II SA/Ke 1028/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Chobian, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant Karolina Chrapkiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 4 października 2016 r., znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. S. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Ke 1028/16 Uzasadnienie Decyzją z dnia 4 października 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpatrzeniu odwołania A. S., od decyzji Wójta Gminy z dnia 7 lipca 2016 r. znak: [...], o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku sortowni i wybijania jaj z wewnętrznymi instalacjami sanitarnymi, wodno-kanalizacyjnymi, instalacją elektryczną instalacją wentylacji i klimatyzacji oraz budową zbiornika na ścieki sanitarne oraz zbiornika wód opadowych na działce nr ewid. 184/2 w msc. W., gm. Ł., utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Wójt Gminy na podstawie art. 75 ust. 1 pkt.4, art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 2016, poz. 353, z późn. zm.), dalej jako ustawa, wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 7 lipca 2016 r. uznając, że planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Od decyzji odwołał się inwestor – A. S. podnosząc brak przeprowadzenia szczegółowej analizy planowanego przedsięwzięcia w aspekcie zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W. i błędne przyjęcie, że polegać ono będzie na produkcji. W ocenie odwołującego się, planowane przedsięwzięcie mieści się w zakresie oznaczonym kodem Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 46.33 (sprzedaż hurtowa mleka, wyrobów mleczarskich, jaj, olejów i tłuszczów jadalnych), a nie jak przyjął organ - kodem PKD.10.89.Z. Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: Kolegium) stwierdziło, że tryb postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która jest wymagana zarówno dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak i dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 1 ustawy) uzależniony jest, poza wyjątkami określonymi w zdaniu drugim art. 80 ust. 2 ustawy) od podstawowego kryterium, jakim jest zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli został uchwalony. Z uwagi na powyższe Kolegium ustaliło, że wniosek dotyczy przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy w zw. z § 3 ust. 1 pkt 98 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko Dz.U.2016, poz. 71). Przedsięwzięcie obejmuje działkę nr 184/2 i znajduje się na terenie oznaczonym symbolami: MR, R, ZL, dla którego ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa W. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] (dalej: m.p.z.p.) brzmią: § 20 ust. 1: RM- tereny zabudowy zagrodowej: 1. przeznaczenie podstawowe: zabudowa zagrodowa 2. przeznaczenie dopuszczalne: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna b) usługi komercyjne c) obiekty wytwórczości i rzemiosła d) obiekty budowlane związane z działalnością rolniczą, e) obiekty budowlane związane z działalnością agroturystyczną, R- tereny rolnicze: 1. przeznaczenie podstawowe: tereny rolne, 2. przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa zagrodowa, urządzenia infrastruktury technicznej, zadrzewienia, szlaki turystyczne i ścieżki rowerowe, ZL- tereny lasów 1. przeznaczenie podstawowe: tereny leśne 2. przeznaczenie dopuszczalne: a) obiekty budowlane związane z gospodarką leśną zgodnie z przepisami odrębnymi o lasach b) ścieżki, szlaki turystyczne, ścieżki rowerowe, c) obiekty małej architektury służące turystyce. