II SA/Rz 32/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 maja 2017 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na rzecz adwokata K. D. wynagrodzenie w kwocie 590 zł 40/100 /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt złotych czterdzieści groszy/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 480 zł /słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych/ i tytułem 23 % podatku VAT kwotę 110 zł 40/100 /słownie: sto dziesięć złotych czterdzieści groszy/. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2016 r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r., nr [...]. Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 26 stycznia 2011 r. A.B. wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. utrzymującej w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia[...] września 1996 r., nr [...] o odmowie uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] o rozgraniczeniu działek nr 74/1, 74/2, 75 i 80/6 stanowiących współwłasność A.B. i B.P. z działkami nr 72/1, 72/2 i 70 stanowiących własność A.B. z działką nr 80/6 stanowiącą własność A.K. pozostającą w użytkowaniu A. B. z działkami nr 80/1, nr 80/7 własności B.P. oraz z działkami nr 78 i 80/3 pozostających we władaniu E. i C. M. położonych w Ż. W uzasadnieniu wniosku zarzuciła decyzji Wojewody rażące naruszenie prawa – art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. dotyczące ustalenia przebiegu granic. Wskazała, że Wojewoda rozpatrując odwołanie od decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r., nr [...] nie podjął wszystkich kroków celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i tym samym nie zebrał i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego ( w tym - błędne mapy geodezyjne). Nadto w postępowaniu przed Kierownikiem Urzędu Rejonowego nie brali udziału: Wójt Gminy [...], A. P., spadkobierczyni po B. P. a także spadkobiercy po zmarłej A.K. ( 8 osób). Wskazała, że pomiędzy mapami i decyzjami zachodziły sprzeczności, bo w jednej mapie były całe działki, a w drugiej były podzielone działki i nie doszło do pobrania oświadczeń stron co do przebiegu granic, gdyż w postępowaniu rozgraniczeniowym nie brały udziału wszystkie strony. Podniosła, że na skutek błędów poniosła szkodę majątkową (pozbawienie własności części działki o powierzchni 0,75 ha). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr S[...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia 7 listopada 1996 r., a następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], po rozpoznaniu wniosku A.B. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymało własną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 298/13 uchylił obie decyzje. W uzasadnieniu do wyroku Sąd stwierdził, że decyzja Wojewody była już przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek zamiejscowy w Rzeszowie, zakończonej wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Rz 1887/96, w związku z powyższym należało zbadać czy zachodzą w sprawie okoliczności uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Z uzasadnienia wyroku NSA wynika, że Sąd skoncentrował się na badaniu zasadności wznowienia postępowania w kontekście przesłanki art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., podczas gdy wniosek A.B. wychodził poza te granice, co uzasadniało wydanie przez organ postanowienia o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynikało jednak, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r., nr [...] nie stanowiła przedmiotu badania w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, pomimo tego, że Skarżąca zarzucała między innymi rozstrzygnięcie wniosku w oparciu o niekompletny materiał dowodowy - nie zawierający tej decyzji. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] Samorządowe Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymało własną decyzję w mocy. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1184/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie ponownie uchylił obie decyzje. Powodem kasacyjnego rozstrzygnięcia Sądu było niezastosowanie się przez organ do wytycznych zawartych w poprzednim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie –naruszenie art. 153 P.p.s.a. Wskazał, że organ pomimo wytycznych Sądu ponownie rozpatrywał wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nie dysponując decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r., nr [...]