II SA/Kr 1466/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator (spr.) Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Firma A z dnia [...] października 2018 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję tego samego organu; II. zasądza od Firma A na rzecz skarżącego S. F. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 18 września 2018 r., złożonym pocztą elektroniczną (e-mail) S. F. zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w przedmiocie: 1/ kosztów inwestycji przebudowy płyty dworca w N. , kosztorysu inwestycji; 2/ sposobu wyboru wykonawcy przebudowy płyty dworca w N. dokumentów (zapytań, otrzymanych ofert) z postępowania, w którym wybrano wykonawcę; 3/ okresu gwarancji, jaki zaoferował wykonawca przebudowy; 4/ sposobu, w jaki została wybrana firma, która opracowała ostateczny projekt płyty dworca w N. oraz kosztu wykonania projektu, dokumentów (zapytań, otrzymanych ofert) z postępowania, w którym wybrano wykonawcę; 5/ wpływów, jakie osiągnęła spółka firma B w roku 2017 z tytułu odprawy autobusów z dworca w N. ; 6/ sposobu, w jaki został przeprowadzony nabór na stanowisko dyżurnego w N. W dniu 26 września 2018 r., wnioskodawca sprecyzował zakres żądanej informacji publicznej w zakresie pkt 6), tj. wniósł o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: sposobu, w jaki został przeprowadzony nabór na stanowisko dyżurnego w N. - sposobu, w jaki zostają wyłonieni nowi dyżurni w N. , w szczególności sposobu, w jaki został przeprowadzony nabór w ostatnim czasie na następcę T. B., który w roku 2018 zaprzestał pracy na tym stanowisku. Wnioskodawca wskazał, że żądane informacje mają zostać przesłane drogą mailową na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej. Decyzją z dnia 2 października 2018 r. przedsiębiorstwo Firma A Spółka Akcyjna z siedziba w K. odmówił udostępnienia informacji publicznej jako podstawę prawną wskazując przepuisy art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 K.p.a. W związku z powyższym, wnioskodawca złożył pocztą elektroniczną (e-mail) wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z pominięciem pkt 5. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy organ stwierdził, że spółka jest podmiotem działającym w formie spółki akcyjnej i posiada osobowość prawną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest podmiot reprezentujący osobę prawną, w której jednostka samorządu posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym odpowiedzialnym za udostępnienie informacji publicznej oraz odmowę jej udostępnienia jest Zarząd Spółki, jako organ uprawniony do jej reprezentacji. Zgodnie żart. 61 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej ograniczenie prawa do informacji może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W świetle przepisów o dostępie do informacji publicznej ograniczenie takie przewiduje art. 5 ust. 2 ustawy, który stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy została zdefiniowana w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji jako informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności. Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z 6 czerwca 2003 r., IV CKN 211/01 informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawia wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Pozostanie określonych informacji tajemnicą przedsiębiorstwa wymaga, aby przedsiębiorca podjął działania zmierzające do wyeliminowania możliwości ich dotarcia do osób trzecich. Informacja publiczna odnosząca się do danych będących w posiadaniu przedsiębiorcy podlega udostępnieniu gdy nie jest objęta ochroną wynikającą z art. 5 ust. 2 ustawy w związku z art. 11 ust. 2 ustawy. Zatem każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być - przed jej udostępnieniem w trybie przepisów ustawy - indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Wynik analizy powyższych okoliczności przez Spółkę pozwala przyjąć, że informacje dotyczące wskazanych we wniosku kwestii w pkt 1, 2, 3 oraz 4 powyżej stanowią nieujawnione do wiadomości publicznej informacje, posiadające dla Spółki wartość gospodarczą, które nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji oraz nie są łatwo dostępne dla takich osób. Wobec tych informacji Spółka przejawia wolę zachowania ich jako informacji nierozpoznawalnych; informacje te są dostępne jedynie osobom upoważnionym przez Spółkę. Spółka podjęła także stosowne środki w celu zachowania tych informacji w poufności. Powyższe informacje należy zakwalifikować, jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Postępowanie w sprawie udzielenia zamówienia przebudowy płyty dworca w N. nie było realizowane w trybie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Stąd też wynikająca z tej ustawy zasada