II SA/Rz 1327/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Krystyna Józefczyk Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. sp. j. z/s w [...] na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją Wojewódki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WINB", "organ II instancji" lub "organ odwoławczy") uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "PINB", lub organ I instancji") i jednocześnie nakazał Spółka Jawna (dalej: "skarżąca") rozbiórkę nasypu zimnego wraz z jego utwardzeniem wykonanym na części dzierżawionej działki nr 296/2 w m-ci P. przez stronę skarżącą stanowiącą własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym Spółka Akcyjna, Oddział [...] w [....]. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm., dalej: "P.b.") Wydanie decyzji poprzedzało postępowanie administracyjne o następującym przebiegu: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2018r. znak: [...]nakazał skarżącej spółce rozbiórkę nasypu ziemnego wraz z jego utwardzeniem wykonanym na części dzierżawionej działki nr 296/2 w m-ci P.. W odwołaniu skarżąca zarzuciła: naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 3 pkt 3 P.b. - poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na chybionym przyjęciu, że przedmiot postępowania, wobec którego organ I instancji wydał nakaz rozbiórki jest obiektem budowlanym - budowlą ziemną, gdy w istocie przedmiotem postępowania jest urządzenie budowlane w rozumieniu art. 3 pkt. 9 P.b.; naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 77 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie przy zbieraniu materiału dowodowego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia faktu, że przed datą objęcia w posiadanie przez skarżącą dzierżawionej części działki nr 296/2 w P., nieruchomość ta pozostawała we władaniu B. T., która na tej części nieruchomości wykonywała określone prace ziemne związane z wykonaniem nasypu. To osoba trzecia, niebędąca stroną postępowania, winna być ewentualnym adresatem nakazu rozbiórki jako inwestor, a nie skarżąca spółka; art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym decyzji podstaw i sposobów ustalenia oraz przyjęcia, że na spornej części dgr 296/2 w P. w ogóle dokonano jakichkolwiek robót ziemnych - innych niż przyznane przez stronę, tj. niwelacji i utwardzenia terenu - a nadto o określonej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kubaturze. Organ II instancji nie podzielił powyższych zarzutów. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w trakcie postępowania i kontroli przeprowadzonej 06.06.2018r. organ I instancji ustalił, że na części działki nr ew. 296/2 w miejscowości P., stanowiącej własność Skarbu Państwa w użytkowaniu wieczystym Spółka Akcyjna Oddział [...] w [...], dzierżawionej przez stronę skarżącą jest nasyp ziemny o wymiarach: szerokość od 10,00 m do 10,30 m oraz długość od 22,30 m do 29,00 m. Nasyp ma wysokość od 0,5 m do 2,00 m. Poziom nasypu jest równy z poziomem drogi, a wysokość nasypu biorąc pod uwagę rzędne pokazane na mapie sytuacyjno -wysokościowej wskazują na taką samą wysokość nasypu jak określona w trakcie kontroli. Stwierdzono, że nawierzchnię nasypu wyrównano i rozsypano luźno kliniec z kamienia naturalnego o średnicy od 10 mm do 15 cm. Brzeg nasypu wyłożono naturalnymi kamieniami. Przedmiotowy nasyp usytuowany jest w odległości 12,60 m od narożnika działek 279, 283/4 i 296/2. Wysokość między koroną nasypu, a jego podstawą wynosi średnio 2,50m. Pełnomocnik strony skarżącej w dniu kontroli oświadczył, że na terenie dzierżawionym od elektrowni dokonano niwelacji terenu oraz jego utwardzenie bez ingerencji w skarpę brzegową i jej stateczność. Teren służy jako uzupełnienie infrastruktury hotelu w zależności od potrzeb oraz jako plac manewrowy dla wielkogabarytowych pojazdów typu autobus, dłużyca itp., niwelację terenu wykonano w miesiącach marzec - kwiecień 2018 r., a inwestorem robót niwelacyjnych jest spółka, na co posiada zgodę użytkownika terenu. Organ odwoławczy uznał, że PINB prawidłowo zakwalifikował wykonane roboty budowlane przy nasypie ziemnym, a następnie na jego utwardzeniu i wyłożeniu klińcem z kamienia naturalnego, jako budowlę, której parametrem