I GSK 1530/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) Sędzia del. WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. Sp. z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Gl 1180/18 w sprawie ze skargi H. Sp. z o.o. w C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 28 sierpnia 2018 r., nr 0111-KDIB3-3.4013.155.2018.2.MK w przedmiocie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. Sp. z o.o. w C. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 21 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 1180/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę H. Sp. z o.o. z siedzibą w C. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 28 sierpnia 2018 r. w przedmiocie podatku akcyzowego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wskazał, że orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 3 lipca 2018 r. do organu wpłynął wniosek H. Sp. z o.o. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku akcyzowego. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Spółka zamierza produkować wyrób stanowiący mieszaninę węglowodorów, w których przeważa zawartość węglowodorów niearomatycznych, klasyfikowany CN 27 10 12 25 z przeznaczeniem użytkowym jako składnik do produkcji klejów kauczukowych. Nazwa handlowa produktu to "[...]". Podatnik prowadzi skład podatkowy, w którym zamierza produkować i z którego zamierza wyprowadzać przedmiotowy wyrób do nabywców. Produkt sprzedawany jest w opakowaniach IBC lub TANK kontenerach lub w autocysternach. Przemieszczanie produktu dokonywane będzie na podstawie dokumentu dostawy, uproszczonego dokumentu towarzyszącego lub dokumentu handlowego do kontrahentów będących podmiotami zużywającymi głównie w krajach Unii Europejskiej oraz na podstawie dokumentów dostawy do odbiorców krajowych. W związku z przedstawionym opisem Spółka zadała następujące pytania: 1) Czy dla produktu o kodzie CN 27 10 12 25 o nazwie handlowej [...] stawka podatku akcyzowego wynosi 0 zł w przypadku, gdy wnioskodawca dokonywał będzie dostawy na podstawie dokumentu handlowego na rzecz podmiotu zużywającego w kraju? 2) Czy przy dostawie towaru ze składu podatkowego producenta na rzecz podmiotu na terytorium państwa członkowskiego powstaje obowiązek podatkowy i występuje podatek akcyzowy, a jeżeli tak to w jakiej stawce? 3) Jaki dokument należy stosować przy dostawie towaru ze składu podatkowego producenta dla podmiotu na terytorium państwa członkowskiego ? 4) Czy wnioskodawca jako sprzedawca powinien zażądać od nabywcy potwierdzenia rejestracji AKC-PR ? 5) Czy wnioskodawca jako sprzedawca powinien żądać od nabywcy oświadczenia o celu zużycia i wskazania jaka stawka akcyzy będzie stosowana u nabywcy, a jeśli tak to jakie elementy winno zawierać oświadczenie nabywcy? Zdaniem wnioskodawcy przedmiotem produkcji i sprzedaży będzie produkt o kodzie CN 27 10 12 25, znajdujący się w załączniku nr 2 do ustawy z 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752. ze zm.), zwanej dalej u.p.a., w poz. 20, który nie jest wymieniony w art. 89 ust. 1 pkt 1-13 ustawy. A zatem w przypadku, gdy będzie on przeznaczony do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych należy objąć go stawką podatku akcyzowego określoną w art. 89 ust. 2 wynoszącą 0 zł. Strona wyjaśniła, iż produkt o nazwie [...], który zamierza produkować, nie jest przeznaczony na cele opałowe lub jako dodatki/domieszki do paliw opałowych, silnikowych czy napędu silników, a do użycia jako środek do produkcji klejów kauczukowych. Ponadto – zdaniem spółki – wyrób ten spełnia warunki określone w załączniku nr 2 do ustawy o podatku akcyzowym określone w art. 89 ust. 1 pkt 1-13 i będzie przemieszczany na terytorium kraju na podstawie dokumentu dostawy ze składu podatkowego do podmiotu, który zużywa je w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do celów uprawniających do zastosowania zerowej stawki akcyzy, zgodnie z dyspozycją art. 89 ust. 2 pkt 2 ustawy. Zaskarżoną interpretacją indywidualną organ uznał, że stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w zakresie: możliwości zastosowania zerowej stawki akcyzy w przypadku dostawy wyrobów akcyzowych na