. Rozpoznając sprawę ponownie Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją umorzyło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. W pierwszej kolejności organ wskazał, że w związku z tym, że decyzja Wojewody stanowiła już przedmiot kontroli Sądu oraz kierując się treścią art. 170 P.p.s.a. należało rozważyć, czy oddalenie skargi przez NSA OZ – sygn. akt II SA/Rz 1887/96 nastąpiło także w wyniku rozstrzygnięcia okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym się do wzruszenia w trybie stwierdzenia nieważności art. 156 § 1 K.p.a. Dokonując analizy pod tym kątem doszedł do pozytywnej odpowiedzi i umorzył postępowanie w sprawie. Niezależnie od powyższego stwierdził brak podstaw do stwierdzenia nieważności. Jak wskazał wady, na które powoływała się Skarżąca z art. 145 § 1 i 145 a §1 K.p.a., choć istotne, nie podlegają badaniu w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Skarżąca zaskarżyła decyzję do Sądu. Ustanowiony w wyniku przyznania prawa pomocy fachowy pełnomocnik podtrzymując skargę wskazał, że w sprawie nie zachodzi powaga rzeczy osądzonej, skoro przedmiot rozpoznania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie był odmienny od aktualnego - dotyczył odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania, a nie stwierdzenia nieważności. Zarzucił naruszenie art. 8, 9, 10 i 11 K.p.a. oraz art. 32 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez nie zapewnienie wszystkim stronom czynnego udziału w postępowaniu, brak wezwania do udziału wszystkich spadkobierców po A.K.. Na tych podstawach wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji oraz o zasądzenie kosztów postepowanie. Wskazał, że nadal aktualny pozostaje zarzut naruszenia art. 153 P.p.s.a. ponieważ poprzednio stwierdzone przez Sąd uchybienia nie zostały uzupełnione. W trakcie rozprawy Skarżąca podtrzymała skargę. Powtórzyła jak w postępowaniu przed organami, że w toku postępowania rozgraniczeniowego została bezprawnie pozbawiona 75 arów działki. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2016, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a stawiane w skardze zarzuty nie mogą odnieść oczekiwanego rezultatu. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję umarzającą postępowanie w sprawie z wniosku A.B. o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia 7 listopada 1996 r., [...]. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów stanowił art. 105 § 1 K.p.a. w zw. z art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. stanowiący podstawę do umorzenia postępowania. Organ umarza postępowanie administracyjne między innymi w sytuacji, kiedy przestał istnieć przedmiot postępowania – postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Celem postępowania administracyjnego jest doprowadzenie do takiego rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną, która skonkretyzuje podmiotowo i przedmiotowo, a więc w odniesieniu do konkretnej osoby, jak też w sprawie konkretnej przedmiotowo uprawnienia i obowiązki wyprowadzone z przepisów obowiązującego w dacie orzekania prawa materialnego. Jeśli zachodzą przeszkody do tego, aby takie prawa i obowiązki określić w odniesieniu do konkretnego podmiotu brak jest podstaw do wydania merytorycznej decyzji orzekającej o tych prawach i obowiązkach. Domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Skarżąca wskazała na rażące naruszenie prawa polegające na dokonaniu rozgraniczenia pomiędzy działkami 74/1, 74/2, 75, 80/6, 80/1, 80/7, 78, 80/3, 72/1, 72/2, 70, 80/6 pomimo istnienia rażących, ewidentnych błędów i zaniedbań, sprzeczności pomiędzy mapami i decyzjami, nie wyjaśnienie tych kwestii na podstawie oświadczeń wszystkich stron postępowania. Decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. jest decyzją prawomocną. Decyzją tą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r. odmawiającą uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., a Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Rz 1887/96 oddalił skargę. Analiza akt sprawy wskazuje na to, że decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., nr [...] o rozgraniczeniu, była przedmiotem kontroli w postępowaniach uruchamianych przez Skarżącą zarówno w trybie wznowienia postępowania jak i w trybie stwierdzenia nieważności postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze kolejnymi decyzjami z dnia [...] lipca 2007 r. i [...] grudnia 2007 r. odmawiało stwierdzenia nieważności tej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 157/08 oddalił skargę, a Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 2 października 2009 r., sygn. akty I OSK 1498/08 oddalił skargę kasacyjną. W tym postępowaniu jako podstawę stwierdzenia nieważności Skarżąca powołała art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 7 K.p.a.