charakterystycznym jest wysokość, długość i szerokość, służącą jako plac manewrowy dla pojazdów. Powołując się na orzecznictwo wskazał, że dla zakwalifikowania skutków robót ziemnych, jako budowli ziemnej wystarczające jest, aby stanowiły one pewną całość techniczno - użytkową o określonej konstrukcji i funkcji. Za taką całość należy uznać także skutek wykonanych robót niwelacyjnych, jeśli doszło do celowego nawiezienia czy przemieszczenia mas ziemi, skutkującego powiększeniem płaskiej części terenu. Ustawodawca do kategorii robót budowlanych wprost zalicza w szczególności budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych (art. 29 ust. 1 pkt 10), przydomowych basenów i oczek wodnych (art. 29 ust. 1 pkt 15), roboty budowlane polegające na utwardzeniu powierzchni gruntu na działkach budowlanych (art. 29 ust. 2 pkt 5) - które mogą się ograniczać wyłącznie do robót ziemnych, a także przede wszystkim roboty budowlane polegające na budowie boisk szkolnych oraz boisk, kortów tenisowych, bieżni służących do rekreacji (art. 29 ust. 1 pkt 9). W konsekwencji należy uznać, że roboty ziemne polegające na wykonaniu nasypu ziemnego, celem niwelacji terenu wymagają uzyskania pozwolenia na budowę, ponieważ nie są one zwolnione od tego obowiązku na podstawie ustawy Prawo budowlane. Z akt sprawy - z pisma Starosty z dnia [...].07.2018r znak: [...], wynika, że w latach 2016-2018 Spółka Jawna z siedzibą nie dokonała zgłoszenia budowy obiektu budowlanego. Za prawidłowe organ II instancji ocenił wszczęcie procedury legalizacyjnej. Teren, na którym zlokalizowano przedmiotowy obiekt, objęty jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko [...] zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 29 lipca 2008 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...] września 2008 r. nr [...] pod poz. [...]. Z wypisu i wyrysu ww. planu dla części działki nr 296/2 w P. wynika, że część działki nr 296/2 w P., na której usytuowany jest obiekt będący przedmiotem postępowania, zgodnie z ww. planem leży w terenie oznaczonym symbolem l.WS - tereny wód zbiornika [...], gdzie obowiązują następujące zasady gospodarowania terenów: obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska jak dla stref ochrony uzdrowiskowej "A", "B" i "C"; wykorzystanie wód zbiornika dla celów rekreacyjnych, zgodnie z przepisami odrębnymi; obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym tymczasowych zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem terenów oznaczonych na rysunku planu poziomymi szrafami, w których dopuszcza się zgodnie z przepisami odrębnymi, realizację: obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji - kąpieliska i plaże trawiaste, przystanie wodne, pola do gier sportowych, urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania itp.; obiektów i urządzeń związanych z gospodarką rybną, za wyjątkiem terenów płożonych w strefie "A"; obiektów i urządzeń związanych z funkcjonowaniem WOPR-u, Policji Wodnej, Straży Rybackiej i innych służb związanych z funkcjonowaniem zalewu (typu: posterunki, bosmanki); zejść do zbiornika wodnego oraz drewnianych pomostów z możliwością cumowania łodzi; obowiązuje zakaz realizacji ogrodzeń; obowiązek realizacji wszystkich inwestycji w sposób nie powodujący niszczenia brzegów i inicjowania zjawisk osuwiskowych, poprzez uwzględnienie przy lokalizacji i realizacji inwestycji zasad określonych w dokumentacji geologiczno - inżynierskiej. Organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji, że budowa przedmiotowego obiektu budowlanego - budowli ziemnej pełniącej funkcję użytkową placu manewrowego dla pojazdów jest niezgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż obiekt ten znajduje się na terenie, na którym zgodnie z przepisami o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym nie dopuszcza się budowy tego typu obiektów budowlanych. Przedmiotowy obiekt nie spełnia wymogów określonych przepisami art. 48 ust. 2 obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, co wyklucza podjęcie procedury legalizującej w stosunku do tego obiektu, na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dacie wydawania decyzji przez organ I instancji. Z tych