II SAB/Wa 577/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska (spr.), Sędziowie WSA Iwona Maciejuk, Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skargi A. S. na bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Komisja Nadzoru Finansowego dopuściła się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Komisji Nadzoru Finansowego grzywnę w wysokości 1000 (słownie: tysiąc) złotych; 4. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego A. S. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. A. S. (zwany dalej Skarżącym) wystąpił do Komisji Nadzoru Finansowego (zwanej dalej KNF) o udostępnienie, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764) – zwanej dalej u.d.i.p., informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Czy KNF otrzymała od Pana P. C., będącego akcjonariuszem spółki pod firmą D. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...], ul. [...],[...], wpisanej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy [...], [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem: [...], o kapitale zakładowym w wysokości [...] zł ([...]), opłaconym w całości, posiadającego NIP: [...] oraz REGON: [...] (dalej jako: "D."), zawiadomienie, wniosek lub skargę, bądź jakąkolwiek inną pisemną informację o postawieniu Skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa określonego w art. 591 Kodeksu spółek handlowych? W razie pozytywnej odpowiedzi skarżący prosił o informację, w jakiej dacie nastąpiło takie zawiadomienie, jak również czy w związku z otrzymaniem takiej pisemnej informacji KNF włączyła ją do akt postępowania nadzorczego lub administracyjnego lub podjęła jakiekolwiek działania, w tym skierowała pisma do D. lub innego podmiotu. 2. Czy KNF otrzymała od jakiegokolwiek innego podmiotu lub osoby zawiadomienie w jakiekolwiek formie o postawieniu Skarżącemu wyżej wskazanych zarzutów? 3. Czy akcjonariusze D. w osobach M. C., P. C. oraz D. K. składali jakiekolwiek zawiadomienia, wnioski lub skargi do KFN dotyczące D. lub osób wchodzących w skład jego organów oraz czy KNF w związku z takimi zawiadomieniami podjęła jakiekolwiek czynności urzędowe, w szczególności wszczęła postępowania administracyjne lub czynności nadzorcze. W razie pozytywnej odpowiedzi Skarżący wniósł o wskazanie tych postępowań lub czynności wraz ze wskazaniem sygnatur i przedmiotu postępowań lub czynności. 4. Czy KNF została zawiadomiona przez wyżej wskazanych akcjonariuszy o zamiarze, bezpośredniego lub pośredniego, nabycia akcji D. w liczbie łącznie zapewniającej przekroczenie progu 20% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu D.? 5. Czy KNF prowadziła jakiekolwiek postępowanie którego stroną byliby wyżej wskazani trzej akcjonariusze D., a które byłoby wszczęte w związku z zawiadomieniem na podstawie art. 106 ustawy o obrocie? 6. Czy KNF prowadzi jakiekolwiek postępowanie, którego stroną jest spółka pod firmą [...] Spółka Akcyjna z siedzibą w [...], ul. [...], [...], wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy [...], [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem: [...], o kapitale zakładowym w wysokości [...] zł ([...]), opłaconym w całości, posiadającej NIP: [...] oraz REGON: [...]? 7. Czy KNF prowadzi jakiekolwiek postępowanie, którego stroną jest M. C., D. K. lub P. C., tj. akcjonariusze D., w tym w szczególności postępowanie dotyczące działania w porozumieniu co do wykonywania prawa głosu na walnym zgromadzeniu D. lub źródeł finansowania przeznaczonego na zakup przez te trzy osoby akcji D. oraz czy KNF wydała jakiekolwiek postanowienia lub decyzje w związku z takim postępowaniem? 8. Czy KNF prowadzi jakiekolwiek postępowania lub podjęła czynności nadzorcze w związku ze składanymi przez [...] S.A. lub D. S.A. zawiadomieniami, wnioskami lub skargami dotyczącymi działalności D.? Czy KNF posiada jakiekolwiek dane publiczne w treści których znajdują się stanowiska lub zawiadomienia pochodzące z [...] S.A. lub D. S.A. a dotyczące D.? W razie pozytywnej odpowiedzi Skarżący wnioskował o przekazanie ww. danych publicznych. 9. Czy KNF posiada jakiekolwiek dane publiczne w treści których znajdują się stanowiska lub zawiadomienia pochodzące z [...] S.A. lub [...] S.A., a które dotyczą osoby Skarżącego lub D.? W razie pozytywnej odpowiedzi Skarżący wnioskował o przekazanie tych danych publicznych. 10. Czy KNF posiada jakiekolwiek dokumenty urzędowe lub podjęła jakiekolwiek czynności nadzorcze lub kontrolne lub inne wobec [...] S.A. z siedzibą w [...] lub [...] S.A. lub depozytariusza funduszu [...] w związku z dokonywaną przez te podmioty wyceną spółki [...]? 