II GSK 1007/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Agata Zdunek po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 794/14 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od J. P. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I SA/Pol 794/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę J. P. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. z dnia [...] sierpnia 2014 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2013. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w B. (dalej: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR) przyznał J. P. w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 r., jednolitą płatność obszarową (dalej: JPO) w wysokości 59.988,26 zł. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w O. (dalej: Dyrektor OR ARiMR), wskazał, że w wyniku przeprowadzonej od 6 do 14 sierpnia 2013 r. kontroli na miejscu w gospodarstwie wnioskodawcy stwierdzono szereg nieprawidłowości odnoszących się do 13 działek rolnych oznaczonych we wniosku o przyznanie płatności literami od A do K. Nieprawidłowości polegały m. in. na: zadeklarowaniu powierzchni działki rolnej większej do powierzchni stwierdzonej (kod DR13+), braku możliwości identyfikacji granic działki (kod DR25), czy zadeklarowaniu granic uprawy poza granicami działki referencyjnej (kod DR50). Organ I instancji przeprowadził też kontrolę administracyjną wniosku oraz dołączonych do niego załączników graficznych. W oparciu o jej wyniki oraz ustalenia kontroli na miejscu, ustalenie powierzchni kwalifikowanej do przyznania płatności za 2013 rok o 7,44 ha mniejszej od zadeklarowanej przez stronę, organ odwoławczy uznał za prawidłowe. Odnosząc się do argumentów odwołania wskazał, że zasady przeprowadzania kontroli zostały określone w mającym zastosowanie do sprawy rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1122/2009. Analiza sporządzonego w niniejszej sprawie protokołu z czynności kontrolnych, w tym także dokumentacji fotograficznej, wskazywała, że kontrola na miejscu została przeprowadzona w sposób właściwy i zgodny z przepisami, co potwierdzało pismo Kierownika Biura Kontroli na Miejscu [...] OR ARiMR w O. z dnia 3 czerwca 2014 r. W piśmie tym podniesiono, że nie mogły być wzięte pod uwagę powierzchnie działek rolnych zmierzone podczas kontroli na miejscu, które znajdują się na niedeklarowanych działkach ewidencyjnych (działka J). W wyniku kontroli wyłączono z płatności również powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone i nieużytkowane przez stronę w 2013 r. Ponadto ustalono, że działki rolne C, D, F, G obejmują częściowo drogi. W wyniku porównania dołączonego do odwołania szkicu geodety A. H. ze szkicami powstałymi podczas czynności kontrolnych stwierdzono, że granice użytków rolnych na dzień kontroli miały inny przebieg niż na szkicu sporządzonym przez A. H. Organ zwrócił też uwagę, że kontrola na miejscu została przeprowadzona w dniach od 6 do 14 sierpnia 2013 r., natomiast wymieniony geodeta dokonał pomiarów działek rolnych na przełomie marca i kwietnia 2014 r. Z pisma Kierownika Biura Kontroli na Miejscu z dnia 3 czerwca 2014 r. wynikało przy tym, że producent, już po kontroli na miejscu, dokonał nasadzeń jabłoni oraz przywrócił do użytkowania tereny niekwalifikujące się do płatności, stwierdzone w dniu kontroli. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł J. P. Sąd I instancji uzasadniając oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: ppsa), wskazał, że w jego ocenie Dyrektor OR ARiMR nie naruszył przepisów i zasad postępowania administracyjnego. Wyjaśnił bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, wskazał właściwe przepisy prawa materialnego i nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów wydał decyzję zasadnie zmniejszającą skarżącemu o wskazaną w decyzji wartość, kwotę przyznanej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2013 rok. I tak, Sąd przypomniał, że w myśl art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012 r., poz. 1164; dalej: ustawa o płatnościach), ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne, stąd, wobec ujawnienia w związku z kontrolą niezgodności danych zawartych we wniosku skarżącego, ze stanem rzeczywistym stwierdzonym w toku kontroli na miejscu i opisanym w raporcie z czynności kontrolnych, w interesie producenta rolnego było złożenie wyjaśnień oraz przedstawianie dowodów podważających te ustalenia. Dokonana przez organy identyfikacja działek rolnych w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 Nr 73/2009 (Dz. Urz. UE Nr L 30 z dnia 31 stycznia 2009 r.; s. 16; dalej: rozporządzenie nr 73/2009), a