VIII SA/Wa 779/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi U. W. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Prezydent Miasta R. (dalej jako "organ I instancji" lub "Prezydent") postanowieniem z [...] lipca 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 1, art. 147, art. 148 oraz art. 150 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) - dalej "Kpa" odmówił wznowienia postępowania z wniosku U. W. (dalej jako "wnioskodawczyni") w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta nr [...] z [...] września 2008 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla Spółki z o.o. "[...]" na budowę miejsc parkingowych, dojazd od ulicy M. i od ulicy K. na terenie działek o nr ew. [...],[...],[...] przy ul. M./K. w R. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że żądaniem z [...] grudnia 2017 r. wnioskodawczyni wniosła o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa w sprawie zakończonej ww. decyzją Prezydenta z [...] września 2008 r. Żądanie wznowienia postępowania złożone przez wnioskodawczynię [...] grudnia 2017 r. i [...] lipca 2018 r. należy jednak uznać za złożone po upływie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się ona o decyzji z [...] września 2008 r. O ww. decyzji wnioskodawczyni dowiedziała się bowiem wcześniej niż wynikałoby to z jej pisma z [...] czerwca 2018 r. Wiedzę taką powzięła już z treści decyzji Wojewody [...] z [...] marca 2013 r. (doręczonej wnioskodawczyni [...] marca 2013 r.) umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta z [...] sierpnia 2007 r. Od powyższego postanowienia organu I instancji zażalenie w ustawowym terminie do Wojewody [...] złożyła wnioskodawczyni. Wojewoda [...] pismem z [...] sierpnia 2018 r., wezwał wnioskodawczynię do sprecyzowania, czy złożone przez nią pismo z [...] lipca 2018 r., stanowi sprecyzowanie wniosku o wznowienie postępowania z [...] grudnia 2017 r. w zakresie przesłanek z art. 145 § 1 Kpa, czy też stanowi nowy wniosek o wznowienie postępowania. Z uwagi na fakt, że powyższa odpowiedź wnioskodawczyni nadal była nieprecyzyjna, Wojewoda [...], zgodnie z pouczeniem wskazanym w wezwaniu z [...] sierpnia 2018 r. uznał, że pismo wnioskodawczyni z [...] lipca 2018 r., stanowi sprecyzowanie wniosku z [...] grudnia 2017 r. w zakresie żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa. W wyniku rozpoznania zażalenia wnioskodawczyni, Wojewoda [...] (dalej jako "organ odwoławczy" lub "Wojewoda") postanowieniem nr [...] z [...] września 2018 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 Kpa w związku z art. 82 ust. 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018, poz. 1202) - dalej "P.b.", utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Wojewoda wskazał, że [...] grudnia 2017 r. do organu I instancji wpłynął wniosek wnioskodawczyni o wznowienie postępowania w sprawie wydanej decyzji Prezydenta nr [...] z [...] września 2008 r. Organ I instancji decyzją z [...] lutego 2018 r., umorzył postępowanie administracyjne dotyczące wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta nr [...] z [...] września 2008 r. Od powyższego rozstrzygnięcia odwołanie w ustawowym terminie złożyła wnioskodawczyni. Wojewoda decyzją z [...] maja 2018 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. [...] lipca 2018 r. wnioskodawczyni wniosła zaś pismo, w którym ponownie wnosi o wznowienie postępowania w powyższej sprawie. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ I instancji postanowieniem nr [...] z [...] lipca 2018 r., odmówił wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] wydaną przez Prezydenta [...] września 2008 r. Organ odwoławczy zauważył, że wnioskodawczyni pismem z [...] grudnia 2017 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania na podstawie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, natomiast w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. wniosła o wznowienie postępowania z przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa. W związku z powyższym Wojewoda wezwał stronę do jednoznacznego wskazania, czy pismo z [...] lipca 2018 r., stanowi sprecyzowanie wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] grudnia 2017 r. w zakresie przesłanek z art. 145 § 1 Kpa, czy też stanowi nowy wniosek o wznowienie postępowania. Wojewoda wskazał w powyższym wezwaniu, że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi na powyższe będzie skutkować uznaniem, iż pismo z [...] lipca 2018 r. stanowi sprecyzowanie wniosku z [...] grudnia 2017 r. w zakresie żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa. Z uwagi na fakt, że z odpowiedzi wnioskodawczyni na powyższe wezwanie, nie można nadal jednoznacznie stwierdzić jaki jest zakres jej żądania, Wojewoda zgodnie z pouczeniem uznał, że pismo z [...] lipca 2018 r., stanowi sprecyzowanie wniosku z [...] grudnia 2017 r. w zakresie