V SA/Wa 1845/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru domen służących oferowaniu gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] z siedzibą w [...] (dalej: Skarżąca, Strona) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Finansów (dalej: Minister lub Organ) z dnia [...]grudnia 2017 r. znak : [...]o pozostawieniu nazwy domen w Rejestrze domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą (dalej: Rejestr). Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W dniu [...]listopada 2017 r. wpłynęły do Ministerstwa Finansów zabezpieczone przez Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]materiały dotyczące domen: [...] oraz [...]. W wyniku analizy nadesłanych materiałów Minister uznał, iż zostały spełnione przesłanki określone w art. 15f ust. 4 ustawy o grach hazardowych uzasadniające dokonanie wpisu nazw przedmiotowych domeny do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych i w dniu [...]listopada 2017 r. zatwierdził dokonanie wpisu. W dniu [...]listopada 2017 r. nazwy domen zostały wpisane do Rejestru. W dniu 1 grudnia 2017 r. do organu wpłynął sprzeciw Strony od wpisu do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą o grach hazardowych. Po rozpatrzeniu sprzeciwu Minister postanowił pozostawić domeny w Rejestrze. Organ wskazał, że stosownie do art. 15f ust. 4 ustawy o grach hazardowych wpisowi do Rejestru podlega nazwa domeny internetowej wykorzystywana do urządzania gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub dokonania zgłoszenia wymaganego przez ustawę, kierowanych do usługobiorców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Warunkiem wpisania domeny do Rejestru nie musi być okoliczność rozgrywania gier hazardowych na stronie internetowej wykorzystującej nazwę domenową, a jedynie wykorzystywanie danej domeny do urządzania gier hazardowych bez wymaganej koncesji, zezwolenia lub zgłoszenia. Z zabezpieczonego przez Naczelnika [...]Urzędu Celno-Skarbowego w [...]materiału wynika, iż oferowane gry skierowane są m. in. do graczy z terytorium RP. Stron dostępna jest w języku polskim. Regulamin korzystania z domeny również sporządzony jest w języku polskim. Przedmiotowe domeny umożliwiają zakup dowodów udziału w grach, objętych monopolem państwa na ich urządzanie, wykonywanego przez [...]sp. z o. o. oraz wypłacaniu ewentualnych wygranych uzyskanych w tych grach. Minister wskazał, że przepisy ustawy o grach hazardowych nie przewidują możliwości pośrednictwa pomiędzy organizatorem gry hazardowej a jej uczestnikiem w zakresie czynności związanych z ich urządzaniem. Czynności te są dokonywane pomiędzy podmiotem urządzającym grę hazardową a graczem (uczestnikiem gry hazardowej). Ustawa o grach hazardowych nie przewiduje także dokonywania czynności związanych z uczestnictwem w grach hazardowych przez osoby trzecie (za wyjątkiem sytuacji określonych w art. 19 ust. 2 ustawy, która nie występuje w niniejszej sprawie). Ustawa o grach hazardowych ściśle reguluje dopuszczalność powierzania przez podmiot prowadzący działalność w zakresie gier hazardowych innemu podmiotowi wykonywania czynności związanych z urządzaniem tych gier, określając katalog gier w przypadku których takie powierzenie jest dopuszczalne, wprowadzając wyjątek od ogólnego zakazu powierzania zawartego w art. 28 ust. 1 ustawy oraz zakres czynności związanych z urządzaniem gier hazardowych. Stosownie do art. 28 ust. 2 ustawy spółka prowadząca działalność w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych lub zakładów wzajemnych może powierzyć innemu podmiotowi, na podstawie umowy agencyjnej, sprzedaż losów lub innych dowodów udziału w grze oraz przyjmowanie zakładów i stawek, a także wypłatę (wydanie) wygranych do wysokości określonej w regulaminie gry lub zakładu, z wyłączeniem takich czynności dotyczących zakładów wzajemnych urządzanych przez sieć Internet. Bezspornym przy tym jest w sprawie , iż Strona nie prowadzi działalności w oparciu o umowę agencyjną w zakresie prawem dopuszczonego powierzania czynności związanych z urządzaniem gier hazardowych. Minister szczegółowo opisał zasady i warunki korzystania z domeny oraz funkcjonowania serwisu [...] wskazując, że domena [...] nie jest wykorzystywana bezpośrednio do urządzania gier hazardowych, jednakże przekierowuje graczy na stronę [...], wykorzystującą nazwę domeny [...]