II OSK 1882/19

Dnia 13 kwietnia 2022 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt IV SA/Po 836/18 w sprawie ze skargi R.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2019 r. IV SA/Po 836/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił w całości skargę R.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy: W dniu [...] lutego 2015 r. Burmistrz P. wydał decyzję, znak [...], ustalającą warunki zabudowy na rzecz M.S. dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku inwentarskiego w miejscowości [...], działka nr ewid. [...]. Podstawę prawną decyzji stanowił m.in. art. 59 ust. 1, art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 60 ust. 1 i 1a oraz art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) - dalej w skrócie "u.p.z.p.". Wniosek o stwierdzenie ww. decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. złożył R.O., wskazując że została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r., gdyż – zdaniem Kolegium – w sprawie nie zaistniały żadne z przesłanek nieważności postępowania z art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Na skutek wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] lipca 2018 r. (zaskarżoną w tej sprawie) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2018 r., stwierdzając brak podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. Podstawę prawną decyzji stanowił m.in. art. 156 § 1 pkt 1-7 i art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm.) - dalej w skrócie "k.p.a.". Skargę na powyższą decyzję wniósł wskazany na wstępie Skarżący, domagając się uchylenia obu wydanych przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w L. decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarżący podniósł, że decyzja ustalająca warunki zabudowy była niewykonalna w dniu jej wydania, a jej niewykonalność ma charakter trwały. Wniosek ten uzasadnia brak wskazania rozbudowywanego budynku na mapie. Do decyzji nie załączono załącznika nr 2, a załącznik nr 1 nie został podpisany. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Jej oddalenie nastąpiło na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) - zwanej dalej "p.p.s.a.". W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił istotę postępowania nieważnościowego, a następnie wskazał, iż decyzja z dnia [...] lutego 2015 r. nie jest obarczona wadą skutkującą jej nieważnością. Zdaniem Sądu, decyzja z dnia [...] lutego 2015 r. nie narusza rażąco zasady dobrego sąsiedztwa (brak jakiejkolwiek analizy). W sprawie przeprowadzono analizę, czego dowodzą znajdujące się w aktach dokumenty, tj. "Załącznik nr 2" do kwestionowanej decyzji zatytułowany "Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy" oraz analogiczny załącznik do projektu decyzji. Przy czym, na stronie 6 projektu decyzji, wskazano z imienia i nazwiska kto przygotował ten projekt, a osoba ta była uprawniona do jego opracowania. Organ wyjaśnił tę kwestię, dokumentując ją, zatem brak udokumentowania faktu uprawnień osoby sporządzającej projekt decyzji w aktach sprawy nie stanowi rażącego naruszenia prawa. Sąd nie podzielił także twierdzenia Skarżącego, że decyzja nie zawiera informacji o załącznikach. Załączniki w decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. zostały wymienione. Dalej Sąd przyznał, że załączniki nr 1 i 2 nie zawierają podpisu organu wydającego decyzję, jednakże powyższe nie stanowi rażącego naruszenia art. 107 § 1 k.p.a. Sąd wyjaśnił, że nie ma wątpliwości co do powiązania tych załączników z decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Nadto wskazał, że przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2015 r. znalazł zastosowanie przepis art. 61 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wyłączający zastosowanie art. 61 ust. 1 pkt 1 w stosunku do zabudowy zagrodowej przekraczającej średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. A zatem zasada dobrego sąsiedztwa nie została naruszona. Sąd zauważył przy tym, że stan faktyczny i prawny terenu poddano analizie, w oparciu o którą wydano następnie decyzję z dnia [...] lutego 2015r. Nadto Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącego co do tego, że decyzja jest trwale niewykonalna z uwagi na brak jakiegokolwiek wskazania na działce nr [...] budynku podlegającego rozbudowie. Zdaniem Sądu lokalizacja rozbudowanego budynku jest znana i została udokumentowana w aktach (wyrysowana na mapie). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Skarżący, zaskarżając go w całości i domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego w wysokości 440 zł. Skarżący oświadczył jednocześnie, że wnosi o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach: 1/ - art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszenie art. 54 ust. 