I FSK 116/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędzia WSA del. Ewa Rojek, Protokolant Katarzyna Łysiak, po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2019 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Ministra Rozwoju i Finansów (obecnie Szef Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt I SA/Po 276/16 w sprawie ze skargi B. [...] Spółka Jawna na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 2 listopada 2015 r., nr ILPP3/4512-1-108/15-2/TK w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę kasacyjną. 1. Zaskarżonym wyrokiem z 19 października 2016 r., I SA/Po 276/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.), dalej: p.p.s.a., uwzględnił skargę B [...] sp. j. (obecnie: B. [...] sp. j., dalej: skarżąca) na interpretację indywidualną Ministra Finansów (dalej: organ) z 3 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług i uchylił tę interpretację. 2. Skarga kasacyjna Powyższy wyrok został zaskarżony w całości przez organ, a w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: – art. 8 ust. 1, art. 41 ust. 12 oraz art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j.: Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054, ze zm.), dalej: ustawa o VAT, w zw. z art. 24 ust. 1, a także pkt 10 załącznika III do Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347/1, ze zm.), dalej: Dyrektywa 2006/112/WE, poprzez ich zastosowanie w stanie faktycznym opisanym przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. w sytuacji, kiedy przepisy te - jako dotyczące odpłatnego świadczenia usług - nie znajdują zastosowania; – art. 7 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy o VAT w zw. z art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, poprzez brak ich zastosowania w stanie faktycznym opisanym przez skarżącą we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, tj. w sytuacji, kiedy przepisy te - dotyczące dostawy towarów - winny znaleźć zastosowanie; – art. 41 ust. 12 oraz art. 41 ust. 2 ustawy o VAT, poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez Sąd, że wykonywana przez skarżącą usługa kompleksowa w postaci czynności takich, jak m. in. wykonanie pomiaru, wykonanie projektu i wizualizacji, produkcja bądź nabycie elementów składowych (kompozycja), dopasowanie i montaż komponentów w miejscu przeznaczenia, podlega opodatkowaniu 8% stawką podatku od towarów i usług, podczas gdy czynności wskazanych przez skarżącą nie można uznać za kompleksową usługę modernizacji, remontu, czy przebudowy obiektu budowlanego zaliczanego do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym w rozumieniu art. 41 ust. 12 ustawy o VAT, w związku z czym skarżąca nie będzie uprawniona do zastosowania w tym wypadku 8% stawki podatku od towarów i usług zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy o VAT w stanie faktycznym opisanym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. W kontekście tak sformułowanych podstaw kasacyjnych organ wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, a także o zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. 3. Odpowiedź na skargę kasacyjną W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżąca wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Zarzuty skargi kasacyjnej są bezzasadne, a zatem rozpoznawany środek odwoławczy podlega oddaleniu. 4.2. Autor skargi kasacyjnej kwestionuje wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Sądu pierwszej instancji w zakresie możliwości opodatkowania usług świadczonych przez skarżącą (tj. kompleksowej usługi projektowania, wykonania i montażu zabudowy meblowej) preferencyjną - 8% stawką podatku od towarów i usług, zarzucając, że jest ono wynikiem błędnej wykładni, a w konsekwencji niewłaściwego zastosowania do stanu faktycznego sprawy normy z art. 41 ust. 12 ustawy o VAT. 4.3 Mając zatem na względzie tak zakreślone granice sporu podkreślenia wymaga (na co zwracał uwagę Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku, jak tez organ w wydanej interpretacji indywidualnej oraz w skardze kasacyjnej), że kwestia właściwej wykładni art. 41 ust. 12 ustawy o VAT była przedmiotem uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 czerwca 2013 r., sygn. akt I FPS 2/13 (CBOSA). W tezie przedmiotowej uchwały stwierdzono, iż w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 2011 r. świadczenie kompleksowe polegające na zaprojektowaniu, dopasowaniu oraz montażu komponentów w sposób tworzący wraz z elementami konstrukcyjnymi obiektu budowlanego lub jego części trwałą zabudowę meblową, wykonane w obiektach zaliczanych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym, stanowi usługę modernizacji opodatkowaną stawką obniżoną podatku od towarów i usług na podstawie art. 41 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy o VAT. Analiza treści uzasadnienia tej uchwały wskazuje przy tym, że została ona podjęta w stanie faktycznym co do zasady zbieżnym z okolicznościami faktycznymi rozpoznawanej aktualnie sprawy. Stanowisko wyrażone w uchwale ma zatem pełne zastosowanie do sprawy niniejszej. 4.4. Wskazać w tym miejscu należy, że uchwała składu siedmiu sędziów posiada w innych sprawach sądowoadministracyjnych ogólną moc wiążącą, na co wskazuje art. 269 § 1 p.p.s.a. Stosownie do powołanego przepisu, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio. Ogólna moc wiążąca uchwały powoduje, iż wiąże ona sądy administracyjne we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis (por. A. Skoczylas, Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego, Warszawa 2004, s. 221 i nast.). 4.5. Uwzględniając zatem treść art. 269 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny akceptuje poglądy wyrażone we wspomnianej powyżej uchwale, uznając, że znajdują one zastosowanie również na tle stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy. Z tych też względów zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej organu nie mogą odnieść zamierzonego skutku w postaci uchylenia zaskarżonego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny dostrzega jednocześnie, że argumenty kasatora są tożsame z wywiedzionymi w zdaniu odrębnym do uchwały I FPS 2/13 i jako takie nie są przekonujące również w sprawie niniejszej. Brak jest tym samym podstaw do odstąpienia od wspomnianej uchwały w trybie art. 269 § 1 p.p.s.a., czego zresztą organ nie postuluje, uznając jedynie błędnie, że nie znajduje ona zastosowania w rozpoznawanym przypadku. 4.6. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.