terytorium kraju, dokumentowania dostawy wewnątrzwspólnotowej, żądania od nabywcy wyrobów akcyzowych potwierdzenia rejestracji dla celów podatku akcyzowego, żądania od nabywcy wyrobów akcyzowych oświadczenia o przeznaczeniu nabywanych wyrobów akcyzowych. Natomiast stanowisko to jest nieprawidłowe w zakresie powstania obowiązku podatkowego, zobowiązania podatkowego i określenia stawki podatku akcyzowego dla wyrobów akcyzowych będących przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Organ wyjaśnił, że wyroby będące przedmiotem wniosku winny być produkowane w składzie podatkowym, gdzie ma zastosowanie procedura zawieszenia poboru akcyzy. Istotą procedury zawieszenia poboru akcyzy jest z kolei przesunięcie momentu przekształcenia się obowiązku podatkowego w zobowiązanie podatkowe. Równocześnie co do zasady przemieszczanie luzem wyrobów akcyzowych o kodzie 2710 11 25, określonych w załączniku nr 2 do ustawy m.in. w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej, winno następować w procedurze zawieszenia poboru akcyzy zgodnie z postanowieniami art. 40 ust. 5 ustawy. Przy czym w przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstaje z tytułu produkcji wyrobów akcyzowych, o której mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy. Obowiązek ten jednak nie przekształci się w zobowiązanie podatkowe tak długo, jak długo względem tych wyrobów będzie miała zastosowanie procedura zawieszenia poboru akcyzy, co wynika wprost z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy o podatku akcyzowym. Równocześnie jak wynika z art. 45 ust. 2 ustawy w przypadku zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, do obliczenia wysokości zobowiązania podatkowego stosuje się stawkę akcyzy obowiązującą w dniu zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy. W analizowanej sytuacji zakończenie procedury zawieszenia poboru akcyzy, a w konsekwencji powstanie zobowiązania podatkowego, nastąpi z dniem wyprowadzenia wyrobów akcyzowych ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy w myśl postanowień art. 42 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zdaniem organu względem przedmiotowych wyrobów nie znajdzie zastosowanie zwolnienie z akcyzy (które też nie jest przedmiotem wniosku), ani też zerowa stawka akcyzy, o której mowa w art. 89 ust. 2 ustawy. Wynika to z faktu, że ustawodawca nie przewidział możliwości zastosowania zerowej stawki akcyzy na podstawie art. 89 ust. 2 ustawy, względem wyrobów energetycznych, które będą przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej. Co istotne, organ stanął na stanowisku, zgodnie z którym wobec braku możliwości zastosowania stawki określonej w art. 89 ust. 2 ustawy wyroby będące przedmiotem wniosku winny zostać opodatkowane wg stawki określonej w art. 89 ust. 1 pkt 14 ustawy w zw. z art. 89 ust. 1a ustawy, o czym przesądza klasyfikacja wyrobów wg Nomenklatury Scalonej, uwzględniającej cechy konkretnego wyrobu i szeroka definicja paliw silnikowych wynikająca z art. 86 ust. 2 ustawy. W konsekwencji wnioskodawca zobowiązany będzie do zapłaty należnej kwoty akcyzy w związku z zakończeniem procedury zawieszenia poboru akcyzy i wyprowadzeniem wyrobów akcyzowych poza tą procedurę w ramach dostawy wewnątrzwspólnotowej. W tej sytuacji wnioskodawca jako podatnik akcyzy od wyprowadzonych ze składu podatkowego wyrobów z zapłaconą należną kwotą akcyzy, będzie uprawniony do ubiegania się o ewentualny zwrot akcyzy z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju w myśl art. 82 ust. 1 ustawy. Wnioskodawca ma także możliwość dostawy wewnątrzwspólnotowej przedmiotowych wyrobów z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy. Mając powyższe na uwadze oraz podstawową zasadę jednokrotności opodatkowania akcyzą, organ stwierdził, że w sytuacji objętej pytaniem drugim przedmiotem opodatkowania akcyzą nie będzie dostawa wewnątrzwspólnotowa, która co do zasady nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu, niemniej opodatkowanie przedmiotowych wyrobów wyniknie z wcześniejszej czynności – produkcji wyrobów akcyzowych i z chwilą wyprowadzenia wyrobów akcyzowych będących przedmiotem dostawy wewnątrzwspólnotowej ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy powstanie zobowiązanie podatkowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, oddalając skargę, przyjął, że kontrolowana decyzja jest zgodna z prawem. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji powołał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Wskazał, że kontroli w niniejszej sprawie poddana została interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej dotycząca podatku akcyzowego, w zakresie zastosowania na podstawie 89 ust. 2 u.p.a. stawki 0 zł, który to przepis stanowi, że stawka akcyzy na wyroby energetyczne wymienione w załączniku nr 2 do ustawy, inne niż określone w ust. 1 pkt 1-13, przeznaczone do celów innych niż opałowe, jako dodatki lub domieszki do paliw opałowych, do napędu silników spalinowych albo jako dodatki lub domieszki do paliw silnikowych, wynosi 0 zł, jeżeli wyroby te są: 1. w posiadaniu podmiotu, który zużywa je w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do celów uprawniających do zastosowania zerowej stawki akcyzy; 2. przemieszczane na terytorium kraju poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy na podstawie dokumentu dostawy ze składu podatkowego do podmiotu, który zużywa je w ramach prowadzonej działalności gospodarczej do celów uprawniających do zastosowania zerowej stawki akcyzy, lub do składu podatkowego od podmiotu, który posiadał je w celu zużycia do tych celów. Wnioskodawca wskazał, że przemieszczanie produktu dokonywane będzie na podstawie dokumentu dostawy, uproszczonego dokumentu towarzyszącego lub dokumentu handlowego do kontrahentów będących podmiotami zużywającymi głównie w krajach Unii Europejskiej oraz na podstawie dokumentów dostawy do odbiorców krajowych. Odnosząc się do treści wniosku, Sąd podkreślił, że przedmiotem opodatkowania akcyzą jest również produkcja wyrobów akcyzowych zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.a. Wymienione we wniosku wyroby stanowią wyroby energetyczne wymienione w załączniku nr 2 do ustawy. Produkcja tych wyrobów winna odbywać się w składzie podatkowym z zastosowaniem procedury zawieszenia poboru akcyzy, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Zobowiązanie podatkowe z tytułu wykonywania czynności opodatkowanych akcyzą, w tym produkcja wyrobów akcyzowych, powstaje w chwili zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy. Kwestie te uregulowano w art. 45 u.p.a. zgodnie z którym w przypadku zastosowania procedury zawieszenia poboru akcyzy, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zakończenia tej procedury, zaś do obliczenia wysokości zobowiązania podatkowego stosuje się stawkę akcyzy obowiązującą w dniu zakończenia procedury zawieszenia poboru akcyzy. Podczas realizacji transakcji w sposób opisany we wniosku, obowiązek podatkowy powstaje z tytułu produkcji wyrobów akcyzowych, zaś w chwili wyprowadzenia tych wyrób ze składu podatkowego poza procedurę zawieszenia poboru akcyzy powstaje zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym. W sprawie nie budzi wątpliwości, że sama dostawa wewnątrzwspólnotową nie stanowi przedmiotu opodatkowania akcyzą. Zaskarżona interpretacja dotyczy opisanego we wniosku stanu faktycznego zawierającego opis produkcji wyrobów akcyzowych i ich wyprowadzanie ze składu podatkowego poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy. Zdaniem WSA, samo uznanie, że przemieszczenie wyrobów akcyzowych, o których mowa w złożonym wniosku, stanowi dostawę wewnątrzwspólnotową rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 8 u.p.a., nie oznacza, że w związku z działalnością wnioskodawcy w zakresie produkcji oraz dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych wymienionych w załączniku nr 2 do ustawy nie występuje przedmiot opodatkowania podatkiem akcyzowym., a to w związku z przywołanym powyżej art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.a. Zatem zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów postępowania, w tym art. 14b § 1 o.p. zw. z art. 14k § 1 i art. 14c § 1 o.p. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca oświadczyła ponadto, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzuciła naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: - art. 89 ust 1 pkt 14 w związku z art. 86 ust 2 u.p.a. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r., przez błędną wykładnię powołanych norm, tj. uznanie, że wyrób skarżącej należy do kategorii wyrobów energetycznych oznaczonych w pkt 14 art. 89 u.p.a. przy zastosowaniu wyłącznie kwalifikacji wg Nomenklatury Scalonej, jednakże z pominięciem kryterium przeznaczenia do użycia, oferowania na sprzedaż lub używania do napędu silników spalinowych; - art. 89 ust. 2 u.p.a. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2018 r., poprzez błędną wykładnię i uznanie, że transakcje, o których mowa we wniosku o interpretację, podlegają efektywnemu opodatkowaniu akcyzą, podczas gdy stawka akcyzy winna wynosić we wskazanym przypadku 0,00zł. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenia oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego. Wskazać w tym miejscu należy, że zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm., dalej: u.p.a.) do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy, a także do wiążących informacji akcyzowych, zwanych dalej "WIA", stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.). Zmiany w Nomenklaturze Scalonej (CN) nie powodują zmian w opodatkowaniu akcyzą wyrobów akcyzowych i samochodów osobowych, jeżeli nie zostały określone w niniejszej ustawie. Dla podatku akcyzowego zasadnicze znaczenie ma klasyfikacja danego wyrobu wg Nomenklatury Scalonej. Ustalenie odpowiedniego kodu CN wyrobu akcyzowego ma charakter obiektywny, tj. jeżeli wyrób ma cechy właściwe dla określonego kodu CN, to nie może być on objęty innym kodem, np. ze względu na decyzje producenta. Klasyfikacja wyrobu akcyzowego nie zależy bowiem od oświadczenia podmiotu ale od rzeczywistego składu, właściwości fizykochemicznych czy też procesu produkcji danego wyrobu. Tym samym to obiektywne cechy danego wyrobu wskazują na jego zasadnicze przeznaczenie i możliwość wykorzystania. Klasyfikacja wyrobu do kodu CN ma zasadnicze znaczenie na gruncie opodatkowania podatkiem akcyzowym, ponieważ ten - jako podatek selektywny - obciąża tylko niektóre rodzaje dóbr (por. Prawo celne i podatek akcyzowy: Kierunki przeobrażeń i zmian T. Nowak, P. Stanisławiszyn, Wolters Kluwer 2014, s.161-162). Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wyrażonym w wyroku z dnia 26 października 2006 r. sygn. akt C-250/05, ze względu na zasadę pewności prawa i ułatwienie kontroli, decydującym kryterium dla klasyfikacji taryfowej towaru są zasadniczo obiektywne właściwości i cechy towaru opisane w pozycjach CN. Wskazana klasyfikacja CN danego wyrobu, co do zasady, umożliwia bądź też uniemożliwia uznanie danego wyrobu za wyrób akcyzowy i dalej za wyrób energetyczny, co też wiąże się z jedną z podstawowych zasad opodatkowania akcyzą, a mianowicie zasadą konkretyzacji przedmiotu opodatkowania. Dzieje się tak ponieważ w myśl art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy, wyrobami akcyzowym podlegającymi opodatkowaniu są wyroby energetyczne, energia elektryczna, napoje alkoholowe wyroby tytoniowe, susz tytoniowy, płyn do papierosów elektronicznych oraz wyroby nowatorskie określone w załączniku nr 1 do ustawy. W tej sytuacji zasadnie Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu, że opisane we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji wyroby o kodzie CN 27 07 50 00 są wyrobami energetycznymi, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 2 ustawy, tj. są wyrobami, które stanowią źródło energii napędowej lub cieplnej. Są nimi bez względu na przeznaczenie (w odróżnieniu np. od tłuszczy czy alkoholu metylowego), a ich produkcja odbywać się może wyłącznie w składzie podatkowym. Wynika to z faktu, że wyroby te ze względu na swoje immanentne cechy, determinujące ich klasyfikację CN, są i mogą być stosowane jako paliwa silnikowe lub jako dodatki do paliw silnikowych, a zatem istnieje realne ryzyko związane z nadużyciami przy produkcji tych wyrobów z pominięciem uiszczenia właściwego podatku. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z art. 86 ust. 2 u.p.a. paliwami silnikowymi w rozumieniu ustawy są wyroby energetyczne przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych. Nie można tracić z pola widzenia tego, że w stanie faktycznym wynikającym z wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji wynikało, że spółka zamierza produkować wyrób o nazwie handlowej [...], stanowiący mieszaninę węglowodorów niearomatycznych, klasyfikowany do CN 2710 12 25, z przeznaczeniem użytkowym jako składnik do produkcji klejów kauczukowych. Podatnik prowadzi skład podatkowy, w którym zamierza produkować i z którego zamierza wyprowadzać przedmiotowy wyrób do nabywców. Produkt sprzedawany jest w opakowaniach IBC lub TANK kontenerach lub w autocysternach. Przemieszczanie produktu dokonywane będzie na podstawie dokumentu dostawy, uproszczonego dokumentu towarzyszącego lub dokumentu handlowego do kontrahentów będących podmiotami zużywającymi głównie w krajach Unii Europejskiej oraz na podstawie dokumentów dostawy do odbiorców krajowych. Naczelny Sąd Administracyjny w związku z ww. treścią wniosku doszedł do przekonania, że przedmiotowy wyrób, jako zadeklarowany w stanie faktycznym wynikającym z wniosku, od którego zależy wydanie interpretacji indywidualnej, w sposób jednoznaczny nie wypełniał przesłanek paliwa silnikowego w rozumieniu art. 86 ust. 2 u.p.a. W tym miejscu zauważyć należy, że w zaskarżonej interpretacji nie wskazano, iż wyroby będące przedmiotem wniosku są paliwami silnikowymi. Organ jedynie wskazał, że wyroby te są opodatkowane stawką akcyzy jak dla pozostałych paliw silnikowych, w sytuacji gdy nie może wobec nich mieć zastosowania zerowa stawka akcyzy, co wynika z potencjalnej możliwości wykorzystania tych wyrobów do celów napędowych i cech tego wyrobu, który co do zasady jako wyrób energetyczny z załącznika nr 2 do ustawy winien podlegać opodatkowaniu akcyzą. Odnosząc się do takiego stanowiska, podkreślenia wymaga, że w postępowaniu, w którym wydano zaskarżoną interpretację, organy podatkowe nie podjęły próby modyfikacji stanu faktycznego. Jak wskazuje się w orzecznictwie, na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h o.p. organ podatkowy jest obowiązany do podjęcia czynności wyjaśniających, w sytuacji gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej jest sformułowany w sposób niewystarczający do jednoznacznej i wyczerpującej oceny prawnej przedstawionego w nim zagadnienia (zob. wyroki NSA z dnia 10.12.2021 r., II FSK 1143/21 oraz z dnia 9.07.2019 r., I FSK 532/17). Według Naczelnego Sądu Administracyjnego w tej sprawie zaistniała sytuacja, w której organ interpretacyjny zobowiązany był do podjęcia takich czynności wyjaśniających celem ustalenia, z jakim dokładnie wyrobem mamy do czynienia. Zauważyć należy, że dopiero w skardze kasacyjnej wnioskodawca podniósł, iż przedmiotowy wyrób ze względu na parametry nie może być wykorzystywany jako paliwo silnikowe. Z drugiej strony zauważyć należy, że wnioskodawca w skardze kasacyjnej nie zakwestionował ww. naruszenia przepisów procedury i w konsekwencji przyjęcia przez organy interpretacyjne innego stanu faktycznego niż wynikający z wniosku o wydanie interpretacji. Organy interpretacyjne przyjęły bowiem założenie, że w sprawie mamy do czynienia z wyrobem, który potencjalnie może być wykorzystany do celów napędowych. Konsekwencją powyższych spostrzeżeń jest niezasadność zarzutów naruszenia w tej sprawie przepisów prawa materialnego. W niezakwestionowanym stanie faktycznym przyjętym przez organ interpretacyjny do wydania zaskarżonej interpretacji organ przyjął, że ma do czynienia z paliwem silnikowym w rozumieniu art. 86 ust. 2 u.p.a. Tego skarżący kasacyjnie nie zakwestionował skutecznie. Zarzutami naruszenia prawa materialnego nie sposób skutecznie kwestionować stanu faktycznego, w tym również tego wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Konsekwencją takiego stanu rzeczy było przyjęcie stawki podatkowej uregulowanej w art. 89 ust. 1 pkt 14 u.p.a., a nie stawki podatkowej wynikającej z art. 89 ust. 2 u.p.a. Z tych przyczyn na podstawie art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego w punkcie 2 sentencji wyroku orzeczono stosownie do art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 265).