I OSK 1610/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie: Sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. akt II SAB/Wa 700/18 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W na rzecz Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2019 r. sygn. II SAB/Wa 700/18 oddalił skargę Stowarzyszenia [...] z siedzibą w W. na bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie dostępu do informacji publicznej. W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Strona skarżąca, zwana dalej "Stowarzyszeniem", zarzuciła Prezesowi Naczelnego Sądu Administracyjnego bezczynność przy rozpatrywaniu jej żądania o udostępnienie informacji publicznej, zawartego we wniosku z 9 lutego 2016 r. Stowarzyszenie złożyło wniosek o udostępnienie informacji publicznej - skanu skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 sierpnia 2014 r. (sygn. akt sygn. akt II SAB/Kr 184/14). Pismem z 22 lutego 2016 r. Stowarzyszenie zostało wezwane do uiszczenia opłaty kancelaryjnej (w wysokości 12 zł.); organ uzależnił realizację wniosku od uiszczenia opłaty. W skardze na bezczynność Stowarzyszenie wniosło o: - zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji, - stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, - wymierzenie grzywny. Wskazała, że jest organizacją pozarządową, mającą status organizacji pożytku publicznego, działającą na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2018 r. poz. 420 ze. zm.). Zawisła sprawa jest własną Stowarzyszenia, związaną z realizacją jego misji i celów. W związku z tym, na podstawie art. 239 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), Stowarzyszenie nie ma obowiązku uiszczania opłat sądowych. Wyrokiem z 14 września 2016 r. (sygn. akt II SAB/Wa 320/16) Wojewódzki Sądu Administracyjny w Warszawie zobowiązał organ do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia (w pkt 1), stwierdzając ze bezczynność w sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (w pkt 2), oraz oddalił wniosek o wymierzenie grzywny (pkt 3). Wyrokiem z 23 października 2018 r. (sygn. akt I OSK 2860/16) Naczelny Sąd Administracyjny uchylił orzeczenie wydane w I. instancji w pkt 1 i 2 oraz przekazał sprawę w danym zakresie do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano że uwzględniając skargę Sąd bezzasadnie uznał jakoby nie uiszczenie opłaty kancelaryjnej nie wstrzymywało czynności w postaci udostępnienia informacji. W danym zakresie bowiem przepisy ustawy o informacji nie modyfikują reguł ogólnych, wynikających z ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Ponadto wskazano: - w niniejszej sprawie, w wyniku uwzględnienia skargi kasacyjnej, zachodziły jedynie podstawy do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania; nie było natomiast podstaw do oddalenia skargi, w myśl art. 188 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, - niezbędna jest szczególnie staranna ocena przez Sąd I instancji wniosku Stowarzyszenia; należy ustalić, czy dotyczy on w ogóle informacji publicznej; lakoniczne stwierdzenie tego Sądu, że dokument, udostępnienia którego żądano, ma walor informacji publicznej wyłącznie na podstawie bezsporności stanowisk stron, co do oceny treści wniosku nie jest wystarczające; tezy o publicznym charakterze dokumentu, stanowiącego znajdujące się w aktach sprawy pismo procesowe strony, nie poparto argumentacją o publicznym charakterze tego dokumentu, - zgodnie z art. 239 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sprawy z zakresu dostępu do informacji publicznej nie zostały objęte zwolnieniem od uiszczania kosztów sądowych; specyfika tego rodzaju spraw nie może stanowić kryterium wykładni przepisów, normujących zwolnienia od obowiązku uiszczania opłat sądowych, w tym zwolnień podmiotowych ustanowionych w art. 239 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołanym na wstępie wyrokiem sąd I instancji oddalił skargę. Rozpoznając sprawę sąd I instancji miał na względzie stanowisko, zaprezentowane już w judykaturze, a wyrażone w uzasadnieniu wyroku w Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 lipca 2013 r. (sygn. akt I OSK 896/12). Jak tam wskazano - w sprawie analogicznej - udostępnianie pism procesowych, składanych przykładowo przez Prokuratorię Generalną, w sprawach gdzie Skarb Państwa jest lub powinien być stroną powodową lub pozwaną albo też uczestnikiem postępowania przed sądem, trybunałem lub innym organem orzekającym w konkretnych sprawach, nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o informacji. Pozew