został wniesiony (pismo Urzędu Miasta P. z dnia 13 marca 2018 r., znak: [...]). Organ nie znalazł również podstaw do zawieszenie postępowania (por. wniosek strony z dnia 16 maja 2018 r.) Następnie, w skardze do WSA A. K. zaskarżyła w całości decyzję WWINB i poprzedzającą ją decyzję PINB i zarzuciła: 1. istnienie przeszkód prawnych i technicznych dla wykonania decyzji, powodujących w świetle art. 156 pkt 5 k.p.a. nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji PINB w zakresie dotyczącym konkretnego określenia budowli przeznaczonych do rozebrania. 2. wadliwe ustalenie przez organ administracji stanu faktycznego w świetle zebranego materiału dowodowego mające wpływ na rozpatrzenie odwołania, 3. rażące naruszenie prawa poprzez brak podpisów na wszystkich niezbędnych częściach decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniosła o uchylenie obu decyzji, przekazanie sprawy organom do ponownego rozpatrzenia, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem tut. Sądu z dnia 28 września 2018 r. sygn. II SA/Po 730/18 postanowiono wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Obecny na rozprawie 16 stycznia 2019 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i wniósł o zasądzenie kosztów. Poinformowano o wydaniu przez tut Sąd wyroku w dniu 5 grudnia 2018r. w sprawie II SA/Po 899/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) - zwanej dalej w skrócie: p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Przedmiotem niniejszego postępowania była ocena legalności decyzji W. Wojewódzkiego Inspektora Nadzory Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] listopada 2017r. nakazującej właścicielce nieruchomości przy ul. [...] w P. (dz. nr [...] ark 18 obręb K.) - A. K. rozbiórkę części budynku przy ul. [...] w P., zaznaczonych kolorem czerwonym oraz cyframi 1 i 2 na załączniku graficznym do decyzji. Przystępując do oceny zasadniczych motywów skargi dotyczących braku podstaw do wydania nakazu rozbiórki, należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę na kształt obowiązujących regulacji. Materialnoprawną podstawę kontrolowanych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane (przywoływane w tekście "pr. bud.", obecnie t.j. DzU. 2018.1202). Zgodnie z art. 28 pr. bud. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Zgodnie z art. 3 pkt 6 prawa budowlanego przez budowę należy rozumieć również rozbudowę obiektu budowlanego. Wprawdzie wspomniana ustawa nie zawiera definicji legalnej pojęcia "rozbudowa", niemniej jednak z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że pod tym pojęciem należy rozumieć powiększenie, rozszerzenie budowli, obszaru już zabudowanego, dobudowanie nowych elementów. Z rozbudową mamy do czynienia zatem w przypadku zmiany, innych poza wysokością, charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak kubatura, powierzchna zabudowy, jego długość czy szerokość. Rozbudową będzie zatem powiększenie istniejącego obiektu budowlanego o taki stanowiący charakterystyczny parametr budynku element techniczny, który stanowi (zewnętrzną) część obiektu budowlanego. Rozbudowa obejmuje więc szerszy zakres ingerencji w substancję budowlaną, która może polegać nie tylko na wymianie elementów konstrukcyjnych, ale także na pewnej zmianie granic budowli (wyrok NSA z dnia 10 maja 2017r. II OSK 2263/15 opubl. w CBOSA). Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1a prawa budowlanego pozwolenia na budowę nie wymaga budowa (w tym rozbudowa) wolnostojącego budynku mieszkalnego jednorodzinnego, którego obszar oddziaływania mieści się w całości na działce lub działkach, na których zostały zaprojektowane. Zwolnienie to nie obejmuje więc, jak słusznie podał organ I instancji, takiej rozbudowy w wyniku, której budynek zwiększył swój obszar oddziaływania ze względu na zbliżenie się na 85 cm do granicy działki sąsiedniej. Nie obejmuje również rozbudowy budynków, które z uwagi na zmianę sposobu użytkowania nie są budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. W przedmiotowej sprawie bez pozwolenia na budowę wykonano taras oraz dobudowano pomieszczenie łazienki. Nadto doszło do zmiany sposobu użytkowania budynku. Organ zastosował więc tryb postepowania przewidziany w art. 48 ust. 1 prawa budowlanego. Zgodnie z nim organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w/w przepisy art. 29 ust. 1 pkt 1a prawa budowlanego weszły w życie od 28 czerwca 2015r. na podstawie ustawy zmieniającej z dnia 27 marca 2015r. (Dz.U. 2015.443). Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy dotychczasowe (art. 6 ust. 2 tej ustawy dotyczy jedynie spraw o wydanie pozwolenia na budowę a ust. 3 tego przepisu – opłat legalizacyjnych, a nie postepowania legalizacyjnego). Odnosząc się do kwestii daty wszczęcia postępowania należy stwierdzić, że w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjęto, że datą wszczęcia postępowania z urzędu jest data podjęcia przez organ pierwszej czynności w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji, pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono stron. Przepis art. 61 § 1 K.p.a. należy jednak interpretować w związku z przepisami prawa materialnego, które nie tylko wyznaczają rodzaj spraw załatwianych w formie decyzji administracyjnej, ale i normują inicjatywę co do powstania danej treści stosunku materialnoprawnego, w tym przypadku są to przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, z których wynika, że organy nadzoru budowlanego, przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami Prawa budowlanego, mogą dokonywać czynności kontrolnych,a protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa. O podjęcie czynności kontrolnych przez organ nadzoru budowlanego może wystąpić każdy, kto dostrzega potrzebę zbadania stanu faktycznego pod kątem obowiązujących norm budowlanych. Jednakże zareagowanie przez organ na skargę lub wniosek o podjęcie określonej kontroli nie oznacza automatycznie wszczęcia postępowania administracyjnego, które kończy się wydaniem decyzji lub postanowienia zgodnie z regułami K.p.a. W doktrynie i orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że postępowanie kontrolne prowadzone przez organ nadzoru budowlanego, nie jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia w toku czynności kontrolnych, naruszeń prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest wszcząć postępowanie administracyjne prowadzące do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego. Dokumentacja powstała w takim postępowaniu kontrolnym wchodzi w skład materiału dowodowego w sprawie i jest podstawą do podjęcia rozstrzygnięcia, ale datą wszczęcia postępowania w sprawie nie jest zawiadomienie strony zainteresowanej o pierwszej czynności kontrolnej, lecz zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie. Powyższe wynika z faktu, iż o tym, czy w ogóle postępowanie zostanie wszczęte i w jakim przedmiocie, organ nadzoru budowlanego decyduje dopiero po dokonaniu czynności kontrolnych i ustaleniu czy zastany stan faktyczny jest zgodny z przepisami prawa budowlanego. Podjęte przez organ nadzoru budowlanego czynności sprawdzające mogą przecież doprowadzić do wniosku, iż nie stwierdzono nieprawidłowości i naruszeń prawa budowlanego, w związku z czym postępowanie jurysdykcyjne nie będzie w ogóle prowadzone. W niniejszej sprawie czynności kontrolne były przeprowadzane w latach 2011 -2013, natomiast, zgodnie z zawiadomieniem z 20.12.2016r. znak: [...] (k.73 akt administracyjnych) wszczęcie postepowania z urzędu nastąpiło w niniejszej sprawie 15 grudnia 2016r. a więc pod rządami zmienionej ustawy prawo budowlane. W obowiązującym stanie prawnym nakaz rozbiórki określony w art. 48 ust. 1 ustawy nie jest orzekany bezwzględnie. Jak bowiem wynika z przepisu art. 48 ust. 2 i 3 ustawy organ może wdrożyć postępowanie legalizacyjne. Ewentualna legalizacja obiektu budowlanego przebiega dwustopniowo. W pierwszej kolejności organ nadzoru budowlanego winien dokonać oceny, czy budowa obiektu budowlanego, (a w niniejszej sprawie rozbudowa), może w ogóle podlegać tej procedurze (art. 48 ust. 2). W tym celu sprawdza, czy samowola budowlana jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W razie pozytywnej oceny tych okoliczności organ wdraża postępowanie legalizacyjne. Najpierw wydaje postanowienie, którym nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: 1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, 2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3. Dokumentami tymi są: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem o przynależności projektanta do właściwej izby samorządu zawodowego (art. 33 ust. 2 pkt 1) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 33 ust. 2 pkt 2). Treść artykułu art. 48 ust. 3 pkt 2 wskazuje, że projekt budowlany trzeba przedłożyć niezależnie od tego czy roboty budowlane jeszcze trwają, czy też zostały już zakończone. Jeżeli inwestor dostosował się do wydanego postanowienia rozpoczyna się druga faza postępowania legalizacyjnego. Złożenie w wyznaczonym terminie żądanych dokumentów traktowane jest przez organ nadzoru budowlanego jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona. Następnie, zgodnie z art. 49 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ nadzoru budowlanego, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, musi zbadać, czy projekt zagospodarowania działki lub terenu jest zgodny z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, oraz czy projekt budowlany sporządziła osoba posiadająca wymagane uprawnienia budowlane (art. 49 ust.1). W razie pozytywnego ustalenia tych okoliczności organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. Stosownie zaś do art. 49 ust. 3 ustawy w przypadku stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust.1, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o nałożeniu obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o rozbiórce. Decyzję tę wydaje się również w przypadku nieuiszczenia w terminie opłaty legalizacyjnej. Przenosząc te ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że postępowanie legalizacyjne zostało wszczęte 15.12.2016 r. Czynności kontrolne wykazały, że legalnie posadowiony budynek mieszkalny położony w P. na ul. [...], należący do skarżącej, został rozbudowany o części zlokalizowane od strony ogrodu oraz w sąsiedztwie granicy nieruchomości przy ul. [...]. Jak ustaliły organy budowlane rozbudowa polegała na wykonaniu wyniesionego ponad teren tarasu o wymiarach 5,77 m x 9,67m, na który prowadzą stopnie z ogrodu i na rozbudowie głównej bryły budynku od ogrodu o pomieszczenie łazienki w poziomie wysokiego parteru dostępne przez drewniane schody zewnętrzne oraz z wnętrza budynku. Rozbudowane pomieszczenie posiada wymiary w rzucie 3,00m x 3,78m i wys. 4,29m, zlokalizowane jest w odległości 0,85m od ogrodzenia przy granicy nieruchomości przy ul. [...], co zmieniło obszar oddziaływania tego obiektu. Nastąpiła również rozbudowa loggi przez wstawienie okien od strony ul. [...] oraz wykonaniu ścian od strony nieruchomości przy ul. [...]. W zabudowanej loggi znajduje się obecnie magazyn - pomieszczenie pomocnicze. W trakcie kontroli ustalono również, że w przyziemiu, jak i na parterze dokonano przebudowy i zmian sposobu użytkowania.(zabudowa loggi i zmiana sposobu użytkowania nie były przedmiotem niniejszej sprawy). Organy ustaliły, że zarówno dobudowany taras jak i łazienka nie istniały 29 marca 2001 r., powstały po 1 stycznia 1995r. Skarżąca była i jest właścicielem nieruchomości od 1997r. Według jej oświadczenia rozbudowy pomieszczenia łazienki dokonano w 2006 r. Podawała, że taras dobudowany był przed nabyciem przez nią nieruchomości (czyli przed 1997r.), co nie wynika ze zdjęć lotniczych (k. 58-60 akt), na których nie ma tarasu w dacie ich wykonania. Słusznie więc organy przyjęły, że miało to miejsce po 29 marca 2001 r. (data zdjęć lotniczych). Sumując, niniejsze postępowanie dotyczyło dobudowanego (rozbudowy) tarasu i pomieszczenia łazienki. Rozbudowa nastąpiła bez wymaganego pozwolenia na budowę, które było wymagane (art. 28 pr. bud ), i nie było zwolnione z jego uzyskania (art. 29-30 pr. bud.). Organ słusznie wszczął więc i prowadził postępowanie legalizacyjne w oparciu o przepisy art. 48 prawa budowlanego, właściwe w dacie wszczęcia postępowania. Dla obszaru, w którym znajduje się przedmiotowa nieruchomość nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2016 r. (nr [...]). organ I instancji na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 prawa budowlanego wstrzymał roboty budowlane i nałożył na skarżącą obowiązek przedłożenia dokumentów, w tym decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania przestrzennego w terminie 90 dni od daty doręczenia postanowienia (k. 76-77 akt). Skarżąca postanowienie odebrała 28.12.2016 r. (k. 80). Jak wynika z akt sprawy, dwukrotnie na wniosek skarżącej, motywowany stanem zdrowia organ zmieniał termin wykonania obowiązków - do dnia 1 lipca 2017r. i do dnia 30 września 2017r. Bezspornym jest fakt, że skarżąca wymaganych dokumentów nie złożyła. Wobec powyższego organ I instancji wydał decyzję nakazującą rozbiórkę na podstawie art. 48 ust. 4 prawa budowlanego. Organ II instancji utrzymał decyzję w mocy uznając, że argumenty skarżącej dotyczącej zaskarżenia do sądu postanowienia SKO (z dnia 29 marca 2018 r.