III SA/Wa 833/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Maciej Kurasz, sędzia WSA Honorata Łopianowska, Protokolant referent Anna Barska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi F. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu 1% podatku dochodowego od osób fizycznych za 2016 r. oddala skargę. Jak wynika z załączonego do akt sprawy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 12 maja 2017 r. F. ("Fundacja", "Skarżąca", "Strona") nr KRS [...] posiadała status organizacji pożytku publicznego od 21 lutego 2007 r. do 29 lutego 2012 r., a następnie od 8 lutego 2016 r. na nowo uzyskała status organizacji pożytku publicznego. We wskazanym okresie Fundacja była podatnikiem Urzędu Skarbowego W. W dniu 23 września 2016 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym ujawniony został wpis dotyczący zmiany adresu siedziby z W. ul. [...] na W. ul. [...]. Jak ustalił Naczelnik Urzędu Skarbowego W. ("NUS") w Centralnym Rejestrze Podmiotów Krajowej Ewidencji Podatników ("CRP KEP") nie odnotowano żadnego rachunku bankowego Fundacji. W dniu 21 lipca 2017 r. Fundacja dokonała zgłoszenia aktualizacyjnego na formularzu NIP-8, wskazując rachunek bankowy właściwy do przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego, który został przez NUS wprowadzony do CRP KEP. W związku z interwencją telefoniczną Fundacji w sprawie nie ujawnienia innym urzędom skarbowym rachunku bankowego ważnego do zwrotu 1% podatku, NUS skierował do zespołu Pomocy Informatycznej Ministerstwa Finansów zapytanie w przedmiotowej sprawie. Pismem z dnia 7 września 2017 r. Skarżąca wystąpiła do NUS z prośbą o interwencję w sprawie przekazania wpłat 1% podatku, który został przekazany Fundacji przez osoby fizyczne rozliczające podatek dochodowy za 2016 r. W ww. piśmie stwierdzono, że fundacja posiada status organizacji pożytku publicznego i jest uprawniona do otrzymania 1% podatku. Ponadto poinformowano, iż Strona złożyła formularz NIP-8, wskazując numer rachunku bankowego do przekazania środków z 1% podatku. Pomimo to Fundacja otrzymuje informacje od urzędów skarbowych, iż zgłoszony numer bankowy nie jest widoczny w systemie. W dniu 19 września 2017 r. do NUS wpłynęła odpowiedź z Pomocy Informatycznej Ministerstwa Finansów (zgłoszenie [...]) o treści: "Podmiot był zobowiązany zgodnie z ustawą do 30 czerwca dostarczyć informację o rachunku typu P. Ten rachunek nie będzie do darowizn za 2016 r." W świetle powyższego NUS pismem z dnia 19 września 2017 r. nr [...] udzielił odpowiedzi na pismo Strony z dnia 7 września 2017 r. NUS poinformował, że zgłoszenie aktualizacyjne w powyższym zakresie zostało zrealizowane przez organ podatkowy w terminie. Zgodnie z art. 27a ust. 8 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2016 r., poz. 1817 ze zm., dalej "o działalności pożytku publicznego" lub "u.o.d.p.p.") Organizacja pożytku publicznego jest obowiązana nie później niż do 30 czerwca roku następującego po roku podatkowym podać naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według siedziby tej organizacji numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych przez dokonanie zgłoszenia identyfikacyjnego albo zgłoszenia aktualizacyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2017 r., poz. 869 ze zm., dalej "u.z.e.i.p."). W związku z powyższym NUS stwierdził, iż zgłoszony po terminie rachunek bankowy nie może stanowić podstawy do dokonania zwrotu 1% podatku za 2016 r. Pismem z dnia 18 października 2017 r. Strona wniosła "odwołanie od decyzji objętej pismem z dnia 19 września 2017 r. nr [...]". Ponadto, po wyznaczeniu Stronie w toku postępowania odwoławczego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego, w dniu 29 grudnia 2017 r. zgłosił się pełnomocnik Strony umocowany na podstawie pełnomocnictwa z dnia 18 grudnia 2017 r., który wniósł uwagi do zebranego materiału dowodowego zgłaszając, iż nie jest uzasadnione powoływanie się przez Urząd na otrzymanie NIP-8 po terminie, gdyż zgłoszenie nowego rachunku dotyczy kolejnych okresów rozliczeniowych (2018 r. i dalej). Za bieżący okres rozliczeniowy środki winny być przekazane na dotychczasowy i dostępny Urzędowi Skarbowemu rachunek. Pełnomocnik wskazał, że fakt trudności technicznej sygnalizowały Urzędy Skarbowe w Polsce, dzwoniąc do siedziby Fundacji. Następnie Fundacja otrzymała informację od pracownika Urzędu Skarbowego W., że jest błąd informatyczny po stronie systemu, stąd środki nie mogą być przekazane za 2017 r. Ponadto Fundacja otrzymała informację, że do tygodnia usterka będzie usunięta. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] ("DIAS") decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r., nr [...] utrzymał w mocy uznane za decyzję administracyjną pismo NUS z dnia 19 września 2017 r. w przedmiocie odmowy dokonania zwrotu 1% podatku, który został przekazany Fundacji przez osoby fizyczne rozliczające podatek dochodowy za 2016 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że organizacja pożytku publicznego ubiegająca się o 1% podatku należnego przekazywanego jej przez podatników powinna dopełnić szeregu dodatkowych formalności, zmierzających do zgromadzenia i publicznego udostępnienia informacji na swój temat, takich jak nazwa, siedziba, numer wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego oraz numer rachunku bankowego właściwego do przekazywania kwot 1% podatku. Informacje te mają na celu sporządzenie w trybie przewidzianym prawem wykazu organizacji pożytku publicznego uprawnionych do pozyskiwania tą drogą środków na działalność pożytku publicznego, a także usprawnienie procedury przekazywania tych środków. Gromadzenie tych informacji jest niezbędne dla zapewnienia sprawnego systemu dystrybuowania na rzecz organizacji pożytku publicznego środków pozyskanych w drodze przekazywania przez podatników podatku dochodowego kwot 1% podatku. Informacje na temat rachunków bankowych zbierane są przez naczelników urzędów skarbowych właściwych według siedziby organizacji i przekazywane są ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych. Fundacja wskazała NUS numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku za rok 2016 dopiero w dniu 21 lipca 2017 r., dokonując zgłoszenia aktualizacyjnego na formularzu NIP-8. Nie dopełniono zatem warunku, o którym mowa w art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p. podania naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według siedziby tej organizacji numeru rachunku bankowego właściwego do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych nie później niż do 30 czerwca roku następującego po roku podatkowym. Skoro na dzień 30 czerwca 2017 r. organ podatkowy właściwy według siedziby organizacji pożytku publicznego nie posiadał informacji o numerze rachunku bankowego właściwego do przekazania 1% podatku za 2016 rok i do 30 czerwca 2017 r. organizacja ta nie zawiadomiła pisemnie właściwego organu o numerze tego rachunku bankowego, do czego obligował ją art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p., utraciła prawo do uzyskania 1% podatku przekazanego na jej rzecz przez podatników rozliczających się za 2016 rok. Wbrew twierdzeniom Strony nie można uznać, iż numer rachunku bankowego podany do przekazania 1% podatku z zeznań podatkowych np. za 2011 r. był znany organowi i pozostawał aktualny do zwrotu 1% podatku za 2016 r. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego Fundacja utraciła zgodnie z wpisem do Krajowego Rejestru Sądowego status organizacji pożytku publicznego na okres ponad 5 lat, ponadto w 2016 r. Fundacja zmieniła siedzibę, co wiązało się ze zmianą naczelnika urzędu skarbowego właściwego według siedziby Fundacji na 2016 r. Ponadto DIAS zauważył, że gdy Fundacja utraciła zgodnie z wpisem w KRS status organizacji pożytku publicznego z dniem 21 lutego 2012 r., wówczas Minister Finansów miał obowiązek zamknąć wskazany wcześniej rachunek bankowy wskazany do zwrotu 1% podatku. Dlatego DIAS zgodził się z NUS, iż po nadaniu Fundacji w dniu 8 lutego 2016 r. statusu organizacji pożytku publicznego nie dopełniono w terminie obowiązku wynikającego z przepisów art. 9 ust. 1 u.z.e.i.p. oraz art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p., co w konsekwencji na podstawie art. 45c ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1509 ze zm., dalej "u.p.d.o.f.") spowodowało odstąpienie przez NUS od przekazania 1% podatku na rzecz Fundacji posiadającej status organizacji pożytku publicznego, zgodnie z wpisem do KRS od dnia 8 lutego 2016 r. Ponadto DIAS dodał, iż w interesie Strony jest wskazanie właściwego numeru rachunku, który służyłby