II SA/Rz 1152/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Krystyna Józefczyk /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2019 r. sprawy ze skargi G. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości -skargę oddala- Przedmiotem skargi G.B. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r., nr [...]. Wnioskiem z dnia 19 września 2013 r. G.B., Z.W., B.B., J.W., I.S., Z.K. i M.K. wystąpili do Prezydenta Miasta [...] o zwrot nieruchomości, oznaczonej w chwili wywłaszczenia jako części dawnej działki nr 183/4 tj. działki nr 18/3 i 21 poł. w obr. [....]. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] Wojewoda [...] wyłączył Prezydenta Miasta [...] od prowadzenia postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości położonych w R., w obrębie [...], oznaczonych obecnie jako działki nr nr: 1717/1, 1717/2, 1081/5, 1081/6, 1081/7, 1081/17 i 1081/18 oraz wyznaczył Prezydenta Miasta [...] do załatwienia przedmiotowej sprawy. Decyzją z dnia [...] lutego 2018 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] orzekł: w pkt 1 o umorzeniu postępowania o zwrot nieruchomości oznaczonej jako działka nr 1717/1 o pow. 0,4642 ha poł. w obrębie [...] odpowiadająca części dawnej działki nr 18/3 o pow. 0,1572 ha położona w R. obr. [...], stanowiącej własność Gminy Miasto [...] w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w R., objętej księgą wieczystą nr [...] oraz w pkt 2 o odmowie zwrotu nieruchomości położonych w obrębie nr [...], oznaczonych jako: działka nr 18/3 o pow. 0,1572 ha położona w R. nr [...] Miasto R., odpowiadająca części obecnych działek nr: 1717/2 o pow. 0,1286 ha, 1081/5 o pow. 0,0662 ha, 1081/6 o pow. 0,0605 ha, 1081/34 o pow. 0,0221 ha, 1081/17 o pow. 0,4552 ha i 1081/18 o pow. 0,1023 ha poł. w R. obr. [...] stanowiących własność Gminy Miasta [...], oraz działka nr 21 o pow. 0,1544 ha poł. w obr. [...] Miasto R., odpowiadająca części obecnych działek nr nr: 1717/2 o pow. 0,1286 ha, 1081/5 o pow. 0,0662 ha, 1081/6 o pow. 0,0605 ha, 1081/34 o pow. 0,0221 ha i 1081/17 o pow. 0,4552 ha poł. w R. obr. [...] stanowiących własność Gminy Miasto [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli G.B., Z.W., B.B., J.W., I.S., Z.K. i M.K. reprezentowani przez radcę prawnego zarzucając brak podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie decyzji odmawiającej zwrotu nieruchomości, niezasadne przyjęcie, że postępowanie stało się w części bezprzedmiotowe i błędne umorzenie w tej części postępowania. Ponadto odwołujący się zarzucili błędne przyjęcie, że istnieje podstawa do odmowy zwrotu nieruchomości, pomimo braku podstaw do stwierdzenia w toku postępowania spełnienia negatywnych przesłanek zwrotu nieruchomości. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją Wojewoda [...] działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej K.p.a.) w związku z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r., poz. 121 ze zm., dalej u.g.n.) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji w całości podzielając jego stanowisko. Organ odwoławczy wskazał, że faktem niekwestionowanym w przedmiotowej sprawie jest to, że nieruchomość oznaczona jako działki nr: 18/3 o pow. 0,1572 ha i 21 o pow. 0,1544 ha położona w R. obr. [...] została nabyta na własność Skarbu Państwa aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] września 1976 r. w 1/2 od H.K. i w 1/2 od J.W. z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]". Zbycie tej nieruchomości nastąpiło na podstawie umowy notarialnej na zasadzie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r. nr 10, poz. 64). Po przeanalizowaniu postanowień spadkowych ustalono, iż spadkobiercami prawnymi po zmarłych H.K. i J.W. są wnioskodawcy: G.B., Z.W., B.B., J.W., I.S., Z.K. i M.K. Organ I instancji ustalił stan zagospodarowania działek znajdujących się na osiedlu "[...]" w R.: działka