stanowi żądanie podjęcia określonych działań, ma charakter wyłącznie procesowy i - poza procesem sądowym - nie funkcjonuje. Nie jest więc dokumentem, dotyczącym spraw publicznych, w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o informacji. Za taką informację mógłby zostać uznany jedynie fakt wniesienia danego pozwu do sądu. On sam nie jest natomiast dokumentem urzędowym czy dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem czy też opinią (wedle art. 6 ust. 1 ustawy o informacji). Udostępnieniu może podlegać wyłącznie informacja publiczna, a więc mająca charakter danych publicznych, w tym takich, które przyjęły kształt dokumentów urzędowych. Nie dotyczy to przypadku pozwu, będącego dokumentem ściśle procesowym. W uzasadnieniu powołano równocześnie art. 1 ust. 2 ustawy o informacji wskazując, że - wobec jego brzmienia - uregulowania tego aktu nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji, będących publicznymi. Wyłączono więc stosowanie tejże ustawy w zakresie, w jakim inne, szczególne ustawy reguluje ten dostęp a dopuszczono na jej stosowanie, gdzie ustawa szczególna nie określa kwestii dostępności informacji publicznych. Udostępnienie pozwu jest więc możliwe wyłącznie w trybie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego. Opisaną wyżej zasadę odnieść trzeba wprost do reguł postępowania przed sądami administracyjnymi oraz żądania udostępnienia określonego pisma procesowego - tu skargi kasacyjnej. Także w danym przypadku gdy wnioskowany dokument (jego skan) nie ma charakteru informacji publicznej. Dodatkowo, reguły dostępu do akt w sądzie administracyjnym (jego zakres), zostały uregulowane - co do zasady - ustawą Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (art. 12a ust. 2). W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego, w ramach którego żądano udostępnienia skanów dokumentu z akt, były wprawdzie reguły działania organu administracji publicznej (samorządu terytorialnego). Chodziło o spór, co do zakresu obowiązku udostępnienia informacji, dotyczących wykazu nieruchomości, znajdujący się w granicach obszaru należącego do właściwości działania Prezydenta Miasta K. Stowarzyszenie mogło być zainteresowane praktyką działania organu w danym zakresie. Nie rodzi to jednak prawa do zapoznania się z jego stanowiskiem, w postępowaniach przed sądem, gdzie dopiero orzeczenie sądowe stanowi wiążącą ocenę praktyk, przyjętych w danym zakresie. Konstatując, stanowiska sformułowane dla potrzeb postępowania sądowego, nawet gdy pochodzą od organów władzy publicznej, nie mogą być traktowane jako informacja publiczna, której udostępnienie następuje w trybie przepisów ustawy o informacji. Notabene, skarga kasacyjna Prezydenta miasta K., której skanu żądano, nie okazała się skuteczna - wyrokiem z 12 maja 2016 r. o sygn. akt OSK I 3057/14 Naczelny Sąd Administracyjny ją oddalił. Wyrok ten dostępny jest w CBOSA, gdzie – w jego uzasadnieniu - można zapoznać się także z nieuwzględnioną argumentacją skargi kasacyjnej. O ile Stowarzyszenie chciało natomiast zapoznać się z nią, jeszcze przed dniem wyrokowania, aby np. sformułować stosowne stanowisko w danej sprawie, to stosownym sposobem - przewidzianym w ustawie - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - byłoby wniesienie o dopuszczenie do postępowania na prawach strony (art. 33 § 2), a - w razie uwzględnienia wniosku - dostęp do akt byłby dla Stowarzyszenia zapewniony wedle zasad przewidzianych dla stron postępowania. Skoro w sprawie nie znajdą zastosowania reguły zakreślone w ustawie o informacji, nie sposób przypisać organowi bezczynności, w kontekście przekroczenia wynikających z tego aktu prawnego terminów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w W., zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - zarzuciło mu naruszenie przepisów prawa materialnego: a) art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy o dostępie do informacji publicznej, w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej, a prawo to obejmuje m.in. dostęp do dokumentów urzędowych, oraz że informacją publiczną jest informacja o sprawach publicznych, poprzez błędne zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarga kasacyjna, wniesiona od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez organ władzy publicznej, nie jest informacją publiczną oraz informacją o sprawcach publicznych, podczas gdy skarga kasacyjna, wniesiona przez organ władzy publicznej, jest informacją o sprawach publicznych, dotyczy działalności organu władzy publicznej (w