przekazaniu 1% podatku i to na nią ustawodawca nałożył obowiązek zawiadomienia naczelnika urzędu skarbowego właściwego według siedziby organizacji o numerze tego rachunku. Również zarzut naruszenia art. 27a ust. 8 i ust. 9 u.o.d.p.p. poprzez nie zastosowanie art. 27a ust. 9 oraz błędne zastosowanie art. 27a ust. 8 jest w opinii DIAS nieuzasadniony. Fundacja uzyskała status organizacji pożytku publicznego w 2016 r., tak więc przepis art. 27a ust. 9 nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż odnosi się do organizacji, które zgłosiły numer rachunku bankowego w latach ubiegłych jako właściwy do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych i jest on aktualny. Natomiast Fundacja utraciła status organizacji pożytku publicznego z dniem 21 lutego 2012 r. (tj. na ponad 5 lat) i wówczas Minister Finansów miał obowiązek zamknąć ważność wskazanego wcześniej rachunku bankowego do zwrotu 1% podatku. Tak więc, zdaniem DIAS, w sprawie wyłącznie może mieć zastosowanie art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p. DIAS zgodził się ze Stroną, iż sprawę należało rozstrzygnąć w drodze decyzji, w oparciu o uregulowanie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "O.p."). Zdaniem DIAS, z uwagi na okoliczność, iż w analizowanej sprawie istnieją przepisy prawa materialnego, które stanowią o uprawnieniu organizacji pożytku publicznego do otrzymania 1% podatku wykazanego w deklaracjach przez podatników, w postaci przepisu art. 27 ust. 1 u.o.d.p.p. oraz art. 45c u.p.d.o.f., Fundacja miała prawo domagać się od organu podatkowego, na podstawie ww. przepisów, przekazania jej określonych kwot podatku wskazanych w deklaracjach przez podatników. Co prawda samo przekazanie powinno odbywać się, co do zasady, jako czynność materialno-techniczna, ale w przypadkach, gdy strona niczego nie kwestionuje. W przypadku, gdy organ odmawia przekazania podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego, tak naprawdę pozbawia stronę określonego uprawnienia zawartego w przepisach prawa materialnego. Za nieuzasadniony DIAS uznał zarzut dotyczący niewyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy oraz niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W ocenie DIAS, znajdujące w niniejszej sprawie zastosowanie przepisy prawa są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości co do ich wykładni. Wydane przez NUS rozstrzygnięcie z dnia 19 września 2017 r., nr [...], które w ocenie DIAS wyczerpuje znamiona decyzji rozstrzygającej sprawę co do jej istoty, tj. w przedmiocie zasadności odstąpienia od przekazania 1% podatku za 2016 rok na rzecz Fundacji, zostało wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy. Odnosząc się do zarzutu Strony dotyczącego pozbawienia jej udziału w postępowaniu, DIAS zauważył, iż cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie stanowią dokumenty przekazane NUS przez Fundację, a zatem doskonale jej znane. Jednocześnie DIAS nadmienił, iż na etapie postępowania odwoławczego zostało wydane postanowienie z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...] o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 29 grudnia 2017 r. w siedzibie Izby Administracji Skarbowej w [...] stawił się D. C., działający na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez Fundację w dniu 18 grudnia 2017 r., który zapoznał się z aktami sprawy i wniósł uwagi. Pismem z 17 lutego 2018 r. Skarżąca zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję DIAS opisaną w komparycji niniejszego wyroku, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie: 1) art. 27a ust. 9 u.o.d.p.p. poprzez jego niezastosowanie i błędne zastosowanie art. 27a ust. 8 ww. ustawy, przez co organ nieprawidłowo utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, w sytuacji gdy Fundacja w latach ubiegłych podała numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych i numer ten pozostawał aktualny, w związku z czym zgodnie z ust. 8 ww. art. 27 nie powinien mieć w ogóle zastosowania, a podanie przez Fundację numeru rachunku bankowego nie stanowiło warunku przekazania środków pochodzących z 1%, 2) art. 45c ust. 6 pkt 1 u.p.d.o.f. poprzez jego zastosowanie i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy nie było do tego podstaw, gdyż Fundacja podała organom podatkowym numer rachunku bankowego właściwego do przekazania 1% podatku, a numer ten był znany organom co najmniej od 2011 roku, w związku z czym DIAS błędnie utrzymał w mocy decyzję NUS, 3) art. 45 ust. 1-3 u.p.d.o.f. oraz art. 21b ust. 4 u.o.d.p.p. poprzez nieprzekazanie na rzecz Fundacji 1% podatku wynikającego z zeznań podatkowych za 2016 rok, pomimo że w sprawie spełnione zostały wszystkie wymienione w powołanych przepisach warunki do przekazania 1% podatku na rzecz organizacji, 4) art. 207 i art. 210 O.