- niezgodny z prawem przebieg granicy. Kolejno postanowieniem z dnia [...] maja 2011 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., a następnie postanowieniem z dnia 1 sierpnia 2011 r. utrzymało je w mocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 961/11 oddalił skargę na to postanowienie, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1175/12 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku. Z kolei w tym wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Skarżąca podniosła, że linia graniczna pomiędzy działkami 74/1 - 74/2-75, a działkami 80/1 - 80/7 - 78-80/3 - 72/1-72/2-70-80/6 została ustalona w sposób uwidoczniony na mapie ewidencji gruntów w skali 1:2000 w sposób odmienny niż uwidoczniony przebieg tego pasa drogowego na mapie w skali 1:2880 - co oznacza, że przebieg ustalonej granicy jest niezgodny z prawem tj. granicą uwłaszczeniową", do postępowania rozgraniczeniowego nie podała Wójta Gminy (...) jako strony postępowania, nie doszło do pobrania oświadczeń stron co do przebiegu granic, w postępowaniu rozgraniczeniowym nie brały udziału wszystkie strony postępowania, brak podstaw do wydania decyzji rozgraniczeniowej, brak analizy granic ewidencyjnych na mapach w skalach 1:2880 oraz 1:2000 i porównania ich do stanu istniejącego na gruncie, brak opisu stabilizacji punktów granicznych, złożenie podpisu przez skarżącą pod protokołem granicznym mimo braku w nim opisu granic na gruncie, protokół był czystą kartką, brak doręczenia jej kopii protokołu, wydanie decyzji o rozgraniczeniu po nieprawidłowo przeprowadzonym postępowaniu z rażącym naruszeniem prawa - na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., brak przywołania w uzasadnieniu decyzji faktów, które zostały uznane za udowodnione, dowodów, na których organ się oparł, brak uzasadnienia prawnego przy braku powołania nawet treści przepisów prawa, będących podstawą prawną, co stanowi rażące naruszenie przepisów K.p.a. - tj. art. 107 § 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę wskazał, że nie można jeszcze raz domagać się wszczęcia postępowania w tej samej sprawie z powołaniem się na inne przyczyny nieważności. Kolejna decyzja orzekająca w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozstrzygałaby sprawę uprzednio już rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną, co byłoby podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Przedmiotem kontroli była również prawidłowość dokonywanych zmian w ewidencji gruntów i budynków, stanu prawnego i faktycznego działek ewid. Nr 70, 74, 75, 72/1, 72/2, oraz działek 74/1, 74/2 i 75. Decyzja Kierownika Urzędu z dnia [...] lutego 1998 r. o dokonaniu zmian została poddana kontroli administracyjnej. Wojewoda decyzją z dnia [...] września 1996 r., nr [...] utrzymał ją w mocy, a Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 26 lutego 1998 r., sygn. akt SA/Rz 1618/96 oddalił skargę. Przesądzenie tej kwestii było z kolei podstawą odmowy przez Głównego Geodetę Kraju wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] września 1996 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] lipca 1996 r., nr [...] ( postanowienie z dnia 24 czerwca 2011 r., nr [...]) utrzymane w mocy postanowieniem z dna 6 września 2001 r., nr [...], a następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 17199/11. Skarżąca poddała decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. także kontroli w trybie wznowienia postępowania. W wyniku tego postępowania zapadła będąca przedmiotem aktualnego postępowania decyzja Wojewody z dnia [...] listopada 1996 nr [...], którą Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r., nr [...] odmawiającą uchylenia, w trybie wznowienia postępowania, decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Rz 1887/96 oddalił skargę. Uruchamiając tryb wznowienia postępowania Skarżąca twierdziła, że w poprzednio prowadzonym postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją nie brała udziału Aniela P., jako następca prawny B.P.. Sąd nie zgodził się z zarzutem wskazując, że była ona reprezentowana przez pełnomocnika w osobie syna J. P., pod wątpliwość poddał jej prawo do występowania w sprawie w ogóle. Wyjaśnił bowiem, że objęte postępowaniem nieruchomości wchodziły w skład gospodarstwa rolnego, które w wyniku stwierdzenia nabycia spadku w całości objął Jan P.. Kolejnymi decyzjami Samorządowe Kolegium odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r.: - z dnia [...]sierpnia 2012 r., nr [...], - z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], - z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...], - z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...]. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokami z dnia 10 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Rz 298/12, a następnie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Rz 1184/14 uchylił wymienione decyzje ze względu na uchybienia przepisom postępowania tj., nie zebranie wszechstronnego i wyczerpującego materiału dowodowego i pominięcie decyzji z dnia [...] września 1996 r., nr [...]. Ostatecznie zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy własną decyzję umarzającą postepowanie jako bezprzedmiotowe. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego sprawy należy postawić sobie pytanie czy będący aktualnie przedmiotem badania wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. ( błędnie powoływanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...] listopada 1996 r.) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej, jak przyjęło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Z powagą rzeczy osądzonej mamy do czynienia w sytuacji gdy sprawa dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej w stosunku do tego samego podmiotu, przedmiotu a także stanu faktycznego i prawnego - między decyzjami wydanymi w sprawach zachodzi stosunek sprawy ostatecznie osądzonej. W wyroku z dnia 15 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 513/16 ( orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl), który skład orzekający w pełni podziela, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał, że: "1. Umorzenie postępowania z powodu powagi rzeczy osądzonej jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy sprawa wykazuje tożsamość podmiotową, dotyczy tego samego przedmiotu, tzn. tego samego żądania, które było już przedmiotem innego postępowania zakończonego ostateczną decyzją, choćby decyzja ta nie rozstrzygała sprawy merytorycznie. 2. Przy decyzjach merytorycznych to nie tyle ujmowany formalnie przedmiot sprawy administracyjnej zakończonej uprzednio wydaną ostateczną decyzją administracyjną, ale zawarta rozstrzygnięciu norma indywidualna oraz skonkretyzowany w niej w sposób autorytatywny stosunek administracyjnoprawny determinują zakres powagi rzeczy osądzonej(...)". W ocenie Sądu treść żądania Skarżącej na tle zapadłych w jej sprawie rozstrzygnięć wskazuje na to, że wszystkie elementy dotyczące przedmiotu sprawy zostały rozstrzygnięte prawomocnymi decyzjami, w stosunku do tego samego podmiotu, przy nie zmienionym stanie faktycznym i prawnym. Skarżąca we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. wskazała na następujące wady postępowania: - dokonanie rozgraniczenia działek na podstawie map nie odpowiadających stanowi faktycznemu, - pominięcie stron postępowania. Pierwsza kwestia została rozstrzygnięta powołanymi decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz wyrokami sądów administracyjnych. W prawomocnym wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 157/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalając skargę na decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. orzekającej o rozgraniczeniu działek, stwierdził, że postępowanie zostało przeprowadzone w oparciu o zebrane dowody i na podstawie aktualnych danych z operatu ewidencji. ( NSA wyrokiem z dnia 2 października 2009 r., sygn. akt I OSK 1498/08 oddalił skargę kasacyjną). Z uwagi na przesądzenie tej kwestii Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. sygn. akt II SA/Rz 961/16 oddalił skargę na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. W powołanym wyroku z dnia 20 sierpnia 2008 r., sygn. akt II SA/Rz 157/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przyjął, że w postępowaniu rozgraniczeniowym granice ustalono w terenie na podstawie aktualnych danych zawartych w operacie ewidencji gruntów i budynków, a protokół graniczny zaakceptowała obecna przy tych czynnościach A.B.. Przy podjęciu decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. nie doszło zatem do rażącego naruszenia wskazanych przez Kolegium przepisów, tj. art. 31 ust. 3 i art. 33 ust. 