. W przypadku, gdy po wpisaniu nazwy domeny następuje przekierowanie użytkownika do domeny, wykorzystywanej do urządzania gier hazardowych zasadnym jest uznanie, że domena przekierowująca również jest wykorzystywana do urządzania tych gier. Minister stwierdził, że za pośrednictwem serwisu [...]oferowane są usługi w zakresie realizacji uczestnictwa użytkownika w grach [...][...],[...],[...]indywidualnie oraz w grach grupowych, a także w grach darmowych – w odniesieniu do gier [...]i [...]. Organ wskazał, że uczestnikiem gry losowej organizowanej przez [...]sp. z o. o. jest okaziciel dowodu udziału w grze, w tym wypadku przedstawiciel Spółki. Nie zmienia tego fakt, iż zakupuje on zakłady udziału w grze losowej z opłat uiszczonych przez użytkowników oraz że uzyskane z tego tytułu wygrane wykorzystuje na wypłatę użytkownikom serwisu. Minister podkreślił, że w przypadku gier darmowych zakup dowodu udziału w grze organizowanej przez [...]Sp. z o. o. następuje ze środków Spółki, która w ten sposób premiuje użytkowników serwisu, którzy założyli konto i dokonali co najmniej jednej w nim transakcji. W rzeczywistości, w przypadku przedmiotowych domen, występuje ich wykorzystywanie do urządzania gier hazardowych w zakresie określonych czynności. Za faktem wykorzystywania przedmiotowych domen do urządzania gier hazardowych przemawia fakt związany z dodatkowymi opcjami udziału w grze – gry grupowe i gry darmowe. Podkreślono również, iż regulaminy gier urządzanych przez [...] sp. z o.o. nie przewidują gier grupowych, jak również opcji dotyczącej darmowego udziału w grze. Te dodatkowe sposoby uczestnictwa w grach liczbowych wynikają z regulaminu Serwisu [...]. Udział w grach nie jest oparty na zawarciu przez uczestnika gry zakładu z jej organizatorem - [...]Sp. z o. o. i wpłaceniu mu stawki za udział w grze. Zakład ten jest zawarty pomiędzy uczestnikiem a właścicielem serwisu i polega na tym, że gracz typuje cyfry i liczby oraz wpłaca właścicielowi serwisu stawkę wraz ze stosowną opłatą serwisową. Udział w tych grach również odbywa się w oparciu o dodatkowe sposoby uczestnictwa wynikające z regulaminu serwisu. W wyniku przeprowadzonej analizy Minister nie podzielił poglądu Spółki, iż prowadzi ona działalność w charakterze posłańca pomiędzy graczem a podmiotem prowadzącym lub urządzającym gry - co ma potwierdzać powołany przez Stronę wyrok Sądu Rejonowego w [...]i [...]w [...]sygn. akt [...]z dnia [...]stycznia 2012 r. Minister wskazał, że pogląd prezentowany przez Sąd Rejonowy w [...]nie jest poglądem powszechnym. W orzecznictwie sądów karnych występują również całkowicie odmienne oceny tego typu działalności. Można wskazać na wyrok Sądu Rejonowego [...][...]Wydział Kamy z dnia [...]lutego 2015 r. o sygn. [...], w którym to wyroku Sąd uznał oskarżonego - właściciela serwisu za winnego tego, że: za pośrednictwem strony internetowej [...]prowadził gry liczbowe, nie będąc do tego uprawnionym i bez zgody [...]- podmiotu urządzającego grę (...), tj. o przestępstwo skarbowe z art. 107 par. 1 k.k.s. Powyższe potwierdza ocenę, iż działalność Skarżącej prowadzona za pośrednictwem domen [...]oraz [...]polega na ich wykorzystaniu do prowadzenia czynności związanych z urządzaniem gier hazardowych w określonym zakresie. W skardze zarzucono powyższej decyzji Ministra Finansów naruszenie prawa procesowego i materialnego, a w szczególności: 1. art. 120, art. 121, art. 123 § 1, art. 127, art. 187 § 1, art. 191 I art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: Ordynacja podatkowa lub O.p.) i w konsekwencji naruszenie art. 122 Ordynacji podatkowej i art. 2, art. 7 i art. 22 Konstytucji; 2. art. 1, art. 2 , art. 3 i art. 15f w szczególności ust. 4 pkt 1, 7 i 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 165 ze zm.; dalej: u.g.h.). W oparciu o przedstawione zarzuty Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju i Finansów wniósł o jej oddalenie podtrzymując motywy zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej: p.p.s.a.