jawności informacji związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia nie ma zastosowania do postępowań o udzielenie zamówienia realizowanych poza trybem ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych. Brak jest zatem w tym zakresie podstaw do udostępniania informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa. W związku z tym informacje wskazane w pkt 1, 2, 3, oraz 4 powyżej spełniają przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa - dobra chronionego na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy, co w konsekwencji uzasadnia odmowę udzielenia informacji publicznej w tym zakresie, ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy. W przedmiocie kwestii określonych w pkt 6, tj. w zakresie sposobu przeprowadzenia naboru na następcę T. B., zatrudnionego na stanowisku dyżurnego ruchu w N. - przedmiotowy nabór nie był przez Spółkę prowadzony, zatem nie istnieje informacja w tym zakresie, która mogłaby być udostępniona. W zakresie zaś sposobu wyłamania nowych dyżurnych ruchu w N. - aktualnie nabory na nowych dyżurnych ruchu w N. nie są przez spółkę prowadzone, w konsekwencji nie istnieją informacje, które dotyczą tej kwestii. S. F. pismem z dnia 29 października 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na tę decyzję domagając się jej uchylenia i zobowiązania zarządu spółki do udostepnienia informacji. Wskazał, że zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 28 października 2016 r. sygn. akt I OSK 603/15 zastrzeżenie informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa może być skuteczne dopiero wtedy gdy podmiot zobowiązany do ujawnienia informacji, po przeprowadzeniu stosowanego badania, pozytywnie przesądzi, że zastrzeżone informacje mają charakter tajemnicy przedsiębiorstwa, przy czym jeżeli w wyniku weryfikacji okaże się, że zastrzeżona informacja nie stanowi faktycznej tajemnicy przedsiębiorstwa, to zadeklarowane zastrzeżenie musi zostać uznane za bezskuteczne. W ocenie skarżącego organ nie wskazał, że dokonana została weryfikacja żądanych informacji tym samym nie sposób stwierdzić, aby informacje żądane w punkcie 1-4 stanowiły tajemnicę przedsiębiorstwa. W odpowiedzi na skargę Firma A S.A. w K. wniosły o jej oddalenie. Spółka podniosła, że przeanalizowała i stwierdziła, iż dokumenty zawierające informacje wnioskowane przez skarżącego w pkt 1, 2 i 3 wniosku z dnia 18 września 2018 r. nie są dostępne publicznie. Spółka podjęła działania mające na celu zachowanie poufności poprzez zawarcie stosownych postanowień w dokumentach. Ponadto informacje wnioskowane w pkt 1 i 3 znajduję się w umowie o roboty budowalne i stanowią jej istotne postanowienia, które posiadają wartość negocjacyjną, a tym samym gospodarczą. Informacje wnioskowane w pkt 2 znajdują się w regulaminie zakupowym Spółki i stanowią wewnętrzne informacje spółki nieujawnione do publicznej wiadomości. Spółka wskazała, że również informacje w pkt 4 wniosku stanowią wartość negocjacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Działając w granicach tak zakreślonej kognicji, Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie stwierdził, że w badanej sprawie zachodzą przesłanki przemawiające za uchyleniem zaskarżonej decyzji z dnia 19 października 2018 r. oraz decyzji ją poprzedzającej. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p., w tym "podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów" (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Z ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że odmowa udzielenia informacji publicznej następuje w formie decyzji. Co istotne w niniejszej sprawie, z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że do decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Podkreślić należy, że pod tym pojęciem nie należy rozumieć jedynie wymogu stosowania przepisów wprost odnoszących się do tej formy działania administracji publicznej (np. art. 107 § 1 K.p.a.), ale także nakaz stosowania wszelkich przepisów pozostających w związku z wydaniem decyzji. Są to w szczególności przepisy regulujące procedurę, która kończy się wydaniem decyzji, oraz przepisy, które normują dalsze postępowanie w sprawie zakończonej wydaniem decyzji, a więc możliwości jej weryfikacji w trybie zwyczajnym, a także nadzwyczajnym. Oznacza to przede wszystkim, iż postępowanie w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej jest sformalizowanym, jurysdykcyjnym postępowaniem administracyjnym (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 sierpnia 2014 r., sygn. akt IV SA/Gl 433/14). W rozpatrywanej sprawie spór, co do zasady, koncentruje się wokół oceny czy organ w załatwieniu wniosku strony z dnia 18 września 2018 r. prawidłowo procedował, a w efekcie w sposób przewidziany prawem załatwił żądanie strony, czyli czy mógł odmówić skarżącemu udostępnienia informacji objętych wnioskiem z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy. Przypomnieć zatem należy, iż w myśl art. 5 ust. 