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji, która została wydana bez dochowania ustawowych wymogów i stanowiła próbę załatwienia sprawy w sposób informacyjny. W skardze Strona wskazała, iż pozbawienie organizacji pożytku publicznego środków z 1% podatku, w sytuacji gdy organizacja ta znajduje się w wykazie organizacji pożytku publicznego jako spełniająca wszystkie warunki do uwzględnienia jej w tym wykazie, jest niezgodne z art. 2 Konstytucji RP oraz art. 64 Konstytucji RP, a także Protokołu nr 1 do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych wolności (Dz.U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175). Ponadto, w ocenie Strony, nierozliczenie się przez organ podatkowy z organizacją pożytku publicznego w zakresie środków z tytułu 1 % podatku jest sprzeczne z art. 32 i art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz prowadzi do zróżnicowania traktowania organizacji pożytku publicznego znajdujących się w wykazie Ministra Pracy i Polityki Społecznej. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a.). Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zasadność odmowy przekazania na rzecz Fundacji 1% podatku wynikającego z zeznań podatkowych za 2016 rok. Zasady przekazywania przez organy podatkowe kwot 1% podatku należnego wynikającego z terminowo złożonych zeznań podatkowych za 2016 r. reguluje art. 45c u.p.d.o.f. Przekazanie kwoty 1% podatku należnego następuje na wniosek podatnika, za który uważa się, zgodnie z art. 45c ust. 3 u.p.d.o.f., wskazanie przez podatnika w zeznaniu podatkowym albo w korekcie zeznania, jednej organizacji pożytku publicznego poprzez podanie jej numeru wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego oraz kwoty do przekazania na rzecz tej organizacji, w wysokości nieprzekraczającej 1% podatku należnego. Kwotę tę, zgodnie z art. 45c ust. 4 u.p.d.o.f., naczelnik urzędu skarbowego przekazuje w terminie od maja do lipca roku następującego po roku podatkowym, za który składane jest zeznanie podatkowe, na rachunek bankowy organizacji pożytku publicznego wskazany w wykazie, o którym mowa w ustawie o działalności pożytku publicznego. Kwota ta jest pomniejszana o koszty przelewu bankowego. Istotny w sprawie jest przepis art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f., zgodnie z którym naczelnik urzędu skarbowego odstępuje od przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego, jeżeli: 1) organizacja nie podała, zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicznego, numeru rachunku bankowego właściwego do przekazania 1% podatku lub numer tego rachunku jest nieprawidłowy; 2) organizacja została usunięta z wykazu prowadzonego zgodnie z art. 27a u.o.d.p.p.; 3) podatnik we wniosku, o którym mowa w ust. 3, podał nr wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, którego nie zawiera wykaz prowadzony zgodnie z art. 27a u.o.d.p.p. Stosownie do uregulowania art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p. organizacja pożytku publicznego jest obowiązana nie później niż do dnia 30 czerwca roku następującego po roku podatkowym podać naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według siedziby tej organizacji numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych przez dokonanie zgłoszenia identyfikacyjnego albo zgłoszenia aktualizacyjnego na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca wskazała NUS numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku za rok 2016 dopiero w dniu 21 lipca 2017 r., dokonując zgłoszenia aktualizacyjnego na formularzu NIP-8. Nie dopełniono zatem warunku, o którym mowa w art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p., podania naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według siedziby tej organizacji numeru rachunku bankowego właściwego