więc na podstawie ortofotomap, dokumentów ewidencji gruntów lub też innych danych kartograficznych, nie budziła zastrzeżeń Sądu, który uznał, że wykorzystane w postępowaniu narzędzie pomiarowe w postaci ortofotomapy, jak też ustalenia kontroli na miejscu oparte na pomiarze powierzchni działek tzw. metodą punktową, w sposób przekonujący wykazały, iż granice deklarowanych przez skarżącego użytków rolnych na dzień kontroli mają inny przebieg niż stwierdzony przez organ, zarówno z uwagi na występujące nasadzenia drzew i większe obszary niekwalifikujące się do dopłat, a także stwierdzenie, że powierzchnie działek rolnych zmierzone podczas kontroli na miejscu, znajdują się na niedeklarowanych działkach ewidencyjnych. Przy czym WSA zaznaczył, że z uwagi na taką właśnie metodę pomiaru (w przeciwieństwie do pomiaru tzw. metodą ciągłą), dopuszczalnym było poruszanie się, w jego czasie, samochodem. Skutkiem prawidłowych ustaleń organu odnośnie deklarowanych powierzchni we wniosku o przyznanie płatności, było zaś stwierdzenie ich zawyżenia o 7,44 ha. Zarzuty skargi odnośnie wadliwego sposobu pomiaru gruntów przy użyciu samochodu, czy przerzucenia na rolnika "ciężaru dowodu, że podał właściwe powierzchnie we wniosku", Sąd uznał tym samym za pozostające bez wpływu na ocenę okoliczności sprawy. Dalej, Sąd I instancji stwierdził, że w związku ze złożonym wnioskiem, producent rolny zobowiązany był, stosownie do zawartego tam pouczenia, do niezwłocznego informowania na piśmie ARiMR o każdym fakcie, mogącym mieć wpływ na nienależne lub nadmierne przyznanie płatności oraz pomocy finansowej. Obowiązku tego, jak wynika z akt sprawy, skarżący nie dopełnił. Również mimo przesłania pismem z dnia 23 września raportu z czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniach od 6 do 14 sierpnia 2014 r., nie zgłosił uwag i zastrzeżeń, kwestionując ustalenia kontroli dopiero w złożonym odwołaniu z dnia 29 kwietnia 2014 r. od decyzji organu I instancji. Za słuszne WSA uznał stanowisko Dyrektora OR ARiMR, iż nie mogą mieć znaczenia dla oceny poczynionych przez organy ustaleń, dołączone do odwołania mapy z wynikami pomiarów spornych działek rolnych, dokonanych przez uprawnionego geodetę A. H. dopiero na przełomie marca - kwietnia 2014 r., a więc po ponad siedmiu miesiącach od kontroli na miejscu w gospodarstwie J. P. i po wykonaniu przez rolnika nasadzeń jabłoni oraz przywróceniu do użytkowania terenów, które nie kwalifikowały się do płatności. Stan zgłoszonych przez producenta rolnego do płatności działek rolnych uległ bowiem w tym czasie zmianom. Organy muszą natomiast rozstrzygać sprawę zainicjowaną wnioskiem producenta rolnego o przyznanie płatności rolnych według stanu na dany rok. Rozstrzygające dla sprawy są ustalenia faktyczne dotyczące roku, za który wnioskowano o płatność. W związku z zarzutami skargi WSA stwierdził, że skarżący nie wykazał, jakie konkretnie przyczyny związane z wystąpieniem siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, o których mowa w art. 31 rozporządzenia nr 73/2009, stanowić mogły podstawę zastosowania w sprawie regulacji art. 75 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE Nr L 316 z dnia 2 grudnia 2009 r.; s. 65; dalej: rozporządzenie nr 1122/2009) i zachowania przez rolnika prawa do pomocy w odniesieniu do całego zadeklarowanego obszaru. Za prawidłową Sąd uznał również ocenę organu odnośnie braku podstaw do odstąpienia od zastosowania obniżek i wyłączeń, o których mowa w art. 73 rozporządzenia nr 1122/2009. Z materiałów sprawy nie wynika bowiem, aby w związku z ujawnieniem przez organy nieprawidłowości w zakresie deklarowania powierzchni nieuprawianych gruntów, strona wykazała w toku postępowania, iż nie jest winna tych uchybień, a więc, że doszło do nich z przyczyn od niej niezależnych. Z kolei do kwestii tej - zdaniem WSA - w sposób dokładny i przekonywujący odniósł się Dyrektor OR ARiMR, trafnie zwracając uwagę w uzasadnieniu decyzji, na co najmniej niedbalstwo skarżącego w ramach podjętego działania, i to, że każda osoba zamierzająca ubiegać się o przyznanie płatności powinna we własnym interesie, przed złożeniem wniosku o przyznanie płatności, dokładnie zapoznać się z zasadami ich przyznawania. W świetle treści art. 3 ust. 1 i ust. 2 ustawy o płatnościach oraz zmiany zasad i reguł w postępowaniu o przyznanie płatności - w odniesieniu do uregulowań kpa - prowadzącej do ograniczenia zadań organu w zakresie obowiązku zgromadzenia materiału dowodowego, czy zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu, na uwzględnienie nie mogły w ocenie Sądu I instancji zasługiwać również zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 7, art. 77 i art. 78 kpa. Dalej, WSA wyjaśniał, że z akt nie wynika, aby w związku z przesłaniem raportu z czynności kontrolnych skarżący podjął niezwłoczne działania w celu zweryfikowania opisanych tam ustaleń. Nie występował również z żądaniem zapewnienia mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, czy umożliwienia przed wydaniem decyzji, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł J. P. zaskarżając to orzeczenie w całości. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest: 1) art. 10 kpa, poprzez niedochowanie przez organ administracji publicznej obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, oraz umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji; 2) art. 7, 77 i 80 kpa w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, poprzez niezweryfikowanie poprzez organy administracji obu instancji w sposób pełny stanu faktycznego sprawy, przejawiające się w zignorowaniu przez organy wniosków i oświadczeń skarżącego dotyczących ustaleń powierzchni gruntów kwalifikujących się do płatności, dokonanych przez organ pierwszego stopnia podczas kontroli na miejscu oraz kontroli administracyjnej, a nadto nieprzeprowadzenie przez organ postępowania wyjaśniającego dotyczącego kwestii zarzutów podnoszonych przez skarżącego, a dotyczących rozbieżności wynikających z ustaleń organu pomiędzy powierzchnią ustaloną podczas kontroli na miejscu, a powierzchnią ujawnioną w decyzji organu pierwszego stopnia; 3) art. 7, 77 i 80 kpa w zw. z art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, poprzez brak analizy organu w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, tj. brak rozpatrzenia wniosków i oświadczeń skarżącego co do ustalonej powierzchni działek skarżącego kwalifikujących się do przyznania płatności w niniejszej sprawie; 4) art. 78 § 1 oraz art. 80 kpa, poprzez brak przeprowadzenia dowodu zawnioskowanego przez skarżącego, tj. powtórnej kontroli na miejscu w celu ustalenia rzeczywistego obszaru działek kwalifikujących się do przyznania płatności w sprawie. 5) art. 133 § 1 i § 3 ppsa, poprzez wydanie orzeczenia na niepełnym materiale dowodowym, albowiem organ przekazał niekompletne dokumentny naruszając tym samym art. 45 § 2 ppsa, pomijając dokumentację dotyczącą zgłoszenia przez skarżącego siły wyższej. Z uwagi na powyższe autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami kasacyjnymi, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, z przyczyn wymienionych w § 2 tego przepisu. Ustanowiona powołanym przepisem zasada związania skargą kasacyjną oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których środek oparto. Mając powyższe na uwadze skład orzekający Naczelnego Sądu Administracyjnego uznał, że wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony. Podstawy, na których została oparta skarga kasacyjna, nie znajdują bowiem usprawiedliwienia. W rozpoznawanej sprawie Sądowi I instancji w skardze kasacyjnej postawiono wyłącznie zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, zmierzające przede wszystkim do podważenia prawidłowości ustaleń stanu faktycznego co do obszaru działek kwalifikujących się do przyznania płatności. Ocena tych zarzutów wymaga przypomnienia, że wskazany w podstawach kasacyjnych art. 3 ustawy z dnia z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w ust. 1 stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Regulacje szczególne zawarto w ustępie 2 powołanego artykułu. Zgodnie z nim, w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów oraz wsparcia specjalnego organ administracji publicznej: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. W myśl art. 3 ust. 3 powołanej ustawy, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z brzmienia przytoczonych regulacji - przede wszystkim z treści art. 3 ust. 2 pkt 4 i ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego - wynika zatem, że ustawodawca zmodyfikował obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwienia stronom przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 10 kpa nie ma więc usprawiedliwienia. Z treści cytowanych już regulacji zawartych w art. 3 ustawy o płatnościach zasadnie wywodzi się ponadto, że obowiązek zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - wyprowadzany z art. 7 i 77 § 1 kpa - został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. W przeciwieństwie do sformułowań zawartych w powołanych przepisach kpa, organ administracji publicznej nie ma obowiązku działania z urzędu celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. To strona w postępowaniu w sprawie płatności bezpośrednich została zobligowana do