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd uznał bowiem, rozpoznając niniejszą sprawę, iż organy administracji publicznej nie naruszyły przepisów prawa materialnego w stopniu, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania w stopniu, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również innych uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez Ministra Finansów - przedstawiony w części historycznej uzasadnienia, uznaje za ustalony prawidłowo i przyjmuje go za podstawę oceny zaskarżonej decyzji. Skarżąca nie kwestionuje przy tym ustaleń faktycznych związanych z nazwami domen wpisanymi do rejestru, w tym zasad funkcjonowania serwisu [...], wynikającymi z regulaminu serwisu. Spór pomiędzy organem a Skarżącą w istocie odnosi się do oceny okoliczności faktycznych na gruncie mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. W sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Zgodnie z art. 15f ust. 1 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych prowadzi Rejestr domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą, zwany dalej "Rejestrem". W myśl art. 15f ust. 4 pkt 1 u.g.h. wpisowi do Rejestru podlega nazwa domeny internetowej wykorzystywana do urządzania gier hazardowych bez koncesji, zezwolenia lub dokonania zgłoszenia wymaganego przez ustawę, kierowanych do usługobiorców na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w szczególności gdy strony internetowe wykorzystujące nazwy takich domen są: a) dostępne w języku polskim; b) reklamowane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca kwestionuje uznanie przez Ministra, iż domeny będące jej własnością, były wykorzystywana do urządzania gier hazardowych niezgodnie z u.g.h. Strona twierdzi bowiem, że nie urządzała gier, a jedynie pośredniczyła (pełniła rolę posłańca) pomiędzy [...]Sp. z o. o. a użytkownikami jej portalu (nabywała w ich imieniu i na ich rzecz kupony gier losowych oferowanych przez [...]Sp. z o. o.). Wypada zatem wyjaśnić, że działalność gospodarcza dotycząca gier hazardowych jest działalnością reglamentowaną w sposób dość restrykcyjny. Wynika to ze specyfiki tej branży, która przynosi bardzo duże zyski, lecz osiągane są one w wyniku eksploatacji ekonomicznej naturalnej skłonności społeczeństwa do hazardu. TSUE w swych orzeczeniach podkreśla, że gry hazardowe stwarzają zagrożenia dla sytuacji ekonomicznej, społecznej i rodzinnej osób biorących w nich udział i mogą prowadzić do uzależniania porównywalnego z uzależnieniem od narkotyków i alkoholu. Zasada funkcjonowania gier hazardowych polega bowiem na tym, że grający w nie więcej tracą niż wygrywają. Organizujący gry hazardowe "sprzedają" bowiem w istocie iluzję szybkiego wzbogacenia się, kosztem realnego zubożenia się tych konsumentów, którzy się grom oddają. Ze społecznego punktu widzenia otwarcie wolnego rynku na ten sektor rodziłoby zatem skutki wyłącznie negatywne, gdyż leżąca u jego podstaw konkurencja nie przynosi w tym obszarze dla konsumentów spodziewanych korzyści. Stąd też TSUE przyjmuje, że szkodliwe dla jednostek i dla społeczeństwa konsekwencje moralne i finansowe, które wiążą się z grami hazardowymi, mogą uzasadniać szeroki zakres władztwa regulacyjnego państw członkowskich w odniesieniu do ustalenia niezbędnego poziomu ochrony konsumentów i porządku publicznego. Zasada swobody i równości gospodarczej, podlega zatem w tej dziedzinie ograniczeniom, wynikającym z przepisów ustawy regulującej prowadzenie gier hazardowych, jako ustawy szczególnej do ustawy o działalności gospodarczej (patrz: wyrok NSA z dnia 19 września 1990 r. o sygn. akt II SA/Wa 460/90; publ. Mon. Praw. 1993, nr 3, s. 88). W kontekście powyższego zasadna jest szeroka interpretacja pojęcia "wykorzystywania domen" do urządzania gier hazardowych bez wymaganej koncesji lub zezwolenia lub zgłoszenia. Sąd podziela więc stanowisko Ministra, że warunkiem wpisania domeny do Rejestru nie musi być okoliczność rozgrywania gier hazardowych na stronie internetowej wykorzystującej nazwę domenową. Przepis art. 15f ust. 4 pkt 1 u.g.h. obejmuje swym zakresem wszelką działalność związaną z urządzaniem gier hazardowych, stanowiącą choćby próbę obejścia przepisów u.g.h. W