II OSK 2606/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Łuczaj Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV SA/Po 1244/18 w sprawie ze skargi Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 17 kwietnia 2019 r., sygn. IV SA/Po 1244/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: Sąd I instancji), po rozpoznaniu na rozprawie w dniu w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. (dalej: SKO w L., Kolegium, organ odwoławczy) z [...] października 2018 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez wymaganego zezwolenia, oddalił skargę. W skardze kasacyjnej Zespół Szkolno-Przedszkolny w S. [...] (dalej: skarżący kasacyjnie) zaskarżył w całości wyrok Sądu I instancji i wniósł o jego uchylenie "i po rozpoznaniu skargi:" - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji SKO w L. z [...] października 2018 r., nr [...]. - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniósł o uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Starosty W. wymierzającej wobec skarżącego karę pieniężną za usunięcie bez wymaganego zezwolenia drzew wymienionych w załączniku decyzji na nieruchomości numer [...] w S.; - na podstawie art. 200 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasądzenie od organu kosztów postępowania w sprawie na rzecz skarżącego. Ponadto na podstawie art. 203 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego w sprawie od organu na rzecz skarżącego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w trybie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie prawa materialnego przez: - błędną wykładnię art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody w zw. z art. 2, art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski z 2 kwietnia 1997 r. i w wyniku tego dokonanie błędnej "konkluzji", że odpowiedzialność administracyjna za usunięcie drzew bez zezwolenia ma charakter obiektywny, a wyłączną i wystarczającą podstawą nałożenia kary jest działanie bezprawne, sprzeczne z wymogiem uprzedniego uzyskania "pozwolenia" na usunięcie drzew; - przez brak zastosowania art. 11 i 12 ust 2 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych i art. 338 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny i w wyniku tego brak uznania, że skarżący jako dzierżyciel nieruchomości numer [...] w S. nie mógł (i nie był) stroną postępowania o wyrażenie zgody na usunięcie drzewa lub krzewu z terenu tej nieruchomości, a tym samym nie może być adresatem administracyjnej kary wymierzonej na podstawie art. 88 ust. 1 pkt 1. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono także w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 "pkt 1 a) i c)" ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, a polegało na nieuchyleniu decyzji wskazanych wyżej organów, pomimo że decyzje te zostały wydane z istotnym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że nie można zgodzić się z wykładnią Sądu I instancji dotyczącą art. 88 ust. 1 pkt 1 ustawy o ochronie przyrody i powołano się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 1 lipca 2014 r. (SK 6/12). Skarżący kasacyjnie zwrócił też uwagę, że redakcja art. 88 ulegała zmianom, przepis ten był kilkukrotnie nowelizowany, a jednym z wiodących celów ustawodawcy było dostosowanie tego przepisu do wymogów sformułowanych przez Trybunał Konstytucyjny. Według skarżącego kasacyjnie, zmiana redakcji przepisu ma niewystarczający charakter. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, wprowadzenie przypadków wyłączających odpowiedzialność sprawcy usunięcia drzewa lub krzewu ma charakter kazuistyczny i nie obejmuje wszystkich wypadków, w których sprawcy, jak w niniejszej sprawie, nie można przypisać winy. W związku z powyższym dokonując wykładni art. 88 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody sądy administracyjne (a także organy administracyjne) powinny uwzględniać treść art. 2, art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polski i w ten sposób wyinterpretować normę prawną, zgodnie z którą tylko osoba winna usunięcia krzewu lub drzewa bez zezwolenia powinna zostać ukarana administracyjną karą. Według skarżącego kasacyjnie, dokonując błędnej wykładni przepisów Sąd I instancji nie uwzględnił okoliczności wyłączających możliwość przypisania skarżącemu winy w związku z wycinką drzew. