III SA/Gl 803/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Krzysztof Kandut (spr.), Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną interpretacją z [...] r. nr [...] Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy – Gminy Miasta C. - zawarte we wniosku z [...] r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie obniżenia podatku VAT należnego w związku z wyrokiem NSA - jest nieprawidłowe Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: We wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług Gmina Miasto C. (dalej zwana: Gmina, strona, wnioskodawca, skarżąca) przedstawiła następujący stan faktyczny: Wnioskodawca, jako jednostka samorządu terytorialnego, realizuje zadania własne wynikające z ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1875 ze zm. – dalej zwana: u.s.g.), służące zaspokojeniu zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 9 ust. 1 u.s.g., w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Zgodnie z przepisami ustawy z 5 września 2016 r. o szczególnych zasadach rozliczeń podatku od towarów i usług oraz dokonywania zwrotu środków publicznych przeznaczonych na realizację projektów finansowanych z udziałem środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej lub od państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu przez jednostki samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2016 poz. 1454), wnioskodawca jest zobowiązany do wspólnego rozliczania podatku od towarów i usług wraz ze wszystkimi swoimi jednostkami organizacyjnymi (zakładami i jednostkami budżetowymi). Jedną z takich jednostek organizacyjnych Gminy, która podlega centralizacji rozliczeń VAT wraz z wnioskodawcą, jest Miejski Zarząd Dróg i Transportu w C. (dalej: MZDiT). MZDiT wykonuje zadania własne Gminy określone w ustawie z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz.U. z 2017 r. poz. 2136). Naczelny Sąd Administracyjny, w związku z wnioskiem MZDiT o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług opłat za korzystanie z miejskich przystanków komunikacyjnych przez przewoźników, wyrokiem z 19 września 2017 r. sygn. I FSK 2152/15 orzekł, że opłaty te nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Do tego czasu MZDiT opłaty od przewoźników za korzystanie z przystanków traktował jako podlegające opodatkowaniu tym podatkiem i jednocześnie odliczał podatek VAT naliczony od wydatków na budowę, remonty oraz utrzymanie przystanków, uznając, że wydatki te są bezpośrednio związane z wykorzystywaniem przystanków do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W związku z w/w wyrokiem NSA, Gmina planuje dokonać korekt rozliczeń podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe, w których MZDiT traktował opłaty za korzystanie z przystanków jako podlegające opodatkowaniu. Korekta będzie polegała na obniżeniu podatku należnego o kwotę podatku VAT wykazanego pierwotnie przez MZDiT w związku z opodatkowywaniem opłat, a także podatku naliczonego od wydatków na budowę, remonty oraz utrzymanie przystanków, wykazanego w deklaracjach VAT za okresy przeszłe w związku z traktowaniem ich jako związanych z czynnościami opodatkowanymi. Przed dokonaniem korekt deklaracji, faktury VAT wystawione w przeszłości przez MZDiT z tytułu obciążania przewoźników opłatami z podatkiem VAT, zostaną skorygowane do "zera" i przesłane do przewoźników. W tym stanie faktycznym Gmina zadała pytanie: W jaki sposób wnioskodawca ma ująć w rozliczeniach VAT obniżenie podatku należnego w związku z uchyleniem uzyskanej przez MZDiT interpretacji przez wyrok NSA ? Strona stoi na stanowisku, że do obniżenia podatku należnego powinno dojść poprzez skorygowanie wysokości podatku należnego wykazanego w deklaracjach VAT za okresy rozliczeniowe, w których podatek VAT od opłat został pierwotnie ujęty przez MZDiT. Powołując art. 29a ust. 13 ustawy o podatku od towarów i usług Gmina wskazała, że przepis ten nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku, podobnie jak art. 29a ust. 14 tej ustawy, który znajduje zastosowanie tylko w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna. Wystawienie przez MZDiT pierwotnych faktur VAT z tytułu poboru opłat z podatkiem VAT według stawki w wysokości 23% nie było spowodowane "pomyłką". MZDiT wystawiając w przeszłości faktury VAT, zgodnie z którymi opłaty podlegały opodatkowaniu VAT według stawki 23%, postępował w sposób przemyślany i opierał się