IV SA/Po 1020/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Józef Maleszewski (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Agata Tyll-Szeligowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 08 marca 2017 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki tymczasowego obiektu budowlanego oddala skargę Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] ([...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: PINB, organ I instancji), wskazując na art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 z późn. zm., dalej jako P.b.) nakazał inwestorowi: [...] sp. z o.o. (dalej jako spółka, inwestor, skarżący), rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego - wolno stojącej, przestrzennej konstrukcji zabawowej "[...]", wzniesionej na nieruchomości [...], bez wymaganego pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że dnia 1 grudnia 2015 r. inspektorzy PINB dokonali ponownych czynności kontrolnych na nieruchomości [...]. Podczas kontroli ustalono, że wewnątrz hali namiotowej o wymiarach 20 m x 25 m, posadowionej na powyższej posesji znajduje się, opisana po raz pierwszy w protokole pierwszych czynności kontrolnych PINB z dnia 17 września 2015 r., wolno stojąca, przestrzenna konstrukcja zabawowa (rekreacyjno - sportowa), pełniąca funkcję obiektu zabawowego dla dzieci. Powyższa hala namiotowa stanowi przedmiot odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez PINB [...] pod sygn. akt [...] oraz nieostatecznej decyzji o nakazie rozbiórki z dnia [...] grudnia 2015 r. Podczas kontroli inspektorzy PINB ustalili, że przedmiotowa konstrukcja posiada wymiary 9,88 m x 19,10 m i wysokość w najwyższym punkcie wynoszącą 5,50 m. Konstrukcja częściowo posadowiona jest bezpośredniej na gruncie, a częściowo na gruncie z pomocą bloczków betonowych. Konstrukcja zabawowa jest obiektem samodzielnym w stosunku do hali, a więc obiektem niezależnym, a znajduje się w hali tylko z powodu ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi, co oświadczyli uczestniczący w kontroli pełnomocnik [...] Sp. z o.o. i pracownik tej spółki oraz pracownicy [...]. Skontrolowana konstrukcja posiada m.in. (składa się z) zjeżdżalnie, dwa baseny z piłkami, trampoliny. Konstrukcja urządzenia zabawowego jest stalowa, obłożona pianką, wyposażenie z tworzywa sztucznego. Pełnomocnik [...] Sp. z o.o. i pracownik tej spółki oświadczyli, że konstrukcja powstała w sierpniu i wrześniu 2015 r., inwestorem budowy była [...] Sp. z o.o., a prace zrealizowano bez pozwolenia na budowę jak i zgłoszenia. Dodali ponadto, że opisana konstrukcja jest rozbieralna, nadaje się do rozebrania i ulokowania (ponownego ustawienia) w innym miejscu. Pełnomocnik wskazał, że inwestor posiada dokumentację urządzenia zabawowego, którą przedłoży w PINB do dnia [...] grudnia 2015 r. Na podstawie zapisów księgi wieczystej [...], prowadzonej dla działki [...] organ ustalił, że stanowi ona własność Miasta [...], a pozostaje w trwałym zarządzie [...]. W toku postępowania dotyczącego hali namiotowej (sygn akt [...]), ustalono także, że dzierżawcą posesji jest [...] Sp. z o.o., a jej poddzierżawcą [...] Sp. z o.o. Ustalono ponadto, że na nieruchomości obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...]. Organ I instancji stwierdził, że powstała na nieruchomości przy ul. [...] wolno stojąca, przestrzenna konstrukcja zabawowa "[...] " spełnia wymagania umożliwiające zakwalifikowanie jej jako tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 5 ustawy P.b., gdyż w ocenie PINB wprost odpowiada zawartej w tym przepisie definicji legalnej tego pojęcia. Zgodnie z powołanym przepisem tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Objęta decyzją konstrukcja spełnia obie wskazane deskrypcje tymczasowego obiektu budowlanego, gdyż jest zarówno obiektem rozbieralnym, nadającym się do rozebrania i zbudowania od nowa w innej lokalizacji (na co uwagę zwrócili podczas kontroli PINB zarówno pełnomocnik jak i pracownik inwestora), ale także jest obiektem