wskazywania konkretnych dowodów i współdziałania z organem przy gromadzeniu materiału dowodowego, pod rygorem wywiedzenia dla niej negatywnych skutków. (por. np. wyroki NSA: z dnia 8 lutego 2011 r. II GSK 192/10, z dnia 4 marca 2015 r. II GSK 98/14, z dnia 28 października 2015 r. II GSK 1884/14). W konsekwencji powyższego zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 kpa - w tym poprzez brak wnikliwej analizy całego materiału dowodowego - nie mógł być uznany za trafny. Obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wynika bowiem z treści art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach wsparcia bezpośredniego. W ocenie składu orzekającego nie można się zgodzić z zarzutem, że Sąd I instancji wadliwie nie dostrzegł naruszenia przez organ obowiązku określonego tym przepisem. Jak wynika z akt sprawy przy weryfikacji wniosku i powierzchni zadeklarowanych w nim działek wzięto pod uwagę protokół z czynności kontrolnych przeprowadzonych na miejscu i sporządzoną dokumentację fotograficzną, uwzględniono stwierdzone obszary zadrzewienia, zakrzaczenia, powierzchni nieużytkowanych i dróg oraz upraw na niedeklarowanych działkach. Sąd I instancji uznał przy tym, że ustalenie powierzchni kwalifikujących się do płatności z wykorzystaniem map i techniki skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów), według tzw. systemu LPIS, stosownie do treści art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 nie budzi zastrzeżeń, a to m. in. z uwagi na dokładność pomiarów dokonywanych w ten sposób. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku wskazuje, że odniesiono się także do dołączonych przez skarżącego map z wynikami pomiarów spornych działek, dokonanych przez uprawnionego geodetę – stwierdzając, że nie obrazują one stanu odpowiedniego dla rozstrzygania o płatności, których wniosek dotyczył. Z powodu upływu czasu i zmiany stanu działek zasadnie nie uwzględniono też wniosku o przeprowadzenie ponownej kontroli na miejscu. Pisemne motywy rozstrzygnięcia świadczą nadto o tym, że odniesiono się również do twierdzeń skarżącego o zasadności odstąpienia od zmniejszeń i wykluczeń na zasadzie określonej art. 73 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 oraz z uwagi na siłę wyższą oraz okoliczności nadzwyczajne określone art. 75 ust. 1 powołanego rozporządzenia unijnego – stwierdzając, że strona nie wykazała tych okoliczności i braku zawinienia. W tym stanie rzeczy nie znajduje usprawiedliwienia nie tylko zarzut braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, ale i brak podstaw, by skutecznie stawiać zarzut dokonania oceny tych dowodów z przekroczeniem granic swobody - przewidzianej art. 80 kpa. Usprawiedliwienia nie znajduje w końcu oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu art. 133 § 1 i § 3 ppsa poprzez wydanie orzeczenia na niepełnym materiale dowodowym albowiem organ przekazał niekompletne dokumentny naruszając tym samym art. 45 § 2 ppsa, pomijając dokumentację dotyczącą zgłoszenia przez skarżącego siły wyższej. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 133 § 1, zdanie pierwsze, ppsa, Sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Uzasadnienie omawianej podstawy kasacyjnej wskazuje jednak, że zarzut dotyczy nie tyle przekazania Sądowi niekompletnych akt, na podstawie których wydano kontrolowane rozstrzygnięcie, co nieuwzględnienia (nieprzeprowadzenia) dowodów z akt sprawy zakończonych inną decyzja z dnia 9 stycznia 2015 r. Wyjaśnienia wymaga zatem przede wszystkim, że – jak już wskazano – w myśl art. 3 ust. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego organowi nie można zarzucić naruszenia zasad postępowanie przez brak działania z urzędu. Tego typu wniosek dowodowy nie był zaś w toku postępowania administracyjnego formułowany. Zarzut naruszenia art. 133 § 3 ppsa - w myśl którego rozprawa powinna być otwarta na nowo, jeżeli istotne okoliczności ujawniły się dopiero po jej zamknięciu – w ogóle nie został uzasadniony, przez co w istocie nie poddaje się kontroli. Nawet jednak gdyby przyjąć, że zarzut ten wiąże się ze wskazaniem przez stronę na fakt wydania w innej sprawie decyzji z 9 stycznia 2015 r. to trzeba podkreślić, że sam skarżący zauważa, że decyzja ta wydana została po dacie wydania zaskarżonego wyroku. Wobec powyższego, skoro żadna z podstaw kasacyjnych nie znajduje usprawiedliwienia, skarga kasacyjna - jako niezasadna - podlega oddaleniu. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ppsa orzekł jak w pkt.1. sentencji wyroku. Postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego wydano na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa.