II SA/Łd 1004/18

Dnia 26 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. - Teren na uchwałę Rady Gminy Jeżów z dnia 14 marca 2002 r. nr XXXI/195/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Jeżów postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz strony skarżącej A Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. - Teren wpis sądowy w kwocie 300 (trzysta) złotych, zaksięgowany w dniu 18 września 2018 roku pod pozycją [...]. A. P. W dniu 14 marca 2002 r. Rada Gminy Jeżów działając, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1591) – dalej w skrócie "u.s.g.", art. 8 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1 i 3 i art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm)., podjęła uchwałę nr XXXI/195/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jeżów. W skardze na powyższą uchwałę, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi za pośrednictwem organu 26 września 2018 roku, A Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren podniosła, że w załączniku graficznym do Planu (mapa w skali 1:5000 obręb: [...], [...], [...]) nastąpiło całkowicie błędne wkreślenie przebiegu linii elektroenergetycznej 110kV relacji Odlewnia - R. Błąd polega nie tylko na przesunięciu przebiegu linii wobec jej rzeczywistego przebiegu, ale nawet na jej posadowieniu (na załącznikach graficznych) na całkowicie innych działkach gruntu niż te, na których ona rzeczywiście przebiega. Ponadto w zapisach Planu nastąpiło wadliwe sformułowanie zapisów Planu tj. wpisano zakaz wznoszenia budowli i urządzeń technicznych w obszarze rezerwatu wodno - krajobrazowego R. (§ 1 ust. 1.5 punkt i.). Autor skargi wskazał, iż zgodnie z art. 4 ust 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 220, dalej jako u.p.e.) skarżąca ma prawny obowiązek utrzymywania w pełnej zdolności i sprawności technicznej sieci elektroenergetycznej stanowiącej jego własność, i za pomocą której wykonuje swój prawny i faktyczny obowiązek zaopatrzenia społeczeństwa w energię elektryczną. By ten swój obowiązek zrealizować, skarżący musi dysponować prawem do gruntów na których zlokalizowana jest sieć elektroenergetyczna. By było możliwe uzyskania prawa do gruntu, lokalizacja sieci musi znaleźć prawidłowe odzwierciedlanie w dokumentach planu zagospodarowania przestrzennego lub w wydanych decyzjach lokalizacyjnych - art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018r., poz.121, dalej jako u.g.n.). Taki wymóg (zgodności MPZP z rzeczywistym przebiegiem linii elektroenergetycznej) stawiany jest też w razie uzyskiwania służebności przesyłu w drodze cywilnej. Błędne sformułowania planu mogą stanowić przeszkodę do jej ustanowienia w drodze sądowej. W ocenie autora skargi wskazane wyżej wady zaskarżonego planu uniemożliwiają dokonanie jakiejkolwiek modernizacji, przebudowy czy nawet remontu tej istniejącej już linii. Brak prawidłowo skonstruowanego MPZP Gminy uniemożliwia uzyskanie zgód na dokonanie tych prac, co w konsekwencji skazuje tę linię na powolną degradację techniczną, zwiększoną awaryjność, możliwość wystąpienia katastrofy budowlanej, a w dalszej perspektywie konieczność jej całkowitego wyłączenia z eksploatacji. Zarazem nie ma możliwości jej zastąpienia co uniemożliwia skarżącemu realizację ustawowego jego obowiązku utrzymania prawidłowego stanu sieci elektroenergetycznej, który to obowiązek wynika bezpośrednio z art. 9c ust 2 pkt 1-4 u.p.e., a także z wymogów stawianych właścicielom obiektów elektroenergetycznych przez Prawo budowlane. W niniejszej sprawie na niezgodność MPZP ze stanem faktycznym w zakresie przebiegu linii elektroenergetycznej zwróciła uwagę Regionalna Dyrekcja Ochrony Środowiska w Ł., która odmówiła dokonania koniecznych uzgodnień - właśnie ze względu na błędy w MPZP. Jakiekolwiek prace na tej linii elektroenergetycznej będą niemożliwe bez uzyskania decyzji środowiskowej - a tej skarżąca nie uzyska w sytuacji tak błędnie opracowanego MPZP. W interesie prawnym (i faktycznym) skarżącej jest doprowadzenie zapisów MPZP do zgodności ze stanem faktycznym i umożliwiającym mu realizację ustawowego jego obowiązku. Skarżąca wskazała też, że ten błędnie opracowany MPZP stanowi podstawę do wydawania decyzji w sprawie budownictwa indywidualnego. Nie jest wykluczone, że w konfrontacji z MPZP wnioskujący dostają odmowę stosownych decyzji budowlanych ze względu na te błędne zapisy albo też dostają pozytywne decyzje w sytuacji, gdy ze względu na posadowienie linii elektroenergetycznej nie powinni ich otrzymać. To by decyzje budowlane były wydawane zgodnie ze stanem faktycznym (a nie na podstawie błędnego MPZP), jest nie tylko interesem prawnym skarżącej - ale i gminy. Skutki, np. wydanie pozwolenia na budowę