żądania wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa. Wojewoda stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, poza twierdzeniami wnioskodawczyni brak jest jakiegokolwiek orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu stwierdzającego fałszywość dowodów, w oparciu o które ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje ponadto na istnienie okoliczności określonych w art. 145 § 2 i 3 Kpa. Z uwagi na powyższe brak jest możliwości wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa, postępowania zakończonego decyzją Prezydenta nr [...] z [...] września 2008 r. Organ odwoławczy wskazał nadto, że zgodnie z art. 148 § 1 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie organu I instancji odmawiające wznowienia postępowania odpowiada prawu i należy utrzymać je w mocy. Pismem z [...] października 2018 r. wnioskodawczyni (dalej jako "skarżąca") wniosła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego na ostateczne w administracyjnym toku instancji ww. rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Wskazała, że skargę składa na podstawie art. 2, art. 7, art. 8, art. 21, art. 32, art. 51 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r., art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 28, art. 57 § 5 pkt 2, art. 58 § 1, art. 65, art. 77, art. 78, art. 80, art. 137, art. 145 § 2 Kpa oraz art. 1, art. 2, art. 3 , art. 50, art. 58 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżając w całości postanowienie Wojewody z [...] września 2018 r. utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta z [...] września 2008 r. Zaskarżając ww. postanowienie organu odwoławczego zarzuciła: 1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 148 § 1 Kpa poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego wynikającego ze skąpego materiału dowodowego organów obu instancji co do wiedzy skarżącej o decyzji nr [...] Prezydenta z [...] września 2008 r.; 2) naruszenie art. 137 Kpa i nie uwzględnienie cofnięcia odwołania z [...] września 2018 r. w sytuacji, gdy brak cofnięcia prowadzi do utrzymania w mocy decyzji nr [...] Prezydenta naruszającej prawo; interes społeczny w zakresie bezpieczeństwa przeciwpożarowego, naraża zdrowie i życie mieszkańców bloku, oraz narusza prawo własności skarżącej do działki nr [...] zabudowanej garażem; 3) brak odniesienia do dokumentu sprzedaży działki nr [...], o którym pisze Prezydent w postanowieniu nr [...] z [...] lipca 2018 r. i wiarygodności wydawanych decyzji: Prezydenta nr [...] z [...] września 2008 r.; nr [...] w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na rok 2018, dowodu KP [...] z [...] lutego 2018 r. dotyczącego opłaty wieczystego użytkowania działki nr [...]; 4) brak odniesienia do odpisów ksiąg wieczystych działki nr [...]: pismo do [...] Urzędu Wojewódzkiego z [...] września 2011 r., do którego skarżąca dołączyła odpis księgi wieczystej działki nr [...] stan na dzień [...] sierpnia 2011 r.; odpisu księgi wieczystej działki nr [...] stan na dzień [...] lutego 2018 r. i dzień [...] maja 2018 r. oraz pisma Urzędu Miejskiego w R. Wydziału Zarządzania Nieruchomościami [...] z [...] lutego 2018 r. Wymienione wyżej decyzje wydane z rażącym naruszeniem prawa wykluczają się w treści, są obarczone wadami prawnymi i nie mogą funkcjonować w obrocie prawnym, czego Wojewoda nie zauważa, bo nie chce zauważyć; 5) zignorowanie postanowień Sądu Rejonowego w R.: w sprawie za sygn. akt [...] z [...] marca 2009 r.; za sygn. akt [...] z [...] czerwca 2012 r. doręczone przez skarżącą do VIII Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Radomiu przy piśmie z [...] sierpnia 2012 r. i przekazane do Wojewody z zarządzeniem sędziego WSA Marka Wroczyńskiego z 18 sierpnia 2012 r. W oparciu o to postanowienie Wojewoda miał wiedzę, że z powodu sprawy administracyjnej jest zagrożone życie skarżącej, za sygn. akt [...] z [...] listopada 2017 r., w którym jest nawiązanie do sprawy za sygn. akt [...]; za sygn. akt [...] z [...] czerwca 2018 r. W związku z powyższym skarżąca wniosła o: 1) uchylenie zaskarżonych postanowień: Prezydenta nr [...] z [...] września 2008 r. i nr [...] z [...] lipca 2018 r. oraz Wojewody z [...] września 2018 r., bądź uchylenie decyzji nr [...] Prezydenta z [...] września 2008 r., aby skrócić czas wyjaśniania sprawy ze względu na podejmowane próby zabójstw skarżącej; 2) okazanie wątpliwego dokumentu sprzedaży działki nr [...] i garażu, gdyż inwestor musiał mieć tytuł własności tej działki dla uzyskania decyzji budowlanej. Wyrok WSA w Warszawie sygn. akt. VIII SA/Wa 516/14 z 3 września 2014 r. nie pozostawia wątpliwości, że chodzi o decyzję nr [...] Prezydenta z [...] września 2008 r.; 3) wystąpienie WSA do: - Urzędu Miejskiego w R. o przekazanie udzielonych odpowiedzi na pisma skarżącej z [...] czerwca 2009 r., [...] września 2009 r., [...] czerwca 2010 