II SA/Łd 1077/18

Dnia 7 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Jolanta Rosińska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 roku sprawy ze skargi K. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji oddala skargę. Lp/ Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu zażalenia K. B. reprezentowanego przez radcę prawnego K. M. na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o zawieszeniu do czasu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej PV, linii kablowych nN 0,4 kV wewnętrznych, Rozdzielni Głównej PV, agregatu prądotwórczego, kanalizacji teletechnicznej oraz boiska wielofunkcyjnego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 166 na działkach nr ewid. 70/5, 70/7 i 70/6 w obrębie [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze. zm., dalej jako k.p.a.), art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017r. poz. 1073 ze. zm., dalej jako u.p.z.p.) utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy postanowieniem z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta Ł., działając z urzędu, zawiesił postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie elektrowni słonecznej PV, linii kablowych nN 0,4 kV wewnętrznych, Rozdzielni Głównej PV, agregatu prądotwórczego, kanalizacji teletechnicznej oraz boiska wielofunkcyjnego, przewidzianej do realizacji w Ł. przy ul. A 166 na działkach nr ewid. 70/5, 70/7 i 70/6 w obrębie [...]. Zażalenie na postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł., w ustawowym terminie, złożył K. B. reprezentowany przez radcę prawnego K. M., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Składający zażalenie zarzucił postanowieniu naruszenie art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że dla terenu, na którym znajduje się planowana inwestycja, istnieje obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w konsekwencji zawieszenie postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest obowiązkowe dla omawianego terenu, a więc zawieszenie postępowania było bezpodstawne. Zdaniem strony, analiza treści aktualnie obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej Nr [...] z dnia [...] prowadzi do wniosku, że przeznaczenie nieruchomości objętych wnioskiem nie zostało określone w tym akcie jako obszar przestrzeni publicznej, wbrew twierdzeniom organu. Jednocześnie w zażaleniu wskazano, że w dniu [...] Rada Miejska w Ł. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." w zakresie dotyczącym określenia obszaru przestrzeni publicznej oraz obszarów, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz rozpoczęciu strategicznej oceny oddziaływania na środowisko, niemniej aktualnie obowiązujące Studium, nie przewiduje dla przedmiotowej nieruchomości obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak zatem wynika z powyższego rada miasta rozważa dopiero zmianę Studium i ewentualne określenie obszarów przestrzeni publicznych, co do których może powstać w przyszłości obowiązek sporządzenia planów miejscowych. Nie ulega przy tym wątpliwości, zdaniem wnoszącego zażalenie, że zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w oparciu o przepis art. 62 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., do czasu uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na to, że dana nieruchomość położona jest na obszarze przestrzeni publicznej, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy w obowiązującym w dniu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego teren inwestycji znajduje się w obszarze przestrzeni publicznej. A contrario, brak jest podstaw do zawieszenia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust, 2 u.p.z.p. w oparciu o treść uchwały o przystąpieniu do zmiany Studium. Podstawą zawieszenia postępowania na tej podstawie jest bowiem wyłącznie sytuacja braku planu miejscowego mimo, że dla danego obszaru istnieje prawnie wiążący obowiązek jego uchwalenia, znajdujący każdorazowo odzwierciedlenie w pozostającej w obrocie prawnym uchwale rady miasta w przedmiocie uchwalenia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Wnoszący zażalenie wyraźnie podkreślił fakt, że uchwała w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." nie wywołuje żadnych skutków materialnoprawnych. Uchwała taka, podobnie jak uchwała o przystąpieniu do zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie kształtuje sytuacji prawnej podmiotów spoza systemu administracji publicznej (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 kwietnia 2013 r. sygn. Akt II SA/Lu 107/13). Uchwała taka wiąże wyłącznie organ wykonawczy gminy, który jest zobowiązany do podjęcia dalszych działań zmierzających do przygotowania i przedłożenia organowi stanowiącemu gminy projektu takiego aktu. Tym samym brak jest podstaw, aby przekładać obowiązki nałożone na organ wykonawczy miasta wynikające z uchwały w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany Studium na postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W szczególności za