na merytorycznym stanowisku organu administracji publicznej (Ministra Finansów), stąd nie można w tym zakresie przyjąć, że zaistniała "pomyłka" w rozumieniu art. 29a ust. 14 ustawy o PTU. W konsekwencji, do obniżenia podatku VAT należnego powinno dojść poprzez odpowiednie obniżenie kwot tego podatku w deklaracjach VAT, w których MZDiT wykazał pierwotnie VAT należny od opłat, a nie w okresie bieżącym, tj. w miesiącu w którym otrzymał potwierdzenie doręczenia kontrahentowi korekty faktury. Zdaniem wnioskodawcy, zarówno obniżenie podatku VAT należnego, jak i obniżenie podatku VAT naliczonego, będzie konsekwencją uzyskania przez MZDiT wyroku NSA, który uchylił Interpretację uznającą opłaty za podlegające opodatkowaniu. Gdyby nie uzyskanie przez MZDiT wyroku NSA, nie byłoby konieczności obniżania ani wykazanych w pierwotnych deklaracjach kwot podatku należnego od opłat, ani obniżania kwot podatku naliczonego od wydatków na budowę, remonty oraz utrzymania przystanków ujętych w pierwotnych deklaracjach. Gdyby przyjąć, że wnioskodawca w związku z uchyleniem Interpretacji przez NSA, powinien dokonać obniżenia podatku należnego w deklaracji VAT składanej za miesiąc, w którym otrzyma potwierdzenie otrzymania przez przewoźników faktury VAT korygującej, a obniżenia podatku naliczonego od wydatków na budowę, remonty oraz utrzymanie przystanków w deklaracjach składanych za przeszłe okresy rozliczeniowe – byłby zobowiązany do zapłaty znacznych odsetek w związku z zawyżeniem w przeszłości podatku naliczonego. Taka sytuacja byłaby nieuzasadniona, gdyż stosowany w przeszłości sposób rozliczeń był konsekwencją Interpretacji potwierdzającej, że opłaty podlegają opodatkowaniu VAT, a obecnie do złożenia korekty deklaracji zobowiązuje wyrok NSA uchylający Interpretację i stanowi on jedyną przyczynę dokonania odpowiednich obniżeń wartości podatku VAT należnego i naliczonego. Oznacza to, że do obniżenia podatku należnego powinno dojść poprzez wsteczne skorygowanie wysokości tego podatku za okresy rozliczeniowe, w których podatek VAT od opłat został pierwotnie ujęty przez MZDiT. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stanowisko wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznał za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, powołując w szczególności przepisy art. 29a ust. 1, ust. 10, ust. 13 - 16 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221 ze zm. – zwana ustawą o PTU), a także przepisy art. 106b ust. 1 i art. 106j ust. 1 i 2 tej ustawy, organ stwierdził, że celem wystawienia faktury korygującej jest doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Wystawia się ją w celu udokumentowania ostatecznej wielkości sprzedaży w danym okresie rozliczeniowym. Uregulowania zawarte w ustawie mają na celu uniknięcie sytuacji, w której zmniejszenie podstawy opodatkowania i tym samym kwoty podatku należnego u sprzedawcy nie znajduje odzwierciedlenia w zmniejszeniu kwoty podatku naliczonego u nabywcy towarów i usług. Podatek należny u sprzedawcy jest bowiem podatkiem naliczonym u nabywcy towarów i usług. W efekcie, jeżeli faktura dokumentująca zdarzenie gospodarcze zawiera pomyłki lub zdarzenie które faktura ta dokumentowała uległo zmianie, to faktura powinna zostać skorygowana w ten sposób, aby odzwierciedlała faktycznie dokonaną transakcję między określonymi podmiotami. Przy czym warunkiem obniżenia przez sprzedawcę kwoty podstawy opodatkowania oraz podatku należnego na podstawie wystawionej faktury korygującej jest posiadanie potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi (z wyjątkiem przypadków wymienionych w art. 29a ust. 15 ustawy o PTU). Innymi słowy, faktura korygująca musi dotrzeć do nabywcy, nabywca musi potwierdzić ten fakt aby wystawca miał możliwość obniżenia podatku należnego w związku z wystawieniem tej faktury. Wynika to w szczególności z regulacji art. 29a ust. 13 ustawy o PTU. Konieczność posiadania potwierdzenia odbioru faktury korygującej potwierdził także Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 26 stycznia 2012 r. w sprawie C-588/10 Kraft Foods Polska S.A. Zasady neutralności podatku od wartości dodanej oraz proporcjonalności nie sprzeciwiają się takiemu wymogowi. W konsekwencji organ stwierdził, że dopiero otrzymanie potwierdzenia odbioru faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi (bądź warunkowo, sytuacja której podatnik nie uzyskał potwierdzenia mimo