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Stosownie natomiast do ust. 2 tego przepisu, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie wskazuje się, iż tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa. Definicja legalna pojęcia "tajemnicy przedsiębiorstwa" została zawarta w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., zgodnie z którym przez tajemnicę tę rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W świetle tego przepisu, dane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, jeżeli spełnione zostały łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, są to informacje o charakterze technicznym, technologicznym, organizacyjnym przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą; po drugie, są to informacje poufne, tzn. nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej; po trzecie, przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania poufności takich informacji. W doktrynie wskazuje się, iż brak spełnienia choćby jednej ze wskazanych przesłanek dyskwalifikuje daną informację jako tajemnicę przedsiębiorstwa. Omawiane pojęcia w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny (np. szczegółowy opis, stosowanych technologii, urządzeń) oraz formalny – wola utajnienia danych informacji (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 193/13). Przypomnieć należy, iż zarówno w sytuacji, gdy chodzi o tajemnicę przedsiębiorcy, jak i tajemnicę przedsiębiorstwa, odmowa udostępnienia informacji publicznej wymaga: po pierwsze odniesienia się do definicji legalnej tajemnicy przedsiębiorstwa, następnie zbadania treści żądanej informacji w świetle przesłanek zamieszczonych w tej definicji, a dopiero w następstwie tego – wykazania, że zaistniały przesłanki, niezbędne dla wydania decyzji odmownej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Ewentualne przesłanki nieudzielenia informacji publicznej muszą być przez podmiot obowiązany omówione i wyjaśnione w sposób wyczerpujący. Dopiero taka argumentacja, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwi temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek ograniczenia prawa dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. o sygn. akt I OSK 192/13). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał w wyroku z dnia 22 czerwca 2017 r. o sygn. akt I OSK 2347/15, iż odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy wymaga skonkretyzowanego, zindywidualizowanego względem określonej informacji wykazania, że ma ona charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej wartość gospodarczą. Odmowa oparta na tych podstawach, aby była skuteczna i legalna, musi wystąpić po spełnieniu dwóch przesłanek: formalnej i materialnej (szerzej: wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r. o sygn. akt I OSK 3260/14). W zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi zamanifestować w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonych informacji w poufności. W zakresie zaś przesłanki materialnej, informacja ta, objęta manifestacją przedsiębiorcy, musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności. Wykazanie przesłanki materialnej względem objętych osnową decyzji informacji, musi nastąpić w uzasadnieniu decyzji odmownej. Natomiast organ nie można przyjmować a priori, twierdząc, że istota materii przesądza, iż określone jedynie w sposób dalece generalny informacje mają taką wartość dla przedsiębiorcy. Ocena tego rodzaju informacji powinna być dokonana i przedstawiona w uzasadnieniu decyzji w sposób umożliwiający kontrolę stanowiska organu przez sąd administracyjny. Reasumując podkreślić należy, iż uzasadnienie decyzji odmawiającej – na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. – udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy powinno zawierać argumentację na okoliczność spełnienia w sprawie przesłanek formalnych i materialnych tej odmowy. Obie te przesłanki muszą być bowiem spełnione, aby dana informacja podlegała ochronie. Nie wystarczy ogólnikowe wskazanie w decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, że żądane informacje objęte są tajemnicą przedsiębiorstwa, konieczne jest bowiem wykazanie, że żądane informacje w istocie tę tajemnicę zawierają. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie odpowiada wskazanym wyżej standardom. Organ nie wskazał bowiem, iż zbadał omówione przesłanki w odniesieniu do żądanych przez skarżącego informacji, a następnie nie wykazał z jakich – zindywidualizowanych i obiektywnych względów – uznał, że podlegają one ochronie i nie mogą być udostępnione skarżącemu. Podkreślić przy tym należy, iż nie budzi wątpliwości w orzecznictwie, że nie jest wystarczające jedynie oświadczenie przedsiębiorcy, że informacje złożone w ofercie stanowią dla niego wartość gospodarczą czy inwestycyjną. Aby takie zastrzeżenie było skuteczne, konieczne jest dokładne wyjaśnienie, dlaczego konkretne informacje posiadają określoną wartość gospodarczą i w czym się ona wyraża (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2017 r. o sygn. akt I OSK 3176/15). W wyroku z dnia 10 stycznia 2014 r. o sygn. akt I OSK 2143/13 Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż niewystarczające jest powołanie się jedynie na tajemnicę przedsiębiorcy, bez szczegółowego rozwinięcia, w jakim aspekcie tajemnicę tę należałoby oceniać. Podobnie w wyroku z tego samego dnia o sygn. akt I OSK 2112/13 stwierdził, iż aby określone informacje mogły zostać objęte tajemnicą przedsiębiorcy muszą ze swojej istoty dotyczyć kwestii, których ujawnianie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy (informacje takie muszą mieć choćby minimalną wartość) z wyłączeniem informacji, których upublicznienie wynika np. z przepisów prawa. Z kolei w wyroku z dnia 4 kwietnia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1939/15 zauważył, iż nie jest możliwe do przyjęcia zapatrywanie, że to wyłącznie wola przedsiębiorcy decyduje o utajnieniu określonej informacji publicznej. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela zaprezentowane poglądy. W tym stanie rzeczy uznać należało, iż brak było podstaw do przyjęcia, iż żądane przez skarżącego informacje stanowiły tajemnicę przedsiębiorcy i tym samym do odmowy ich udostępnienia na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Powołanie się przez organ na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy bez wykazania jej istnienia, nie uzasadnia bowiem takiej odmowy. Spółka nie przeprowadziła postępowania dowodowego w tym zakresie, czym naruszyła art. 7 i art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 u.d.i.p., a naruszenie to niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć również należy, że pytanie kierowane przez skarżącego do spółki trudno uznać za informacje, które w jakikolwiek sposób mogłyby naruszyć tajemnicę przedsiębiorcy czy przedsiębiorstwa. Trudno bowiem uznać, że koszt dokonania przebudowy dworca, który stanowi tylko wartość liczbową w jakikolwiek sposób naruszyłby chronioną prawem tajemnicę. Informacje żądane przez skarżącego dotyczą procedury określonej w ustawie o zamówieniach publicznych. Tym samym powinny one być jawne, a ewentualne ograniczenie w ich udostepnieniu związane z tajemnicą przedsiębiorcy powinno być wyczerpująco uzasadnione. Niezależnie od tego Sąd przypomina, iż jeśli już mowa o trybie zamówień publicznych, to zastrzeżenie tajności nie może dotyczyć nazwy firmy, adresów wykonawców, informacji dotyczących ceny, terminu wykonania zamówienia, okresu gwarancji i warunku płatności ofert – art. 8 ust. 3 w zw. z art. 86 ust. 4 Prawa zamówień publicznych (por. wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r. sygn. akt I OSK 916/12). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje za własny pogląd prezentowany w wyroku NSA z dnia 18 sierpnia 2016 r. sygn. akt I OSK 113/15, że "(...) Ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p.) ma charakter wyjątku od zasady i nie może być wykładane rozszerzająco. Przesłanki przemawiające za nieudzieleniem informacji publicznej ze wskazanej przyczyny muszą być wyjaśnione oraz omówione wyczerpująco i precyzyjnie. Wskazanie konkretnej podstawy i zakresu utajnienia danej informacji jest konieczne ze względu na specyficzny charakter objęcia ochroną tajemnicy przedsiębiorcy. Kontrola sądowa w tym zakresie nie może być iluzoryczna, a w związku z tym musi być prowadzona na podstawie dokumentów źródłowych" - por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 192/13. W takich przypadkach organ musi szczegółowo określić, biorąc pod uwagę podstawy ochrony tajemnicy przedsiębiorcy, z czego wywodzi daną przesłankę odmowy i w czym znajduje ona uzasadnienie. Dopiero taka argumentacja organu, w połączeniu z udostępnionymi sądowi administracyjnemu materiałami źródłowymi, umożliwia temu sądowi ocenę zasadności zastosowanych przesłanek utajnienia danej informacji publicznej - por. także wyrok NSA z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 2143/13 czy z dnia 5 lipca 2013 r., sygn. akt I OSK [...]. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ uwzględni ocenę prawną zawartą w niniejszym wyroku i wykona zalecenia Sądu, przeprowadzając postępowanie wyjaśniające w oparciu o prawidłowo urządzone akta sprawy. Mają powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach oparto o art. 200 P.p.s.a.