nieuprawnione, zdaniem strony, uznać należy stanowisko, że wskazanie w projekcie zmiany Studium obszarów, które miałyby potencjalnie zostać określone jako obszary przestrzeni publicznej wymagające uchwalenia planu miejscowego, daje podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy zgodnie z art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Brak jest również innych przepisów, które skutkowałyby powstaniem obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości objętych niniejszym postępowaniem administracyjnym. Przywołanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...] o zawieszeniu do czasu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postępowania w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji, przytaczając treść art. 62 ust. 2, art. 14 ust. 7 oraz art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. stwierdził, że obowiązek uchwalenia planu dla obszarów przestrzeni publicznej nie wynika z przepisów odrębnych, lecz z przepisów ustawy. W komentarzu do ustawy pod redakcją prof. Z. Niewiadomskiego wskazano, że przepis art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. stawia na równi obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów, dla których konieczność ta wynika z "przepisów odrębnych", z obowiązkiem uchwalenia planu dla obszarów przestrzeni publicznej. W ten sposób w przepisie tym uwzględniono dwa źródła tego obowiązku: przepisy odrębne oraz - bezpośrednio - ustawę o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (por. "Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz", wyd. C.H.Beck, Warszawa 2006, s. 103-104). Pojęcie "przestrzeni publicznej" zdefiniowane zostało w art. 2 pkt 6 u.p.z.p. Przepis ten stanowi, że ilekroć w ustawie jest mowa o "obszarze przestrzeni publicznej", należy przez to rozumieć obszar o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjający nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz cechy funkcjonalno-przestrzenne, określony w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Aczkolwiek, jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 23 grudnia 2008 r. sygn. akt II SA/Lu 434/08, definicja ta nastręczać może trudności interpretacyjne, to jednakże nie ulega wątpliwości, że o zakwalifikowaniu danego obszaru jako obszaru przestrzeni publicznej przesądza studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. W konsekwencji, obowiązek sporządzenia planu, o którym mowa w art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p., dotyczyć może tylko tych obszarów, które w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy określone zostały jako obszary przestrzeni publicznej. Dalej Kolegium podkreśliło, że uznawanie określonych obszarów za obszary przestrzeni publicznej nie zostało zatem pozostawione swobodnemu uznaniu organów administracji publicznej, rozstrzygającym w drodze decyzji sprawy o ustalenie warunków zabudowy, lecz zastrzeżone do kompetencji rady gminy, która zgodnie z art. 12 ust. 1 u.p.z.p. uchwala studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Wobec powyższego, w rozpatrywanej sprawie nie ma podstaw do twierdzenia, że brak jest przepisów powszechnie obowiązującego prawa, z których wynikałby obowiązek sporządzenia - dla spornego obszaru - planu zagospodarowania przestrzennego. Obowiązek taki wynika bowiem z powołanego wyżej art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. i dotyczy sporządzenia planów miejscowych dla obszarów przestrzeni publicznej określonych w art. 2 pkt 6 tej u.p.z.p. Z uwagi na powyższe, w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...] m.in. priorytetowe przestrzenie publiczne i aktywne przyrodniczo (w tym Las A), na obszarze których zlokalizowane są działki nr 70/6 i 70/7 oraz część działki nr 70/5, wskazane zostały jako obszary wymagające sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - priorytetowe przestrzenie publiczne i aktywne przyrodniczo nr 2. Potwierdzeniem tego jest stosowne oznaczenie zawarte w części graficznej Studium na rysunku "Obszary, dla których Gmina sporządza lub zamierza sporządzać plany miejscowe, w tym obszary obowiązkowego sporządzania planów". Reasumując Kolegium podkreśliło, że w sprawie podstawą prawną rozstrzygnięcia nie jest powołane wyżej Studium lecz art. 62 ust. 2 u.p.z.p., przy uwzględnieniu uregulowania zawartego w art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy. Jednocześnie jednak bez uregulowań zawartych w Studium, nie byłoby możliwe stwierdzenie jakie konkretnie tereny zostały uznane przez Radę Miejską w Ł. za obszary przestrzeni publicznej i aktywne przyrodniczo, a w szczególności czy zaliczają się do nich działka nr 70/5, 70/6 i 70/7 w obrębie [...]