r. - [...] Urzędu Wojewódzkiego o przekazanie udzielonych odpowiedzi na pisma skarżącej z [...] września 2011 r. z odpisem księgi wieczystej działki nr [...] stan na dzień [...] sierpnia 2011 r.; z [...] listopada 2012 r.; z [...] grudnia 2012 r. oraz przekazanie do WSA w Warszawie VIII Wydziału Zamiejscowego w Radomiu akt sprawy [...] z pismami skarżącej i załącznikami; 4) zapoznanie się WSA w Warszawie z postanowieniami Sądu Rejonowego w R. sygnatury spraw ww. i protokołami z posiedzeń Sądu, w których są zeznania skarżącej dotyczące prób zabójstw; 5) przywrócenie terminu do wznowienia postępowania w sprawie wydania decyzji nr [...] Prezydenta z [...] września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Mając na uwadze powyższe kryteria kontroli sądowej, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zarówno zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie organu I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w trybie egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu odwoławczego utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wznowienia postępowania z wniosku skarżącej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta nr [...] z [...] września 2008 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla Spółki z o.o. "[...]" na budowę miejsc parkingowych, dojazd od ulicy M. i od ulicy K. na terenie działek o nr ew. [...], [...], [...] przy ul. M./K. w R. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że wznowienie postępowania uregulowane w art. 145 -153 Kpa, jest nadzwyczajną instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, zakończonej decyzją ostateczną w sytuacji, gdy postępowanie, w którym zapadło weryfikowane rozstrzygnięcie, było dotknięte jedną z kwalifikowanych wad wymienionych enumeratywnie w art. 145 § 1 oraz art. 145a § 1 Kpa. Brak jest zaś podstaw, jak chce tego skarżąca, do prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania wyjaśniającego w sprawie, tak jak w postępowaniu zwykłym. W pierwszej fazie rozpatrywania podania o wznowienie postępowania organ administracji publicznej obowiązany jest bowiem badać następujące kwestie: czy podanie o wznowienie postępowania odpowiada ogólnym wymogom Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącym podań w postępowaniu administracyjnym (tj. czy zostało podpisane, wskazuje konkretną decyzję bądź postanowienie, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania), czy zostało wniesione przez osobę będącą stroną w sprawie i czy zostały w nim powołane przyczyny wznowienia określone w art. 145 § 1 Kpa oraz czy został zachowany miesięczny termin do złożenia podania o wznowienie (art. 148 Kpa) liczony od daty powzięcia przez stronę informacji o przesłance wznowienia postępowania. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza, czy spełnia ono wymagania formalne, tj. czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania i czy zostało wniesione w terminie w art. 148 § 1 Kpa. Ponadto, stosownie do brzmienia art. 147 Kpa, wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Dopiero wystąpienie powyższych przesłanek łącznie, obliguje właściwy organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. W przypadku jednak gdy organ oceni, że wniosek o wznowienie postępowania nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i art. 145a Kpa, bądź nie zostały zachowane terminy do jego złożenia przewidziane w art. 148 Kpa, jest zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, zgodnie z art. 149 § 3 Kpa. Skarżąca wniosła o wznowienie postępowania w ww. sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 2 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie gdy decyzja wydana została w wyniku przestępstwa. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że warunkiem niezbędnym dla wznowienia postępowania w razie zaistnienia przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1 Kpa, jest uprzednie stwierdzenie fałszywości danego dowodu przez sąd lub inny uprawniony do tego organ. Nie może zatem tego dokonać organ uprawniony do wznowienia postępowania, choć w art. 145 § 2 i 3 Kpa przewidziano w tym względzie dwa wyjątki. Pierwszy z tych wyjątków, zawarty w art. 145 § 2 Kpa, obejmuje przypadki sfałszowania dowodów w taki sposób, że sfałszowanie to jest oczywiste, a jednocześnie wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Innymi słowy - fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, a do stwierdzenia tego faktu nie trzeba dysponować specjalistyczną wiedzą z danego zakresu ani prowadzić postępowania wyjaśniającego w tej sprawie (patrz - wyrok NSA z 22 grudnia 1999 r., sygn. akt I SA 841/99, OSP 2002, z. 5, poz. 71). Drugi wyjątek zawarty jest zaś w art. 145 § 3 Kpa, według którego dopuszczalne jest wznowienie postępowania także w wypadkach, gdy postępowanie przed sądem lub innym