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p. polegające na niewskazaniu budynku podlegającego rozbudowie tj. obiektu będącego przedmiotem ustaleń zaskarżonej decyzji o warunkach zabudowy; - art. 174 pkt 1 p.p.s.a. tj. naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. traktowanym jako przepis prawa materialnego polegające na jego niezastosowaniu; - art. 174 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 6 k.p.a. tj. naruszenie przepisów postępowania polegające na niedostrzeżeniu przez WSA w Poznaniu tego, że decyzja o warunkach zabudowy Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały i dlatego też powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego; 2/ art. 174 pkt 2 tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80 k.p.a. polegające w istocie na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało; 3/ art. 174 pkt 2 tj. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c oraz art. 151 p.p.s.a. polegające na nieuchyleniu zaskarżonych orzeczeń Kolegium tj. na nieuwzględnieniu skargi pomimo tego, że orzeczenia te nie odpowiadają prawu; W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych. Sprawę skierowano do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, na mocy zarządzenia z dnia 8 stycznia 2022 r., stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem i zwalczaniem Covid-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842, ze zm.). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że sprawę niniejszą rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, który pozwala przewodniczącemu zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania podniesionych we wniesionym środku odwoławczym zarzutów trzeba wyjaśnić, że stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Przede wszystkim na wstępie należy zaznaczyć, iż wydane w sprawie decyzje o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla rozbudowy budynku inwentarskiego podjęte zostały w postępowaniu nieważnościowym, co ma istotne znaczenie dla oceny ich legalności. Zauważyć bowiem trzeba, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej prowadzone jest na podstawie art. 156-158 k.p.a. i podlega takim regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z kwalifikowanymi wadami. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji określone są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku ich ustalenia organ ma obowiązek stwierdzić nieważność decyzji, chyba że zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Z uwagi jednak na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji ostatecznych (art. 16 § 1 k.p.a.), może mieć ono miejsce tylko wtedy, gdy decyzja w sposób niewątpliwy dotknięta jest przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Z tego też powodu wykładnia tych przesłanek winna mieć charakter ścieśniający. W tym postępowaniu zasadnicze znaczenie, jak wskazuje skarga kasacyjna ma wada rozstrzygnięcia określona w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a więc, że decyzja Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność miała charakter trwały. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze - patrz: wyroki NSA z dnia 12 stycznia 2022 r. II OSK 372/19, z dnia 11 kwietnia 2017 r. II OSK 2057/15. Niewykonalność jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji w trybie nadzwyczajnym, na podstawie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., musi mieć charakter obiektywny i istnieć w chwili wydania decyzji - patrz wyrok NSA z dnia 11 marca 2021r. I OSK 4173/18. Zdaniem Skarżącego decyzja Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. jest trwale niewykonalna z uwagi na brak jakiegokolwiek wskazania na działce nr [...] budynku podlegającego rozbudowie. Wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze kasacyjnej Sąd pierwszej instancji słusznie uznał, iż w sprawie tej nie można skutecznie zarzucić weryfikowanej decyzji kwalifikowanej wady z art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż decyzji Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku inwentarskiego na nieruchomości nr [...] w miejscowości [...] nie można zarzucić, że była niewykonalna w dniu jej wydania, bowiem jako decyzja o charakterze ustalającym, nie nakłada ona w istocie na inwestora żadnych obowiązków, ani też nie przyznaje mu żadnych praw (wedle art. 63 ust. 2 zd. 1 u.p.z.p. decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich). Nie wywołuje tym samym skutków materialnoprawnych, ze względu na które mogłaby podlegać wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym oraz, ze względu na które - takiego wykonania by w ogóle wymagała. Nie każdy akt administracyjny nadaje się do wykonania. Wykonaniu podlegają jedynie akty, zobowiązujące, ustalające dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także akty, na podstawie