11. Skarżący wniósł o przekazanie treści wszelkich wystąpień i ocen dokonywanych w latach 2016 oraz 2017 przez KKF (w tym UKNF lub poszczególne departamenty), a dotyczących [...] SA lub [...] S.A. lub któregokolwiek z funduszy inwestycyjnych zamkniętych, których organem jest [...] S.A. Pismem z dnia [...] września Skarżący wezwał KNF do udzielenia odpowiedzi na Jego wniosek z dnia [...] czerwca 2017 r. do dnia [...] października 2017 r. Pismem z dnia [...] października 2017 r. KNF poinformowała skarżącego, że informacje dotyczące odpowiedzi na pytania zawarte w punktach: 1. Czy KNF otrzymała od Pana P. C., będącego akcjonariuszem spółki pod firmą D. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...], ul. [...],[...], wpisanej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy [...], [...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem: [...], o kapitale zakładowym w wysokości [...] zł ([...]), opłaconym w całości, posiadającego NIP: [...] oraz REGON: [...] (dalej jako: "D."), zawiadomienie, wniosek lub skargę, bądź jakąkolwiek inną pisemną informację o postawieniu Skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa określonego w art. 591 Kodeksu spółek handlowych? 2. Czy KNF otrzymała od jakiegokolwiek innego podmiotu lub osoby zawiadomienie w jakiekolwiek formie o postawieniu Skarżącemu wyżej wskazanych zarzutów? 3. Czy akcjonariusze D. w osobach M. C., P. C. oraz D. K. składali jakiekolwiek zawiadomienia, wnioski lub skargi do KFN dotyczące D. lub osób wchodzących w skład jego organów, 4. Czy KNF została zawiadomiona przez wyżej wskazanych akcjonariuszy o zamiarze, bezpośredniego lub pośredniego, nabycia akcji D. w liczbie łącznie zapewniającej przekroczenie progu 20% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu D.? wniosku nie stanowią informacji publicznej, ponieważ dokumenty prywatne, niezależnie od tego czy i jaki rodzaj postępowania (administracyjnego, skargowo-wnioskowego czy innego) wszczynają, nie są informacją publiczną. Natomiast w zakresie pytań zawartych w punktach: 1 zd. 2, 3 zd. 2, 5, 7 i 8 KNF ustaliła, że wnioskowane dane zawierają informacje, w przypadku których spełnione są przesłanki odmowy udostępnienia informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 147 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1768, z późn. zm.). Z kolei w zakresie pytań zawartych w punktach: 6 oraz 9-11 KNF ustaliła, że wnioskowane dane zawierają informacje, w przypadku których spełnione są przesłanki odmowy udostępnienia informacji, o których mowa w art. 5 ust. 1 u.d.i.p. w związku z art. 280 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 1896, z późn. zm.). W związku z powyższym KNF poinformowała skarżącego, że konieczne jest wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej a postępowanie prowadzone będzie z zachowaniem regulacji ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) – zwanej dalej K.p.a. Dalej KNF poinformowała skarżącego o przysługujących mu, jako stronie postępowania, uprawnieniach, czyli czynnym udziale w postępowaniu oraz wypowiedzeniu się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak również przeglądaniu akt sprawy i sporządzaniu z nich notatek i odpisów. W dniu [...] października 2017 r. skarżący, reprezentowany przez r. pr. E. R., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność KNF, żądając: 1. zobowiązania KNF do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; 2. stwierdzenia, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa na podstawie art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, 3. wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art 154 § 6 P.p.s.a.; 4. zasądzenia od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że naruszenie prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej zgodnie z przepisami o terminach załatwienia sprawy administracyjnej ma charakter rażący, z uwagi na brak jakiejkolwiek informacji od organu o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację. Nadto zwłoka organu wynosi ponad 3 miesiące, a KNF nie wykazała jakichkolwiek starań o niezwłoczne załatwienie sprawy, a jej pracownicy nie podejmowali żadnych czynności mających na celu rozstrzygnięcie sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego. Pełnomocnik skarżącego podkreśliła, że rażący charakter naruszenia przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej potęguje też przedmiot samego wniosku, mianowicie fakt, iż skarżący wnioskował o informację prostą, nieprzetworzoną, wymagającą de facto sprawdzenia wyłącznie elektronicznych rejestrów urzędu. Wreszcie, wnioskowana informacja publiczna dotyczyła w sposób bezpośredni sytuacji prawnej skarżącego jako osoby fizycznej i obywatela. Uzyskane informacje mogą bowiem wpływać na konieczność podjęcia niezwłocznych kroków prawnych. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o: 1. umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego w zakresie zobowiązania KNF do rozpatrzenia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, 2. stwierdzenie, iż KNF w toku rozpatrywania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej dopuściła się bezczynności; 3. orzeczenie, iż bezczynność KNF w zakresie opisanym w pkt 2 nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. odstąpienie od orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie grzywny lub przyznania od KNF na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w przepisie art. 154 § 6 P.p.s.a. Pełnomocnik organu podniósł, że pismem z dnia [...] października 2017 r. KNF poinformowała skarżącego, że część informacji, o które wnosił we wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r., nie są informacją publiczną, natomiast w pozostałym zakresie organ wyda decyzję odmawiającą udostepnienia informacji publicznej. Decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów 1 zd. 2, 3 zd. 2, 5, 7 i 8 ze względu na obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 147 w związku z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi oraz w zakresie punktów 6 oraz 9-11 ze względu na obowiązek ochrony tajemnicy zawodowej, o której mowa w art. 280 ust. 2 z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi w związku z art. 19 ustawy o nadzorze nad rynkiem kapitałowym, KNF wydała w dniu [...] listopada 2017 r. Pełnomocnik organu wyjaśnił nadto, że choć organ dopuścił się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku skarżącego, to bezczynność ta nie miała charakteru rażącego. KNF podejmowała bowiem działania zmierzające do rozpatrzenia wniosku jeszcze przed wniesieniem skargi na bezczynność, czego przykładem jest pismo organu z tego samego dnia, w którym doręczona została skarga na bezczynność, tj. [...] października 2017 r. W piśmie tym KNF częściowo odniosła się do wniosku, jednocześnie wskazując na konieczność wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej w pozostałym zakresie. Pełnomocnik organu przyznał, że analiza wniosku skarżącego była spóźniona i zmaterializowana została z uchybieniem terminów, niemniej nie można twierdzić, by organ ignorował żądania Skarżącego, a przekroczenie terminu załatwienia sprawy było znaczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p. Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepisy ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109). Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej strona ma prawo kwestionowania bezczynności podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji w przypadku, gdy uznaje, iż żądane informacje są informacjami publicznymi i powinny być udzielone w trybie wnioskowym na podstawie u.d.i.p. W przypadku takiej skargi sąd dokonuje kwalifikacji żądanych informacji i w zależności od ich charakteru podejmuje stosowne rozstrzygnięcie. Stwierdzając lub nie stwierdzając bezczynność organu w zakresie informacji publicznej, ocenia wówczas prawidłowość dokonania przez organ kwalifikacji wniosku (por. postanowienie NSA z dnia 30 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 1049/12; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Przy czym bezczynność podmiotu obowiązanego polega na zaniechaniu realizacji wniosku informacyjnego zgodnie z przepisami u.d.i.p., w szczególności na niepodjęciu stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia żądanej informacji, bądź na niewydaniu decyzji o odmowie jej udostępnienia. W rozpatrywanej sprawie skarżący A. S. sformułował wobec Komisji Nadzoru Finansowego zarzut bezczynności względem jego wniosku z dnia [...] czerwca 2017 r. o udzielenie informacji wyszczególnionych w pkt 1 – 11. Analizując sprawę zainicjowaną ww. wnioskiem zaznaczyć należy, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej służy realizacji konstytucyjnego prawa dostępu do wiedzy na temat działalności organów władzy publicznej, osób pełniących funkcje publiczne, organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Używając w art. 2 ust. 1 u.d.i.p. pojęcia "każdemu", ustawodawca doprecyzował zastrzeżone w Konstytucji obywatelskie uprawnienie, wskazując, że każdy może z niego skorzystać na określonych w tej ustawie zasadach. Ustawa reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione. Ustawa określa również podmioty obowiązane do udostępnienia informacji publicznej wskazując, iż należą do nich władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że Komisja Nadzoru Finansowego jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, znajdującej się w jej posiadaniu (art. 4 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 u.d.i.p.). Jest bowiem organem władzy publicznej właściwym w sprawach nadzoru nad rynkiem finansowym, nad którym nadzór sprawuje Prezes Rady Ministrów (art. 3 