nietrwale związanym z gruntem (obiekt postawiony na gruncie). Powyższe cechy, wynikają także z przedłożonej dokumentacji technicznej. Niewątpliwie można zaliczyć je również do urządzeń o funkcji zbliżonej do urządzeń rozrywkowych, które wprost wymieniono w zacytowanej definicji legalnej tymczasowego obiektu budowlanego. Wykonanie takiego obiektu budowlanego w określonym miejscu, tj. jego budowa (art. 3 pkt 6 P.b.), co do zasady wymaga dokonania zgłoszenia we właściwym organie administracji architektoniczno - budowlanej, co wynika z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. Przepis ten głosi, iż zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. W pozostałych jednak przypadkach, nieprzewidzianych dyspozycją zacytowanej powyżej normy prawnej, wykonanie tymczasowych obiektów budowlanych wymaga uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę. Potwierdza to także stanowisko sądów administracyjnych: "Nawet tymczasowy obiekt budowlany postawiony zgodnie z warunkami określonymi w art. 29 ust. 1 pkt 12 p.b., lecz nierozebrany lub nieprzeniesiony w inne miejsce przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, przestaje być obiektem budowlanym, którego budowa nie wymagała pozwolenia na budowę. Taki obiekt budowłany należy uznać za postawiony bez wymaganego pozwolenia na budowę." (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 659/11). Ponieważ w niniejszej sprawie inwestor nie dokonywał zgłoszenia zamiaru wykonania przedmiotowej wolno stojącej, przestrzennej konstrukcji zabawowej, a obiekt ten istnieje przez okres dłuższy niż 120 dni, jego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. W toku kontroli ustalono, że inwestor powyższego aktu administracyjnego nie uzyskał, a prace zrealizowano w sposób samowolny. Powyższe oznacza więc, że przedmiotowy obiekt zrealizowano z naruszeniem art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, a więc w warunkach samowoli budowlanej. Fakt nieuzyskania wymaganego przez konkretny przepis P.b. pozwolenia na budowę oznacza, że konstrukcja zabawowa znajdująca się na terenie działki [...], stanowi samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 ust. 1 P.b. Przepis art. 48 ust. 2 tej ustawy zobowiązuje organ nadzoru budowlanego do przeprowadzenia postępowania zmierzającego do zalegalizowania stwierdzonej samowoli budowlanej tylko w przypadku, gdy łącznie spełnione są dwie przesłanki legalizacyjne, a mianowicie: - zgodność inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego nieobowiązywania ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy oraz - zgodność inwestycji z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi, w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. W przedmiotowej sprawie wybudowanie spornej konstrukcji zabawowej narusza postanowienia wskazanego wyżej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym brak podstaw do wydania wskazanego w art. 48 ust. 2 P.b. postanowienia, inicjującego procedurę legalizacyjną. Działka [...], na której posadowiono przedmiotowy tymczasowy obiekt budowlany znajduje się na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru [...] symbolem Kz - ZO. Zgodnie z [...] są to tereny zieleni nieurządzonej, łąk i zadrzewień w klinie zieleni. Paragraf [...] uchwały, w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznej, głosi, iż zakazuje się lokalizacji tymczasowych obiektów budowanych, z wyjątkiem o którym mowa w §[...], dotyczącym terenów oznaczonych symbolem 2Kz - UT/US. Ponadto § [...] uchwały, w zakresie zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ustala nakaz ochrony łąk, lasów i zieleni nieurządzonej oraz nakaz sytuowania zabudowy zgodnie z maksymalnymi nieprzekraczalnymi liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu. Wybudowanie spornej konstrukcji zabawowej, doprowadziło do jej usytuowania niezgodnie z wyznaczoną linią zabudowy, tj. poza linią zabudowy. Wybudowanie spornej konstrukcji zabawowej - tymczasowego obiektu budowlanego kłóci się wreszcie