udokumentowanej próby doręczenia faktury korygującej, ale z posiadanej dokumentacji wynika, że nabywca towaru lub usługi wie, że transakcja została zrealizowana zgodnie z warunkami określonymi w fakturze korygującej) uprawnia podatnika do dokonania obniżenia zarówno podstawy opodatkowania, jak i kwoty podatku należnego. Zasadę tę stosuje się odpowiednio do przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna; dotyczy ona każdej sytuacji, w której na skutek błędu, pomyłki, itp. (nie tylko sprzedawcy) doszło do zaniżenia kwoty podatku należnego na fakturze. Potwierdza to również art. 29a ust. 15 ustawy o PTU, który enumeratywnie wymienia przypadki, w których warunku posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługi się nie stosuje. Oznacza to, że wnioskodawca, w związku z uchyleniem uzyskanej przez MZDiT Interpretacji przez wyrok NSA, powinien dokonać obniżenia podatku VAT należnego w deklaracji składanej za miesiąc, w którym otrzyma potwierdzenie odbioru faktur korygujących przez przewoźników, którym wystawiono pierwotne faktury. Gmina, działając przez pełnomocnika, wniosła skargę na w/w interpretację Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, żądając jej uchylenia. Zaskarżonej interpretacji zarzuciła naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, tj. art. 29a ust. 13 i 14 ustawy o PTU poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że do obniżenia podatku VAT należnego wynikającego z uznania w wyroku NSA w/g którego opłaty nie podlegają opodatkowaniu VAT (wbrew uzyskanej wcześniej przez podatnika interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego), powinno dojść w miesiącu otrzymania przez podatnika potwierdzenia odbioru korekty faktury VAT przez kontrahenta; 2. prawa procesowego, tj. art. 14b § 1, art. 14c § 1 oraz art. 14h w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez: a) przyjęcie wbrew opisowi stanu faktycznego sprawy, że podatnik chce dokonać korekty podatku VAT należnego pierwotnie naliczonego od opłat bez dokonania korekt faktur VAT oraz bez ich przesłania swoim kontrahentom (bez uzyskania potwierdzenia otrzymania przez nich faktury korygującej); b) brak przedstawienia uzasadnienia prawnego w przedmiocie zagadnienia przedstawionego we wniosku. W uzasadnieniu skarżący powtórzył główne argumenty podniesione uprzednio we wniosku. Wskazał mianowicie, że art. 29a ust. 13 i 14 ustawy o PTU nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do stanu faktycznego opisanego we wniosku, gdyż znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do sytuacji wymienionych w art. 29a ust. 10 pkt 1-3 ustawy (zaistnienia błędu, pomyłki), natomiast przyczyna dokonania obniżenia podatku należnego przez wnioskodawcę jest inna, tj. uchylenie Interpretacji nakazującej opodatkowywanie opłat przez wyrok NSA, uznający, że opłaty te nie podlegały opodatkowaniu. Prowadzi to do wniosku, że do obniżenia podatku należnego powinno dojść poprzez odpowiednie obniżenie kwot tego podatku w deklaracjach VAT, w których MZDiT wykazał pierwotnie VAT należny od opłat, tj. "wstecznie". Na poparcie swojego stanowiska skarżący dodał, że wraz z dokonaniem obniżenia podatku należnego, dokona "wstecznie" obniżenia podatku naliczonego od wydatków na budowę, remonty oraz utrzymanie przystanków. Także w tym zakresie korekta będzie konsekwencją uzyskania przez MZDiT wyroku NSA, który uchylił Interpretację uznającą opłaty za podlegające opodatkowaniu VAT. Gdyby przyjąć, że wnioskodawca w związku z uchyleniem Interpretacji przez wyrok NSA powinien dokonać obniżenia podatku należnego w deklaracji składanej za miesiąc, w którym otrzyma potwierdzenie otrzymania przez przewoźników faktur VAT korygujących "do zera" faktury VAT dotyczące opłat, a obniżenia podatku naliczonego poprzez korektę deklaracji za przeszłe okresy rozliczeniowe, to byłby zobowiązany do zapłaty znacznych odsetek za zwłokę. Motywując zarzuty naruszenie przepisów postępowania skarżący podniósł, że organ wydając Interpretację pominął istotne okoliczności faktyczne przedstawione we wniosku. Mianowicie organ wielokrotnie podkreślał, że wnioskodawca będzie uprawniony do dokonania obniżenia podatku należnego dopiero w razie uzyskania potwierdzenia otrzymania faktur korygujących przez swoich kontrahentów, podczas gdy wnioskodawca w opisie stanu faktycznego zastrzegł, że przed dokonaniem korekt swoich deklaracji, faktury VAT wystawione w przeszłości