przyczyn, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego zobowiązany był wydać, na podstawie art. 48 ust. 1 P.b., decyzję nakazującą jego rozbiórkę. Pomimo tego, że strona skarżąca nie jest właścicielem działki, na której znajduje się sporna budowla, to istnieje możliwość skierowania do niej obowiązku jako do posiadacza samoistnego przedmiotowego obiektu. W skardze do Sądu strona skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 3 pkt 3 P.b. poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie spornego obiektu jako budowli; - art 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu faktycznym podstaw i sposobów ustalenia oraz przyjęcia, że na spornej części działki w ogóle dokonano robót ziemnych prowadzących do powstania budowli, innych niż przyznane przez stronę tj. niwelacji i utwardzenia terenu. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podał, że nie kwestionuje ustaleń organu II instancji w zakresie warunków planistycznych na gruncie i obowiązujących zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale kwestionuje dokonanie prawidłowej kwalifikacji zrealizowanje inwestycji. Na tych podstawach skarżąca wniosła o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, a także na podstawie art. 106 § 3 P.p.s.a. o dopuszczenie jako dowodu w sprawie dołączonych fotografii. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i udzielonej odpowiedzi` na skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwana dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 K.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Zgodnie z art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Mając na względzie przedstawione granice kontroli zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził tak naruszenia przepisów postępowania jak i przepisów prawa materialnego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, co obligowałoby do uwzględnienia skargi. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest zakwalifikowanie przez organy nadzoru budowlanego, robót budowlanych wykonanych przez skarżąca spółkę na działce nr 296/2 w P.u, polegających na wykonaniu nasypu ziemnego, a następnie na jego utwardzeniu i wyłożeniu klińcem z kamienia naturalnego, jako wykonanie budowli, której charakterystycznym parametrem jest wysokość, długość i szerokość, służąca jako plac manewrowy. W wyniku przeprowadzonej kontroli w dniu 6 czerwca 2018 r. przez organ I instancji na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 1 P.b. zawiadomieniem z dnia 9 lipca 2018 r. PINB wszczął postępowanie administracyjne w sprawie legalności wykonania nasypu ziemnego wraz z jego utwardzeniem przez Sp. Jawna z siedzibą na części dzierżawionej działki nr 296/2 w P.u stanowiącej własność S.A. Oddział [...] w [....]. W trakcie przeprowadzonej kontroli i postępowania wyjaśniającego ustalono wymiary powstałego nasypu, które zostały wyżej opisane, wykonano zdjęcia (dołączone do protokołu kontroli z 6.06.2018 r.) pokazujące zrealizowany nasyp. W trakcie kontroli pełnomocniczka skarżącej spółki podała do protokołu, że na terenie dzierżawionym od elektrowni skarżąca spółka dokonała niwelacji terenu oraz jego utwardzenia bez interwencji w skarpę brzegową i jej stateczność. Wskazany teren służy do uzupełnienia infrastruktury hotelu w zależności od potrzeb oraz jako plac manewrowy oraz plac manewrowy dla wielkogabarytowych pojazdów typu autobus, dłużyca. Według wyjaśnień pełnomocniczki nasyp wykonano w marcu i kwietniu 2018 r. przez skarżącą spółkę. Oświadczyła też, że spółka dysponuje zgodą użytkownika wieczystego na wykonanie niwelacji części dzierżawionej działki, według przedłożonej kserokopii pisma z dnia 18 stycznia 20118 r. nr [...]. Z treści tego pisma wynika, że wyrażono zgodę na przeprowadzenie niewielkich prac zmierzających do niwelacji terenu, a zakres prac nie może naruszyć stateczności skarp brzegowych, a także upodatnić je na ruchy masowe. Skarżąca w trakcie całego postępowania nie przedłożyła pisma z dnia 9 stycznia 2018 r. skierowanego do [...] S.A. Biuro Nieruchomości w [...], z którego wynikałby zakres robót planowanych przez skarżącą na działce nr 296/2 w P. Protokół kontroli z dnia 6 czerwca 2018 r. pełnomocniczka skarżącej spółki podpisała bez jakichkolwiek uwag. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się też umowa dzierżawy nr 30/17 z dnia 1 czerwca 2017 r. dotycząca dzierżawy przez skarżącą spółkę na czas nieokreślony 546 m2, stanowiącą część działki nr 296/2 położoną w P. Według § 4 ust. 1 cytowanej umowy dzierżawca, czyli skarżąca spółka nie może bez zgody wydzierżawiającego wznosić na przedmiocie dzierżawy żadnych obiektów i urządzeń, w tym urządzeń wodnych, jak również prowadzić prac ziemnych. Przedmiot dzierżawy nie może być ogrodzony w sposób utrudniający dostęp do wody innym użytkownikom korzystającym z dostępu do wody w sposób powszechny oraz nie może mieć charakteru trwałego (dopuszcza się jedynie lekkie konstrukcje np drewniane żerdzie, niski żywopłot). Dzierżawca winien oznakować granice przedmiotu dzierżawy. W ust. 2 dopuszczono możliwość lokalizacji jednej (1) przyczepy kempingowej. Przytoczone zapisy umowy w sposób wyraźny określiły skarżącej spółce sposób korzystania z dzierżawionej nieruchomości. Natomiast w § 3 ust. 1 umowy zastrzeżono, że dzierżawca będzie korzystał z przedmiotu dzierżawy zgodnie z jego przeznaczeniem i zasadami racjonalnej gospodarki. Dzierżawca w szczególności jest obowiązany przestrzegać przepisów prawa budowlanego. Cześć działki nr 296/2, będąca przedmiotem niniejszego postępowania objęta jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego "Uzdrowisko [...]" zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 29 lipca 2008 r. ogłoszony w Dz. Urz. Woj. [...] z dnia [...]września 2008 r. nr [...], poz. [...]. Działka leży w ternie oznaczonym symbolem I.WS - tereny wód zbiornika [...], dla którego obowiązują następujecie zasady gospodarowania terenów: 1) obowiązek spełnienia warunków ochrony ustalonych w statucie uzdrowiska jak dla stref ochrony uzdrowiskowej "A", "B" i "C"; 2) wykorzystanie wód zbiornika dla celów rekreacyjnych, zgodnie z przepisami odrębnymi; 3) obowiązuje zakaz budowy obiektów budowlanych, w tym tymczasowych zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem terenów oznaczonych na rysunku planu poziomymi szrafami, w których dopuszcza się zgodnie z przepisami odrębnymi, realizację: a) obiektów i urządzeń związanych z zagospodarowaniem brzegów jeziora dla potrzeb sportu i rekreacji - kąpieliska i plaże trawiaste, przystanie wodne, pola do gier sportowych, urządzone miejsca na ogniska i miejsca do grillowania itp.; b) obiektów i urządzeń związanych z gospodarką rybną, za wyjątkiem terenów płożonych w strefie "A"; c) obiektów i urządzeń związanych z funkcjonowaniem WOPR-u, Policji Wodnej, Straży Rybackiej i innych służb związanych z funkcjonowaniem zalewu (typu: posterunki, bosmanki); d) zejść do zbiornika wodnego oraz drewnianych pomostów z możliwością cumowania łodzi; 4) obowiązuje zakaz realizacji ogrodzeń; 5) obowiązek realizacji wszystkich inwestycji w sposób niepowodujący niszczenia brzegów i inicjowania zjawisk osuwiskowych, poprzez uwzględnienie przy lokalizacji i realizacji inwestycji zasad określonych w dokumentacji geologiczno - inżynierskiej. Zgodnie z art. 3 pkt 1 P. b. - "obiekt budowlany" to budynek, budowla bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesione z użyciem wyrobów budowlanych. "Budowla" to z kolei - zgodnie z art. 3 pkt 3 ustawy - m.in. "budowla ziemna". Ustawa nie przewiduje wprawdzie definicji budowli ziemnej, ale w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się słusznie, że nasyp ziemny stanowi taką budowlę (zob. wyrok NSA o/z w G. z dnia 20 listopada 2003 r., II SA/Gd 1828/). Jak ponadto stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 lutego 2007 r., II OSK 813/06 - "wał przeciwpowodziowy lub nasyp ziemny realizowany w określonym celu stanowi całość techniczno - użytkową, o której mowa w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, o określonej konstrukcji i funkcji użytkowej, nawet, jeśli nie posiada dodatkowych instalacji czy urządzeń". Ze względu na rozmiary nasypu, zamierzony sposób jego wykonania i cel, należało uznać, że stanowi on całość techniczno - użytkową, a więc jest budowlą ziemną i jednocześnie samodzielnym obiektem budowlanym, na realizację którego inwestor winien legitymować się