. Nie negując zatem trudnej sytuacji inwestora spowodowanej w tej sprawie zastosowaniem przepisu art. 62 ust. 2 u.p.z.p., organ odwoławczy stwierdził, że organy administracji, w tym Kolegium, nie posiadają instrumentów, które pozwoliłyby na jej zlikwidowanie. Zmiana zaistniej sytuacji możliwa bowiem jest jedynie poprzez zmianę aktualnie obowiązujących przepisów przez ustawodawcę lub podjęcie uchwały w sprawie planu miejscowego przez Radę Miejską w Ł., bądź też poprzez inne określenie obszarów przestrzeni publicznej w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. Ta ostatnia sytuacja może mieć miejsce w wyniku działań podjętych przez Radę Miejska w Ł. zmierzających do zmiany tego Studium. Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożył K. B., reprezentowany przez radcę prawnego K. M., zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie: I. przepisów prawa procesowego, tj.: 1. art. 138 § 2 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 62 ust. 2 u.p.z.p. - poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonego postanowienia, podczas gdy istniały podstawy do jego uchylenia ze względu na błędne ustalenia dotyczące obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego działki wskazane we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, a zgromadzony materiał dowodowy pozwalał na rozstrzygnięcie sprawy i uchylenie naruszającego prawo postanowienia Prezydenta Miasta Ł., co doprowadziło do utrzymana w mocy oczywiście wadliwego postanowienia organu I instancji; 2. art. 7, art. 80 oraz art. 107 §3 K.p.a. - poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy na podstawie zebranego materiału dowodowego oraz brak rzetelnego i pełnego wyjaśnienia w uzasadnieniu postanowienia przyczyn, dla których organ utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji i nie uwzględnił argumentacji podniesionej w zażaleniu, stwierdzając za organem I instancji, że działki objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy objęte są obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ani z obowiązującego w chwili wydania zaskarżonego postanowienia Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, ani przepisów odrębnych, nie wynika taki obowiązek, co doprowadziło do utrzymania w mocy oczywiście wadliwego postanowienia organu I instancji; 3. art. 8 §1 K.p.a. poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnej argumentacji, jakoby w treści Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego znajdowały się informacje dotyczące objęcia obowiązkiem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, na którym znajdują się działki objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, podczas gdy Studium w brzmieniu aktualnym na dzień wydania rozstrzygnięcia nie odnosiło się do tych kwestii, a sposób argumentacji organu uniemożliwił zidentyfikowanie stosownych treści w Studium, co doprowadziło do naruszenia przez organ zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania administracyjnego do władzy publicznej; II. przepisów prawa materialnego, tj.: 1. art. 62 ust. 2 u.p.z.p.- poprzez błędne przyjęcie, że działki objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, znajdują się w obszarze, dla którego zgodnie ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego istnieje obowiązek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy obowiązek ten nie wynika ani z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ani z przepisów odrębnych, co doprowadziło do utrzymania w mocy wadliwego postanowienia o zawieszeniu postępowania, mimo że nie zaistniała przesłanka konieczna do wydania takiego rozstrzygnięcia, tzn. istnienie obowiązku uchwalenia planu miejscowego; 2. art. 10 ust.2 pkt 8 u.p.z.p - poprzez jego błędną interpretację, zgodnie z którą przepis ten stanowi samodzielną podstawę do ustalenia obowiązku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów przestrzeni publicznej, podczas gdy w braku odpowiednich postanowień Studium, sam przepis nie jest samodzielną podstawą do wywiedzenia tego obowiązku, co doprowadziło organy obu instancji do błędnego przekonania, że postępowanie w sprawie warunków zabudowy należało zawiesić ze względu na obowiązek uchwalenia dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; Mając powyższe na uwadze K. B. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu I instancji, a nadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi. Organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie istniały przesłanki do zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 2 u.p.z.p. Wbrew twierdzeniom skargi, Kolegium szczegółowo wyjaśniło w tej sprawie motywy podjętego rozstrzygnięcia. Rzecz jasna skarżący może nie zgadzać się z przedstawioną w uzasadnieniu argumentacją, nie ma natomiast podstaw do twierdzenia, że uzasadnienie argumentacji takiej nie zawiera, w tym także dotyczącej postanowień Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. Przy czym Kolegium w istocie nie odniosło się do żadnej jednostki redakcyjnej Studium, bowiem obszary wymagające sporządzenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego - priorytetowe przestrzenie publiczne i aktywne przyrodniczo nr 2, zostały pokazane w części graficznej Studium na rysunku "Obszary, dla których Gmina sporządza lub zamierza sporządzać plany miejscowe, w tym obszary