których dany podmiot uzyskuje uprawnienie, albo mocą którego zostają na niego nałożone sprecyzowane obowiązki (porównaj postanowienie NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. II OSK 1319/17). Zatem nie jest sporne, iż decyzja ustalająca warunki zabudowy nie wywołuje skutków prawnych podlegających wykonaniu, bowiem nie stanowi samodzielnej podstawy do rozpoczęcia robót budowlanych, a tym samym do realizacji inwestycji budowlanej. Ma ona jedynie charakter swoistej promesy, określającej sposób zagospodarowania i warunki zabudowy terenu dla inwestycji o celu innym niż publiczny, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (por. art. 4 ust. 2 u.p.z.p.) - a więc rozstrzygnięcia otwierającego inwestorowi drogę do wystąpienia do organu architektoniczno-budowlanego ze stosownymi wnioskami związanymi z procesem inwestycyjnym. Samo zaś uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy nie przesądza jeszcze o tym, że pozwolenie na budowę zostanie mu udzielone lub, że złożone przez niego zgłoszenie będzie skuteczne, a tym samym, że teren inwestycyjny w ogóle zostanie zabudowany. Wszelkie bowiem skutki związane z ewentualną realizacją inwestycji budowlanej, dla której ustalono warunki zabudowy, materializują się dopiero na etapie uzyskania przez inwestora stosownych zgód budowlanych. Z tego też względu nie można przyjąć, aby decyzja Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. (nie podlegająca wykonaniu ze swojej istoty), była niewykonalna w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., a niewykonalność ta miała charakter trwały. Skoro bowiem decyzja ta w ogóle nie nadawała się do wykonania, trudno mówić o jej niewykonalności rozumianej jako nieusuwalne przeszkody natury faktycznej lub prawnej, uniemożliwiające jej wykonanie. Nie sposób zatem dopatrywać się w kontrolowanej sprawie zaistnienia przesłanki niewykonalności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia ww. przepisu prawa materialnego poprzez jego niezastosowanie pozostaje całkowicie nieusprawiedliwiony. Poza tym nie można skutecznie w tym zakresie powoływać się również, jak czyni to skarga kasacyjna, na naruszenie art. 54 pkt 1 w zw. z art. 64 u.p.z.p. Podkreślić należy, iż zgodnie z art. 55 w zw. z art. 64 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu warunków zabudowy wiąże nie tylko organ, który ją wydał, ale także organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, a projekt budowlany musi być zgodny z postanowieniami tej decyzji (art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane). Jednak nie oznacza to konieczności dokładnego wskazywania miejsca posadowienia inwestycji na gruncie. W treści rozstrzygnięcia decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy wymagane jest dokładne określenie jedynie położenia terenu nią objętego, a nie precyzyjnego położenia inwestycji na tym terenie. Jedynie błędne określenie położenia terenu inwestycji stanowić będzie naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. w zw. z art. 54 pkt 1 u.p.z.p. polegające na niewłaściwym określeniu rodzaju inwestycji. Nie będzie zaś stanowił naruszenia prawa tego rodzaju brak konkretnego wskazania w rozstrzygnięciu decyzji miejsca lokalizacji inwestycji na terenie decyzją tą objętym – podobnie NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r. II OSK 470/20. W rozstrzygnięciu decyzji Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. nie wskazano dokładnego miejsca lokalizacji inwestycji na terenie objętym tą decyzją, co nie jest naruszeniem prawa, niemniej jednak należy zauważyć, iż decyzja ta odnosi się do rozbudowy budynku inwentarskiego na działce nr [...] w miejscowości [...], obręb [...], co oznacza, iż na dalszym etapie procesu inwestycyjnego kwestia rozbudowywanego budynku inwentarskiego zostanie doprecyzowana. Należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że lokalizacja planowanej rozbudowy została udokumentowana w aktach sprawy, gdyż została wrysowana na mapie (k-1a v. akt administracyjnych) złożonej wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Tym samym przedstawione wyżej rozważania pozwalają jednoznacznie uznać za chybiony zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa procesowego, a to art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 6 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie tego, że decyzja o warunkach zabudowy Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały i dlatego też powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego. Wprost przeciwnie takiej wady kwalifikowanej oceniana w ramach niniejszego postępowania decyzja z dnia [...] lutego 2015 r. nie zawiera, stąd też słusznie Sąd pierwszej instancji w ramach dokonywanej kontroli legalności zaskarżonej decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Burmistrza