- przyp. Sądu) o utrzymaniu w mocy postanowienia Prezydenta Miasta P. o odmowie wydania zaświadczenia o zgodności inwestycji z miejscowym planem (z dnia 12 września 2017 r.), którego brak - nie mają wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ motywował bowiem, że skarżąca nie wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla obiektu będącego przedmiotem postępowania. Skarżąca wywodziła, że wniosek taki złożyła ale nie został on rozpoznany zgodnie z jej intencją. Organy uprawnione do jego rozpoznania ograniczyły się do nazwy formularza, na którym wniosek złożyła a nie do jego treści. Tymczasem jak podała do złożenia wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy złożyła na formularzu przeznaczonym do wydania zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, twierdząc że był to jedyny dostępny formularz na stronie internetowej organu. Na mocy nieprawomocnego wyroku tut. sądu z dnia 5 grudnia 2018 r. w sprawie II SA/Po [...] uchylone zostało w/w postanowienie SKO i poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta P. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności planowanej budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W powołanym wyroku Sąd uznał, że nieprawidłowo zinterpretowano wniosek skarżącej datowany 17.08.2017r., który wpłynął do Urzędu Miasta P. 11.09.2017r. jako wniosek o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. Wniosek ten bowiem faktycznie był wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, który wszczynał postępowanie o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Argumentację taką ponosiła również skarżąca w przedmiotowej skardze i pismach, które składała do organów. Podkreślała w nich, że organy błędnie zakwalifikowały jej wniosek jako wniosek o wydanie zaświadczenia w przedmiocie zgodności inwestycji z planem miejscowym zamiast jako wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Dołączyła treść tego wniosku (k. 20 akt organu II instancji), z którego wynikało, że pod nazwą wniosku było jej żądanie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w związku z brakiem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z uwagi na powyższe uznać należy, że decyzje organów w niniejszej sprawie były przedwczesne gdyż przed ich wydaniem skarżąca złożyła wymagany wniosek o ustalenie warunków zabudowy, a tym samym podjęła działania w celu wykonania nałożonych obowiązków w postępowaniu legalizacyjnym. Jedynie z uwagi na błędne odczytanie jej intencji przez właściwe organy wniosek ten nie został tak zakwalifikowany. Tym samym - skoro od 11.09.201 7r. - w toku jest postępowanie o ustalenie warunków zabudowy - niezbędne dla wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie legalizacji przedmiotowej rozbudowy, celowym było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej. Organy ponownie rozpoznające sprawę rozważą konieczność zawieszenia postępowania do czasu zakończenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy, uwzględniając aktualny etap tego postępowania. Należy wskazać, że wniosek taki skarżąca złożyła w toku postępowania, czego organy nie uwzględniły, uznając, że prawomocne zakończenie sprawy dotyczącej postanowienia SKO z 29 marca 2018r. nie mają znaczenia, co było błędne. Instytucja zawieszenia postępowania przewidziana w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. opiera się na założeniu, że organ rozstrzygający daną sprawę nie jest w stanie prowadzić postępowania administracyjnego, albowiem rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Pojęcie "zagadnienia wstępnego" użyte w tym przepisie należy rozumieć w ten sposób, że jest to kwestia, która pozostaje poza właściwością danego organu i w dodatku bez jej rozstrzygnięcia nie można