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Wskazał również, ze nie można wykluczyć, że istniały inne dowody nieznane wówczas organowi. Okoliczność ta może stanowić podstawę do ewentualnego wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a, a nie do stwierdzenia nieważności decyzji rozgraniczeniowej. Wniosek o wznowienie postępowania został przez Skarżącą złożony na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. i stanowił podstawę wydania decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Rz 1887/96 oddalając skargę na decyzję Wojewody z dnia 7 listopada 1996 r. wydaną w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. przesądził, że w sprawie nie zaistniała przesłanka, o której mowa w tym przepisie, tj. zarzucane przez Skarżącą pominięcie stron postępowania. Prawidłowość dokonanych zmian zapisów w ewidencji gruntów i budynków rozstrzygnął ostatecznie główny Geodeta Kraju, a dodatkowo potwierdził WSA w Warszawie, powołanymi wcześniej rozstrzygnięciami. Przedstawiony wyżej stan sprawy wskazuje na to, że Skarżąca nie zgadzając się de facto z decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., uruchomiła wszelkie możliwe procedury jej zaskarżenia, tak w trybie zwyczajnym jak i nadzwyczajnym, zarzucając w kolejno składanych środkach zaskarżenia nieprawidłowości polegające na dokonaniu rozgraniczenia jak również kwestie proceduralne, w tym pominięcia stron postępowania. Wszystkie okoliczności zostały wyjaśnione wymienionymi rozstrzygnięciami i aktualnie nie istnieje stan sprawy, który należałoby wyjaśnić. Powyższego stanowiska nie zmienia w ocenie Sądu fakt, że procedura stwierdzenia nieważności została wyczerpana w stosunku do decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r., a nie dla będącej aktualnie przedmiotem skargi decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. Należy bowiem zauważyć, że ostatnio wymieniona decyzja została wydana w wyniku wszczęcia w stosunku do decyzji z dnia [...] czerwca 1994 r. nadzwyczajnego trybu w postaci wznowienia postępowania, a stawiane zarzuty stanowią powielenie zarzutów dotyczących decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. Skarżąca domagała się stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia 7 listopada 1996 r. twierdząc, że decyzja ta odmawiająca uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. powiela jej wady. W ocenie Sądu stan powagi rzeczy osądzonej zachodzić będzie także wówczas, gdy rozpoznanie wniosku da się wyprowadzić na podstawie wielu rozstrzygnięć organów administracyjnych, podjętych na skutek skorzystania przez uprawnionego z wszelkich możliwych środków zaskarżenia zmierzających de facto do podważenia tego samego stanu faktycznego, pomiędzy tymi samymi podmiotami, przy niezmienionym stanie prawnym. W świetle powyższego stwierdzić należy, że sprawa rozgraniczenia nieruchomości i prawidłowości ustalenia stron postępowania, których nieprawidłowość Skarżąca zarzuca została przesądzona prawomocnymi rozstrzygnięciami. Reasumując, prawidłowość decyzji Wojewody z dnia 7 listopada 1996 r. w części dotyczącej zastosowania i wykładni art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. została przesądzona przez NSA wyrokiem z dnia 23 kwietnia 1998 r., sygn. akt SA/Rz 1887/96 ( art. 170 P.p.s.a. por. uzasadnienie wyroku). O braku nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] listopada 1996 r. o odmowie uchylenia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. o rozgraniczeniu, przesądziło prawomocnie w wyżej powołanych decyzjach Samorządowe Kolegium Odwoławcze i Sądy obu instancji ( art. 170 P.p.s.a.) stwierdzając, że decyzja kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] czerwca 1994 r. o rozgraniczeniu nie jest dotknięta wadą nieważności. Mając to wszystko na uwadze Sąd stwierdza prawidłowość wydanego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie jako bezprzedmiotowe. W ocenie Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy usprawiedliwiał wydaną decyzję. Niezbędny do rozstrzygnięcia zakres sprawy został wyjaśniony. Wykonano wskazania Sądu zawarte w poprzednio wydanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 11 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Rz 1184/14. Nie zmienia powyższego odnotowany przez Skarżącą brak w aktach administracyjnych decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] września 1996 r. Ponowna, zgodna z wytycznymi Sądu analiza zgromadzonych w aktach dokumentów, zapadłych rozstrzygnięć, doprowadziła w efekcie ich łącznego zestawienia do stwierdzenia, że żądanie Skarżącej zostało poddane kontroli administracyjnej, za pomocą różnych środków zaskarżenia, które łącznie ocenione pozwoliły przyjąć, że przedmiot wniosku, przestał z punktu widzenia organu rozstrzygającego sprawę istnieć. Stwierdzona bezprzedmiotowość postępowania czyni z kolei nieuzasadnionym żądanie uzupełnienia akt o wyżej wymienioną decyzję, która nie będzie przedmiotem merytorycznego badania, a jej dołączenie z powodu zaginięcia jest nader utrudnione. Rozstrzygnięcie Sądu wydano na podstawie art. 151 P.p.s.a. Orzeczenie o kosztach znajduje uzasadnienie w art. 250 P.p.s.a. w zw. z 21 ust. 1 pkt 1 lit. w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu ( Dz.U. 2015, poz. 1801 ), obejmuje wynagrodzenie i kwotę podatku od towarów i usług.