I SA/Gd 842/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 października 2016 r. sprawy ze skargi A.J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w G. z dnia 29 marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku akcyzowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w G.na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 29 marca 2016 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 4 grudnia 2015 r., odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 grudnia 2013 r. Organ przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia 18 września 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego określił A.J. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju, następującej po pierwszej sprzedaży samochodu osobowego marki Porsche Panamera, od którego nie została wcześniej zapłacona akcyza w należnej wysokości. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 13 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 marca 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 901/14 odrzucił skargę na ww. decyzję. W dniu 24 lipca 2015 r. do Izby Celnej wpłynął wniosek podatnika o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wydaną przez Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 grudnia 2013 r. Jako przesłankę wznowienia postępowania podatnik wskazał art. 241 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa"). Strona wniosła o przeprowadzenie dowodu z protokołu kontroli podatkowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. numer [...]. W uzasadnieniu wniosku podatnik wskazał, że z treści protokołu kontroli podatkowej wynika, że nie dokonał on sprzedaży przedmiotowego pojazdu, co stanowi istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną oraz dowód. Postanowieniem z dnia 27 lipca 2015 r. wznowiono na żądanie strony postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 grudnia 2013 r. Decyzją z dnia 4 grudnia 2015 r. Dyrektor Izby Celnej odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 grudnia 2013 r. Pismem z dnia 11 stycznia 2016 r. strona zaskarżyła ww. decyzję i wniosła o jej uchylenie w całości a także uchylenie w całości decyzji określającej zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym i umorzenie postępowania w sprawie. Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 29 marca 2016 r. utrzymał w mocy swoje rozstrzygnięcie z dnia 4 grudnia 2015 r. Organ wskazał, że podatnik uzasadniając złożony wniosek powołał się na ustalenia Naczelnika Urzędu Skarbowego w W., dotyczące stosowania art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, w związku z wprowadzeniem przez A.J. do obrotu gospodarczego faktury VAT, poświadczające nieprawdę o dostawie samochodów luksusowych, w szczególności przedmiotowego pojazdu. Tym samym stworzył ryzyko bezprawnego odliczenia widniejącego na tych fakturach podatku od towarów i usług i ma obowiązek odprowadzić podatek należny na podstawie art. 108 ust. 1 i art. 103 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, bez prawa do uchylenia się od tego obowiązku poprzez korektę, czy anulowanie faktur. Wskazano również, iż podatnik w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług nie nabył w 2011 r. luksusowych samochodów, a faktura posiadana i zaewidencjonowana przez niego w ewidencjach zakupu VAT poświadcza nieprawdę w tym zakresie. Mając powyższe na względzie, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że ustalenia poczynione przez naczelnika urzędu skarbowego dotyczą innych zdarzeń gospodarczych, niż miało to miejsce w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia 13 grudnia 2013 r. W przedmiotowej sprawie Naczelnik Urzędu Celnego przeprowadził kontrolę podatkową w zakresie prawidłowości rozliczenia podatku akcyzowego za okres 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. Ustalenia poczynione w toku kontroli stały się podstawą do wszczęcia z urzędu postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od przedmiotowego samochodu osobowego. Zgodnie z zebranym materiałem dowodowego na podstawie art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 2014 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm., dalej jako "u.p.a.") podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą. Dokonanie czynności opodatkowanej powoduje powstanie w stosunku do podmiotu obowiązku podatkowego w akcyzie. W niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości, iż sprzedaży na terytorium kraju niezarejestrowanego samochodu osobowego, następującej po sprzedaży o której mowa w ust. 1 pkt 3 u.p.a. (jeżeli wcześniej akcyza nie została zapłacona w należnej wysokości), dokonał A.J.. Należy przy tym zauważyć, że strona postępowania nie zażądała od sprzedawcy dokumentu potwierdzającego zapłatę akcyzy od przedmiotowego pojazdu, nie dopełniła tym samym obowiązku należytego udokumentowania transakcji kupna - sprzedaży pojazdu w ramach działalności gospodarczej. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał z dniem wystawienia przez stronę faktury sprzedaży. Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku akcyzowym, czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5, art. 9 ust. 1 oraz art. 100 ust. 1 i 2 ww. ustawy, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa. Regulacja ta stanowi, że obowiązujące przepisy prawa określają szczególne warunki, które muszą być spełnione, aby dana czynność była prawnie skuteczna. Brak ich respektowania skutkuje uznaniem, że czynność tę wykonano z naruszeniem prawa. Wprowadzenie tej regulacji, która pierwotnie znalazła się w przepisach ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym, ma na celu zapobieganie próbom legalnego uchylania się podatników akcyzy od opodatkowania tym podatkiem, poprzez wskazanie organowi podatkowemu na fakt, iż wykonana czynność objęta - co do zasady - przedmiotem opodatkowania została wykonana z naruszeniem przepisów np. prawa cywilnego i z tego tytułu nie powinna podlegać opodatkowaniu akcyzą. Zdaniem organu, obowiązująca ustawa o podatku akcyzowym (w art. 13) nie wprowadza dodatkowych wymogów podmiotowych do uzyskania statusu podatnika akcyzy. Istotne jest przy tym, że ustawa stanowi wprost, że czynności wyszczególnione m.in. art. 100 ust. 1 i 2 podlegają opodatkowaniu akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 u.p.a.). Oznacza to tym samym, że sprzedaż samochodu potwierdzona wystawieniem faktury, jeżeli od tego samochodu nie została zapłacona akcyza w należytej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony, podlega opodatkowaniu w sytuacji, gdy nastąpiło bez zachowania warunków i form określonych przepisami prawa (por. R. Mastalski: Prawo podatkowe 3 wydanie, art. 523-524). Odczytując bowiem znaczenie tej regulacji zawartej w wskazanym art. 5 u.p.a., zauważyć należy, że obowiązujące przepisy prawa określają szczególne warunki, które muszą być spełnione, aby dana czynności była prawnie skuteczna. Brak ich respektowania skutkuje uznaniem, że czynność tę wykonano z naruszeniem prawa. Jednakże gdy przedmiotem tej czynności są wyroby akcyzowe, to na mocy tegoż przepisu art. 5 ustawy o podatku akcyzowym czynność mimo to podlega opodatkowaniu akcyzą, (por. Postanowienie Sądu Najwyższego - Izba Karna z 2011-11-22, IV KK 270/11, Opubl: Orzecznictwo Sądu Najwyższego w Sprawach Karnych rok 2011, Nr 1, poz. 216). Mając powyższe na uwadze Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że podnoszone w protokole kontroli okoliczności pozostają bez wpływu na bezsporny fakt dokonania przez podatnika czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, tj. sprzedaż pojazdu, potwierdzonej wystawieniem faktury nr [...] z dnia 29 września 2011 r. Ze zgromadzonego w toku postępowania podatkowego materiału dowodowego wynika bezsprzecznie, że czynność sprzedaży miała miejsce, a od samochodu na wcześniejszym etapie obrotu nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a co za tym idzie powstał obowiązek podatkowego po stronie podatnika. Podkreślono, że ustalenia poczynione przez naczelnika urzędu skarbowego w zakresie podatku od towarów i usług nie spełniają przesłanki istotności i nie mogą mieć wpływu na treść ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia w zakresie podatku akcyzowego. Organ wskazał, że podatnik w trakcie całego postępowania, dotyczącego wymiaru podatku akcyzowego nie kwestionował czynności sprzedaży samochodu. Gdyby faktycznie tej czynności nie dokonał, niewątpliwie wskazałby na ten fakt zdejmując z siebie obowiązek zapłaty podatku i nie potrzebna byłaby do tego kontrola z Urzędu Skarbowego w W.. Potwierdzając czynność sprzedaży pojazdu w postępowaniu wymiarowym, podatnik wykazał dokonanie tej czynności faktycznie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że strona nie przedstawiła żadnych nowych okoliczności faktycznych ani dowodów, które mogłyby stanowić podstawę wznowienia postępowania w sprawie. Powołany przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania protokół, kontroli podatkowej nie wskazuje na nowe istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej i nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ odwoławczy po dokonanej analizie sprawy nie stwierdził wystąpienia innych przesłanek z art. 240 § 1 ordynacji podatkowej, które uzasadniałyby uchylenie decyzji ostatecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A.J. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w całości oraz o zwrot kosztów postępowania. Skarżący zarzucił organom podatkowym naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że protokół kontroli podatkowej naczelnika urzędu skarbowego nie wskazuje na nowe istotne okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej i nieznane organowi, który wydał decyzję. W ocenie skarżącego z treści protokołu kontroli podatkowej wynika, że podatnik nie dokonał nabycia pojazdu samochodowego. Ustalenie to stanowi istotną dla sprawy nową okoliczność faktyczną. Jeżeli bowiem skarżący nie dokonał nabycia pojazdu samochodowego - w konsekwencji nie mógł dokonać jego sprzedaży na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy podnieść, że instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia ponownego rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organem podatkowym było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 Ordynacji podatkowej. Trzeba bowiem pamiętać, że wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym trybem postępowania. Nie może ono zastępować trybu odwoławczego. Jedną z podstawowych zasad postępowania jest zasada trwałości decyzji ostatecznych (art. 128 Ordynacji podatkowej). Doznaje ona ograniczenia tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy decyzja jest obarczona kwalifikowanymi wadami prawnymi. Granice postępowania w trybie wznowienia postępowania zakreślone są wnioskiem strony. W związku z tym również jego kontrola dokonywana przez sąd administracyjny dotyczy decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania i to w zakresie wyznaczonym przez wniosek strony. Istotnym jest zatem to, czy wystąpiły przesłanki do wznowienia postępowania. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania o wznowienie nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności wyliczone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej (por. wyrok NSA z dnia 22 maja 2003 r. III SA 2367/01, Lex nr 145008). Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć trzeba, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do stwierdzenia czy organ zasadnie, po wznowieniu postępowania, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Celnej utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego , którą określono skarżącemu zobowiązanie podatkowe z tytułu sprzedaży na terytorium kraju, następującej po pierwszej sprzedaży samochodu osobowego marki Porsche Panamera, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Żądanie podatnika zostało oparte na regulacji zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zauważyć należy, że z przepisu tego wynika, że w postępowaniu o wznowienie z tej podstawy istotne jest wystąpienie łączne następujących przesłanek: wyjdą na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody; okoliczności (dowody) te nie były znane organowi, który wydał decyzję; okoliczności (dowody) istniały w dniu wydania decyzji; są one istotne dla sprawy, czyli takie, które mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie, więc wywołują konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub części (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 października 2003 r., sygn. akt III SA 2923/01, publ. Biul. Skarb. 2004/3/22). Użyty w dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej łącznik "lub" - "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody" - wskazuje, że wystąpienie co najmniej jednego z członów tej alternatywy stanowi samoistną i wystarczającą podstawę wznowienia postępowania, jeżeli równocześnie są spełnione pozostałe przesłanki tego przepisu (por. wyrok SN z dnia 6 marca 2002 r., sygn. akt III RN 75/01, publ. OSNAPiUS 2002/17/401). Problemem prawnym wymagającym oceny jest w tym przypadku wykładnia przytoczonego przepisu w części dotyczącej pojęcia "okoliczności faktyczne". Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia, zatem należy rozumieć je w znaczeniu języka potocznego jako zdarzenia, fakty lub wydarzenia zaistniałe w sensie fizycznym lub ich niewystąpienie. Przykładowo może to być zapłata podatku czy złożenie deklaracji podatkowej, bądź brak tych zdarzeń. "Okolicznością faktyczną" nie może być zatem sam proces myślowy, wnioskowanie, związek pomiędzy różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa i jego wykładnią (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 1994 r., sygn. akt III SA 1800/93, ONSA z 1995 r. Nr 3, poz. 114). Aby została spełniona podstawa wznowienia postępowania określona w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy, charakteryzować się przymiotem nowości, istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję. Nowe okoliczności faktyczne i dowody to takie, które zostały nowo odkryte w sprawie i nie były znane organom podatkowym obu instancji w chwili orzekania, bądź też nieprzedstawione organowi orzekającemu w postępowaniu zwykłym (por. B. Adamiak, Glosa do wyroku NSA z dnia 26 kwietnia 2000 r., sygn. III SA 1454/00, OSP z 2001 r., Nr 2, poz. 21 - t. 1). Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym (glosowanym) wyroku (opubl. w ONSA z 2001 r. Nr 3, poz. 123) przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję rozumieć trzeba tylko takie okoliczności, które z badanego materiału dowodowego nie wynikały. Zdaniem strony, wznowienie postępowania uzasadnia treść protokołu kontroli podatkowej Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. nr [...], z którego wynika, że podatnik nie dokonał sprzedaży ww. pojazdu, a faktura posiadana i zaewidencjonowana przez podatnika w ewidencjach zakupu VAT poświadcza nieprawdę w tym zakresie. W pierwszej kolejności należy rozważyć, czy wskazywana przez stronę okoliczność jest istotna dla sprawy, a więc czy może mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie z art. 102 ust. 1 u.p.a. podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pkt 3 lit. b w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest: pierwsza sprzedaż na terytorium kraju samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym, od którego nie została zapłacona akcyza z tytułu czynności, o których mowa w pkt 1 albo 2. Zauważyć należy, że postępowanie podatkowe zakończyło się wydaniem decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu sprzedaży na terytorium kraju, następującej po pierwszej sprzedaży samochodu osobowego, od którego nie została wcześniej zapłacona akcyza w należnej wysokości. W tamtej sprawie, organy podatkowe obu instancji wydając decyzje dotyczące wymiaru podatku akcyzowego ustaliły, że strona dokonała nabycia pojazdu i następnie jego zbycia i wobec strony powstał stosowny obowiązek podatkowy. Skarżący powołał się natomiast na ustalenia Protokołu Kontroli Podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [...] i wskazał, że z tego protokołu wynika, iż on nie nabywał żadnych pojazdów, a zatem nie