niniejszej sprawie - Prezydenta K.), a nadto stanowi dokument urzędowy; b) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o tym, że ograniczenie konstytucyjnego prawa do informacji publicznej może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa, poprzez nieprawidłowe zastosowanie, polegające na dokonaniu w niniejszej sprawy ograniczenia prawa do informacji publicznej (wskutek uznania, że przedmiotem wniosku nie była informacja publiczna), gdyż Sąd pierwszej instancji nie wykazał potrzeby dokonania ograniczenia tego prawa, w świetle art. 61 ust. 3 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, podczas gdy ograniczenie dostępności informacji objętej wnioskiem (skargi kasacyjnej, wniesionej przez organ władzy publicznej, tj. Prezydenta K.) znajduje uzasadnienia ani w przesłankach merytorycznych (wartościach prawnie chronionych) ograniczania konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, ani formalnych (konieczności dokonania ograniczenia i proporcjonalności tego ograniczenia). Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów postępowania przed sądem pierwszej instancji oraz kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych i oświadczył, że zrzeka się rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z dnia 15 kwietnia 2019 r. w całości jako bezzasadnej oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od Stowarzyszenia na rzecz Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 P.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 P.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na jednej podstawie: naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Na wstępie jako nieuzasadnione należy uznać zarzuty związane z naruszeniem art.61 ust.1 i 2 Konstytucji RP. Jak wskazuje sama strona skarżąca kasacyjnie zakres prawa do informacji publicznej został określony w Konstytucji RP poprzez wskazanie przedmiotu informacji publicznej oraz form dostępu do tej informacji. Przedmiot informacji publicznej określa art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wskazujący czego dotyczy informacja publiczna, a formy dostępu do tej informacji wskazuje art. 61 ust. 2 Konstytucji RP. Przepis art. 61 ust. 1 Konstytucji RP wiąże pojęcie "prawa do uzyskiwania informacji" z działalnością podmiotów wskazanych w tym przepisie, a nie wyłącznie z samymi podmiotami, w oderwaniu od wykonywanej przez nie działalności. Zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "prawo do uzyskiwania informacji" to prawo do informacji o "działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów władzy publicznej oraz o działalności osób pełniących funkcje publiczne. Ponadto prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji "o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa", co oznacza, że jest to prawo do informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz prawo do informacji o działalności innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z kolei art. 61 ust. 2 Konstytucji RP nie wskazuje czego dotyczy informacja publiczna, lecz określa formy dostępu do niej stanowiąc, że "prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu". Przepis ten odczytywany łącznie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP nie modyfikuje przedmiotu informacji publicznej, a prowadzi do wniosku, że zarówno dostęp do dokumentów, jak i wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów są formami uzyskiwania informacji o działalności podmiotów wskazanych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Rezultaty wykładni językowej, celowościowej i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą do wniosku, że prawo do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych organów. Pojęcie informacji publicznej zostało doprecyzowane w art. 1 ust. 1, gdzie wskazano, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie. Informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych. W przepisach u.d.i.p. nie zdefiniowano pojęcia "sprawy publicznej", niewątpliwie jednak sprawy publiczne są to sprawy związane z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej. Określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). Takie rozumienie pojęcia "sprawa publiczna" związane właśnie z władzą publiczną i wspólnotą publicznoprawną oraz jej funkcjonowaniem trafnie akcentuje się w doktrynie i orzecznictwie (zob.: H. Izdebski: Samorząd terytorialny. Podstawy ustroju i działalności, Warszawa 2004, s. 209; wyrok NSA z dnia 30 września 2009 r., I OSK 2093/14). Oznacza to, że dysponentem