nr 1717/1 - stanowi własność Gminy Miasto [...] w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", znajduje się na niej skwer zieleni przed blokiem mieszkalnym nr 18, oraz miejsca postojowe dla samochodów mieszkańców, natomiast część powstała z działki nr 18/3 i 21 stanowi jej środkową część, działka nr 1717/2 - stanowi własność Gminy Miasto [...], znajduje się na niej droga wewnętrzna o nawierzchni bitumicznej z dojazdem do bloku mieszkalnego nr 18, a część powstała z działki nr 18/3 i 21 stanowi jej środkową część, działki nr 1081/5, 1081/6 i 1081/34 stanowią własność Gminy Miasto [...], na części powstałej z działek nr 18/3 i 21 znajduje się skwer zieleni osiedlowej obsadzony krzewami i drzewami wzdłuż granicy od ul. [..], działka nr 1081/18 - stanowi własność Gminy Miasto [...], na części powstałej z działek nr 18/3 i 21 znajduje się niewielki skwer zieleni obsadzony krzewami, przyległy do pasa drogowego ul. [...], działka nr 1081/17 - stanowi własność Gminy Miasto [...], znajduje się na niej droga dojazdowa, chodniki oraz parking społecznie strzeżony na terenie osiedla "[...]", oddany w nieodpłatne użytkowanie na podstawie umowy użyczenia nr [...] z dnia [...] stycznia 2008 r. Swoje ustalenia organ I instancji oparł na: opisach wynikających z dokumentów, aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, mapie z GEOPORTALU 2 terenu objętego wnioskiem o zwrot oraz zdjęciach lotniczych Centralnego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [....] obejmujących teren działek nr: 18/3 i 21 poł. w dawnym obr. nr [...] miasta R. wykonanych w latach 1974 i 1985, Rozpatrując sprawę Prezydent Miasta [...] podjął działania w zakresie dokładnego określenia celu nabycia nieruchomości. Z uzyskanych informacji od: Biura Gospodarki Mieniem Miasta [...], Spółdzielni Mieszkaniowej, Biura Planowania Przestrzennego, Archiwum Państwowego w [...], Sądu Rejonowego w [...] oraz [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] wynika, iż plany realizacyjne lokalizacyjne i opinie zostały, po upływie wymaganego okresu przechowywania, poddane brakowaniu. Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" poinformowała, że jest w posiadaniu planu sytuacyjnego zagospodarowania terenu z marca 1976 r. na którym został zrealizowany budynek [...] 12, obejmuje też budynek [...] 16 i 18, który potwierdza, że zakończenie budowy i sporządzenie protokołu odbioru nastąpiło w dniu [...] maja 1979 r. Z udostępnionego przez Spółdzielnię planu zagospodarowania terenu w obrębie bloku nr 18 oraz zdjęcia lotniczego przekazanego przez Centralny Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [....] wykonanego w 1985 r. wynika jednoznacznie, iż koncepcja zagospodarowania gruntów będących przedmiotem sprawy nie uległa zmianie i stan taki trwa do chwili obecnej. Przy ocenie realizacji celu wywłaszczenia wnioskowanej do zwrotu części nieruchomości, nie można abstrahować od ogólnego celu wywłaszczenia, jakim zgodnie z aktem notarialnym Rep. A Nr [...] z dnia [...] września 1976 r. była budowa osiedla mieszkaniowego [...]. Inwestycja polegająca na budowie osiedla mieszkaniowego nie ogranicza się tylko do budowy budynków mieszkalnych, ale obejmują również całą infrastrukturę tego osiedla w postaci budynków handlowych, usługowych oraz urządzeń towarzyszących jak również takie obiekty jak szkoły, przedszkola, żłobki, ośrodki zdrowia, ciągi komunikacyjne, parkingi, tereny sportowe, rekreacyjne, tereny zieleni osiedlowej, a także sieci wodociągowe, kanalizacyjne, ciepłownicze itp. Zagospodarowanie gruntów będących przedmiotem niniejszej sprawy zostało dokonane w sposób uporządkowany, zorganizowany i celowy oraz służący mieszkańcom osiedla. Jak wynika z zebranego materiału, już w roku 1979 zakończono budowę bloku mieszkalnego nr 18 oraz zagospodarowano otoczenie, które nie uległo zmianie do chwili obecnej. Działki nr 1717/1, 1081/5, 1081/34 i 1081/18 były przeznaczone pod skwer zieleni, działka nr 1717/2 była przeznaczona pod drogę, a działka nr 1081/17 weszła w skład parkingu na samochody osobowe. Pod uwagę należy także wziąć oświadczenia złożone przez najemców mieszkań w blokach 12 i 18 z dnia 25 września 2015 r. z których wynika, iż z dniem nabycia prawa do lokalu mieszkalnego (lata 1979/1980), na terenie przyległym do ww. bloków znajdował się już wyasfaltowany, oświetlony i nieogrodzony plac parkingowy. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w sprawie stanowił także przepis art. 105 K.p.a. Zgodnie z jego brzmieniem, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Innymi słowy, bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy nie istnieje sprawa administracyjna podlegająca rozpoznaniu w tym postępowaniu. Bezprzedmiotowym może być postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Posłużenie się przez ustawodawcę w cytowanym przepisie sformułowaniem "organ administracji publicznej wydaje decyzję" oznacza, że wydanie decyzji o umorzeniu postępowania jest obligatoryjne. Zgodnie z art. 229 u.g.n. "roszczenie o którym mowa w art. 136 ust. 3, nie przysługuje jeżeli przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy nieruchomość została sprzedana albo ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej." Na podstawie umowy wieczystego użytkowania z dnia [...] grudnia 1991 r. Rep A [...] działka nr 1717/1 została przekazana w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" a prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej w dniu 9 stycznia 1992 r. Powyższe oznacza więc, że w dacie wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami nabyta działka aktualnie oznaczona w ewidencji gruntów i budynków numerem 1717/1 znajdowała się w użytkowaniu wieczystym, a prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. W ocenie organu fakt ujawnienia prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej, wypełnia przesłankę art. 229 ustawy, zgodnie z którym roszczenie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości nie przysługuje, jeżeli przed dniem wejścia w życie ustawy tj. przed dniem 1 stycznia 1998 r. została ona oddana w użytkowanie wieczyste, a prawa nabywcy zostały ujawnione w księdze wieczystej. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 648/08 "Art. 229 u.g.n. nie czyni żadnej różnicy co do sposobu powstania prawa użytkowania wieczystego. Zgodnie z nim sam fakt ustanowienia prawa i wpisania go do księgi wieczystej przed dniem wejścia w życie ustawy jest istotny. Z punktu widzenia tego przepisu obojętne jest czy prawo to powstało ex lege, na mocy decyzji administracyjnej, czy umowy cywilnoprawnej - ważne jest jedynie, aby prawo użytkowania wieczystego powstało na rzecz innego podmiotu niż Skarb Państwa lub jednostka samorządu terytorialnego. Prawo takie powinna posiadać osoba trzecia." Organ prawidłowo uznał, że przesłanki określone w art. 229 u.g.n. zostały spełnione. Podmiot będący w rozumieniu tego przepisu osobą trzecią nabył użytkowanie wieczyste nieruchomości oznaczonej obecnie jako działka nr 1717/1 a prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej przed dniem 1 stycznia 1998 r. Art. 229 jest wyjątkiem od zasady określonej w art. 136 ust. 3 u.g.n. i uniemożliwia dochodzenie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w przypadku, gdy przed 1 stycznia 1998 r. ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Fakt ten oznacza, że poprzedni właściciel albo spadkobierca utracił roszczenie domagania się zwrotu tej nieruchomości w trybie art. 136 ust. 3 u.g.n., choćby spełnione były przesłanki do zwrotu. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że zostały spełnione łącznie obie przesłanki z art. 229 ustawy, to kwestie zbędności nieruchomości nie mają znaczenia. W okolicznościach objętych hipotezą art. 229 u.g.n. nie dochodzi do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, lecz jedynie do formalnego jej załatwienia, celem ochrony praw osób trzecich, które nabyły użytkowanie wieczyste. Nie jest zasadny więc zarzut strony dotyczący braku podjęcia przez organ czynności zmierzających do rozwiązania umowy użytkowania wieczystego zawartej w 1991 roku. Tym samym postępowanie takie w stosunku do działki nr 1717/1 jest bezprzedmiotowe i należało je umorzyć na zasadzie art. 105 § 1 K.p.a. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie G.B. zaskarżając ją w całości i zarzucając: 1. Naruszenie przepisów postępowania. które mogło mieć istotny wpłvw na wynik sprawy (art. 145 1 pkt 1 lit, c P.p.s.a.), a to art. 6, art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a., art. 11 K.p.a., art. 77 1 K.p.a., art. 80 K.p.a. i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez brak podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wydanie decyzji odmawiającej zwrotu nieruchomości i umarzającej jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie, w szczególności poprzez: - brak orzeczenia przez organ II instancji w stosunku do wszystkich działek objętych wnioskiem o zwrot nieruchomości oraz zaakceptowanie przez organ II instancji braku wydania decyzji w stosunku do wszystkich działek objętych wnioskiem, - brak szczegółowego i precyzyjnego wyjaśnienia jaki był cel wywłaszczenia działek nr 1717/2, 1081/5, 1081/6, 1081/34, 1081/17 i 1081/18 objętych wnioskiem o zwrot, a w tym brak podjęcia dostatecznych czynności w celu odnalezienia dokumentu, na podstawie którego doszło do wywłaszczenia oraz brak zrekonstruowania celu wywłaszczenia na podstawie planu realizacyjnego zatwierdzonego decyzją Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] czerwca 1972 r. nr [...], brak szczegółowego i precyzyjnego wyjaśnienia czy na działkach nr 1717/2, 1081/5, 1081/6, 1081/34, 1081/17 i 1081/18 objętych wnioskiem o zwrot został zrealizowany cel wywłaszczenia (z dokładnym odniesieniem co zostało wykonane na której działce), czy obecne zagospodarowanie działek odpowiada celom wskazanym w decyzji ustalającej lokalizację szczegółową "budowy osiedla mieszkaniowego [...]", a jeżeli tak, to kiedy miało to nastąpić, dokonanie ustaleń sprzecznych z materiałem dowodowym sprawy i błędne przyjęcie, że cel wywłaszczenia został zrealizowany, pomimo iż materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania wskazywał na brak zagospodarowania nieruchomości pod budowę osiedla mieszkaniowego "[....]", 2. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit, a P.p.s.a. a to: - art. 136 ust. 1 i 3 w zw. z art. 137 ust. 1 poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że istnieje podstawa do odmowy zwrotu nieruchomości oznaczonych jako działki nr 1717/2, 1081/5, 1081/6, 1081/34, 1081/17 i 1081/18, mimo braku wskazania podstawy prawnej do odmowy zwrotu nieruchomości, - art. 136 ust. 1 i 3, art. 137 ust. 1 w zw. z art. 229 u.g.n. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w przyjęciu, że istnieje podstawa do umorzenia postępowania, pomimo braku podjęcia przez organ czynności zmierzających do rozwiązania umowy użytkowania wieczystego w zakresie dotyczącym działki nr 1717/1. Wskazując na powyższe zarzuty, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje; Sądy administracyjne rozpoznając skargę badają zgodność rozstrzygnięcia organu z przepisami obowiązującego prawa. Sąd rozpoznając skargę nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, sąd rozstrzyga w granicach sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskiem z dnia 19 września 2013 r. spadkobiercy właścicieli działek oznaczonych w dacie wywłaszczenia nr 18/3 i 21 wystąpili o ich zwrot. Bezspornym jest fakt, iż nieruchomości tak oznaczone zostały nabyte na własność Skarbu Państwa aktem notarialnym z dnia [...] września 