do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych nie później niż do dnia 30 czerwca roku następującego po roku podatkowym. Sąd pragnie wskazać, że stosownie do art. 178 ust. 1 Konstytucji RP związany jest ustawami; nie może w sytuacji, gdy art. 45c ust. 6 u.p.d.o.f. w sposób jednoznaczny określa konsekwencje niepoinformowania przez organizację pożytku publicznego we właściwym terminie o numerze rachunku bankowego, dokonywać wykładni celowościowej tych przepisów contra legem. Językowa wykładnia analizowanych przepisów jest jednoznaczna i nie pozostawia wątpliwości. Tak więc jeżeli wykładnia językowa pozwala w sposób zupełny zdekodować treść przepisu, odwoływanie się do innych metod wykładni jest nie tylko zbędne, ale i mogące doprowadzić do wniosków sprzecznych z prawem. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w prawomocnym orzeczeniu z 10 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1466/14 (wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu wyroki dostępne są na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl), zasadne jest twierdzenie, że przepisy dotyczące obowiązującej procedury w zakresie dostarczenia przez organizację pożytku publicznego informacji oraz wymiany pomiędzy organami administracji państwowej informacji dotyczących danych organizacji pożytku publicznego oraz przepisy ustaw podatkowych w zakresie skutków niepoinformowania w terminie o numerze rachunku bankowego organizacji pożytku publicznego nie zawierają sprzeczności wymagających stosowania innych niż językowa dyrektyw interpretacyjnych. Stanowisko to podtrzymał Naczelny Sąd Administracyjny, podkreślając w wyroku z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II FSK 2633/15: "Językowa wykładnia tych przepisów jest zatem jednoznaczna i nie pozostawia wątpliwości. Słuszne jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w sytuacji, gdy art. 45c ust. 6 pkt 1 u.p.d.o.f. i art. 21b ust. 6 u.z.p.d.o.f. w sposób jednoznaczny określają konsekwencje niepoinformowania przez organizację pożytku publicznego we właściwym terminie o numerze rachunku bankowego, dokonywanie wykładni celowościowej tych przepisów byłoby contra legem." Poznawszy skutki niepoinformowania o numerze rachunku bankowego należy rozważyć, czy do takiej sytuacji doszło w przypadku Skarżącej. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie, wbrew twierdzeniom Fundacji, nie ma zastosowania art. 27a ust. 9 u.o.d.p.p., zgodnie z którym przepisu ust. 8 nie stosuje się do organizacji, które zgłosiły numer rachunku bankowego w latach ubiegłych jako właściwy do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych i jest on aktualny. Brzmienie tego przepisu odnosi się do organizacji pożytku publicznego, które działają już kolejny rok - w takim przypadku nie są one zobowiązane co roku zgłaszać numeru rachunku bankowego, o ile nie ulega on zmianie. Jednakże w takiej sytuacji nie pozostawała Skarżąca, która z dniem 29 lutego 2012 r. utraciła status organizacji pożytku publicznego. Tym samym przestały mieć do niej zastosowanie przepisy dotyczące organizacji pożytku publicznego, w tym art. 27a ust. 8 i ust. 9 u.o.d.p.p. Późniejsze uzyskanie statusu organizacji pożytku publicznego (od dnia 8 lutego 2016 r.) nie oznacza przywrócenia tego statusu wstecz. Skoro w okresie, gdy Skarżąca nie miała statusu organizacji pożytku publicznego nie miał do niej zastosowania art. 27a ust. 8 u.o.d.p.p., to nie było pewności, że podany kiedyś (najpóźniej w 2011 r.) naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według siedziby tej organizacji numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych był nadal aktualny. Tym samym nie jest możliwe, aby do Fundacji uzyskującej status organizacji pożytku publicznego po kilku latach nieposiadania takiego statusu stosować art. 27a ust. 9 u.o.d.p.p., zwalniając ją z obowiązku podania numeru rachunku bankowego, właściwego do przekazania 1% podatku. Tym bardziej nie ma podstaw, aby naczelnik urzędu skarbowego właściwego według siedziby Fundacji sprawdzał, czy nie miała ona kiedyś już statusu organizacji pożytku publicznego i nie podała kilka lat wcześniej numeru rachunku bankowego. Należy także wskazać, że przepis art. 27a ust. 9 u.o.d.p.p., którego niezastosowanie zarzuca Skarżąca, obowiązuje w obecnym, powoływanym przez Fundację