pozwoleniem na budowę (por. wyrok NSA z 30.10.2018 r. sygn. akt II OSK 2688/16 dostępny na str. cbosa). Zasadnie też organy wykluczyły, że zrealizowany obiekt odpowiada definicji urządzenia budowlanego związanego z funkcjonowaniem obiektu hotelu "Zefir" w P.u, o którym mowa w art. 3 pkt 9 P.b. W rozpoznawanej sprawie nie doszło do utwardzenia terenu, który stanowiłby element komunikacji dla hotelu. Przedstawiona analiza przepisów Prawa budowlanego pokazuje na przeprowadzenie wszechstronnej oceny i prawidłową subsumpcję przepisów prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy, czemu organy obydwu instancji dały wyraz w uzasadnieniach decyzji. Dla realizacji opisanego obiektu inwestor winien dysponować pozwoleniem na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 P.b., gdyż wykonany obiekt nie mieści się w wyłączeniach wymienionych w art. 29 P.b. Organy wykazały, że inwestor nie występował ani o pozwolenie na budowę, ani też nie zgłaszał zamiaru wykonania robót budowlanych. Ponadto organy wykazały, że nie jest możliwa legalizacja samowolnie wzniesionego obiektu w trybie art. 48 ust. 2 P.b. ze względu na postanowienia obowiązującego planu miejscowego, który wprowadził dla tego terenu I.WS -wód zbiornika [...] zakaz budowy obiektów budowlanych, a wprowadzone wyjątki w pkt 3 lit. a-d wyżej cytowanego planu nie dotyczą kontrolowanego obiektu. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wynika, że prawidłowo został określony adresat obowiązku i Sąd podziela te ustalenia. Zakwestionowanie adresata obowiązku, tak jak to uczyniła skarżąca spółka nie mogło odnieść zamierzonego skutku, gdyż z treści protokołu z 6 czerwca 2018 r. jednoznacznie wynika, przez kogo został wykonany i utwardzony nasyp ziemny. Ponadto Sąd uznał, że treść umowy dzierżawy nie stanowi o dysponowaniu przez skarżąca spółkę prawem do terenu na realizację przedmiotowej inwestycji. Na ocenę tę nie ma też wpływu treść pisma [...] S.A. Biura Zarządu Nieruchomościami w [...] z dnia 18 stycznia 2018 r. Sąd za nietrafne uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a to art. 107 § 3 K.p.a. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. został powiązany z niewyjaśnieniem okoliczności, które jednoznacznie wykluczyłyby, że kontrolowana inwestycja jest urządzeniem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 9 P.b. Sąd w pełni podziela stanowisko, że uzasadnienie pełni doniosłą rolę, które stosownie do przepisu art. 107 § 3 K.p.a. powinno zawierać wskazanie i omówienie istotnych dla rozstrzygnięcia faktów i dowodów. W przypadku postępowania odwoławczego uzasadnienie służy przekonaniu strony odwołującej do tego, że jej stanowisko zostało wzięte pod uwagę i rozważone w kontekście wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Motywy oraz tok rozumowania organu, przedstawiające ocenę i proces konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego w danej sprawie, powinny natomiast zostać przedstawione w uzasadnieniu decyzji w sposób spójny, logiczny i wyczerpujący, aby możliwe było ustalenie zajętego przez organ odwoławczy stanowiska, również w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniu. Tym standardom odpowiada uzasadnienie zaskarżonej decyzji przedstawia stan faktyczny i stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji. Z faktu, że skarżąca spółka nie zgadza się z treścią uzasadnienia nie oznacza, że nie spełnia ono warunków z art. 107 § 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi nie doszło też do naruszenia przepisów prawa materialnego, co zostało wyjaśnione w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Nie jest zasadny zarzut, że organy nie wykazały, że skarżąca spółka zrealizowała budowlę ziemną bez pozwolenia na budowę i w terenie, dla którego obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego przewiduje zakaz zabudowy. Sąd dopuścił, jako dowód przedłożone na rozprawie przez pełnomocnika zdjęcia, ale ze względu na ich mało czytelny obraz nie miały one wpływu na wynik sprawy. Ponadto zdjęcia te były dołączone do egzemplarza skargi do WSA wszytego do akt sprawy organu II instancji. Mając na względzie powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, jako niezasadną.