przez MZDiT z tytułu obciążania przewoźników opłatami z podatkiem VAT skoryguje "do zera" i prześle do przewoźników (kontrahentów MZDiT). Kwestią oczywistą, która nie była przedmiotem zapytania, jest poprzedzenie procesu obniżania podatku należnego czynnościami technicznymi polegającymi na wystawieniu i przesłaniu do kontrahentów faktur korygujących. Przedmiotem zapytania było natomiast to, czy wnioskodawca będzie mógł dokonać obniżenia podatku należnego wstecz, tj. w deklaracjach, w których pierwotnie ujął faktury wystawione na przewoźników, czy też na bieżąco, tj. w deklaracjach za okresy rozliczeniowe, w których otrzyma potwierdzenia otrzymania faktur korygujących od swoich kontrahentów. Tymczasem organ w Interpretacji zamiast dokonać wykładni art. 29a ust. 13 i 14 ustawy o PTU w powyższym zakresie, udzielił interpretacji w zakresie zasad dokonywania korekty podatku należnego in minus — co nie było przedmiotem zapytania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy o PTU, podstawą opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 2-5, art. 30a-30c, art. 32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5, jest wszystko, co stanowi zapłatę, którą dokonujący dostawy towarów lub usługodawca otrzymał lub ma otrzymać z tytułu sprzedaży od nabywcy, usługobiorcy lub osoby trzeciej, włącznie z otrzymanymi dotacjami, subwencjami i innymi dopłatami o podobnym charakterze mającymi bezpośredni wpływ na cenę towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika. Zgodnie z art. 29a ust. 10 ustawy, podstawę opodatkowania, z zastrzeżeniem ust. 13, obniża się o: 1. kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen; 2. wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12; 3. zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło; 4. wartość zwróconych kwot dotacji, subwencji i innych dopłat o podobnym charakterze, o których mowa w ust. 1. W myśl art. 29a ust. 13 ustawy o PTU, w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika, uzyskanego przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługobiorca otrzymał fakturę korygującą, potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługobiorcę, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługobiorcę faktury korygującej po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia faktury korygującej za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. Na podstawie art. 29a ust. 14 ustawy, przepis ust. 13 stosuje się odpowiednio w przypadku stwierdzenia pomyłki w kwocie podatku na fakturze i wystawienia faktury korygującej do faktury, w której wykazano kwotę podatku wyższą niż należna. Stosownie do art. 29a ust. 15 ustawy o PTU, warunku posiadania przez podatnika potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługobiorcę nie stosuje się w przypadku: 1. eksportu towarów i wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów; 2. dostawy towarów i świadczenia usług, dla których miejsce opodatkowania znajduje się poza terytorium kraju; 3. sprzedaży: energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, gazu przewodowego, usług dystrybucji energii elektrycznej, cieplnej lub chłodniczej, usług dystrybucji gazu przewodowego, usług telekomunikacyjnych oraz usług wymienionych w poz. 140-153, 174 i 175 załącznika nr 3 do ustawy; 4. gdy podatnik nie uzyskał potwierdzenia mimo udokumentowanej próby doręczenia faktury korygującej i z posiadanej dokumentacji wynika, że nabywca towaru lub usługobiorca wie, że transakcja została zrealizowana zgodnie z warunkami określonymi w fakturze korygującej. W świetle art. 2 pkt 31 ustawy o PTU, ilekroć jest mowa o fakturze - rozumie się przez to dokument w formie papierowej lub w formie elektronicznej zawierający dane wymagane ustawą i przepisami wydanymi na jej podstawie. Na podstawie art. 106j ust. 1 ustawy, w przypadku gdy po wystawieniu faktury: 1. udzielono obniżki ceny w formie rabatu, o której mowa w art. 29a ust. 7 pkt 1, 2. udzielono opustów i obniżek cen, o których mowa w art. 29a ust. 10 pkt 1, 3. dokonano zwrotu podatnikowi towarów i opakowań, 4. dokonano zwrotu nabywcy całości lub części zapłaty, o której mowa w art. 106b ust. 1 pkt 4, 5. podwyższono cenę lub stwierdzono pomyłkę w cenie, stawce, kwocie podatku lub w jakiejkolwiek innej pozycji faktury - podatnik wystawia fakturę korygującą. Zgodzić należy się z organem, że faktury korygujące są specyficznym rodzajem faktur. Celem ich