obowiązkowego sporządzania planów". Informacja ta zawarta jest w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącego poparł skargę i złożył kopię zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do wyłożonego publicznie projektu zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł.". Podniósł, iż Prezydent uwzględniając uwagę skarżącego dotyczącą spornej nieruchomości wyjaśnił, iż w skorygowanym projekcie zmiany Studium wyłączony zostanie z granic obszaru przestrzeni publicznej, dla którego obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, teren obejmujący południowy fragment zabytkowego zespołu rezydencjonalnego z XIX w., obejmującego działki wskazane przez składającego uwagę. Na terenie objętym uwagą nie przewiduje się lokalizacji przestrzeni publicznych, a więc nie ma podstaw do jej zabezpieczenia poprzez obowiązek sporządzenia planu miejscowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia aktów organów administracji publicznej Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, co uzasadnia oddalenie skargi w całości. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. dnia [...], nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie organu I instancji o zawieszeniu z urzędu postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanej na wstępie inwestycji do czasu sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do regulacji art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), powoływanej w niniejszym uzasadnieniu także jako: "u.p.z.p.", jeżeli wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru, dla którego istnieje obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy zawiesza się do czasu uchwalenia miejscowego planu. Taka niewątpliwie sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 10 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. w studium określa się w szczególności obszary, dla których obowiązkowe jest sporządzenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na podstawie przepisów odrębnych, w tym obszary wymagające przeprowadzenia scaleń i podziału nieruchomości, a także obszary przestrzeni publicznej. Oznacza to zatem, jak trafnie stwierdziło Kolegium, że obszary przestrzeni publicznej należą do terenów wymagających sporządzenia planu miejscowego. Zwrócić należy przy tym uwagę, że stosownie do regulacji art. 15 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wiążą gminę sporządzającą plan miejscowy. Studium zatem nie wiążąc inwestora, wiąże gminę, mimo braku przymiotu aktu prawa powszechnie obowiązującego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem oceny organów oraz Sądu było Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. przyjęte uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...]. Studium to składa się z części tekstowej oraz graficznej, przy czym część graficzna stanowi integralną część całego aktu i nie może być pominięta przy tej ocenie. W części graficznej Studium (rysunku), na którą powołały się organy wskazano obszary, dla których gmina sporządza lub zamierza sporządzać plany miejscowe, w tym obszary obowiązkowego sporządzania planów. Do obszarów obowiązkowego sporządzania planów w części graficznej Studium zaliczono priorytetowe przestrzenie publiczne i aktywne przyrodniczo nr 2 (w tym Las A), na obszarze których zlokalizowane są działki nr 70/6 i 70/7 oraz część działki nr 70/5, objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Złożona na rozprawie w dniu 7 lutego 2019 r. przez pełnomocnika skarżącego kopia zarządzenia Prezydenta Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] w sprawie rozpatrzenia uwag złożonych do wyłożonego publicznie projektu zmiany "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł." potwierdza tylko istniejący na dzień wydania kwestionowanego postanowienia stan prawny, zaś teren obejmujący południowy fragment zabytkowego zespołu rezydencjonalnego z XIX w., w tym działki wskazane przez skarżącego dopiero w zmienionym Studium ma być wyłączony z lokalizacji przestrzeni publicznych, a w konsekwencji nie będzie to teren objęty obowiązkiem sporządzenia planu miejscowego. Okoliczność ta, która ma charakter zdarzenia przyszłego związanego z uchwaleniem zmiany Studium w żaden sposób nie może podważyć prawidłowych ustaleń organów orzekających w oparciu o obowiązujący stan prawny. W tej sytuacji nie można podzielić zarzutu skargi, że dla obszaru, na którym znajdują się przedmiotowe działki w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Ł. przyjętym uchwałą Rady Miejskiej w Ł. nr [...] z dnia [...] nie przewidziano obowiązkowego sporządzenia planu. To zaś oznacza, że w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie tylko mogły, ale były zobowiązane zawiesić postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji. Podstawę zawieszenia stanowił przy tym art. 62 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 10 ust. 2 pkt 8 tej ustawy, nie zaś przepis wspomnianego Studium. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. M.K.