ocenie Sądu Minister trafnie uznał, że strona internetowa [...] (wykorzystująca nazwę domeny [...], na którą to stronę następowało przekierowanie po wpisaniu nazwy domeny [...]) wykorzystywana była do urządzania gier hazardowych bez wymaganej koncesji lub zezwolenia lub zgłoszenia. Działalność Skarżącej stanowiła bowiem obejście przepisów u.g.h. dotyczących warunków urządzania gier hazardowych. Strona skarżąca nie jest i nigdy nie była uprawniona do pośredniczenia pomiędzy urządzającym gry [...]Sp. z o.o. a uczestnikami prowadzonych przez tę spółkę gier. Jak słusznie zauważył organ przepisy u.g.h. nie przewidują możliwości pośrednictwa pomiędzy organizatorem gry hazardowej a jej uczestnikiem w zakresie czynności związanych z ich urządzaniem. Czynności te są dokonywane pomiędzy podmiotem urządzającym grę hazardową a graczem (uczestnikiem gry hazardowej). Z tego względu już sama próba pośredniczenia w tych czynnościach pomiędzy urządzającym grę a graczem, poza wypadkami przewidzianymi przez ustawę, stanowi naruszenie przepisów u.g.h. (patrz: wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2018 r., sygn. akt V SA/Wa 33/18, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - www.orzeczenia.gov.pl). W realiach rozpoznawanej sprawy nie sposób jednak uznać, że Skarżąca tylko pośredniczyła pomiędzy [...]sp. z o.o. a użytkownikami jej portalu. W świetle zapisów u.g.h. uczestnikiem loterii pieniężnej i gry losowej organizowanej przez [...]jest okaziciel dowodu udziału w grze, czyli Skarżąca. Nie zmienia tego fakt, iż zakupuje ona zakłady udziału w grze losowej i loterii pieniężnej z opłat uiszczonych przez użytkowników serwisu [...]. oraz że uzyskane z tego tytułu wygrane wykorzystuje na wypłatę użytkownikom serwisu. Należy mieć również na uwadze art. 28 ust. 2 u.g.h. stanowiący, iż spółka prowadząca działalność w zakresie gier liczbowych, loterii pieniężnych lub zakładów wzajemnych może powierzyć innemu podmiotowi, na podstawie umowy agencyjnej, sprzedaż losów lub innych dowodów udziału w grze oraz przyjmowanie zakładów i stawek, a także wypłatę (wydanie) wygranych do wysokości określonej w regulaminie gry lub zakładu, z wyłączeniem takich czynności dotyczących zakładów wzajemnych urządzanych przez sieć Internet. W sprawie bezsporne jest, iż Strona nie prowadzi i nie prowadziła działalności w oparciu o umowę agencyjną z [...], w zakresie prawem dopuszczonego powierzania czynności związanych z urządzaniem gier hazardowych. Działalność Strony skarżącej prowadzona za pośrednictwem przedmiotowej domeny stanowi więc w istocie odsprzedaż użytkownikom portalu zakupionych przez Stronę zakładów. Udział użytkowników portalu w grach nie jest oparty na zawarciu przez nich zakładu z organizatorem gier - [...]Sp. z o.o. i wpłaceniu mu stawki za udział w grze. Zakład zawierany jest pomiędzy uczestnikiem gry (użytkownikiem portalu) a właścicielem serwisu (Skarżącą), w ramach którego gracz typuje cyfry i liczby oraz wpłaca właścicielowi serwisu stawkę wraz ze stosowną opłatą za obsługę serwisową. Takiego stanu rzeczy nie zmienia fakt, że Strona w ramach swojej działalności wykorzystuje wyniki gier (losowania w tych grach) prowadzonych przez [...]sp. z o.o. oraz jego środki, pochodzące z wypłaconych wygranych. Nie ulega też wątpliwości, iż Skarżąca nie posiada koncesji ani zezwolenia na urządzanie gier hazardowych. Ponadto Skarżąca w ramach swojego portalu organizowała gry, których nie przewiduje [...]Sp. z o.o., tj. gry grupowe i gry darmowe. Przewidziana w regulaminie serwisu możliwość gry grupowej czy też gry darmowej – których nie przewiduje regulamin działania [...]Sp. z o.o. - wskazują na samodzielną organizację gier przez Skarżącą, jedynie z powołaniem się na wyniki losowań [...]Sp. z o.o. Tym samym, w ocenie Sądu, organ nie naruszył w swoim rozstrzygnięciu przepisów prawa materialnego, w tym wymienionych w skardze art. 1 u.g.h. (wskazującego na zakres regulacji u.g.h.), art. 2 u.g.h. (określającego m. in. katalog gier losowych), art. 3 u.g.h. (stanowiącego, że urządzanie gier losowych, zakładów wzajemnych, gier w karty i gier na automatach oraz prowadzenie działalności w tym zakresie dozwolone jest na