organem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn wynikających z przepisów prawa. Najczęstszymi okolicznościami uzasadniającymi w tym przypadku wznowienie postępowania jest przedawnienie ścigania i orzekania w sprawach przestępstw, amnestia, abolicja czy ograniczenia wynikające z immunitetu. Pomimo zatem wystąpienia czynu karalnego, postępowanie sądowe w tej sprawie nie będzie prowadzone, a wszczęte podlegać będzie umorzeniu. W ocenie Sądu, Wojewoda prawidłowo stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, poza twierdzeniami skarżącej brak jest jakiegokolwiek orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu stwierdzającego fałszywość dowodów, w oparciu o które ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie wskazuje ponadto na istnienie okoliczności określonych w art. 145 § 2 i 3 Kpa. Z uwagi więc już na stwierdzenie powyższego brak jest możliwości wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 Kpa postępowania zakończonego decyzją Prezydenta nr [...] z [...] września 2008 r. Ponadto, zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 Kpa, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Jeżeli wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony po upływie terminu określonego w art. 148 § 1 Kpa, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wznowienia postępowania, o ile termin ten nie został przywrócony. Zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest okolicznością faktyczną, która winna być w sposób obiektywny ustalona w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Jeżeli strona występując z żądaniem wznowienia postępowania nie wskazuje przesłanek wznowienia postępowania, czy to poprzestając jedynie na wskazaniu przepisów Kpa, czy też w ogóle nie uzasadniając wniosku, czy też wreszcie uzasadniając wniosek w sposób, który nawet bez głębszej analizy prowadzi do wniosku, że argumenty tam wskazane nie stanowią przesłanek wznowienia postępowania, to właściwy do wznowienia postępowania organ administracji powinien odmówić wznowienia postępowania, przyjmując, że istnieją formalne przeszkody do oceny wniosku w postępowaniu nadzwyczajnym. Istotnym też dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest, że to na wnioskującym o wznowienie postępowania ciąży obowiązek udowodnienia kiedy (w jakiej dacie) dowiedział się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia. Natomiast obowiązkiem organu administracji jest zweryfikowanie przedmiotowej informacji na podstawie dokumentów w sprawie. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika, że strona ze skutkiem prawnym może złożyć podanie o wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Strona musi udowodnić, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego od dnia, w którym dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia (por. wyrok NSA we Wrocławiu z 19 maja 2000 r., sygn. akt I SA/Wr 1038/97). Za prawidłowe w kontrolowanej przez Sąd sprawie należy uznać ustalenie przez organy obu instancji, że wiedzę o wydaniu decyzji Prezydenta z [...] września 2008 r. nr [...] skarżąca posiadała wcześniej, niż wynikałoby to z jej pisma z [...] czerwca 2018 r. Jak bowiem wynika z przekazanych Sądowi przez organ odwoławczy akt administracyjnych sprawy, skarżąca o wydanym pozwoleniu na budowę miejsc parkingowych na terenie działek nr [...], [...] i [...] dowiedziała się już z treści decyzji Wojewody z [...] marca 2013 r. nr [...] umarzającej postępowanie odwoławcze od decyzji Prezydenta nr [...] z [...] sierpnia 2007 r. zatwierdzającej projekt budowalny i udzielającej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, garażem podziemnym z miejscami postojowymi dla samochodów osobowych, podziemnym zbiornikiem p. pożarowym na terenie działek nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...] (w sąsiedztwie z działkami [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...]) przy ulicy M./K. w R. Decyzję tą doręczono skarżącej już bowiem [...] marca 2013 r., co potwierdza znajdująca się w aktach administracyjnych sprawy kserokopia zwrotnego potwierdzenia odbioru. Tym samym, słusznie też stwierdziły organy obu instancji, że skarżąca składając wniosek o wznowienie postępowania [...] grudnia 2017 r. nie zachowała jednomiesięcznego terminu do wznowienia postępowania określonego w art. 148 § 1 Kpa. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że przeprowadzona kontrola zaskarżonego i poprzedzającego je postanowienia wykazała, że odpowiadają one wymogom prawa. W sprawie nie doszło wbrew zarzutom skargi do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, organy obu instancji, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 Kpa podjęły wystarczające kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Uzasadnienia postanowień odpowiadają zaś art. 107 § 3 Kpa. Z powyższych względów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.