I SA/Rz 817/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek / spr./ Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant sek. sądowy Anna Kotowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi R.N. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2017 r. 1) oddala skargę, 2) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wynagrodzenie adwokatowi D.M. – Kancelaria Adwokacka w [...] w kwocie 332,10 (trzysta trzydzieści dwa i 10/100) złotych, w tym podatek od towarów i usług w kwocie 62,10 (sześćdziesiąt dwa i 10/100) złotych, za pomoc prawną udzieloną z urzędu. Przedmiotem skargi R. N. (dalej określanego także jako "skarżący" lub "wnioskodawca") jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...]. Utrzymano nią w mocy decyzję Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2018 r. nr[...], którą przyznano R. N.: 1) jednolitą płatność obszarową na 2017 r. w kwocie 604,63 zł, 2) płatność za zazielenienie na 2017 r. w kwocie 405,80 zł, a odmówiono przyznania płatności redystrybucyjnej na rok 2017 r. Ze stanowiska wyrażonego przez Kierownika Biura Powiatowego wynika, że wnioskodawca zgłosił wniosek o przyznanie płatności obszarowych w dniu 24 marca 2017 r. Zadeklarował posiadanie działek o pow. 9,80 ha. Jak jednak ustalono, działka rolna oznaczona lit. A o nr ewid. 1077/1 o pow. 8,49 ha jest własnością Skarbu Państwa i wchodzi w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Na dzień 31 maja 2017 r. wnioskodawca nie posiadał tytułu prawnego do tej działki, a umowa dzierżawy, którą zawarł w 1995 r., została wypowiedziana w 2009 r. Innych umów nie zawierano. Nie został więc spełniony warunek do przyznania płatności z tytułu posiadania tej działki określony w art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2017 r. poz. 278 ze zm.) dalej określana jako "ustawa o płatnościach". Stanowi on bowiem, że płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Wobec powyższego przyznano wnioskodawcy ww. płatności: jednolitą i za zazielenienie, stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach, do powierzchni gruntu wynoszącej 1,31 ha. Natomiast odmówiono płatności redystrybucyjnej, ponieważ jest ona - zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy o płatnościach, przyznawana rolnikowi, jeżeli łączna powierzchnia gruntów objętych obszarem zatwierdzonym do jednolitej płatności obszarowej będących w jego posiadaniu jest większa niż 3 ha. Warunku tego wnioskodawca nie spełnił. W odwołaniu wnioskodawca nie zgodził się ze stanowiskiem organu podkreślając, że jest uprawniony do otrzymania płatności. Nie zgodził się z tym, że jedynym tytułem uprawniającym go do dopłat jest dzierżawa. Tytuł prawny, o którym mowa w art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, oznacza w jego ocenie brak bezprawności. Dotychczas nie doszło zaś do rzeczywistego zwrotu przedmiotu dzierżawy, nadal działkę tę posiada i użytkuje. Ponadto Sąd Okręgowy wstrzymał wykonalność zwrotu działki, co stanowi dla niego tytuł prawny. O posiadaniu tytułu prawnego ma dowodzić też fakt opłacania podatku rolnego i otrzymywania zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego. Istnieje również w obrocie prawnym całkowicie przeciwna decyzja Kierownika Biura Powiatowego z dnia [...] października 2017 r., która uwzględnia wniosek o przyznanie płatności w całości. Opisaną na wstępie decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że płatności obszarowe są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami, będącymi w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności. Niemniej, z art. 18 ust 4 ustawy o płatnościach wynika, że płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Rolnik taki powinien zatem mieć zawartą umowę z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa (poprzednio Agencją Nieruchomości Rolnych) albo oświadczyć o posiadaniu innego tytułu prawnego. W stosunku do zadeklarowanej do płatności działki nr 1077/1 wnioskodawca nie posiadał jednak zawartej umowy. Z poczynionych ustaleń wynika, że działka ta była przez niego faktycznie użytkowana, ale był on użytkownikiem bezumownym. Z tych przyczyn zasadnie wykluczono z dopłat powierzchnię gruntu wynoszącą 8,49 ha. Płatność obszarowa przysługiwała tylko do powierzchni 1,31 ha. Z uwagi na tę powierzchnię przyznanie płatności dodatkowej nie było możliwe, ponieważ powierzchnia gruntu była mniejsza niż 3 ha. Oceny tej nie mogły zmienić dołączone do odwołania dokumenty (kopia potwierdzenia opłacenia podatku rolnego, kopia decyzji w sprawie stawki zwrotu podatku akcyzowego zawartego w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej), które nie miały znaczenia w sprawie. W skardze zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych w zakresie tytułu prawnego do zgłoszonej do dopłat działki. Skarżący podkreślił, że sporna działka użytkowana jest w należyty sposób pod względem gospodarczym. Ustawa o płatnościach nie określa, że jedynym tytułem do działki ma być dzierżawa, a organ nie odniósł się do powszechnej, prawnej definicji tytułu prawnego, jaki przytoczył w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. W piśmie z 6 lutego 2019 r. skarżący podniósł, że decyzją z dnia [...] października 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego przyznał mu dopłaty (płatności) na 2017 r., na skutek uwzględnienia w całości zgłoszonego wniosku. Otrzymał także zaliczkę w wysokości 70% płatności. Bez uchylenia tej decyzji wydano kolejną z dnia [...] lutego 2018 r. o odmowie przyznania płatności. Dotychczas nie wykazano, aby sporną działkę posiadał bezprawnie. Opłaca podatek rolny, otrzymuje zwrot akcyzy zawartej w cenie oleju napędowego wykorzystywanego do produkcji rolnej. Umowa dzierżawy, którą był dotychczas związany, została wprawdzie wypowiedziana, ale w jego ocenie tytuł prawny do działki wygaśnie dopiero z chwilą rzeczywistego zwrotu działki, co dotychczas nie miało miejsca. Podkreślił, że dotychczas nie było obowiązku wykazywania posiadania tytułu prawnego do działek Skarbu Państwa jak i prywatnych, ale aktualnie wprowadzone w art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach rozróżnienie narusza konstytucyjną zasadę równości, ponieważ w przypadku własności prywatnej nadal do wniosku nie trzeba dołączać dokumenty potwierdzającego tytuł prawny, a żeby otrzymać dopłaty wystarczy, aby nikt inny nie zgłosił wniosku do tej samej działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m .in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 powołanej ustawy). Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tą regulacją sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy te rozpoznają sprawy w granicach danej sprawy biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa w zakresie określonym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Oceniając wydane w sprawie decyzje Sąd uznał, że nie naruszają one ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania ani przepisów prawa materialnego. W rozpatrywanej sprawie istota sporu dotyczy zasadności odmowy przyznania skarżącemu wnioskowanych płatności za 2017 r. do - wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa - działki nr 1077/1 o pow. 8,49 ha z uwagi na fakt braku do nich po stronie skarżącego, na dzień 31 maja 2017 r., tytułu prawnego. W ocenie organów skarżący nie posiadał na dzień 31 maja 2017 r. tytułu prawnego do spornej działki, albowiem umowa dzierżawy tej działki wygasła w 2009 r. i nie uległa przedłużeniu. Zgodnie z pismem Dyrektora Oddziału Terenowego Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z dnia 8 lutego 2018 r. skarżący jest bezumownym użytkownikiem ww. gruntów i nie posiada do nich tytułu prawnego. Przede wszystkim wskazać należy, że stan faktyczny sprawy przyjęty przez organy za podstawę rozstrzygnięcia został ustalony prawidłowo, nie budzi wątpliwości w świetle zebranych dowodów i nie został skutecznie podważony przez skarżącego, a organy Agencji zastosowały właściwe przepisy prawne ustanowione na poziomie krajowym i unijnym, które określają zasady i warunki dotyczące składania i przyznawania płatności bezpośrednich za 2017 r. Wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1312 ze zm.) jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, są przyznawane do powierzchni działki rolnej położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Natomiast art. 18 ust. 4 powyższej ustawy stanowi, że płatność bezpośrednia do działki rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny. Organy zasadnie uznały, na podstawie ww. przepisów, że w odniesieniu do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa warunkiem koniecznym przyznania płatności jest posiadanie na dzień 31 maja tytułu prawnego do gruntów zgłoszonych do płatności - takiego zaś tytułu skarżący, nie posiadał. Prawidłowo tym samym odmówiono skarżącemu płatności do nich za 2017 r. Trzeba tutaj podkreślić, że w uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 9 marca 2016 r. (Sejm VIII kadencji, druk 274, dostępny w bazie LEX) wskazano, że przepisy rozporządzenia 1307/2013 nie regulują czy ubiegający się o przyznanie płatności bezpośrednich musi posiadać tytuł prawny do gruntów. Wskazuje na to również skarżący w skardze podnosząc, że w przepisach prawa unijnego i krajowego mowa jest tylko o posiadaniu i prowadzeniu na gruntach działalności rolnej. W uzasadnieniu stwierdzono jednak, że: "Stwarza to pole do nadużyć (tworzenia sztucznych