z ustaleniami § [...] uchwały, poświęconymi wyłącznie terenowi oznaczonemu symbolem Kz - ZO. Wskazany przepis m.in.: nakazuje zachowanie istniejącej łąki i zadrzewień, dopuszcza lokalizację placu zabaw, boisk sportowych o nawierzchni trawiastej oraz innych urządzeń sportowo - rekreacyjnych zachowujących naturalne podłoże, dopuszcza zachowanie i przebudowę istniejących jednokondygnacyjnych obiektów budowlanych, zakazuje lokalizacji określonych ogrodzeń. Przedmiotowa konstrukcja zabawowa nie jest budynkiem, jest także nową zabudową, a nie obiektem istniejącym w momencie uchwalania/wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym nie stosuje się do niej wyjątku dopuszczającego zachowanie i przebudowę istniejących obiektów budowlanych. W takiej sytuacji, z uwagi na naruszenie postanowień ww. planu, zachodzi konieczność wydania nakazu rozbiórki przedmiotowej konstrukcji zabawowej. Wniosek ten potwierdza także orzecznictwo sądów administracyjnych - por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 7 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/Go 1064/12): " W sytuacji ustalenia, że dany obiekt narusza przepisy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podejmowanie dalszych czynności przewidzianych w procedurze legalizacyjnej jest niedopuszczalne, a wówczas zakończenie postępowania administracyjnego następuje poprzez wydanie decyzji o nakazie rozbiórki." To samo stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny, w wyroku z dnia 29 maja 2013 r. (sygn. akt II OSK 293/12) oraz z dnia 15 września 2011 r. (sygn. akt II OSK 1347/10). Adresatem decyzji, po myśli art. 52 P.b., PINB uczynił [...] Sp. z o.o., jako inwestora, który jest również poddzierżawcą nieruchomości. W odwołaniu od opisanej decyzji Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej jako K.p.a.), art. 28 K.p.a. poprzez przyjęcie, że jedyną stroną postępowania jest Spółka, art. 107 § 1 K.p.a. poprzez brak oznaczenia w decyzji wszystkich stron postępowania, podczas gdy decyzja powinna zawierać oznaczenie strony lub stron, art. 50 K.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonywania czynności urzędowych, art. 75. § 1 K.p.a. zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, art. 77 § 1 K.p.a. zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, art. 86 K.p.a. w związku z tym, że jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych pozostały niewyjaśnione fakty istotne do rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę, ewentualnie art. 49b ust. 2 P.b. poprzez jego niezastosowanie i brak umożliwienia przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w sprawie. Uzasadniając Spółka napisała, że jest poddzierżawcą przedmiotowej nieruchomości, na podstawie umowy zawartej z dzierżawcą tego terenu - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Dzierżawca nieruchomości jest związany umową dzierżawy terenu z zarządcą terenu, tj. [...], będącego zarządcą tego terenu. Właścicielem nieruchomości jest Miasto [...] Zdaniem Spółki zawarcie szeregu umów nie powoduje pozbawienia ww. podmiotów przymiotu strony, ponieważ posiadają one tytuły do nieruchomości na podstawie zawartych umów bądź w związku z objęciem tej nieruchomości w zarząd. Dalej Spółka zarzuciła, że PINB bezpodstawnie zaniechał przeprowadzenia całego niezbędnego postępowania dowodowego, w tym przede wszystkim nie zwrócił się do producenta przestrzennej konstrukcji zabawowej o złożenie wyjaśnień w sprawie, względnie nie zdecydował się na przeprowadzenie dowodu z przesłuchania stron postępowania. Zdaniem Spółki przedmiotowy obiekt jest wyłącznie urządzeniem przeznaczonych do zabaw i nie stanowi obiektu budowlanego bądź tymczasowego obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów P.b. Spółka zaznaczyła, że nawet gdyby uznać obiekt za samowolę budowlaną, z czym Spółka się nie zgadza, to pozbawioną ją w decyzji również możliwości doprowadzenia do zalegalizowania dokonanych działań i wyłączono możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem teren poddzierżawionej działki jest tzw. terenem zielonym, na którym dopuszcza się między innymi lokalizowanie placu zabaw, zainstalowanie urządzeń sportowo—rekreacyjnych wraz ze stosowanym ogrodzeniem. Lokalizowania tych urządzeń nie należy utożsamiać z zakazem zabudowy określonym w § 4 punkt 8 planu miejscowego, ponieważ zestawienie tego przepisu z § 15 planu prowadziłoby do jego wewnętrznej sprzeczności. Czym innym jest zabudowa trwałymi budynkami, a czym innym jest zlokalizowanie pewnych obiektów, zgodnie z przepisem § 15 miejscowego planu. Przywołany przepis o zakazie zabudowy dotyczy tylko budynków. W ocenie Spółki znajdujący się na działce obiekt powstał z myślą realizacji celu zawartego w § 15 miejscowego planu. Po rozpoznaniu odwołania Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WWINB, organ II instancji) decyzją z dnia [...] września 2016 r. znak [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że pismem z dnia 10 czerwca 2016 r. zwrócił się do Wydziału [...] z prośbą o interpretację zapisów Uchwały [...]. Odpowiedzi udzielono pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. Zauważył też, że dnia 28 czerwca 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27.03.2015 r., poz. 443). Zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe. Biorąc pod uwagę, iż przedmiotowe postępowania zostało wszczęte w dniu [...] grudnia 2015 r. w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy P.b. w znowelizowanym brzmieniu. Zgodnie z generalną zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 P.b., w brzmieniu nadanym ww. ustawą zmieniającą, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Art. 29 P.b. przewiduje wyjątki od tej zasady, wyliczając kategorie obiektów oraz robót budowlanych, których realizacja nie wymaga pozwolenia. Organ I instancji określił przedmiot postępowania jako tymczasowy obiekt budowlany i w ocenie WWINB przedmiotowy obiekt budowlany wypełnia znamiona powyższej definicji. Podobne stanowisko w tej sprawie zajął również organ wyposażony we władztwo planistyczne na tym terenie (Prezydent Miasta [...] działający przez Wydział [...]), który uznał go za urządzenie rozrywkowe niepołączone trwale z gruntem, o którym stanowi art. 3 ust. 5 P. b. Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 12 pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Budowa tego rodzaju obiektu wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b). Jeżeli zamiarem Inwestora było posadowienie przedmiotowego obiektu budowlanego na okres krótszy niż 120 dni to powinien był on - stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. - zgłosić właściwemu organowi budowę takiego obiektu. Skoro nie dokonano stosownego zgłoszenia należało przyjąć, że zamiarem Inwestora było posadowienie obiektu na okres dłuższy, co wymagało uzyskania decyzji o pozwoleniu na jej budowę (art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 12 i art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.). Jeżeli zatem Inwestor nie wykazał się pozwoleniem na budowę tymczasowego obiektu budowlanego, należało zbadać, czy obiekt ten jest zgodny z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz czy nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem (art. 48 ust. 2 P.b.). Zaznaczyć należy, że niespełnienie którejkolwiek z wymienionych przesłanek powoduje, że organ nadzoru budowlanego zobowiązany jest nakazać rozbiórkę obiektu budowlanego (art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego) (Wyrok WSA w Poznaniu z dnia 7 maja 2008r., sygn. II SA/Po 503/07, CBOSA). W ocenie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru prawidłowe jest stwierdzenie organu I instancji, że zrealizowany obiekt został usytuowany przez [...] Sp. z o.o. sprzecznie z zapisami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa konstrukcja nie może być uznana za dopuszczalną na tym terenie, ponieważ 1) jest tymczasowym obiektem budowlanym, 2) nie zachowuje naturalnego podłoża. Takie stanowisko zostało