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym - Dz. U. z 2017 r., poz. 196 ze zm.). Spełniony został zatem zakres podmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu. Przepis art. 6 u.d.i.p. wymienia zaś kategorie informacji publicznej, które na mocy prawa podlegają udostępnieniu. Wyliczenie to ma jedynie charakter przykładowy co prowadzi do wniosku, że - co do zasady - wszystko co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., stanowi informację publiczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się szerokie rozumienie pojęcia informacji publicznej, co wiąże się z upowszechnieniem zasady transparentności życia publicznego i podwyższenia świadomości prawnej społeczeństwa. Definiuje się ją jako każdą wiadomość wytworzoną przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które realizują zadania publiczne bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie swoich kompetencji. Podkreśla się, że taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów, o ile dotyczy faktów i danych (por. wyroki NSA: z dnia 12 grudnia 2006 r., sygn. akt I OSK 123/06, publ. LEX nr 291357; z dnia 30 września 2015 r., sygn. akt I OSK 2093/14; z dnia 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2782/15; publ. https://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Zaznaczenia wymaga, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu u.d.i.p. decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. W świetle powyższego, uzasadnione jest stanowisko organu, że wnioskowane przez skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., bowiem dotyczą czynności organu nadzoru będących przejawem wykonywania - określonego przepisami prawa - nadzoru publicznego nad rynkiem kapitałowym. Nie dotyczy to jednak informacji objętych następującymi punktami wniosku: 1. Czy KNF otrzymała od Pana P. C., będącego akcjonariuszem spółki pod firmą D. Spółka Akcyjna z siedzibą w [...], ul. [...],[...], wpisanej do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego prowadzonego przez Sąd Rejonowy [...],[...] Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego pod numerem: [...], o kapitale zakładowym w wysokości [...] zł ([...]), opłaconym w całości, posiadającego NIP: [...] oraz REGON: [...] (dalej jako: "D."), zawiadomienie, wniosek lub skargę, bądź jakąkolwiek inną pisemną informację o postawieniu Skarżącemu zarzutów popełnienia przestępstwa określonego w art. 591 Kodeksu spółek handlowych? 2. Czy KNF otrzymała od jakiegokolwiek innego podmiotu lub osoby zawiadomienie w jakiekolwiek formie o postawieniu Skarżącemu wyżej wskazanych zarzutów? 3. Czy akcjonariusze D. w osobach M. C., P. C. oraz D. K. składali jakiekolwiek zawiadomienia, wnioski lub skargi do KFN dotyczące D. lub osób wchodzących w skład jego organów, 4. Czy KNF została zawiadomiona przez wyżej wskazanych akcjonariuszy o zamiarze, bezpośredniego lub pośredniego, nabycia akcji D. w liczbie łącznie zapewniającej przekroczenie progu 20% ogólnej liczby głosów na walnym zgromadzeniu D.? Informacje te bowiem nie dotyczą sfery faktów i danych wytworzonych przez organ lub wprawdzie przez ten organ niewytworzonych, lecz obiektywnie istniejących, ale - jak wyjaśniła Komisja – nie stanowią informacji publicznej, gdyż zawierają żądanie udostępnienia informacji na temat spraw ze sfery prywatnej, która nie pozostaje w związku ze sprawami publicznymi. W sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, prawidłowa realizacja wniosku powinna polegać na pisemnym poinformowaniu o tym wnioskodawcy. Tak też uczynił organ w niniejszej sprawie, jednakże uczynił to dopiero pismem z dnia [...] października 2017 r., którym poinformował skarżącego, że odpowiedzi na wskazane wyżej pytania nie posiadają waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. A zatem organ pozostawał w tym zakresie w bezczynności przez okres prawie 4 miesięcy. Uzasadniony jest również zarzut bezczynności organu w stosunku do pozostałej części wniosku informacyjnego z dnia [...] czerwca 2017 r. Pomimo bowiem upływu prawie 4 miesięcy (bez 2 dni) od daty wpływu wniosku, na dzień wniesienia skargi organ nie udostępnił wnioskowanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia. Wskazać należy, że w myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje w formie czynności materialno-technicznej bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Podkreślenia wymaga, że termin określony w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie nie tylko do czynności polegającej na udostępnieniu informacji, ale również do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Kr 242/14, LEX nr 1534491). W przypadku wydania przez podmiot zobowiązany decyzji odmownej, przewidzianej w art. 16 u.d.i.p., nie jest uprawnione twierdzenie, że po wyczerpaniu terminów, o których mowa w art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. rozpoczynają swój bieg terminy do wydania decyzji administracyjnej w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, do których odsyła art. 16 u.d.i.p. Takie rozumowanie prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużania załatwienia sprawy o udostępnienie informacji publicznej, dla której ustawodawca określił znacznie krótsze terminy niż w k.p.a. (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. 