informacji publicznej jest wspólnota publicznoprawna (państwo), która z woli ustawodawcy staje się adresatem roszczeń o udostępnienie takiej informacji. Wspólnota publicznoprawna ze swej istoty działa przez reprezentujące ją podmioty. Przyjąć należy, iż każdy "posiadacz" informacji publicznej jest podmiotem dysponującym informacją "należącą" do wspólnoty i jako taki w tym zakresie stanowi podmiotową emanację tej wspólnoty stając się swojego rodzaju organem tej wspólnoty w sensie funkcjonalnym. Takim organem jest zatem każdy, kto dysponuje informacją publiczną: zarówno inny członek określonej wspólnoty publicznoprawnej, jak i podmiot znajdujący się w sformalizowanych strukturach organizacyjnych wspólnoty publicznoprawnej. Relacja, jaka nawiązuje się pomiędzy podmiotem domagającym się informacji publicznej a dysponentem tej informacji jest relacją pomiędzy członkiem wspólnoty publicznoprawnej a nią samą niezależnie od tego, kto w danym przypadku jest organem tej wspólnoty w jego przyjętym wyżej rozumieniu. Adresatem oczekiwania udzielenia informacji publicznej, czy nawet roszczenia w tym zakresie, jest wspólnota publicznoprawna, w imieniu której występuje podmiot będący w posiadaniu informacji publicznej objętej roszczeniem o udostępnienie. W konsekwencji, jak wskazuje ustawodawca na podstawie art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.c u.d.i.p., informacją publiczną jest m.ni. treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej. Jednak w świetle poczynionych wyżej uwag nie można utożsamiać skargi kasacyjnej z ustawowymi "innymi wystąpieniami" lub "ocenami" dokonywanymi przez organy władzy publicznej. Podzielić bowiem należy stanowisko Sądu I instancji, że pisma procesowe inicjujące postępowania sądowe (pozew, apelacja, skarga, skarga kasacyjna) wnoszone w konkretnej sprawie z określonym indywidualnie kręgiem stron postępowania oraz zawierające szczegółowe zarzuty i stanowisko podmiotu je wnoszącego (niezależnie czy będzie to podmiot prywatny, czy podmiot publiczny) nie stanowi informacji publicznej. Takie pisma procesowe nie stanowi żądania podjęcia określonych działań, ma charakter wyłącznie procesowy i poza procesem sądowym nie funkcjonuje. Nie jest więc dokumentem dotyczącym spraw publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Za taką informację mógłby zostać uznany jedynie sam fakt wniesienia takiego pisma procesowego do sądu i informacja o tym. Natomiast sama skarga kasacyjna nie jest dokumentem urzędowym, czy dokumentem z przebiegu i efektów kontroli albo wystąpieniem, wnioskiem czy też opinią. Udostępnieniu podlegać może wyłącznie informacja publiczna, a więc informacja mająca walor "danych publicznych" w tym także takich, które przyjęły kształt dokumentów urzędowych, czego nie można stwierdzić w przypadku skargi kasacyjnej będącego dokumentem ściśle procesowym (sporządzanym wyłącznie w ramach prowadzonego postępowania sądowoadministracyjnego). Jak słusznie także wskazał Sąd I instancji nie sposób pominąć, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 1 ust. 2 stanowi, iż jej uregulowania nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis ten wyłącza stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim inna szczególna ustawa reguluje ten dostęp, a pozwala na jej stosowanie tam, gdzie ustawa szczególna nie reguluje kwestii dostępności informacji publicznych. Udostępnienie skargi kasacyjnej jest natomiast możliwe wyłącznie w trybie uregulowanym w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarga kasacyjna stanowi część akt sprawy, a stosowne przepisu regulują dostęp do nich (art.12a § 4 i 5 P.p.s.a.). Tym samym nawet gdyby nawet uznać, że skarga kasacyjna (jej treść) jest informacją publiczną, to na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p., jej udostępnienie określają odrębne ustawy. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej oraz mając na uwadze powyższą konstatację należy podkreślić, że nie mógł być uwzględniony zarzut naruszenia art. 61 ust. 3 Konstytucji RP w powiązaniu z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, skoro oddalenie skargi na bezczynność nie było wynikiem ich zastosowania w sprawie. Ograniczenia w dostępie do informacji mogą bowiem dotyczyć wyłącznie informacji publicznej, której żądanie może być skuteczne w oparciu o przepisy art. 1 ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 ust. 1 Konstytucji RP. Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 P.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 1 P.p.s.a.