również przyjęte przez organ o kompetencjach planistycznych (pismo Urzędu Miasta Poznania z dnia 17 czerwca 2016 r.). Odnosząc się natomiast do treści pisma [...] Sp. z o.o. z dnia 17 sierpnia 2016 r. zawierającego wnioski dowodowe WWINB wskazał, że istnienie na przedmiotowym terenie obiektów, które w ocenie spółki są niezgodne z ustaleniami obowiązującego na tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie rzutuje na ocenę przedmiotowego obiektu budowlanego. Organy zobowiązane są bowiem działać w granicach danego postępowania administracyjnego, którego przedmiot został wyraźnie określony. WWINB dokonał kwalifikacji przedmiotowego obiektu jako tymczasowego obiektu budowlanego na podstawie szerokiego materiału dowodowego, w skład którego oprócz dokumentacji fotograficznej wchodziła również dokumentacja techniczna (m. in. dokumentacja pomontażowa, dokumentacja techniczno - ruchowa). Organ II instancji uznał zatem, iż przeprowadzenie wnioskowanych dowodów dotyczy kwestii już udowodnionych, a przychylenie się do wniosku dowodowego jedynie oddaliłoby w nadmierny sposób termin rozpatrzenia sprawy. Odnosząc się do zarzutu spółki, WWINB wskazał, że w art. 107 § 1 K.p.a. ustawodawca określił elementy jakie winna posiadać decyzja administracyjna. Z jego treści wynika konieczność "oznaczenia strony lub stron" postępowania. Z przepisu tego nie wynika jednak, że określenie katalogu stron postępowania winno znaleźć się w rozstrzygnięciu decyzji lub innym ściśle określonym miejscu. Na końcu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazano, że decyzję "otrzymują strony i pełnomocnicy" po czym wymieniono uznane za stronę postępowania podmioty. Takie oznaczenie stron należy uznać za zgodne z treścią art. 107 § 1 K.p.a. Pominięcie zaś Miasta [...] w tym katalogu determinowane było faktem, iż [...] stanowi samorządowy zakład budżetowy Miasta [...], który wykonuje w określonym zakresie zadania własne tej jednostki samorządu terytorialnego, w tym zarządza określonymi elementami jej mienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Spółka, zastępowana przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji WWINB – w całości, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 106 § 5 K.p.a. poprzez brak zajęcia w sprawie stanowiska przez Prezydenta [...] w formie postanowienia, a co za tym uniemożliwienie stronie postępowania złożenia zażalenia na interpretację tego organu spornej w sprawie wykładni zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Zarzucono również naruszenie § [...] uchwały Rady Miasta [...] poprzez błędną ich wykładnię i uznanie, iż obiekt będący przedmiotem postępowania nie może być postawiony na nieruchomości położonej w [...], kiedy to obiekt ten wypełnia dyspozycję wyjątków dopuszczalnych na tej nieruchomości, W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Postanowieniem [...] wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Kontrola sądu nie obejmuje natomiast zasadniczo oceny wypełniania przez organy administracji tzw. pozasystemowych kryteriów słusznościowych, w szczególności kierowania się zasadami współżycia społecznego, ani kryteriów celowościowych, takich jak realizacja określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z 25.09.2009 r., I OSK 1403/08, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA). Przedmiotem kontroli Sądu w tak zakreślonych granicach kognicji jest w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym decyzja nakazująca inwestorowi rozbiórkę tymczasowego obiektu budowlanego – wolno stojącej, przestrzennej konstrukcji zabawowej. Zdaniem skarżącej spółki organy obu instancji dokonały nieprawidłowego zakwalifikowania obiektu, niewłaściwej wykładni miejscowego planu oraz dopuściły się naruszeń procedury administracyjnej. Sąd nie podziela w tej materii stanowiska skarżącej. Zdaniem Sądu organy administracji prawidłowo ustaliły stan faktyczny oraz dokonały jego prawidłowej subsumpcji w wydanych w toku postępowania administracyjnego decyzjach. Zarzuty