IV SAB/Gl 227/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Dyrektora A w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę A.J. (zwana dalej jako skarżąca) pismem z 5 czerwca 2018 r. wystąpiła do Dyrektora A w C. (alej jako organ) o udostępnienie informacji publicznej w formie umożliwienia zapoznania się z protokołami rady pedagogicznej z roku szkolnego 2016/2017 w związku z przebywaniem w tym okresie na urlopie dla poratowania zdrowia. Pismem z 6 lipca 2018 r. Dyrektor wyżej wymienionego organu poinformował skarżącą, że wgląd do protokołów rady pedagogicznej jest możliwy w sekretariacie placówki po uprzednim uzgodnieniu terminu. Skarżąca pismem z 30 lipca 2018 r. ponowiła prośbę o umożliwienie zapoznania się z protokołami rady pedagogicznej z roku szkolnego 2016/2017, natychmiast po powrocie z urlopu to jest w terminie od 27 sierpnia 2018 r. Pismem z 26 października 2018 r. skarżąca wniosła za pośrednictwem wskazanego powyżej organu administracji publicznej osobistą skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność tego organu w zakresie rozpoznania jej wniosku z 4 czerwca 2018 r. W skardze tej wystąpiła o zobowiązanie organu do wykonania wniosku, o stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania. W motywach skargi skarżąca przybliżyła podejmowane przez nią działania i podkreśliła, że wpierw 4 czerwca 2018 r. ustnie zwróciła się do organu o udostępnienie przedmiotowych protokołów, a następnie sporządziła wersję pisemną, która złożyła 6 czerwca 2018 r. W dniu 22 czerwca 2018 r. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a 20 lipca 2018 r. otrzymała pismo od organu informujące, że protokoły będą dostępne po uprzednim uzgodnieniu terminu i nie wskazano w nim żadnego takiego terminu. Z ponownym wnioskiem wystąpiła 3 sierpnia 2018 r., a organ pismem z 22 sierpnia 2018 r. poinformował ją, że udostępnienie informacji nastąpi po 24 września 2018 r. W dalszej części skargi skarżąca podniosła, że do dnia jej sporządzenia informacja nie została udostępniona, a następnie odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych i literatury przedmiotu zamieściła argumentację dotyczącą sytuacji prawnej organu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej i ciążących na nim obowiązków. Skarżąca odwołując się do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz orzecznictwa sądów administracyjnych wskazywała na prawa przysługujące osobie ubiegającej się o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i przedstawił przebieg zdarzeń w sprawie i podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Podkreślił, że skarżąca do 25 października 2018 r. przebywała na urlopie uzupełniającym, na zwolnieniu lekarskim oraz na urlopie wypoczynkowym. Zaakcentował, że 31 sierpnia 2018 r. oraz 11 października 2018 r. skarżąca nie mogła się zwracać ustnie o udostępnienie informacji z powodu tego, że we wskazanych daniach nie była w pracy z uwagi na przebywanie na urlopie. Pismem z dnia 7 grudnia 2018 r. skarżąca poinformowała Sąd, że przedmiotową informację otrzymała 26 listopada 2018 r., jednakże na dzień wniesienia skargi była ona zasadna z tego powodu ją podtrzymuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a wyżej wymienionej ustawy, w tym aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy prowadził postępowanie jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności. Wyjaśnić również należy, że celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Przy czym Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach m.in. w wyroku z 30 marca 2016 r. sygn. akt IB SAB/Gl 9/16, czy w wyroku z 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SAB/Gl 45/16, czy w wyroku z 11 września 2018 r. sygn. akt IV SAB/Gl 125/18 i wyrażoną w nim argumentację Sąd w przedmiotowej sprawie w pełni akceptuje i podziela. Sąd wskazuje zarazem, że zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa i doktryny dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 wyżej wymienionej ustawy. Podmiot, do którego złożono wniosek, jeśli wniosek ten dotyczy informacji publicznej, powinien albo udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji), albo w drodze decyzji odmówić jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 powyższej ustawy. Możliwe jest także umorzenie postępowania w drodze decyzji w trybie art. 16 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 2 przywołanej ustawy. W przypadku ubiegania się o udostępnienie informacji publicznej, która takiego statusu nie posiada organ administracji obowiązany jest do pisemnego poinformowania wnioskodawcy o tym, stosownie do postanowień art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Po przedstawieniu stanu normatywnego w zakresie udostępnienia informacji publicznej oraz bezczynności podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia, przyjdzie przejść do rozważań mając w polu widzenia przedmiotową sprawę. Na wstępie przyjdzie stwierdzić, że nie budzi żadnej wątpliwości to, że wniosek skarżącej z 5 czerwca 2018 r. skierowany został do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, a przedmiot tego wniosku odnosi się do dokumentu wytworzonego przez ten organ, a tym samym udostępnianego w drodze dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że z tej perspektywy wniosek skarżącej miał swoje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa. Powyższe okoliczności nie niwelują treści art. 1 ust. 2 ustawy o dostępnie do informacji publicznej, zgodnie z którym "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi". Przywołanie powyżej regulacji jest istotne z tego powodu, że skarżąca jest nauczycielem pracującym w placówce prowadzonej przez podmiot administrujący niniejszego postępowania, a tym samym jest również członkiem Rady Pedagogicznej, a zatem organu funkcjonującego w ramach podmiotu kierowanego przez organ przedmiotowego postępowania. Okoliczność ta skutkuje tym, że jako członek tego organu dysponuje prawem i obowiązkiem zapoznania się z dokumentem, którego udostępnienia domaga się w drodze dostępu do informacji publicznej. Oznacza to, że w stosunku do skarżącej ubiegającej się o udostępnienie przedmiotowego dokumentu zastosowanie mają inne przepisy, a nie regulacje dotyczące dostępu do informacji publicznej. W stosunku do skarżącej w przedmiotowym zakresie zastosowanie posiadają odpowiednie regulacje prawa oświatowego odnoszące się do funkcjonowania Rady Pedagogicznej w danej szkole, a po myśli art. 73 ust. 2 ustawy prawo oświatowe (Dz. U. z 2018 r. poz. 996) Rada ta funkcjonuje w oparciu o przyjęty przez nią regulamin organizacyjny. W tym to akcie winny być określone zasady udostępniania członkom tego organu szkoły wszelkie dokumenty niezbędne do prawidłowego funkcjonowania. W konsekwencji uznać należy, że skarżąca domaga się udostępnienia dokumentu udostępnionego w ramach dostępu do informacji publicznej, który w jej przypadku dostępny jest jej w odrębnej procedurze, a zatem w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. W świetle powyższego skarga na bezczynność organu nie jest zasadna. Skoro żądana informacja publiczna udostępniana jest skarżącej w innym trybie niż dostęp do informacji publicznej, oznacza to, że skarga jest bezzasadna i jako taka winna zostać oddalona. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.