II OSK 1737/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych Wspólnoty Mieszkaniowej Z. z siedzibą w Z. oraz P. Sp. z o.o. i Wspólnicy Sp.k. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 1314/18 w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Z. z siedzibą w Z. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargi kasacyjne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2019 r. w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Z. z siedzibą w Z. (dalej Wspólnota) na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2018 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w punkcie pierwszym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, zaś w punkcie drugim zasądził od organu na rzecz Wspólnoty zwrot kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Zaskarżoną decyzją Wojewoda Mazowiecki, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty od decyzji Starosty L. z dnia [...] października 2017 r., zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P. Sp. z o.o. Wspólnicy Sp.k z siedzibą w W., pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługową "P." z garażem podziemnym, wjazdami, wyjazdami, infrastrukturą techniczną, stacją trafo, oraz elementami zagospodarowania terenu na terenie działek nr [...] i [...] w miejscowości Z., gm. S., utrzymał ww. decyzję w mocy. Pismem z [...] maja 2018 r. Wspólnota wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając organowi naruszenie licznych przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.; dalej p.b.), ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej k.p.a.), ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1945; dalej u.p.z.p.) i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 1065). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę. Sąd podał, że organy przede wszystkim nie dokonały wystarczających ustaleń i oceny w zakresie, czy planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym czy wymaga uprzedniego wydania decyzji środowiskowej. Z analizy projektu budowlanego tom II część I, str. 6 wynika, że powierzchnia podstawowa użytkowa obiektu wynosi 5.004,64 m². Powyższe dało asumpt organowi I instancji do wydania postanowienia z dnia [...] lutego 2017 r. nakładającego na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. Z decyzji Starosty L. z dnia [...] października 2017 r. wynika, że wymóg przedłożenia przez Spółkę decyzji środowiskowej ocenił jako nieaktualny z uwagi na dokonaną zmianę projektu. Wojewoda Mazowiecki natomiast ograniczył się do stwierdzenia, że organ I instancji posiadał legitymację do ustalenia wypełnienia przez inwestycję przesłanek ustawowych, od wystąpienia których jest uzależniony wymóg uzyskania decyzji środowiskowej. Żaden z organów nie wskazał i nie omówił jaka konkretnie zmiana w projekcie budowlanym uzasadniła taką zmianę przebiegu postępowania, na czym ona polega i gdzie została uwidoczniona. Okoliczność ta czyni, w ocenie Sądu, niemożliwym dokonanie oceny zarzutu skargi w tym zakresie, podobnie jak zarzutu zaniechania przez organ zawieszenia postępowania zakończonego wydaniem kontrolowanej decyzji i decyzji ją poprzedzającej do czasu wydania decyzji środowiskowej. W sposób nieprecyzyjny i niewyczerpujący organy odniosły się ponadto, zdaniem Sądu, do kwestii zaprojektowania miejsc postojowych na terenie działki nr [...]. W kontrolowanej decyzji w sposób gołosłowny wskazano jedynie, że kwestionowane przez skarżącą miejsca postojowe stanowią element infrastruktury technicznej dopuszczalnej na tym terenie, nie odnosząc jednak tego twierdzenia do brzmienia regulujących to zagadnienie przepisów prawa. Pomimo zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji, podobnie jak wcześniej Starosta L., nie poddał analizie sposobu dokonania, w będącym przedmiotem postępowania projekcie budowlanym, obliczeń dotyczących współczynnika intensywności zabudowy w świetle przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2013 r. Przepis § 40 pkt 4 pkt a i b wskazuje, że na terenie oznaczonym w planie symbolami MWU o nr 1-10 (badany nr 8) sprecyzowane zostały zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu ustalając maksymalną intensywność zabudowy - 0,5 oraz minimalną - 0,2. Autor projektu, co wynika z treści opracowania, wyliczył omawiany wskaźnik jako 0,33 przyjmując do obliczeń powierzchnię zabudowy sprzecznie z