warunków) polegających na tym, że o płatności bezpośrednie do określonych gruntów ubiegają się podmioty, które bezprawnie weszły w ich posiadanie lub posiadają je bez tytułu prawnego wbrew woli podmiotu, do którego te grunty należą. Przypadki takie zdarzają się w praktyce, co budzi społeczny sprzeciw, zwłaszcza gdy zasadniczym celem takiego działania jest uzyskanie wsparcia w postaci płatności bezpośrednich, a nie prowadzenie działalności rolniczej na danym gruncie. Należy przy tym podkreślić, że - ze względu na częste przypadki nieuregulowanego stanu prawnego ziemi rolnej będącej w obrocie prywatnym - projektowane rozwiązanie nie może mieć uniwersalnego zastosowania, tzn. obejmować wszystkich gruntów. Rolnik faktycznie prowadzący działalność rolniczą na danym gruncie często nie może potwierdzić posiadanego do tego gruntu prawa żadnym dokumentem. Wynika to z powszechnej praktyki zawierania przez rolników ustnych umów dzierżawy gruntów, a także z nieuregulowanych, często przez wiele lat, spraw spadkowych. Natomiast w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa stan prawny gruntów jest uregulowany: właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej. Konieczność wykonania przepisów Unii Europejskiej w celu przeciwdziałania tworzeniu sztucznych warunków, z uwagi na wskazane wyżej różnice, wręcz wymaga odmiennych regulacji w odniesieniu do gruntów rolnych wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa. Odniesienie projektowanych regulacji do wszystkich gruntów rolnych mogłoby wywołać niezgodny z przepisami Unii Europejskiej skutek polegający na wyeliminowaniu możliwości uzyskania płatności bezpośrednich do gruntów, na których rolnik faktycznie prowadzi działalność rolniczą, ale nie może wykazać tytułu prawnego do tego gruntu. Wobec tego wprowadzenie projektowanych rozwiązań nie godzi w zasadę równego traktowania oraz nie ma charakteru dyskryminującego." Jak wskazał WSA w Warszawie w wyroku V SA/Wa 251/18 uzasadnienie projektu ustawy w sposób pełny wyjaśnia istotne społecznie przyczyny, dla których wymóg posiadania tytułu prawnego został wprowadzony. Agencja Nieruchomości Rolnych (obecnie Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa) nie ma bowiem realnych możliwości przeciwdziałania praktykom samowolnego zajmowania gruntów rolnych i zgłaszania ich do płatności przez osoby nieuprawnione. Samowolne naruszenie posiadania nie może prowadzić do uzyskania jakichkolwiek korzyści. Zgodnie z art. 345 k.c. posiadanie przywrócone poczytuje się za nieprzerwane, co oznacza że w przypadku gdy właściciel wytoczy przeciwko takiemu samowolnemu posiadaczowi powództwo o ochronę posiadania, to wówczas to właściciel ma prawo do płatności za dany rok, chociażby w dniu 31 maja faktycznie nie posiadał gruntów. Wytoczenie powództwa i przywrócenie stanu zgodnego z prawem zależy od woli prywatnych właścicieli i Państwo - słusznie nie ingeruje w obrót prywatny. W przypadku jednak gruntów rolnych wchodzących w skład Zasobu Państwo może chronić swoją własność wprowadzając przepisy określonej treści. Odwołując się do przepisów kodeksu cywilnego o ochronie własności (art. 224 i nast. k.c.) należy wskazać, że samoistny posiadacz w złej wierze nie ma prawa do zatrzymania pożytków rzeczy. Zauważyć należy, że wprowadzenie wymogu legitymowania się przez użytkownika gruntu wchodzącego w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa tytułem prawnym do tego gruntu nie może być uznane za warunek naruszający przepisy unijne, regulujące systemy wsparcia dla rolników. Jak bowiem wywiedziono m .in. w wyrokach WSA we Wrocławiu z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt 23/18 oraz z dnia 18 lipca 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 64/18 (dostępne w internetowej bazie orzeczeń CBOSA), które to poglądy Sąd rozpoznający sprawę podziela, uznać należy, że państwom członkowskim został pozostawiony pewien zakres swobodnego uznania w odniesieniu do dokumentów i dowodów wymaganych od beneficjentów płatności. Korzystając z zakresu swobodnego uznania, państwa członkowskie (w tym Polska) powinny uwzględnić cele przepisów unijnych dotyczących pomocy, przestrzegać ogólnych zasad prawa unijnego, w szczególności zasady proporcjonalności. W Polsce koniecznym stało się przyjęcie rozwiązań uniemożliwiających przyznawanie dopłat do użytkowanej państwowej ziemi bez tytułu prawnego. Wymóg przedstawienia ważnego tytułu prawnego potwierdzającego oświadczenie wnioskodawcy o użytkowaniu gruntów rolnych, na których prowadzi działalność rolniczą, w celu zapobiegania bezprawnego korzystania z terenów innych podmiotów, został uznany przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej za odpowiadający wymogom zasady proporcjonalności (zob. wyrok TSUE z 24 czerwca 2010 w sprawie C-375/08 - Luigi Pontini i in.). Wynika z powyższego, że niezbędną przesłanką przyznania pomocy finansowej do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa jest posiadanie tytułu prawnego do tychże gruntów. W skardze podniesiono, że brak jest wyjaśnienia ustawowego, co to znaczy "tytuł prawny", nie został on także wyjaśniony w innych aktach prawnych. Należy w odniesieniu do tego zauważyć, że skoro w art. 18 ust. 4 ustawy mowa jest o gruntach wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, należy tym samym sięgnąć do ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz.U. z 2015 r. poz. 1014 ze zm.), która reguluje zasady gospodarowania mieniem Skarbu Państwa m. in. w odniesieniu do nieruchomości rolnych w rozumieniu Kodeksu cywilnego (art. 1 pkt 1 ww. ustawy). Zgodnie z art. 24 ust. 1 powołanej ustawy ANR gospodaruje Zasobem w drodze: 1) w pierwszej kolejności wydzierżawienia albo sprzedaży nieruchomości rolnych na powiększenie lub utworzenie gospodarstw rodzinnych, na zasadach określonych w rozdziałach 6 lub 8; 2) oddania mienia na czas oznaczony do odpłatnego korzystania osobom prawnym lub fizycznym na zasadach określonych w rozdziale 8. Zawarty w ww. rozdziale 8 art. 38 ust. 1 stanowi, że mienie wchodzące w skład Zasobu może być: 1) wydzierżawiane lub wynajmowane osobom fizycznym lub prawnym, na zasadach Kodeksu cywilnego albo 2) oddane do korzystania na zasadach określonych w niniejszym rozdziale lub w odrębnych przepisach. Zawsze musi być to zatem stosunek obligacyjny. Zgodnie z art. 3 ust. 3 ustawy strony o płatnościach strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu w sprawie przyznania płatności są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 listopada 2016 r., II GSK 1007/15 wyraził pogląd, który Sąd w pełni aprobuje, że: "W postępowaniu w sprawie płatności bezpośrednich to strona jest zobligowana do wskazywania konkretnych dowodów i współdziałania z organem przy gromadzeniu materiału dowodowego pod rygorem wywiedzenia dla niej negatywnych skutków. Obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - wyprowadzany z art. 7 i 77 § 1 K.p.a. - jest ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Organ administracji publicznej nie ma obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego". Ponadto, organy orzekające w sprawie nie pozostawały bierne. Organ wystąpił do Krajowego Ośrodka Wsparcia Rolnictwa z zapytaniem dotyczącym posiadania przez skarżącego tytułu prawnego do przedmiotowej działki. Na dane przekazane w odpowiedzi powołał się organ pierwszej instancji, a także organ odwoławczy. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracji trafnie uznały ww. pismo, za wiarygodne i pełnowartościowy dowód w sprawie. Zawarte w nim informacje pochodzą od uprawnionego organu - art. 76 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, ze zm., zwanej dalej k.p.a.). Z kolei skarżący nie był w stanie podważyć treści tego pisma. Z akt sprawy wynika zaś, że umowa dzierżawy dotycząca ww. działki ewidencyjnej nie została przedłużona. Nie można tutaj podzielić poglądu skarżącego, że tytuł prawny do działki wygaśnie dopiero z chwilą rzeczywistego jej zwrotu, co dotychczas nie miało miejsca. Nie można także wywodzić tytułu prawnego do działki z faktu opłacania podatku rolnego czy też toczących się sporów dotyczących nakładów poczynionych na nieruchomość. Wszystkie te okoliczności są bez znaczenia jeżeli chodzi o przesłankę wykazania tytułu prawnego do spornej nieruchomości. W związku z powyższym uznać należało, że skarżący na dzień 31 maja 2017 r. nie posiadał tytułu prawnego do spornej działki, w związku z czym, zgodnie z art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach, organy zasadnie odmówiły mu wnioskowanej do niej płatności za 2017 r. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów postępowania, w tym art. 107 k.p.a. Decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 107 § 1 k.p.a. Również jej uzasadnienie jest prawidłowo zredagowane pod względem merytorycznym i prawnym. Wyjaśniono w nim zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. w uzasadnieniu faktycznym przytoczono wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonano na podstawie całokształtu materiału dowodowego prawidłowej oceny, że skarżący nie posiadał w dniu 31 maja 2017 r. tytułu prawnego do spornej działki. W tym stanie rzeczy Sąd orzekł, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o oddaleniu skargi. O wynagrodzeniu dla pełnomocnika skarżącego z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu sąd orzekł w pkt 2 wyroku, na podstawie art. 250 ust. 1 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r., poz. 18).