3, Wolters Kluwer 2016, s. 288). Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że pismem z dnia [...] października 2017 r. Komisja Nadzoru Finansowego poinformowała skarżącego, w oparciu o art. 13 ust. 2 u.d.i.p., że ze względu na konieczność dokonania stosownych ustaleń wniosek informacyjny zostanie rozpatrzony w formie decyzji, nie wskazując nawet na tym etapie postępowania terminu, w którym sprawa skarżącego zostanie załatwiona. Przy czym w piśmie z dnia [...] października 2017 r. Komisja udzieliła odpowiedzi tylko w stosunku do omówionej powyżej części pytania 1, 2 , 3 i 4 wniosku. Nie udostępniła natomiast informacji publicznej objętej pozostałą częścią wniosku, ani też nie wydała w tym zakresie decyzji o odmowie jej udostępnienia. Wskazała natomiast na zasadność wszczęcia postępowania administracyjnego, które zakończyło się wydaniem decyzji dopiero po upływie ponad 5 miesięcy od daty wpływu wniosku. Komisja popadła zatem w stan bezczynności na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, który ustał w dacie wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, tj. w dniu [...] listopada 2017 r. Zatem organ - wprawdzie dopiero po zainicjowaniu postępowania sądowego - ale załatwił wniosek skarżącego poprzez wydanie decyzji. Powyższe oznacza, że na dzień wyrokowania nie pozostawał już w stanie bezczynności. Brak było zatem podstaw, by zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązać organ do rozpoznania w określonym terminie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej. Zaznaczyć przy tym należy, że merytoryczna ocena decyzji z dnia [...] listopada 2017 r. o odmowie udostepnienia informacji publicznej wykracza poza przedmiot zakreślony skargą na bezczynność organu w rozpoznaniu wniosku informacyjnego z dnia [...] czerwca 2017 r. Ewentualna ocena prawnej poprawności tejże decyzji jest kwestią odrębną i może mieć miejsce w toku postępowania administracyjnego (w sytuacji złożenia przez stronę środka zaskarżenia od ww. decyzji), a następnie na drodze postępowania sądowego w przypadku złożenia skargi na decyzję ostateczną. Jednocześnie Sąd stwierdził, że bezczynność organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z akt sprawy, w tym z odpowiedzi na skargę, nie wynika, aby organ miał jakiekolwiek problemy z zakwalifikowaniem żądań wniosku jako posiadającego walor informacji publicznej. Z akt sprawy nie wynika również, aby nieudzielanie odpowiedzi w terminie 14 dni spowodowane było jakąkolwiek okolicznością, którą można byłoby kwalifikować jako usprawiedliwiającą nieudzielenie odpowiedzi w terminie 14 dni. Organ zresztą nie powołał żadnej okoliczności, z uwagi na którą nie udzielił w terminie informacji publicznej, wskazując jedynie na znaczną ilość wniosków o udostępnienie informacji publicznej. Z tego też względu zaszła w ocenie Sądu podstawa do stwierdzenia, że bezczynność Komisji Nadzoru Finansowego w rozpatrzeniu wniosku skarżącego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o co zresztą wnosił skarżący. Udostępnienie informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej winno nastąpić bowiem bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Opóźnienie organu w rozpatrzeniu wniosku A. S. nie znajduje usprawiedliwienia i jest oczywiste na gruncie u.d.i.p. W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd za zasadne uznał również wymierzenie organowi na wniosek skarżącego grzywny, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Biorąc pod uwagę czas opóźnienia w rozpatrzeniu wniosku, a także to, że informacja żądana we wniosku została ostatecznie skarżącemu udzielona, Sąd wymierzył grzywnę w wysokości jednego tysiąca złotych. W ocenie Sądu grzywna w tej wysokości spełni swą funkcję restrykcyjną oraz prewencyjną na przyszłość, uświadamiając organowi wagę terminowego, sprawnego rozpatrywania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Sąd wskazuje jednocześnie, że korespondencja dotycząca wniosku nadesłana przez organ stanowi akta sprawy, które Sąd bierze pod uwagę z urzędu rozpatrując skargę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a powołanej ustawy. W punkcie 3 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono, jak w punkcie 4 wyroku, na podstawie art. 200 P.p.s.a.