P. zastosował konstrukcję prawną z art. 151 p.p.s.a i zasadnie oddalił wniesioną w tej sprawie skargę. Wbrew zarzutom skargi kasacyjnej w realiach tego postępowania nie było uzasadnionych przesłanek do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. skoro nie ujawniono przed organem samorządowym w prowadzonym postępowaniu nieważnościowym takich naruszeń prawa materialnego, jak i procesowego pozwalających na eliminację z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, z tej podstawy prawnej. Tym samym nie jest również usprawiedliwiony zarzut skargi kasacyjnej naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8, 9, 77 § 1, 80 k.p.a. polegający: cytat "w istocie na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, co niewątpliwie nie tylko mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ale w istocie taki wpływ miało" – koniec cytatu. Zdaniem Skarżącego decyzja Burmistrza P. jest wewnętrznie rażąco sprzeczna. Cytat: "Skoro na terenie wnioskowanej działki zakazuje się lokalizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 4 ppkt 2) to dlaczego umożliwiono chów lub hodowlę zwierząt w liczbie mniejszej niż 210 DJP (198,05 + 30, 80 = 228,85 DJP) – patrz § 3 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 4 ppkt 4)?" – koniec cytatu. Jak podniesiono w skardze kasacyjnej dopuszczono chów i hodowlę zwierząt w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP, tymczasem z treści zapisów zawartych w decyzji w pkt 4 ppkt 4 liczba DJP po zrealizowaniu inwestycji przekroczy wartość 210 DJP. Analizując treść decyzji Burmistrza P. z dnia [...] lutego 2015 r. w opisywanym wyżej zakresie, to wynika z niej, iż na terenie działki nr [...] w miejscowości [...] dopuszczono realizację inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 4 ppkt 3) oraz, że inwestycja ta powinna być zrealizowana zgodnie z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. "Prowadzenie hodowli trzody chlewnej w istniejących budynkach inwentarskich o obsadzie do 198,05 DJP oraz hodowli bydła opasowego w przebudowywanym budynku inwentarskim o obsadzie do 30, 80 DJP zlokalizowanych w miejscowości [...], gm. [...] na terenie nieruchomości stanowiącej działkę nr ewid. [...] – decyzja z dnia [...].11.2014 r. – (pkt 4 ppkt 4). Przedstawiona w skardze kasacyjnej wartość 228,85 DJP wynika z prostego zsumowania zarówno jednostek trzody chlewnej jak i jednostek bydła opasowego 198,05 + 30,80 DJP. Gdy tymczasem sumuje się parametry tego samego rodzaju dla obiektów istniejących i planowanych, charakteryzujące skalę przedsięwzięcia i odnoszące się do przedsięwzięć tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu lub obiektu. Natomiast w realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia zarówno z hodowlą trzody chlewnej w istniejących budynkach inwentarskich jak i hodowlą bydła opasowego w planowanym do rozbudowy budynku a więc nie jest to ten sam rodzaj hodowli i w tej sytuacji, zdaniem NSA, nie jest dopuszczalne proste sumowanie dopuszczonej obsady DJP dla obu tych hodowli - jak czyni to Skarżący w skardze kasacyjnej. Różne też są przecież w zależności od rodzaju zwierząt współczynniki przeliczania sztuk rzeczywistych na DJP. Dlatego też w odmienny sposób niż czyni to Skarżący należy odczytywać decyzję środowiskową na którą powołano się w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bowiem ta zezwoliła na "Prowadzenie hodowli trzody chlewnej w istniejących budynkach inwentarskich o obsadzie do 198,05 DJP (a więc nie jest to wartość z § 2 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – która przewiduje wartość nie mniej niż 210 DJP). Nadto w decyzji środowiskowej dopuszczono hodowlę bydła opasowego w przebudowywanym budynku inwentarskim o obsadzie do 30,80 DJP – (a więc nie jest to wartość z § 3 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – która przewiduje wartość nie mniej niż 60 DJP). Tak określona w decyzji inwestycja jest przedsięwzięciem, które mając na uwadze treść § 2 pkt 51 i § 3 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stąd w decyzji Burmistrza P. z jednej strony zakazano lokalizacji przedsięwzięć kwalifikowanych wg przepisów odrębnych jako przedsięwzięcie mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zaś dopuszczono lokalizację przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 4 ppkt 2 i pkt 4 ppkt 3 decyzji o ustaleniu warunków zabudowy odczytywany łącznie). Nie ma tutaj zatem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, oczywistej rażącej sprzeczności w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Podsumowując, w ocenie Sądu odwoławczego, żaden z zarzutów skargi kasacyjnej nie zasługiwał na uwzględnienie. Dlatego, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji o oddaleniu wniesionej skargi kasacyjnej.