brzmieniu, od dnia 22 marca 2014 r. Został on wprowadzony ustawą z dnia 24 stycznia 2014 r. o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2014 r., poz. 223, dalej "ustawa nowelizująca"). Zgodnie z art. 5 ustawy nowelizującej, organizacje pożytku publicznego, które zgłosiły numer rachunku bankowego właściwy do przekazania 1% podatku dochodowego od osób fizycznych na podstawie przepisów dotychczasowych i jest on aktualny, nie mają obowiązku podawać ponownie tego numeru rachunku bankowego właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego (ust. 1). Natomiast zgodnie z ust. 2 tego artykułu numery rachunków bankowych, o których mowa w ust. 1, zostaną zapisane w Centralnym Rejestrze Podmiotów - Krajowej Ewidencji Podatników prowadzonym przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych na podstawie art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (Dz. U. z 2012 r. poz. 1314 oraz z 2013 r. poz. 2). Podkreślić należy, że ww. przepis przejściowy odnosi się wyłącznie do podmiotów mających status organizacji pożytku publicznego momencie w jego wejścia w życie (to jest 22 marca 2014 r.), a więc nie do Skarżącej, która wtedy nie miała statusu takiej organizacji. W związku z tym w dniu ponownego uzyskania przez statusu organizacji pożytku publicznego Fundacja nie miała zgłoszonego rachunku bankowego, co tym bardziej nie pozwalało jej korzystać z przepisu art. 27a ust. 9 u.o.d.p.p. Reasumując, stanowisko Skarżącej, iż żaden przepis prawa nie łączy z uchybieniem terminowi podania numeru rachunku bankowego skutku w postaci definitywnej utraty prawa organizacji pożytku publicznego do otrzymania kwot wpłaconych przez podatników w ramach 1% ich podatku, pozostaje w sprzeczności z art. 45c ust. 6 pkt 1 u.p.d.o.f., z którego wprost wynika, że naczelnik urzędu skarbowego odstępuje od przekazania 1% podatku na rzecz organizacji pożytku publicznego, jeżeli organizacja ta nie podała, zgodnie z ustawą o działalności pożytku publicznego, numeru rachunku bankowego właściwego do przekazania 1% podatku lub numer tego rachunku jest nieprawidłowy. W niniejszej sprawie doszło właśnie do takiej sytuacji, tj. Skarżąca wskazała NUS numer rachunku bankowego właściwy dla przekazania 1% podatku za rak 2016 dopiero w dniu 21 lipca 2017 r., dokonując zgłoszenia aktualizacyjnego na formularzu NIP-8. W tym stanie rzeczy treść art. 45c ust. 6 pkt 1 u.p.d.o.f. nie pozostawiała organom podatkowym możliwości innego rozstrzygnięcia niż odmowa dokonania zwrotu 1% podatku. Tym samym nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. W kwestii naruszenia przez organ art. 207 i art. 210 O.p należy wskazać, że DIAS trafnie skonstatował, że to, czy zasadnie odmówiono przekazania podatku, powinno być weryfikowane w ramach postępowania administracyjnego, z wykorzystaniem toku instancyjnego, jeżeli strona nie zgadza się z rozstrzygnięciem organu pierwszej instancji. DIAS zauważył, iż w rzeczywistości, NUS pismem z dnia 19 września 2017 r. poinformował Fundację, że nie otrzyma kwot podatku, ze względu na brak podania numeru rachunku bankowego we właściwym czasie. W piśmie tym wskazana została podstawa prawna odmowy wraz z jej wyjaśnieniem. DIAS trafnie wskazał, iż można uznać, że pismo to, poza elementem pouczenia o możliwości odwołania, stanowi decyzję. Pismo to w stosunku do Fundacji wywołuje skutek prawny w sensie materialnym, tak jak ma to miejsce w wyniku wydania aktu o charakterze decyzji, tzn. odmawia przekazania podatku. W tym miejscu należy wskazać, że ostatecznie nie doszło do naruszenia interesu Skarżącej, ponieważ organ odwoławczy potraktował pismo organu pierwszej instancji jako decyzję i zapewnił jego kontrolę instancyjną, która poprzedziła przedstawienie sprawy tutejszemu Sądowi. Jednocześnie wspomniane naruszenie prawa procesowego przez organ pierwszej instancji nie miało wpływu na wynik sprawy - wpływu takiego nie wskazuje zresztą Skarżąca, która przed organem drugiej instancji miała możliwość wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego, nie dostrzega go także Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę. Tym samym, Sąd nie dopatrzył się ani uchybień zarzucanych w skardze, ani też innego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Z tego powodu skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.