uregulowaniem zawartym w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., gdzie wskazano, że intensywność zabudowy stanowi "wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej", przy czym powierzchnia całkowita stanowi sumę powierzchni wszystkich kondygnacji nadziemnych budynku, mierzoną na poziomie posadzki po obrysie zewnętrznym budynku, z uwzględnieniem tynków, okładzin i balustrad. W tym zakresie projektant respektował przepis § 5 pkt 7 słowniczka miejscowego planu, który definiując intensywność zabudowy przywołał wskazaną wyżej regulację ustawową, tj. wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, jednak po przecinku doprecyzował, że "rozumiany jako udział sumarycznej powierzchni zabudowy wszystkich budynków w stosunku do powierzchni działki budowlanej", gdzie powierzchnię zabudowy należy rozumieć (w uproszczeniu) jako powierzchnię liczoną po obrysie zewnętrznym ścian kondygnacji nadziemnej budynku. Sąd uznał, że organy administracji ponownie rozpoznając sprawę zobowiązane są uwzględnić taką interpretację przepisów obowiązującego dla spornej inwestycji planu miejscowego, która pozostaje w zgodzie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z art. 15 ust. 2 pkt 6 w brzmieniu wprowadzonym ustawą z dnia 25 czerwca 2010 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ustawy o państwowej inspekcji sanitarnej oraz ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. Nr 130, poz. 871), która weszła w życie w dniu 21 października 2010 r. Sąd uznał pozostałe zarzuty skargi za bezpodstawne. Wbrew stanowisku skargi Sąd zaaprobował ocenę organów obu instancji oraz informację zawartą w części technicznej i opisowej projektu, że analiza złożonego przez inwestora projektu architektoniczno-budowlanego jednoznacznie wskazuje, że do realizacji zatwierdzono budynek, którego wysokość pozostaje w zgodzie z § 40 pkt 4 lit. e planu miejscowego - nie przekraczając 18m, stosownie do zawartej w tym przepisie definicji. Także w odniesieniu do kwestii niedopuszczalnego, w świetle obowiązujących przepisów prawa, przesłaniania i zacieniania nieruchomości skarżącej Wspólnoty Sąd uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Gruntowna analiza graficzna linijki słońca zawarta w starannie wykonanym w tej części projekcie dokumentuje bowiem, że projektowany budynek spełnia wymogi § 13 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. Zastrzeżenia związane z brakiem części opisowej omawianego zagadnienia nie są, zdaniem Sądu, trafne. Złożone w projekcie rysunki techniczne pozwalają, według Sądu, na niebudzące wątpliwości ustalenie prawidłowości dokonanych przez architekta obliczeń, a brak jest uregulowań prawnych, z których wynikałby obowiązek wykonania tekstowego opisu wykonanych rysunków. Jako nietrafny Sąd ocenił zarzut wadliwego niewyłączenia przez organ od rozpoznania sprawy pracowników Wydziału Architektury Starostwa Powiatowego w L. W aktach sprawy brak jest dowodów, z których wynikałoby, że zaistniały okoliczności uzasadniające odmienne rozstrzygnięcie. Sąd podkreślił, że strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania administracyjnego jakiejkolwiek ekspertyzy negującej twierdzenia projektanta w tym zakresie. Sąd zaaprobował także stanowisko organów, że w badanej sprawie zbędny był dowód z opinii biegłych, którzy przeprowadziliby kontrdowód w stosunku do treści projektu, na okoliczność bezprawnego zacieniania nieruchomości skarżącej przez planowaną inwestycję oraz błędnego obliczenia przez projektanta parametrów powierzchni biologicznie czynnej. Analiza wskazanych zagadnień zawarta jest w projekcie, a jej treść nie budzi, w ocenie Sądu, wątpliwości interpretacyjnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Wspólnota, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się zmiany zaskarżonego wyroku w części, tj. w zakresie fragmentu uzasadnienia w jakim za nieuzasadnione uznał Sąd I instancji część zarzutów skargi i w zakresie w jakim nie zostały w związku z tym w uzasadnieniu zawarte relewantne wskazania co do dalszego postępowania i: a) nakazanie organom administracyjnym, w toku dalszego postępowania, weryfikacji poprawności przedstawionego projektu pod kątem zgodności z przepisami w zakresie nasłonecznienia, w szczególności poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego na okoliczność prawidłowości w tym zakresie przedłożonego