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia (str. 2, k. 33) wynika, że wnioskowane zamierzenie inwestycyjne stanowi małe przedsięwzięcie w skali rynkowej: o wydajności szacunkowej ok. 5000 jaj na godzinę (40.000 jaj na dobę) przy pracy jednozmianowej w sortowni jaj oraz o wydajności szacunkowej ok. 1800 jaj na godzinę (14.400 jaj na dobę) przy jednozmianowej w wybijalni jaj. Dla obsługi komunikacyjnej przewidziano 10 samochodów na zmianę tj. 5 samochodów ciężarowych i półciężarowych oraz 5 samochodów osobowych. Uwzględniając opinię RDOŚ zawartą w piśmie z dnia 16.12.2015 r. wskazującą na brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na sprzeczność zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego organ I instancji dokonał analizy w powyższym zakresie. Kolegium uznało, że argumentacja organu I instancji odnośnie braku zgodności ustaleń planu przewidzianych dla terenów oznaczonych symbolami ZL, R, z terenem oznaczonym we wniosku literami ABCD jest zasadna, natomiast w odniesieniu do terenów oznaczonych symbolem MR podniesiono, co następuje: 1. w § 2 pkt 12 pojęcie "usługi komercyjne" zdefiniowano jako usługi inne niż publiczne, nastawione na osiągnięcie zysku finansowego; 2. w § 2 pkt 14 pojęcie: "obiekty wytwórczości i rzemiosła" zdefiniowano jako usługi nieprodukcyjne tzn. o charakterze wykonawczym, konserwacyjnym, naprawczym, zgodnie z przepisami o rzemiośle; 3. w § 2 pkt 22 pojęcie: ,,budynki związane z działalnością rolniczą - jako: budynki związane z zabudową zagrodową, w tym budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, a także obiekty budowlane służące bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny w rozumieniu przepisów odrębnych". 4. w § 2 pkt 23 pojęcie: "obiekty budowlane związane z działalnością agroturystyczną - jako obiekty budowlane w gospodarstwach rolnych wykorzystywane do celów pobytu i wypoczynku przebywających tam gości". W ocenie Kolegium słuszne jest stanowisko, że planowane przedsięwzięcie nie spełnia wymogu § 2 pkt 23, bowiem nie stanowi działalności agroturystycznej w gospodarstwie rolnym, oraz § 2 pkt 22, bowiem nie stanowi budynków związanych z działalnością rolniczą, ponieważ Wnioskodawca nie tworzy zagrody rolniczej na terenie gminy Ł., lecz na terenie inwestycji zamierza otworzyć zakład produkcyjny, związany z produkcja żywności. W karcie informacyjnej przedsięwzięcia wskazano, że przedsięwzięcie będzie polegało na segregacji jaj oraz wybijaniu jaj kurzych z funkcją oddzielenia białka od żółtka oraz przygotowaniu masy jajecznej, jej filtrowaniu a także pakowaniu za pomocą pneumatycznej pompy z możliwością wtrysku azotu w aseptyczne worki typu bag in box o poj. 3-5l. Nie można zatem zakwalifikować planowanej inwestycji jako działalności usługowej. Zdaniem Kolegium, organ I instancji prawidłowo zakwalifikował wnioskowaną działalność jako przetwórstwo przemysłowe oznaczone w Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) w sekcji C kodem 10.89.Z. Przepis ten bowiem klasyfikuje produkcję wyrobów z jaj jako produkcję pozostałych artykułów spożywczych, gdzie indziej niesklasyfikowaną. Wymieniona w sekcji G PKD (handel-hurt-detal) pod numerem: 46.33.Z "Sprzedaż hurtowa mleka, wyrobów mleczarskich, jaj, olejów i tłuszczów jadalnych", obejmuje wyłącznie: sprzedaż hurtową: mleka i wyrobów mleczarskich, jaj i wyrobów z jaj, jadalnych olejów i tłuszczów pochodzenia zwierzęcego i roślinnego. Skoro wnioskowane zamierzenie inwestycyjne przewiduje także częściowe przetwórstwo jaj kurzych, to oznacza to, że wykracza poza zakres sklasyfikowany pod numerem: 46.33.Z. obejmuje także zakres sklasyfikowany pod numerem PKD.10.89.Z. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że wnioskowane przedsięwzięcie przynależy do działu produkcja pozostałych artykułów spożywczych, i tym samym nie stanowi usług komercyjnych, ponieważ postulowana funkcja budynku sortowni i wybijalni jaj, związana jest z działalnością produkcyjną nie zaś z usługami, zatem nie wypełnia definicji w § 2 pkt 14 oraz w § 2 pkt 12 m.p.z.p. Podkreślono, iż funkcja dopuszczalna na terenie przeznaczonym w planie miejscowym pod zagrodę rolniczą to funkcja uzupełniająca funkcję podstawową. Jak wyjaśniono w decyzji organu I instancji, pojęcie działalności rolniczej definiuje art. 2 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (oprócz definicji Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa W.). Przepis ten stanowi, że działalnością rolniczą jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych także działalność, w której minimalne okresy przechowywania zakupionych roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost wynoszą co najmniej miesiąc licząc od dnia nabycia. Kolegium uznało, że sortownia i wybijalnia jaj nie stanowi produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny w rozumieniu przepisów odrębnych jak również działalności rolniczej. Funkcja budynku sortowni i wybijalni jaj związana z działalnością produkcyjną (produkcja żywności) również nie została ujęta w katalogu funkcji dopuszczonej na terenie zabudowy zagrodowej (oznaczonej w planie RM). Za niemające wpływu na odmowę wydania decyzji uznano kwestie utrudnień komunikacyjnych. Zdaniem Kolegium, z przedstawionego na załączniku zmienionego wniosku bilansu zabudowy (k. nr 143) wynika, że obiekty i urządzenia na działce nr 184/2 przekroczą powierzchnię 50%, co oznacza, że zabraknie na tym obszarze funkcjonalnym miejsca na zabudowę zagrodową. Przedstawiony we wniosku sposób zagospodarowania terenu oznaczonego symbolem MR, jedynie pozornie pozostawia ponad 50% terenu do wykorzystania funkcji podstawowej planu tj. zabudowy zagrodowej. W ocenie Kolegium brak zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zwalnia organ od konieczności prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego i uzasadnia odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W skardze na powyższą decyzję wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. S. wniósł o jej uchylenie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając podjętemu rozstrzygnięciu: 1. rażące naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności: - art. 7, 12, 75 §1, 77 oraz 80 K.p.a., zarówno przez naruszenie standardów właściwych dla zasady prawdy obiektywnej, zasady szybkiego i wnikliwego działania przez organy administracji publicznej oraz pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. - art. 8 i 107 § 1 i 3 K.p.a. przez nienależyte, nieprzekonujące uzasadnienie decyzji i zawarcie w niej zbyt ogólnych i autorytarnych stwierdzeń nie popartych żadnymi argumentami oraz brak odniesienia się do zarzutów zawartych w odwołaniach od decyzji organu I instancji z dnia 08.02.2016 i 11.06.2016 roku. W uzasadnieniu podniesiono, że zarówno wniosek jak i jego "wymuszona" przez organ zmiana, nigdy nie wskazywały, że zamierzenie inwestycyjne przekroczy 50 % terenu oznaczonego symbolem RM. Powierzchnia zabudowy projektowanego budynku od początku wynosiła około 1133 m2. Pozostały teren zabudowy towarzyszącej inwestycji jak ciągi komunikacyjne, zbiornik wód opadowych itd. po zakończeniu inwestycji mogą być wykorzystane do realizacji funkcji podstawowej tj. budowy domu wiejskiego i zabudowań gospodarczych w obrębie jednego ogrodzenia. Budowa budynku jest jedynie początkiem tworzenia nowego siedliska na potrzeby prowadzonego gospodarstwa rolnego, a etapowanie procesu inwestycyjnego zagwarantowane jest ustawowo. Skarżący kwestionuje ustalony przez Kolegium procentowy udział inwestycji w zagospodarowaniu terenu oznaczonego symbolem RM, a który jak podaje wynosi 3268,48 m2 i nie przekracza wymogu określonego w paragrafie 2 ust.11 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa W. Zdaniem skarżącego, organ II instancji nie wskazał podstaw prawnych, przyczyn i okoliczności, które wpłynęły na zmianę stanowiska wyrażonego w piśmie Urzędu Gminy znak [...] z dnia 12.10.2015 roku w którym zamierzenie inwestycyjne uznano za zgodne z przeznaczeniem dopuszczalnym jako usługa komercyjna oraz obiekt związany z działalnością rolniczą, a bezkrytycznie powielił stanowiska ujęte w tendencyjne