zawarte w skardze są jedynie polemiką z prawidłowymi ustaleniami i nie mogą skutkować wzruszeniem decyzji. Poza sporem pozostaje okoliczność nieobjęcia przedmiotowego obiektu pozwoleniem na budowę oraz niedokonania zgłoszenia zgodnie z przepisami prawa budowlanego. W ocenie Sądu orzekającego prawidłowa jest kwalifikacja spornego obiektu jako budowli oraz tymczasowego obiektu budowlanego z art. 3 pkt 5 P.b. Przepis ten wskazuje expressis verbis urządzenia rozrywkowe jako jeden z elementów zbioru tymczasowych obiektów budowlanych. Przez obiekt budowlany - należy zaś rozumieć budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (art. 3 pkt 1 P.b.). Nie może budzić wątpliwości, że takie właśnie wyroby użyte zostały do wniesienia spornej konstrukcji zabawowej – wykonana ona została m.in. z profili stalowych i płyt OSB (k. 114 akt administracyjnych). Po części wynika to także ze zgromadzonej dokumentacji (k. 44, 45, 49, 55 akt administracyjnych). Podnoszony przez skarżącą zarzut, iż konstrukcji nie można zaliczyć do budowli w rozumieniu art. 3 P.b. (gdyż nie stanowi całości techniczno – użytkowej wraz z instalacjami i urządzeniami) nie został poparty przekonującym wywodem. Nie znajduje, w ocenie Sądu, potwierdzenia zarzut nieprawidłowego oznaczenia stron postępowania w decyzjach organów obu instancji poprzez wskazanie ich jedynie w końcowej części decyzji. Nie ma uzasadnionych podstaw do twierdzenia, że w takiej sytuacji powstała niepewność co do tego jakie podmioty uznane zostały przez organy za strony postępowania, tym bardziej, że w decyzji PINB wyraźnie wskazano, że decyzję otrzymują strony i pełnomocnicy. Marginalnie zauważyć tu trzeba, że nawet nieskierowanie decyzji do wszystkich możliwych stron postępowania (co nie miało miejsca) nie prowadziłoby do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w zakresie gwarancji udziału stron (por. wyrok NSA z 2 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 844/14, CBOSA). Oznaczenie w decyzji PINB inwestora z pominięciem siedziby spółki jest oczywiście niepełne, lecz wobec jednoczesnego wskazania numeru KRS nie budzi wątpliwości co do precyzyjnego określenia podmiotu, na który nałożony został obowiązek rozbiórki. Na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji nie ma wpływu także kwestia wyrażenia przez Prezydenta [...] poglądu co do zakwalifikowania spornej konstrukcji jako urządzenia rozrywkowego niepołączonego trwale z gruntem, o którym stanowi art. 3 ust. 5 P. b. oraz co do niezgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 106 § 1 i 5 K.p.a. jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. W sprawie niniejszej wydanie decyzji przez organ nadzoru budowlanego nie było uzależnione od wyrażenia opinii Prezydenta – nie przewiduje tego żaden przepis prawa. Tym samym korespondencja pomiędzy WWINB, a Urzędem Miasta [...] nie odbywała się w trybie art. 106 K.p.a. WWINB nie miał podstaw prawnych do zwracania się o interpretację zapisów miejscowego planu – winien dokonać jej samodzielnie, podobnie zresztą jak kwalifikacji prawnej spornej konstrukcji. Jak wynika z wywodów zawartych w uzasadnieniu decyzji organ II instancji z tego obowiązku się prawidłowo wywiązał. W takiej sytuacji zbędne zasięgnięcie opinii innego organu należy potraktować jako uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy. Sąd nie znajduje także podstaw dla uznania zasadności naruszenia art. 49b ust. 2 P.b. Zgodnie z jego regulacją możliwość legalizacji obiektu wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia uzależniona jest m. in. od zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wbrew twierdzeniom spółki o zgodności takiej nie może być – in casu – mowy. § [...] planu expressis verbis zakazuje lokalizacji tymczasowych obiektów budowlanych poza terenem zabudowy usługowej [...]