IV SAB/Po 192/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta po rozpoznaniu dnia 12 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym skargi R.S. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania postanawia 1. odrzucić skargę; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w sprawie dotyczącej odmowy wszczęcia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W przypadku skargi na przewlekłe prowadzenie postępowanie środkiem takim jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.). Z powyższego wynika, że warunkiem skutecznego wniesienia do wojewódzkiego sadu administracyjnego skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania, jest uprzednie złożenie ponaglenia w trybie art. 37 § 1 pkt 2 ww. ustawy. Zarządzeniem z dnia 18 stycznia 2019 r. Skarżący został wezwany do wykazania, że przed wniesieniem skargi złożył ponaglenie na przewlekłe prowadzenie postepowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. W odpowiedzi Skarżący nadesłał ponaglenie dotyczące przewlekłego prowadzenia postepowania przez Burmistrza Ś. (k. 17), które zostało rozpoznane postanowieniem Kolegium z [...] grudnia 2018 r. (k. 19). Składając skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, Skarżący był obowiązany do złożenia ponaglenia na przewlekłe prowadzenie postępowania przez ten właśnie organ. Tymczasem Skarżący w złożonym ponagleniu przewlekłe prowadzenie postępowania zarzucił organowi I instancji. Nie sposób wobec tego uznać, że wniesienie skargi zostało poprzedzone stosownym ponagleniem. Z tych też powodów skarga podlega odrzuceniu. Z uwagi na powyższe Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a orzekł jak w sentencji. W tym stanie rzeczy nie było podstaw także do rozpatrzenia przez Sąd wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Sąd na podstawie art. 247 p.p.s.a. odstąpił zatem od merytorycznego jego rozpatrywania. Zgodnie z tym przepisem prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega najmniejszej wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego. Oznacza, to że zastosowanie powołanego przepisu jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 p.p.s.a. (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, str. 573, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lipca 2014 r. II OZ 700/14; LEX nr 1495334). W niniejszej sprawie oczywista bezzasadność skargi wynikała z jej niedopuszczalności. W konsekwencji, podstawie art. 247 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 2 postanowienia