opracowanych opiniach urbanistycznych nie wskazując podstawy prawnej ich sporządzenia, a także nie wyjaśnił czy zostały one poddawane merytorycznej ocenie w zakresie ich prawidłowości i zgodności z zapisami planu zagospodarowania. W uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono czy organ współdziałający (Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska ) miał prawo wymuszać zmianę stanowiska Urzędu Gminy wyrażonego w piśmie nr [...] z dnia 12.10.2015 r w którym zamierzenie inwestycyjne uznano za zgodne z przeznaczeniem dopuszczalnym jako usługa komercyjna oraz obiekt związany z działalnością rolniczą; a jeśli tak to na jakiej podstawie prawnej. Skarżący zarzucił, że organy powinny dokonywać interpretacji zapisów planu samodzielnie. Stwierdził, że ustalenia zawarte w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego mogą dotyczyć wyłącznie przeznaczenia terenu i możliwości zagospodarowania wydzielonych działek gruntu. Oznacza to, że organy gminy w ramach posiadanego władztwa planistycznego nie są uprawnione do określania dodatkowych, szczegółowych zasad. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził naruszenia prawa skutkujące koniecznością jego uchylenia. Na wstępie należy podnieść, że negatywna przesłanka wydania decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia w postaci braku zgodności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika wprost z art. 80 ust. 2 ustawy. Bezspornie Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa W. zatwierdzony Uchwałą Nr [...], dla terenu oznaczonego symbolem RM- tereny zabudowy zagrodowej, w § 20 ust. 1 przewiduje przeznaczenie podstawowe: zabudowa zagrodowa (pkt 1), zaś jako przeznaczenie dopuszczalne w pkt 2 wymienia: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną usługi komercyjne obiekty wytwórczości i rzemiosła obiekty budowlane związane z działalnością rolniczą, obiekty budowlane związane z działalnością agroturystyczną, na terenie oznaczonym Kolegium stwierdziło, że wnioskowane przedsięwzięcie nie spełnia wymogu § 2 pkt 23 m.p.z.p., bowiem nie stanowi działalności agroturystycznej w gospodarstwie rolnym i nie spełnia wymogu § 2 pkt 22 bowiem nie stanowi budynków związanych z działalnością rolniczą rozumianych jako: budynki związane z zabudową zagrodową, w tym budynki mieszkalne oraz inne budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu, a także obiekty budowlane służące bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej z dział specjalny w rozumieniu przepisów odrębnych. Ponadto przyjęło definicję działalności rolniczej zawartą w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. 2018.1509), zgodnie z którą działalnością rolniczą jest działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, a także działalność, w której minimalne okresy przechowywania zakupionych roślin, w trakcie których następuje ich biologiczny wzrost wynoszą co najmniej miesiąc licząc od dnia nabycia. Mając na względzie PKD, w szczególności regulacje określone w sekcji C oznaczonej kodem 10.89.Z oraz w sekcji G oznaczonej kodem 46.33.Z Kolegium uznało, że przedsięwzięcie przynależy do działu produkcja pozostałych artykułów spożywczych, a tym samym nie stanowi usług komercyjnych (§ 2 pkt 12 m.p.z.p.), jak również nie można jej zaliczyć do wytwórczości i rzemiosła ( § 2 pkt 14 m.p.z.p.). Zdaniem organu, funkcja budynku sortowni i wybijalni jaj związana jest z działalnością produkcyjną (produkcja żywności) i nie została ujęta w katalogu funkcji dopuszczalnej na terenie zabudowy zagrodowej oznaczonej w planie RM. Z tych względów mając na uwadze treść art. 80 ust. 2 ustawy, odmówiło skarżącemu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Sądu ze stanowiskiem Kolegium nie sposób się zgodzić. Nie budzi wątpliwości, że ani ustalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego sołectwa W., ani przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U.2018.1945), które stanowią podstawę do uchwalania planów miejscowych, nie zawierają odesłania do Polskiej Klasyfikacji Działalności, czy też do ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. 