1976 r., z przeznaczeniem pod budowę osiedla mieszkaniowego "[...]". Zbycie nieruchomości nastąpiło na podstawie umowy notarialnej na zasadzie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (Dz.U. z 1974 r., Nr 10, poz. 64). Na podstawie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, osoby składające wniosek o zwrot wywłaszczonych nieruchomości są spadkobiercami osób wywłaszczonych. Wobec tego zgodnie z art. 136 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzedni właściciel lub jego spadkobiercy mogą żądać zwrotu wywłaszczonej nieruchomości lub jej części jeżeli zgodnie z art. 137 stała się ona zbędna na cel określony w wywłaszczeniu. Zgodnie z art. 216 ust. 1 ustawy przepisy o zwrocie stosuje się do nieruchomości nabytych na rzecz Skarbu Państwa na podstawie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, tak ja to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Żądane do zwrotu nieruchomości mają nowe oznaczenia. I tak działka oznaczona 1717/2 – własność Gminy Miasto [...] stanowi drogę wewnętrzną z dojazdem do bloku mieszkalnego nr 18 tego Osiedla. Działka nr 1717/1 oddana została w użytkowanie wieczyste Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]". Pozostałe działki, których zwrotu domaga się skarżąca to zieleń osiedlowa i parking dla mieszkańców. Wyjątkiem od zasady zwrotu nieruchomości określonej w art. 136 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest przepis art. 229, który uniemożliwia dochodzenie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości gdy przed datą 1 stycznia 1998 r. ustanowiono na niej prawo użytkowania wieczystego na rzecz osoby trzeciej i do tej daty prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej. Taka sytuacja dotyczy żądanej do zwrotu nieruchomości oznaczonej nr 1717/1. Oznacza to, iż spadkobierca utracił roszczenie domagania się zwrotu tej nieruchomości. Jest więc prawidłowym rozstrzygnięcie organu o umorzeniu postępowania w sprawie zwrotu nieruchomości oznaczonej 1717/1. W okolicznościach gdy spełnione są przesłanki z art. 229 u.g.n. nie zapada merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu wywłaszczonej nieruchomości. Działka 1717/1 w 1991 r. została przekazana w użytkowanie wieczyste, a prawo to zostało ujawnione w księdze wieczystej w dniu 9 stycznia 1992 r., zatem fakt ujawnienia prawa użytkowania wieczystego w księdze wieczystej miał miejsce przed datą wejścia w życie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 648/08 "Sam fakt ustanowienia prawa użytkowania wieczystego i wpisania go do księgi wieczystej jest wystarczający. Bez znaczenia jest czy prawo to powstało na podstawie umowy cywilnoprawnej czy na mocy decyzji administracyjnej – ważne jest jedynie aby prawo to powstało na rzecz innego podmiotu jak Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego". Wobec tego prawidłowo organy obu instancji uznały, iż żądanie zwrotu tej działki jest bezprzedmiotowe. Oceniając wniosek w pozostałym zakresie należało ocenić czy przeznaczone one zostały na cel wywłaszczenia. Zgodnie z treścią aktu notarialnego działki te przeznaczone były na budowę osiedla "[...]". Jak ustalono na podstawie zebranego materiału dowodowego żądane o zwrotu działki tworzą osiedle "[...]". Zgodnie z orzecznictwem przez to określenie należy rozumieć nie tylko budynki lecz całą infrastrukturę niezbędną dla funkcjonowania osiedla, a więc również drogi i zieleń, z której korzystają mieszkańcy osiedla. Tak też jest w badanej sprawie. Zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia przepisów prawa materialnego jak i procesowego są nieuzasadnione. Rozstrzygnięcia organów obu instancji są prawidłowo uzasadnione a zastosowane przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami powołane prawidłowo i właściwa ich wykładnia. Z tych względów na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.