podstawie właściwej koncesji, zezwolenia lub dokonanego zgłoszenia) oraz art. 15f ust. 1 i ust. 4 ustawy o grach hazardowych. Odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji na wstępie należy podkreślić, że w art. 15f ust. 9 ustawy o grach hazardowych ustawodawca wskazał, że minister właściwy do spraw finansów publicznych wydaje decyzję o pozostawieniu nazwy domeny w Rejestrze, jednocześnie zaś w art. 15f ust. 10 u.g.h. wpisano, że do decyzji, o której mowa w ust. 9, nie stosuje się przepisu art. 221 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa ani przepisu art. 52 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym. Tym samym regulacje zawarte w art. 15f u.g.h. w sposób szczególny określają tryb związany z kwestionowaniem dokonanego wpisu do Rejestru, wskazując formę jego zakwestionowania w postaci sprzeciwu, jego zakres, katalog podmiotów uprawnionych, termin na wniesienie sprzeciwu oraz termin na jego rozpatrzenie. Powyższe oznacza, że podczas załatwiania sprzeciwu organ stosuje przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie dotyczącym decyzji (formy tego dokumentu, elementów, treści), a nie wszystkie etapy i wymogi postępowania poprzedzającego jej wydanie (określone w Ordynacji podatkowej). W ocenie Sądu zaskarżona decyzja jest prawidłowa i nie narusza wskazanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej oraz Konstytucji. Przede wszystkim należy podkreślić, że Minister wydając zaskarżoną decyzję działał na podstawie obowiązujących przepisów prawa z uwzględnieniem szczególnego trybu rozpatrywania sprzeciwu wnoszonego od wpisu nazw domen do Rejestru. Tym samym nie doszło do naruszenia przez Ministra zasad określonych w: art. 120 Ordynacji podatkowej (zasady legalności działań organów), art. 2 Konstytucji (zasady demokratycznego państwa prawnego) oraz w art. 7 Konstytucji (zasady legalizmu). Zaskarżona decyzja zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś dokonana przez Ministra ocena dowodów nie miała cech oceny dowolnej, nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny i nie naruszała art. 191 Ordynacji podatkowej. Minister opisał stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniósł się do wszystkich okoliczności sprawy oraz zarzutów zawartych w sprzeciwie, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ w sposób prawidłowy ocenił zebrany materiał dowodowy, który bez przekroczenia granic ustawowych poddał rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. W rozpatrywanej sprawie - zdeterminowanej zasadami dokonywania wpisów nazw domen do Rejestru, kwestionowania tych wpisów i rozstrzygania w przedmiocie sprzeciwów wnoszonych od wpisów - brak jest podstaw do uznania, że doszło do naruszenia zasad postępowania podatkowego wskazanych w skardze, w tym: zasady prawdy materialnej określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej i skonkretyzowanej w art. 187 § 1 O.p., zasady zaufania i informowania uczestników postępowania wynikającej z art. 121 § 1 O.p., zasady czynnego udziału stron (art. 123 § 1 O.p. i art. 192 O.p.) czy też zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 127 O.p.). Nie ma również powodów do uwzględnienia zarzutu dotyczącego naruszenia art. 22 Konstytucji, który dopuszcza ograniczenie wolności działalności gospodarczej tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Zastosowanie przez Ministra sankcji administracyjnej, przewidzianej w art. 15f ustawy o grach hazardowych, w sytuacji prawidłowej oceny materiału dowodowego, wskazującej na wypełnienie przesłanek ustawowych, warunkujących dokonanie wpisu nazw domen do stosownego Rejestru, nie może skutecznie uzasadniać zarzutu naruszenia przez Organ art. 22 Konstytucji. Obowiązkiem każdego organu władzy publicznej, w tym również Ministra orzekającego w rozpoznawanej sprawie, jest zgodnie z konstytucyjną zasadą legalizmu, działanie na podstawie i w granicach prawa, co należy odnieść także do obowiązku stosowania instytucji (i ich form) przewidzianych w ustawie o grach hazardowych. Reasumując Sąd stwierdził bezzasadność podniesionych w skardze zarzutów oraz brak innych powodów, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.