. Konstrukcja zabawowa wzniesiona została zaś na terenie Kz-ZO: tereny zieleni nieurządzonej, łąk i zadrzewień w klinie zieleni. Już sama ta konstatacja prowadzi do wniosku o słuszności stanowiska organów obu instancji. Podkreślić jednak należy, że nawet w wypadku braku wyrażonego wprost zakazu z § [...] planu usytuowanie spornej konstrukcji byłoby nie do pogodzenia z zapisami § [...] planu, który na terenie [...] w punkcie pierwszym wprowadza nakaz zachowania istniejącej łąki, a w punkcie 3, dopuszczając lokalizację określonych obiektów, nakaz zachowania naturalnego podłoża. Konstrukcja zabawowa w żaden sposób tym nakazom nie może sprostać. Zasadnie zatem organ I instancji przyjął, że jej wybudowanie narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym brak podstaw do wydania postanowienia z art. 48 ust. 2 P.b. inicjującego procedurę legalizacyjną, a organ II instancji stanowisko to zaaprobował. Nie można przy tym organom administracji stawiać skutecznie zarzutu niezebrania i nierozpatrzenia materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W tym kontekście uznać należy, że nieuwzględnienie przez organ II instancji wniosków dowodowych inwestora i nieprowadzenie dalszego – wnioskowanego – postępowania dowodowego nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Wnioskowane dowody miały bowiem dotyczyć kwestii zachowania naturalnego podłoża, przy czym – jak wynika ze skargi – spółka zachowanie naturalnego podłoża rozumie jako nieingerowanie w podłoże poprzez jego niwelację czy wgłębianie się w nie. Takiego rozumienia nakazu zachowania naturalnego podłoża Sąd nie podziela. Nakaz ten – zawarty w końcowej części punktu [...] planu – należy interpretować w połączeniu z wcześniejszym zapisem tego punktu – jako nakaz zachowania nawierzchni trawiastej. Punkt 3 dopuszcza bowiem lokalizację placu zabaw i boisk sportowych o nawierzchni trawiastej a także innych urządzeń sportowo – rekreacyjnych zachowujących naturalne podłoże. Takie rozumienie nakazu zachowania naturalnego podłoża pozostaje też w zgodzie z treścią punktu [...] planu nakazującego zachowanie istniejącej łąki. Wybudowanie spornej konstrukcji tak rozumiany nakaz ewidentnie narusza – po pierwsze w dużej części hali namiotowej znajduje sie podłoga z desek sosnowych (k. 133, 113, 16, 15, 14 akt administracyjnych), po drugie konstrukcja zabawowa "nie może pozostać na nieruchomości bez odpowiedniego zabezpieczenia przed warunkami atmosferycznymi. W przypadku rozebrania zadaszenia konstrukcja warta 200.000 zł albo ulegnie bardzo szybkiej degradacji w związku z narażeniem na działanie deszczu lub słońca, albo będzie musiała zostać również rozebrana" (argumentacja wniosku założonego w sprawie IV SA/Po 426/16 tut. Sądu o wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nakazującej rozbiórkę hali namiotowej). Skoro sporna konstrukcja zabawowa jest funkcjonalnie tak dalece związana z halą namiotową o powierzchni 500 m2, że nie może w praktyce bez niej funkcjonować, nie może być też mowy o zachowaniu w miejscu jej posadowienia naturalnego podłoża. W związku z powyższym uznać należy, że organy orzekające w przedmiotowej sprawie, w której zapadłe decyzje poddane zostały kontroli sądowoadministracyjnej, poczyniły prawidłowe ustalenia i zasadnie przyjęły, że ziściły się przesłanki do nakazania inwestorowi rozbiórki obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Na aprobatę zasługuje także stwierdzenie organu II instancji, że jeśli zamiarem inwestora było posadowienie obiektu budowlanego na okres krótszy niż 120 dni, to winien był – stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. – zgłosić właściwemu organowi budowę. W braku zgłoszenia należy przyjąć, że zamiarem było posadowienie obiektu na czas dłuższy, co obligowało do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie jest bowiem tak, że obiekty budowlane wymienione w art. 3 pkt 5 P.b. nie wymagają zezwolenia na budowę. Wyjątek stanowią te wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 12 P.b. (por. wyrok NSA z 30 października 2015 r., sygn. akt II OSK 486/14, CBOSA). W tym stanie rzeczy z przyczyn opisanych wyżej Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.