2018.1509). Plan wprawdzie definiuje pojęcie "budynki związane z działalnością rolniczą", to jednak definicja nie rozstrzyga czym są "budynki i urządzenia służące wyłącznie produkcji rolniczej oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu". Również inne postanowienia planu tej kwestii nie wyjaśniają. Ustalenie, czy budowa sortowni i wybijalni jaj spełnia warunki określone w szczególności w § 20 ust. 1 pkt 2 lit d w zw. z § 2 pkt 22 m.p.z.p. nie powinno być dokonywane w aspekcie Polskiej Klasyfikacji Działalności czy też ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 grudnia 2007 r., PKD wprowadza się do stosowania w statystyce, ewidencji i dokumentacji oraz rachunkowości, a także w urzędowych rejestrach i systemach informacyjnych administracji publicznej. Z kolei określenie działalności rolniczej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, nastąpiło na potrzeby prawa podatkowego. Zdaniem Sądu, stosowanie przepisów innych aktów prawnych byłoby zasadne jeżeli wykładnia prawa miejscowego i ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przyniesie rozstrzygnięcia. Przy ocenie zgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wymagana jest szeroka wykładnia przepisów planu dotyczących przeznaczenia terenu, nie wykluczająca odwołania się do ogólnych reguł językowych określających użyte w nim sformułowania. Wobec braku ustawowych definicji pojęć: działalność rolnicza, produkcja rolnicza, przetwórstwo rolno-spożywcze, możliwość lokalizacji na terenie oznaczonym symbolem MR wnioskowanego przedsięwzięcia wymaga od organu analizy przede wszystkim w aspekcie m.p.z.p. oraz Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jest to bowiem akt określający politykę przestrzenną gminy, w tym lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Za takim stanowiskiem przemawiają także unormowania zawarte w art. 9 ust. 4, art. 20 ust. 1 cyt. ustawy, z których wynika, że ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, zaś rada gminy uchwala plan miejscowy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Jednocześnie, jak stanowi art. 9 ust. 5, studium nie jest aktem prawa miejscowego. Zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy pozwala na stwierdzenie, że w tym zakresie ustaleń i ich oceny organy administracji nie dokonały, tym samym zostały naruszone przepisy art. 7, 77 § 1, 107 § 3 k.p.a. obligujące organ do wszechstronnego zebrania materiału dowodowego, jego wyjaśnienia i oceny. Rozważania Kolegium wskazujące na przekroczenie 50% powierzchni przez projektowane na działce obiekty i urządzenia są przedwczesne zwłaszcza, że nie są zbieżne z danymi inwestora określającymi planowane zagospodarowanie. Ponadto należy zauważyć, że konkretyzacja sposobu zagospodarowania działki nastąpi na etapie pozwolenia na budowę, celem zaś wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozstrzygnięcie co do zasady, czy dana inwestycja ze względu na jej rodzaj może być zrealizowana na danym terenie. Rozpatrując ponownie sprawę organ I instancji, uwzględniając wskazane wyżej uwagi Sądu, dokona ponownej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w zakresie zgodności lokalizacji planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami m.p.z.p., w rozumieniu art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. Dopiero w oparciu o tak przeprowadzone postępowanie wyjaśniające i zgromadzony w aktach materiał dowodowy podejmie rozstrzygnięcie, którego treści obecnie Sąd nie przesądza, zaś swoje stanowisko uzasadni stosownie do wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 Ppsa, na które składa się kwota 200 zł z tytułu uiszczonego wpisu.