projektu; b) nakazanie, organom administracyjnym, wyłączenie od udziału w sprawie pracowników Wydziału Architektury Starostwa Powiatowego w L.; a ponadto zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie przepisów postępowania: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 135 i 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) przez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błędne przedstawienie stanu faktycznego sprawy i niewłaściwe przyjęcie, że przedłożona dokumentacja projektowa nie budzi wątpliwości w zakresie zgodności z wymogami § 13 ust. 1 pkt 2 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co skutkowało błędnym ograniczeniem wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia; 2. art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 135 i 153 p.p.s.a., poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz błędne uznanie, że w sprawie niniejszej działania organu I instancji polegające na oddaleniu wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego znajdowały oparcie w niebudzącej wątpliwości dokumentacji projektowej, co skutkowało błędnym ograniczeniem wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła będąca uczestnikiem postępowania – P. Sp. z o.o. i Wspólnicy sp.k., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazana sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj.: a) art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 16 poz. 95 ze zm.) oraz art. 91 ust. 1 tejże ustawy w zw. z art. 20 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p., przez niesłuszne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż: I. w postępowaniu sądowo-administracyjnym zainicjowanym skargą na decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę możliwe i dopuszczalne jest dokonanie oceny sądowej zgodności z normami wyższego rzędu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o który zostało wydane kwestionowane pozwolenie na budowę; II. gdy tymczasem ustawa o samorządzie gminnym przewiduje odrębne środki prawne przeciwko wadliwościom planu miejscowego (skarga na uchwałę rady gminy lub rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody). Istotne zaś z punktu widzenia zaskarżonego orzeczenia jest, że Wojewódzki Sąd Administracyjny posiadał wiedzę na temat toczącego się odrębnie postępowania dotyczące oceny postanowień Planu miejscowego pod kątem ich zgodności z aktem prawnym o randze ustawowej; III. Wojewódzki Sąd Administracyjny posiada kompetencje do wzruszenia obowiązującego w obrocie prawnym domniemania zgodności uchwał z prawem do czasu wydania przeciwnego orzeczenia przez kompetentne do tego organy, choć kompetencje takie nie wynikają z p.p.s.a.; b) art. 145 § 1 pkt. 1) lit. a) oraz lit. c) w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 147 p.p.s.a., poprzez wyjście przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaskarżonym wyroku poza granice dopuszczalnych rozstrzygnięć - w sprawie, w której przedmiotem kontroli była decyzja Starosty L. z [...] października 2018 r. o udzieleniu uczestnikowi pozwolenia na budowę wydanego w oparciu o obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, przedmiotem postępowania nie była zaś skarga na akt prawa miejscowego jakim jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego; c) art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przez brak rozważenia relacji lub braku relacji pomiędzy niniejszym postępowaniem a postępowaniem toczącym się obecnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie pod sygn. akt IV SA/Wa 458/19, ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Z. na postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym braku rozważenia kwestii czy rozstrzygniecie wydane w sprawie IV SA/Wa 458/19 mogłoby mieć wpływ na treść zaskarżonego wyroku; d) art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez zaniechanie wyjaśnienia na czym konkretnie miały polegać uchybienia organów wydających decyzje w sprawie, polegające na: - jak zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego miałaby wyglądać analiza kwestii zmiany przez inwestora projektu budowlanego pozwalająca na zaniechaniu konieczności wydania w sprawie decyzji środowiskowej dokonana przez organy wydające obie uchylone decyzje, skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny co do zasady nie zakwestionował ustaleń Starosty L. oraz