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, dyrektor, reprezentujący skarżącego, wyjaśniał, że na terenie szkoły, wzdłuż ogrodzenia, rósł zaniedbany i niepielęgnowany żywopłot. Żywopłot ten uległ rozkrzewieniu i przerostowi. Intencją Zespołu Szkolno-Przedszkolnego było usunięcie całego żywopłotu. W protokole powinny być określone wszystkie rośliny tworzące żywopłot wraz z informacją o ich stanie fitosanitarnym. Jeśli inspektor faktycznie wiedział o drzewach, to w sposób szczególnie staranny powinien zadbać, by nie ucierpiały one w trakcie wycinki. W protokole powinno się znaleźć wyraźne zastrzeżenie, że na obszarze przeznaczonym do uporządkowania przez wycinkę, o określonej powierzchni 42,5 m², znajdują się także inne obiekty przyrodnicze. Według skarżącego kasacyjnie, protokół pozbawiony takich uwag wprowadza istotnie w błąd. Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu, że skarżący jako dzierżyciel i zarządca nieruchomości nr [...] położonej w S. nie może być adresatem kary administracyjnej za usunięcie drzew. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Ponadto, zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Argumentacja skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że w istocie skarżący kasacyjnie kwestionuje wyrok Sądu I instancji oraz zastosowanie dyspozycji art. 151 p.p.s.a. Wszystkie podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty nie podważyły trafności rozstrzygnięcia Sądu I instancji. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest podstaw do podzielenia zarzutów skargi kasacyjnej. Sąd I instancji na wstępie swoich rozważań powołał się na treść art. 153 p.p.s.a. i wyjaśnił, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 4 kwietnia 2018 r., sygn. IV SA/Po 3/18 (dalej: wyrok WSA w Poznaniu z 4 kwietnia 2018 r.) stwierdzono, że organy prawidłowo wskazały adresata decyzji. WSA w Poznaniu w wyroku z 4 kwietnia 2018 r. wskazał, że karę pieniężną za usunięcie drzew lub krzewów bez zezwolenia, o jakiej mowa w art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody można wymierzyć jedynie tym podmiotom, które są uprawnione do uzyskania zezwolenia na usunięcie drzew lub krzewów z terenu danej nieruchomości. Odnosząc się do zarzutów skargi WSA w Poznaniu w uzasadnieniu wyroku z 4 kwietnia 2018 r. zwrócił również uwagę, że strona skarżąca sama występowała o udzielenie stosownego zezwolenia, powołując się na udzielone jej upoważnienie do dokonania tej czynności oraz wyjaśnił, że skierowanie decyzji do podmiotu (zakładu budżetowego), który był również upoważniony do wystąpienia o zezwolenie na wycinkę drzew i włada w zastępstwie Gminy nieruchomością, na której posadowione były wycięte drzewa, należało uznać za prawidłowe. W wyroku WSA w Poznaniu z 4 kwietnia 2018 r. stwierdzono, że takie rozwiązanie wprost dopuszcza brzmienie art. 29 k.p.a. Sąd I instancji wyjaśnił, że mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną w wyroku z 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 3/18, obowiązkiem Sądu I instancji orzekającego w niniejszej sprawie było tylko zbadanie czy SKO w L. zastosowało się do wytycznych zawartych w uzasadnieniu wyroku z [...] kwietnia 2018 r. Zatem czy prawidłowo przeprowadzono postępowanie dowodowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji oraz prawidłowo ją uzasadniono. Sąd I instancji zauważył jednocześnie, że zarzuty i argumenty podniesione w skardze w istocie były tożsame z zarzutami i argumentami podnoszonymi w skardze rozpoznanej prawomocnym wyrokiem w sprawie IV SA/Po 3/18. Ma rację Sąd I instancji, że ponownie rozpoznając sprawę organ II instancji nie naruszył przepisu art. 153 p.p.s.a. W pojęciu "ocena prawna" mieści się przede wszystkim wykładnia przepisów prawa materialnego i prawa procesowego. Wykładnia w tym sensie zmierza do wyjaśnienia, czy konkretny przepis zastosowany przez organ administracji, który wydał zaskarżoną decyzję, ma treść identyczną z treścią przypisaną przez tenże organ i do wyjaśnienia, że do stosunku prawnego, będącego przedmiotem postępowania, nie ma zastosowania dany przepis, lecz przepis inny, którego organ administracji nie uwzględnił. W orzecznictwie podkreśla się, że zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach (por. wyrok NSA z 23 maja 2019 r., sygn. I OSK 4438/18, LEX nr 2687371). Powyższe oznacza, że postawienie w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, w sytuacji, gdy wojewódzki sąd administracyjny orzekał w warunkach, o których mowa w art. 153 p.p.s.a., wymaga wykazania, że wydając zaskarżony wyrok nie zastosował się on do wiążącej go oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania zawartych w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. W skardze kasacyjnej powyższe uchybienie nie zostało wykazane. Zarzuty skargi kasacyjnej są całkowicie nieuzasadnione. Skarżący kasacyjnie wydaje się nie dostrzegać doniosłości wydanego w sprawie wyroku WSA w Poznaniu z 4 kwietnia 2018 r. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a., prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, ale także inne sądy i inne organy państwowe. Podmioty wymienione w tym przepisie są zatem faktem i treścią orzeczenia związane, co musi skutkować w sposób bezwzględny uwzględnieniem treści prawomocnego wyroku w wydawanych przez nie rozstrzygnięciach. Przepis ten gwarantuje zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Dalej wskazać należy, że moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te, w tym także Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie, muszą przyjmować daną kwestię prawną jako ukształtowaną tak, jak stwierdzono to w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. Odnosząc się do stanowiska skarżącego kasacyjnie, przedstawionego uzasadnieniu skargi kasacyjnej, według którego stosowanie kar administracyjnych nie może opierać się na koncepcji odpowiedzialności czysto obiektywnej, całkowicie oderwanej od okoliczności konkretnego przypadku, w tym winy sprawcy, wskazać należy, że Sąd I instancji wyjaśnił, że odpowiedzialność administracyjna za usunięcie drzew bez zezwolenia ma charakter obiektywny. Oznacza to, że wyłączną i wystarczającą podstawą nałożenia kary jest działanie bezprawne, sprzeczne z wymogiem uprzedniego uzyskania pozwolenia na usunięcie drzew. Zobiektywizowana odpowiedzialność administracyjna, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.o.p. oznacza, że wystarczy tylko wystąpienie tzw. bezprawia administracyjnego, a więc wykazanie związku przyczynowego między działaniem danego podmiotu, a wycięciem drzew i krzewów, spowodowanego działaniem posiadacza danej nieruchomości. Skoro odpowiedzialność została zobiektywizowana, to nieistotnym jest czy posiadacz nieruchomości dokonał wycięcia osobiście, czy też wynajął w tym celu inny podmiot czynność tę zlecając, nieistotna z punktu widzenia tej postaci odpowiedzialności jest także świadomość czy też brak świadomości konieczności uzyskania stosownego zezwolenia. Bez znaczenia dla bytu tej odpowiedzialności pozostają pobudki czy motywy, jakimi kieruje się osoba usuwająca drzewo. Koncepcja zobiektywizowanej odpowiedzialność administracyjna, o której mowa w art. 88 ust. 1 u.o.p., na którą powołuje się Sąd I instancji, a której zastosowanie w niniejszej sprawie kwestionuje skarżący kasacyjnie oznacza, że wystarczy tylko wystąpienie tzw. bezprawia administracyjnego, a więc wykazanie związku przyczynowego między działaniem danego podmiotu a wycięciem drzew i krzewów. Skoro odpowiedzialność została zobiektywizowana, to nieistotnym jest, czy posiadacz nieruchomości dokonał wycięcia osobiście, czy też wynajął w tym celu inny podmiot, czynność tę zlecając, nieistotna z punktu widzenia tej postaci odpowiedzialności jest także świadomość, czy też brak świadomości konieczności uzyskania stosownego zezwolenia. Bez znaczenia dla tej odpowiedzialności pozostają pobudki, czy motywy, jakimi kieruje się osoba usuwająca drzewo (por. wyrok NSA z 2 marca 2010 r., sygn. II OSK 440/09, LEX nr 597595). Żaden z przepisów u.o.p. nie daje podstaw do przyjęcia, że niezbędnym warunkiem nałożenia na właściciela lub posiadacza nieruchomości administracyjnej kary pieniężnej za usuwanie drzew lub krzewów bez wymaganego zezwolenia jest wykazanie, że właściciel lub posiadacz nieruchomości wiedział o usunięciu drzew, ewentualnie zlecił ich wycinkę