wystawienia jest bowiem doprowadzenie faktury pierwotnej do stanu odpowiadającego rzeczywistości. Uregulowania zawarte w ustawie mają także na celu uniknięcie sytuacji, w której zmniejszenie podstawy opodatkowania i tym samym kwoty podatku należnego u sprzedawcy, nie znajduje odzwierciedlenia w zmniejszeniu kwoty podatku naliczonego u nabywcy towarów i usług. Podatek należny u sprzedawcy jest bowiem podatkiem naliczonym u nabywcy towarów i usług. Zapewnieniu korelacji w tym zakresie służy właśnie potwierdzenie otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługobiorcę, dla którego wystawiono fakturę. Powyższe prowadzi do wniosku, że moment uzyskania takiego potwierdzenia uprawnia sprzedawcę do stosownego obniżenia podstawy opodatkowania oraz podatku należnego w rozliczeniu za dany okres rozliczeniowy – ten okres, w którym otrzyma potwierdzenie odbioru faktury przez nabywcę. Służyć ma to poszanowaniu zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zatem w przypadku skorygowania przez podatnika podatku należnego w związku z tym, że pierwotnie potraktował on określone czynności jako opodatkowane, choć okazało się – w tym przypadku wskutek wskazanego wyżej wyroku NSA - że nie podlegały one w ogóle opodatkowaniu, zastosowanie znajduje regulacja art. 29a ust. 14 w zw. z ust. 13 ustawy o PTU. Zachodzi bowiem pomyłka w kwocie podatku na fakturze - pomyłka polegająca na zawyżeniu kwoty podatku. Zdaniem Sądu nie ma znaczenia jakie były przyczyny zawyżenia kwoty podatku na pierwotnej fakturze, tj. czy przyczyną była błędna kwalifikacja dokonana przez podatnika i za jego sprawą, czy też przyczyną było błędne stanowisko organu w następstwie którego podatnik (za sprawą organu) – stosując się w najlepszej wierze do Interpretacji organu – zawyżył kwotę podatku. Skutkiem jest błędnie wykazany i rozliczony podatek należny. Następstwem podatkowym każdej z tych sytuacji powinno więc być skorygowanie faktur przez wystawcę, a w ślad za tym deklaracji VAT, i doprowadzenie sposobu rozliczenia transakcji do stanu zgodnego z prawem. Zdaniem Sądu, "pomyłka" to obiektywnie zaistniały stan niezgodny z rzeczywistością, w tym w kwocie podatku, polegający na jego zawyżeniu; to także sytuacja, gdy na fakturze nieprawidłowo wykazano kwotę podatku wyższą niż należna, w tym gdy podatku w ogóle nie powinno być, niezależnie od tego, czy do tego zawyżenia doszło za sprawą błędnej interpretacji prawa przez podatnika, czy za sprawą wydania błędnej interpretacji przez organ. W konsekwencji, kierując się treścią art. 29a ust. 13 w zw. z ust. 14 ustawy o PTU, uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługobiorcę faktury korygującej uprawnia podatnika do jej uwzględnienia za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano, a zatem w okresie bieżącym, a nie wstecznie. W tym zakresie zarzuty skargi uznał Sąd za niezasadne. Dodać na marginesie trzeba, że w sytuacji o jakiej mowa w zaskarżonej interpretacji organu – wbrew zarzutom skargi – wnioskodawca nie zostanie obciążony odsetkami za zwłokę w przypadku korekty podatku naliczonego. Na podstawie art. 14k § 1 i 3 Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej przed jej zmianą, stwierdzeniem jej wygaśnięcia lub przed doręczeniem organowi podatkowemu odpisu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną nie może szkodzić wnioskodawcy, jak również w przypadku nieuwzględnienia jej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej. W zakresie związanym z zastosowaniem się do interpretacji, która uległa zmianie, której wygaśnięcie stwierdzono, lub interpretacji nieuwzględnionej w rozstrzygnięciu sprawy podatkowej, nie wszczyna się postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, a postępowanie wszczęte w tych sprawach umarza się oraz nie nalicza się odsetek za zwłokę. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Wydana interpretacja czyni zadość wymogom określonym w art. 14b § 1, art. 14c § 1 oraz art. 14h w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, nie godząc w zasadę zaufania do organów podatkowych. O naruszeniu art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej i zawartej w nim normy, nie może stanowić podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez stronę. Strona ma oczywiście prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni. W związku z powyższym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), oddalił skargę.