Wojewody Mazowieckiego w tym zakresie, - analogicznie do powyższego zarzutu, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie określił również w uzasadnieniu dlaczego jego zdaniem organy wydające w sprawie decyzje w sposób nieprecyzyjny i niewyczerpujący odniosły się do kwestii miejsc postojowych, skoro po analizie wydanych decyzji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wykrył żadnej sprzeczności wydanego pozwolenia na budowę w tym zakresie z obowiązującym prawem; 2. prawa materialnego, tj.: a) art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP poprzez złamanie gwarantowanej w Konstytucji zasady ochrony prawa własności i bezpodstawną odmowę zastosowania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie § 5 pkt 7 słowniczka miejscowego planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, pomimo, że zapisy miejscowego planu należy traktować na równi z regulacjami ustawowymi i w tym zakresie tylko zapisy miejscowego planu (nie zaś niedookreślone definicje ustawowe) mogą nałożyć na obywateli ograniczenia prawa do zabudowy. Działanie obywateli w poszanowaniu miejscowego planu winno być chronione zarówno przez organy administracji architektonicznej, jak również przez sądy administracyjne; b) § 5 pkt 7 słowniczka miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S., sekcja FI, obręb J., podjętego uchwałą Rady Miejskiej w S. z dnia [...] czerwca 2013 r., nr [...], poprzez jego błędne pominięcie i brak jego zastosowania, pomimo iż na dzień wydawania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wspomniany zapis planu miejscowego nie został ani uchylony, ani nie stwierdzono jego nieważności; c) art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., poprzez jego błędną wykładnię i nieuzasadnione zastosowanie w miejsce szczegółowych zapisów planu miejscowego przepisów ustawy, a także błędne uznanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że treść uchwały w przedmiocie wprowadzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gmin S. - sekcja F1 obręb J. - uchwały nr [...] Rad Miejskiej z dnia [...] czerwca 2013 r. (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z dnia 1 lipca 2013 r., poz. 7420), pozostaje sprzeczna z ustawą, pomimo, że w istocie ustawa nie zawiera precyzyjnej definicji "intensywności zabudowy" odmiennej od definicji zawartej w Planie miejscowym. Brzmienie zaś art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. wskazuje na uprawnienie organów tworzących akty prawa miejscowego do sprecyzowania nieprecyzyjnego pojęcia; d) art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b., przez jego pominięcie i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, mimo iż decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, co potwierdza Wojewódzki Sąd Administracyjny, odpowiada wymogom Planu miejscowego, złożony zaś przez P. projekt budowlany jest kompletny i zgodny z obowiązującymi normami, a zatem organy administracyjne, w tym zarówno Starosta L. jak również Wojewoda Mazowiecki po dokonaniu weryfikacji złożonego wniosku pod kątem zgodności, o których mowa w art. 35 p.b. zobligowane były do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Spółka złożyła również odpowiedź na skargę kasacyjną Wspólnoty, wnosząc o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie na rzecz Spółki kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej Spółki P. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w skardze kasacyjnej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie lub 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargi kasacyjne wniesione w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie zostały one oparte na usprawiedliwionych podstawach. Odnosząc się do skargi kasacyjnej Wspólnoty Mieszkaniowej Z. z siedzibą w Z. za nietrafny uznać trzeba zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 135 i 153 p.p.s.a. Wbrew wywodom Wspólnoty, Sąd I instancji prawidłowo ocenił, iż w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przedłożona dokumentacja projektowa nie budzi wątpliwości w zakresie zgodności z wymogami § 13 ust. 1 pkt 2 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z tego względu nie można uznać wskazań co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia za błędne. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art. 145 §1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 135 i 153 p.p.s.a. Sąd Wojewódzki należycie umotywował, z jakich przyczyn uznał, że w rozpatrywanej sprawie działania organu I instancji polegające na oddaleniu wniosków dowodowych o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego były uzasadnione i znajdowały oparcie w niebudzącej wątpliwości dokumentacji projektowej. W konsekwencji powyższego wskazania co do dalszego postępowania zawarte w zaskarżonym wyroku nie były błędne. W tej sytuacji obydwa zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej Wspólnoty nie zasługiwały na uwzględnienie. Podniesione w skardze kasacyjnej Spółki P. zarzuty również nie podlegały uwzględnieniu. W odniesieniu do zarzutów naruszenia art. 101 ust. 1 i art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym w zw. z art. 20 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 u.p.z.p. (pkt 1 lit.a), art. 145 § 1 pkt. 1) lit. a) i c) w zw. z art. 57 § 1 oraz art. 147 p.p.s.a. (pkt 1 lit. b), art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt 1 lit. c), art. 21 ust. 1, 64 ust. 1, 2, 3 Konstytucji RP (pkt 2 lit. a), § 5 pkt 7 słowniczka miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (pkt 2 lit. b) oraz art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. (pkt 2 lit. c) stwierdzić trzeba, że Sąd I instancji nie dokonywał oceny sądowej zgodności z normami wyższego rzędu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego wydano kwestionowane pozwolenie na budowę, lecz jedynie podał, że organy administracji ponownie rozpoznając sprawę zobowiązane są uwzględnić taką interpretację przepisów obowiązującego dla spornej inwestycji planu miejscowego, która pozostaje w zgodzie z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności w art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Czym innym jest sądowa kontrola zgodności miejscowego planu z obowiązującymi przepisami, dokonywana podczas rozpoznawania skarg na uchwały podjęte w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a czym innym – przy rozpoznawaniu sprawy w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – wskazanie, że wykładnia przepisów planu miejscowego musi być zgodna z przepisami ustawowymi. Wskazanie takie nie ocenia przepisów planu miejscowego w zakresie, w jakim jest to dokonywane w sprawach ze skarg na uchwały w przedmiocie planu miejscowego, a jedynie przypomina o konieczności uwzględniania przy interpretowaniu unormowań zawartych w planie miejscowym regulacji ustawowych. Z tych względów wymienione wyżej zarzuty skargi kasacyjnej Spółki nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Nie ma też usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (pkt 1 lit. d). Uwzględniając normatywną treść tego przepisu, prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Należy przy tym podnieść, że w świetle uchwały siedmiu sędziów NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 39), przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, co w tej sprawie nie wystąpiło, nawet jeżeli skarżąca kasacyjnie Spółka stanowiska tego nie akceptuje. W rozpatrywanej sprawie Sąd I instancji przeprowadził kontrolę ustalonego przez właściwe organy stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie, jak i zastosowanie przepisów prawa materialnego w ramach kontroli działalności administracji publicznej. Wyjaśnił też podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przedstawił zarzuty skargi, a także stanowisko organu. Tak sformułowane uzasadnienie wyroku odpowiada wymaganiom formalnym i pozwala na przeprowadzenie kontroli przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wynikają z niego bowiem zasadnicze powody, które legły u podstaw wydania wyroku o wskazanej wyżej treści. Sąd I instancji dopełnił zatem obowiązku wynikającego z art. 141 § 4 p.p.s.a. Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. (pkt 2 lit. d), to prawidłowe zastosowanie tego unormowania będzie możliwe po wyeliminowaniu przez organy administracyjne uchybień wskazanych przez Sąd I instancji. Obecnie ocena prawidłowości zastosowanie tego przepisu byłaby przedwczesna. W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty podniesione w obu skargach kasacyjnych nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Mając na względzie powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (j.t. Dz.U. poz. 1842) orzekł jak w sentencji.