mógł ich także sprzedawać. Z treści w/w protokołu wynika (karta 40 akt administracyjnych), że organ przeprowadzający tą kontrolę uznał, że skarżący nie dokonywał nabycia pojazdów, ani też ich nie sprzedawał, a zatem ustalił inny stan faktyczny, niż ustalony w postępowaniu w przedmiocie podatku akcyzowego. W ocenie sądu zaistniała zatem przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych istniejących w chwili wydania decyzji, a nie znanych organowi wydającemu decyzję. Organ zatem powinien dokonać szczegółowych ustaleń w tym zakresie, a nie wskazywać w uzasadnieniu decyzji, że skoro skarżący był uczestnikiem życia gospodarczego, to powinien zdawać sobie sprawę z potencjalnych nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych. Organ bezrefleksyjnie stwierdził, że wystawiona przez stronę faktura dokumentująca sprzedaż, odzwierciedlała rzeczywiste dostarczenie pojazdu do nabywcy. Organ nie dokonał analizy wskazanych przez skarżącego nowych okoliczności faktycznych, lecz poprzestał na ustaleniach dokonanych w postępowaniu zakończonym decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w przedmiocie podatku akcyzowego. Dyrektor Izby Celnej powołuje się na art. 5 u.p.a., jednakże brak jest podstaw do zastosowania w sprawie niniejszej normy wynikającej z tego przepisu, bowiem zgodnie z art. 5 u.p.a., czynności lub stany faktyczne, o których mowa w art. 8 ust. 1-5, art. 9 ust. 1 oraz art. 100 ust. 1 i 2 ww. ustawy, są przedmiotem opodatkowania akcyzą niezależnie od tego, czy zostały wykonane lub powstały z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, ale co jest oczywistym, czynności te muszą być w ogóle wykonane. Wskazać należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. w Protokole Kontroli Podatkowej z dnia 15 stycznia 2015 r. nr [...] wskazał, że skarżący nie nabywał żadnych pojazdów, a zatem nie mógł ich także sprzedawać. Tym samym z protokołu tego można wywnioskować, że skarżący nie wykonał czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym w odniesieniu do wskazywanego w decyzji pojazdu. Mając powyższe na uwadze, należało uznać, że zamieszczone w protokole kontroli nr [...] stwierdzenia dotyczące kwestii nienabywania przez skarżącego pojazdów, mają bezpośredni wpływ wpływu na ustalenie okoliczności dokonania przez skarżącego czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, tj. sprzedaż pojazdu. Zdaniem sądu w niniejszym postępowaniu niewątpliwie doszło do naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 w zw. z art. 122 i 187 ordynacji podatkowej obligujących organy podatkowe do podejmowania wszelkich działań niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego, wnikliwego rozpatrzenia tak zebranego materiału dowodowego, tak aby dokonać właściwej jego oceny w kontekście zastosowania art. 240 § 1 pkt 5 O.p.. Zdaniem sądu słusznie wywodził skarżący, że należy dokonać analizy Protokołu Kontroli Podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W.. Mając na względzie powyższe uwagi sąd uznał, że organ odwoławczy dopuścił się naruszenia powołanych przepisów postępowania obligujących organ do zgromadzenia w sprawie pełnego, rzetelnie oddającego stan faktyczny materiału dowodowego. Ze względu na wskazane wyżej naruszenie przepisów postępowania rozważyć należało, czy jest ono takiego rodzaju, by miało wpływ na wynik sprawy. Dopiero bowiem wykazanie przez sąd prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a., obliguje sąd do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktryny "uchybienia nie mają wpływu na wynik postępowania, jeśli w przypadku prawidłowego zastosowania przepisów treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama" (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek; Zakamycze 2005 r., str. 335). Również Naczelny Sad Administracyjny, którego pogląd Sąd rozpoznający sprawę w pełni podziela, stwierdził, że "decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia w zasadzie wątpliwości, co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których, gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści" (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2006 r. sygn. akt II GSK 332/05; LEX 193380). Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszego postępowania stwierdzić należało, że popełnione przez organ odwoławczy naruszenie przepisów postępowania niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. W wyniku bowiem uwzględnienia podnoszonego przez stronę zarzutu dotyczącego nie uznania istnienia nowej okoliczności faktycznej, doszło do błędnego rozstrzygnięcia. Uznając zatem, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem ww. przepisów postępowania, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Dyrektor Izby Celnej , w toku ponowionego postępowania będzie zobowiązany, na podstawie art. 153 p.p.s.a., do uwzględnienia przedstawionych powyżej uwag. W szczególności organ odwoławczy winien odnieść się do wynikającej z Protokołu Kontroli Podatkowej przeprowadzonej przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. nieznanej organowi nowej okoliczności faktycznej istotnej dla sprawy, a istniejącej w chwili wydawania decyzji i jej wpływu na powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym w odniesieniu do przedmiotowego pojazdu. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 i 209 P.p.s.a., sąd zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji. DSz