lub wyraził na to zgodę i działanie takie akceptował (por. wyrok NSA z 15 lutego 2011 r., sygn. II OSK 299/10, LEX nr 992536). Obiektywnego charakteru odpowiedzialności administracyjnej za przedmiotowy delikt nie zakwestionował Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 1 lipca 2014 r., sygn. akt SK 6/12 (Dz. U. z 2014 r. poz. 926, por. wyrok NSA z 26 lutego 2019 r., sygn. II OSK 907/17, LEX nr 2656942). W skardze kasacyjnej skarżący kasacyjnie podnosi, że intencją Zespołu Szkolno-Przedszkolnego było usunięcie całego żywopłotu. Według skarżącego kasacyjnie, żaden z fragmentów protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu [...] grudnia 2015 r. nie świadczy o tym, że wyróżniono skład gatunkowy żywopłotu i by zdawano sobie sprawę, że poza krzewami rosły tam także drzewa. Zdaniem skarżącego kasacyjnie, dyrektor Zespołu Szkół w swoich wyjaśnieniach wielokrotnie podkreślał, że działał w przekonaniu, że przedmiotem postępowania o wydanie zgody na wycięcie krzewów jest cały obiekt przyrodniczy w postaci żywopłotu. Wskazywał, że ze względu na zimową porę, zły stan wynikający z braku pielęgnowania przerośniętych i skłębionych roślin oraz brak wiedzy w tym zakresie, nie był w stanie wyróżnić w żywopłocie różnych odmian i gatunków roślin. Polegał on zatem na ustaleniach poczynionych w trakcie oględzin z [...] grudnia 2015 r. W skardze kasacyjnej wskazano, że treść wyjaśnień dyrektora jest zgodna z treścią dokumentów: pisma z [...] listopada 2015 r. i protokołu z oględzin z [...] grudnia 2015 r. Odnosząc się do przedstawionej wyżej argumentacji skargi kasacyjnej wskazać należy, że w decyzji Starosty W. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], udzielono zezwolenia dla Gminy W. na usunięcie: 42,5 m² krzewów karagany syberyjskiej, 30,0 m² krzewów żywotnika zachodniego rosnących na nieruchomości nr [...] w obrębie wsi S., której właścicielem jest Gmina W. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekającego w tym składzie, w decyzji z [...] grudnia 2015 r. nie udzielono zezwolenia na usunięcie całego obiektu przyrodniczego w postaci żywopłotu. Pojęcie "całego obiektu przyrodniczego w postaci żywopłotu" na które powołuje się skarżący kasacyjnie w skardze kasacyjnej nie występuje w żadnym miejscu decyzji z [...] grudnia 2015 r. Pojęcie to nie występuje również w przepisach u.o.p. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego kasacyjnie przedstawionego w skardze kasacyjnej, że w protokole powinny być określone wszystkie rośliny tworzące żywopłot wraz z informacją o ich stanie fitosanitarnym wskazać należy, że z treści protokołu oględzin na gruncie z [...] grudnia 2015 r. (działka nr [...], obr. S.) wynika, że na terenie ww. działki "rosną wnioskowane do usunięcia krzewy". Treść protokołu z [...] grudnia 2015 r. opisuje miejsce położenia, stan i funkcję krzewów. W treści wniosku z [...] listopada 2015 r. Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. wyodrębnił dwa elementy przeznaczone do wycięcia. Na pierwszym miejscu wymienił stary przerośnięty żywopłot wzdłuż ogrodzenia terenu placówki i wyjaśnił, że w miejsce wyciętego żywopłotu Zespół Szkolno-Przedszkolny w S. chce nasadzić krzewy tujowate, które będą stosownie przycinane i utrzymywane w odpowiedniej estetyce. Długość żywopłotu to 85 mb. Na drugim miejscu wymieniono "wycięcie części wysokich na ok. 2,5-3 m wyrośniętych drzew tujowatych oraz świerków ze względu na to, że są one nasadzone na klombie, którego obwód jest wykonany z kamienia polnego i zachodzi niebezpieczeństwo rozsadzenia tych kamieni poprzez rozsadzenie korzeni wyżej wymienionych drzew". Z treści wniosku wynikają wyraźnie zatem dwa oddzielne żądania Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. Jedno żądanie dotyczy usunięcia żywopłotu i nasadzenia w to miejsce krzewów tujowatych. Drugie żądanie dotyczy wycięcia części wysokich na ok. 2,5-3 m wyrośniętych drzew tujowatych oraz świerków ze względu na to, że są nasadzone w klombie. Z treści wniosku z [...] listopada 2015 r. nie wynika zatem, że żądanie dotyczy krzewów tworzących żywopłot oraz rosnących wewnątrz żywopłotu drzew. Potwierdza to w szczególności wskazanie lokalizacji drzew przeznaczonych do usunięcia na terenie