dalej prowadzić postępowania, tzn. organ nie może rozstrzygnąć sprawy ani pozytywnie, ani negatywnie. Należy jednak zauważyć, że to, co jest owym zagadnieniem wstępnym zależy od tego, co jest przedmiotem sprawy głównej, a to z kolei wynika z przepisów prawa materialnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest ustalić związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a zagadnieniem wstępnym. W razie zatem gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. W przedmiotowej sprawie związek taki występuje. Wydanie pozytywnej lub negatywnej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, albo też odmowa wszczęcia postępowania czy jego umorzenie ma wpływ na zakończenie postępowania legalizacyjnego. Ustalenie warunków zabudowy jest postępowaniem wnioskowym, jego prowadzenie zależne jest od zachowania strony. W niniejszej sprawie (nieprawomocnie) ustalono, że wniosek taki został złożony. Organy winny więc wstrzymać się z wydaniem decyzji o rozbiórce do czasu zakończenia postępowania, zawieszając postępowania, czego nie uczyniły naruszając przepisy art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a a także art. 7 i 77 § 1 k.p.a.. I choć skarżąca bardzo późno wystąpiła z wnioskiem, przedłużając postępowanie, to z uwagi na fakt, że nie jest wykluczona legalizacja, która zawsze winna poprzedzać nakaz rozbiórki, a także nie ma ustawowo określonego terminu złożenia dokumentów ani wyłączenia możliwości jego przedłużenia a nadto w niniejszej sprawie postępowanie dotyczy naruszenia wynikającego nie z zagrożenia życia i zdrowia ludzi co z braku pozwolenia na budowę, należało orzec jak w wyroku. Wskazać należy, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy z 17.08.2018r., który wpłynął do Prezydenta Miasta P. 11.09.2017r. był innym przedmiotowo wnioskiem niż wniosek z 8 marca 2018r. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na funkcję użytkową (Nr [...]), co do którego postępowanie Prezydent Miasta P. zawiesił (k. 113 akt organu I instancji) Pozostałe zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Nie można uznać, że decyzja była niewykonalna w chwili jej wydania (art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a.) z uwagi na brak konkretyzacji robót rozbiórkowych. Zakres rozbudowy będący przedmiotem niniejszego postępowania nie jest sporny (dotyczy dobudowanego tarasu i pomieszczenia łazienki - wyraźnie ten zakres wskazano w postanowieniu z 22.12.2016r. Nr [...]) i opisano w uzasadnieniu. Twierdzenie, że skarżąca nie wie jakich elementów budynku decyzja dotyczy również nie jest wiarygodne, szczególnie w kontekście jej stanowiska, iż wniosła w tym zakresie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, do czego była zobligowana. Należy jednak zgodzić się ze skarżącą, że decyzja rozbiórkowa winna być sformułowana w sposób bardziej czytelny niż miało to miejsce w niniejszej sprawie. Z sentencji decyzji i załącznika graficznego, bez potrzeby odwoływania się do treści uzasadnienia winno dokładnie wynikać jakie części obiektu, w jakich wymiarach podlegają nakazowi rozbiórki, co organ winien uwzględnić w przypadku konieczności wydania w niniejszej sprawie nakazu rozbiórki. Niezasadny był zarzut związany z brakiem podpisu na załączniku do decyzji o nakazie rozbiórki. Na wskazanym załączniku znajdującym się w aktach administracyjnych przesłanych sądowi przez organ stosowana pieczątka i podpis znajduje się w prawym górnym rogu (k. 96 akt administracyjnych), a załącznik został wymieniony w pierwszym akapicie ostatniej strony decyzji (k. 94v akt administracyjnych). Z uwagi na przedwczesne wydanie decyzji rozbiórkowej Sąd orzekł jak w pkt I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Konieczne było bowiem wyeliminowanie z obrotu decyzji obu instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni wskazania co do dalszego postępowania wyrażone niniejszym w uzasadnieniu. Na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł o kosztach postępowania (pkt II wyroku), na które składały się: uiszczony wpis od skargi ([...] zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa ([...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł) ustalone w oparciu o § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 poz. 1804 ze zm.) .