klombu. Przedmiot decyzji Starosty W. z [...] grudnia 2015 r., znak: [...], udzielającej zezwolenia dla Gminy W. na usunięcie ww. krzewów został wyraźnie określony i sprecyzowany. Nie można mieć wątpliwości, że obejmuje ono tylko wymienione w decyzji krzewy. W wyroku WSA w Poznaniu z 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Po 3/18, wskazano, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą Kolegium będzie pozyskanie i załączenie do akt niniejszej sprawy, akt sprawy postępowania zainicjowanego wnioskiem strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na wycięcie żywopłotu i załączenie decyzji kończącej to postępowanie. Kolegium miało dokonać jednoznacznych i znajdujących oparcie w zebranym materialne dowodowym ustaleń faktycznych i wydać rozstrzygnięcie w sprawie. W toku ponownie przeprowadzonego postępowania przed SKO w L. do materiału dowodowego sprawy dołączono akta Starosty W. z postępowania zakończonego wydanie decyzji z [...] grudnia 2015 r. Zdaniem SKO w L., treść decyzji Starosty W. z [...] grudnia 2015 r. wyraźnie stanowi o zezwoleniu na usunięcie krzewów. Kolegium wskazało, że decyzja Starosty W. w tym przypadku była zgodna z wnioskiem złożonym przez Burmistrza W., który wnosił o wydanie zezwolenia na usunięcie wyłącznie krzewów. SKO w L. zwróciło jednocześnie uwagę, że w piśmie z [...] listopada 2015 r. Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. zwrócił się do Naczelnika Wydziału Komunalnego i Ochrony Środowiska w Urzędzie Miejskim w W. o zgodę na wycięcie również drzew, jednakże dalsze czynności podjęte, a polegające na złożeniu do Starosty W. w dniu [...] grudnia 2015 r. wniosku o zezwolenie na usunięcie krzewów, przesądziły o tym, że przedmiotem postępowania objęte zostały wyłącznie krzewy. Kolegium oceniło, że z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] października przez inspektora R. N. wynika, że w trakcie prowadzonych oględzin w dniu [...] grudnia 2015 r. wraz z przedstawicielem Urzędu Miejskiego ustalił, że przedmiotem usunięcia będą krzewy karagany syberyjskiej wzdłuż płotu o powierzchni 42,5 m² oraz krzewy żywotnika zachodniego na skwerach o powierzchni 30 m². W trakcie oględzin nie odniesiono się do drzew rosnących w żywopłocie, bo one miały pozostać. To w ocenie SKO w L. przesądza o tym, że wniosek Burmistrza W. obejmował wyłącznie uzyskanie zezwolenia na usunięcie krzewów. Organ odwoławczy wskazał, że o treści decyzji z [...] grudnia 2015 r. Zespół Szkolno-Przedszkolny w S. został poinformowany w piśmie z [...] grudnia 2015 r. przez przedstawiciela Burmistrza W. (zanim jeszcze nastąpiła faktyczna wycinka). Zdaniem Kolegium w piśmie tym wyraźnie wskazano, że zezwolenie obejmuje wyłącznie usunięcie 42,5 m² krzewów z gatunku karagana syberyjska oraz 30 m² krzewów z gatunku żywotnik zachodni. SKO w L. zwróciło jednocześnie uwagę, że Dyrektor Zespołu Szkolno-Przedszkolnego w S. był świadomy występowania drzew rosnących w żywopłocie, o czym świadczy treść pisma z [...] listopada 2015 r. Na podstawie powyższych ustaleń, Kolegium oceniło, że usunięcie drzew wraz z żywopłotem na podstawie decyzji z [...] grudnia 2015 r. stanowi wypełnienie deliktu określonego w art. 88 ust. 1 u.o.p. Za niezasadny Kolegium uznało zarzut powołany w piśmie odwołującego z [...] października 2018 r. polegający na dokonaniu niewłaściwej wykładni art. 88 ust. 1 pkt1 i art. 83 ust. u.o.p. w zw. z art. 2, art. 21, art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 8 k.p.a. Sąd I instancji miał podstawy, aby stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie, organ II instancji ponownie rozpoznający sprawę w sposób wyczerpujący przeprowadził postępowanie dowodowe, które odpowiada zasadom wynikającym z dyspozycji przepisów art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. i na podstawie kompletnego materiału dowodowego zebranego w toku tego postępowania ustalił stan faktyczny sprawy, w tym w sposób niewątpliwy okoliczności o kluczowym znaczeniu dla zastosowania u.o.p., tj. usunięcie drzew bez zezwolenia i związek przyczynowy pomiędzy tym czynem, a działaniem posiadacza nieruchomości, co dawało podstawy do obciążenia go karą administracyjną. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.