pod linią elektroenergetyczną mogę być nieoszacowane. Z uwagi na powyższe zarzuty Spółka wniosła o: stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części w zakresie załącznika graficznego nieprawidłowo pokazującego jej przebieg w terenie, a także w zakresie zapisów dotyczących zakazu wznoszenia budowli i urządzeń technicznych w obszarze rezerwatu wodno - krajobrazowego R. A Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren podniosła, iż Rada Gminy Jeżów wezwana pismem z dnia 3 sierpnia 2018 r. do usunięcia nieprawidłowości w Uchwale nr XXXI/195/02, odmówiła pismem z dnia 11 września 2018 r. (znak [...]) dokonania zmian i usunięcia swoich błędów w zapisach MPZP, mimo tego, że organ nawet nie kwestionuje samego faktu wystąpienia błędów w MPZP, a jedynie wskazuje, że błędy osób opracowujących projekt MPZP nie zostały skorygowane przez poprzedników prawnych skarżącej (A Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren została utworzona w 2009r. podczas gdy MPZP uchwalono w 2002r.). Co więcej - Rada Gminy Jeżów stanęła na stanowisku, że błędy w opracowanym i uchwalonym przez nią MPZ1 powinny zostać zmienione na koszt skarżącej. Tymczasem, w ocenie skarżącej, nie ulega wątpliwości, że to zła praca osób opracowujących MPZP i działających na zlecenie Gminy Jeżów i Rady Gminy Jeżów jest powodem tych błędów. Żądanie, by te błędy korygował na swój koszt inwestor nie ma żadnego uzasadnienia. Spółka podkreśliła, iż trasa przedmiotowej linii zgodna ze stanem faktycznym znajduje się na mapach zasadniczych będących w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym Starostw [...] w postaci odpowiednio zaznaczonych słupów energetycznych wysokiego napięcia. Odpowiadając na skargę Rada Gminy Jeżów wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie skargi w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Organ przytaczając treść art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a) oraz art. 101 § 1 u.s.g. wskazał, że skarżąca nie wykazała, że posiada interes prawny w zaskarżaniu przedmiotowej uchwały, a tym bardziej nie zostało wykazane, aby interes ten został naruszony. Skarżąca nie wywiodła w jaki sposób zostało naruszone jej prawo i dotychczasowy sposób wykonywania tego prawa. Nie wskazała w jaki sposób i w jakim stopniu wadliwie przyjęta zdaniem skarżącej uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną. Skarżąca wskazała, że nie może realizować obowiązku utrzymania prawidłowego stanu sieci elektroenergetycznej. Zważywszy na fakt, że miejscowy plan obowiązuje od 16 lat, w ocenie organu, nie sposób uznać, że przez cały ten okres sieć nie była utrzymywana w należytym stanie, że nie wykonywano bieżących napraw i konserwacji. Skoro zatem dotychczas, jak należy domniemywać było to realizowane, to brak jest podstaw do uznania, że w chwili obecnej postanowienia planu uniemożliwiają podejmowanie takich działań. W ocenie organu, w realiach niniejszej sprawy, brak jest podstaw do przyjęcia tezy o naruszeniu interesu prawnego skarżącej kwestionowaną uchwałą. W żadnym razie nie można stwierdzić by plan w jakikolwiek sposób ograniczał możliwości spółki. Żaden przepis zawarty w planie zagospodarowania przestrzennego nie wpłynął negatywnie na zakres wykonywania obowiązków należących do spółki. Nie sposób uznać zatem, że uchwała narusza interes prawny spółki. Organ przyjął, że skoro brak jest bezpośredniego wpływu zaskarżonej uchwały na prawa skarżącej, które wynikałyby z konkretnej normy prawnej, to tym samym jej interes prawny w omawianym względzie nie istnieje. W konkluzji powyższych rozważań organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia konkretnego, aktualnego interesu prawnego skarżącej opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego. W konsekwencji nie może ona żądać wyeliminowania przedmiotowej uchwały z obrotu prawnego - stwierdzenia jej nieważności, co skutkować powinno odrzuceniem skargi. Organ zauważył nadto, że skarżąca wskazując przepisy prawa, którym jej zdaniem organ uchybił, nie podała na czym polega rzekome uchybienie konkretnym przepisom. Abstrahując od powyższego, Rada wskazała, że podane przez skarżącą przepisy - art. 6 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 6 przywołanej ustawy dotyczą studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, a nie planu zagospodarowania przestrzennego. Skarżąca nie wyjaśnia na czym jej zdaniem polega naruszenie przywołanych w skardze przepisów. W chwili podejmowania przez organ zaskarżonej uchwały nr XXXI/195/02 Rady Gminy Jeżów z dnia 14 marca 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jeżów - tj. w dniu 14 marca 2002 roku obowiązywała ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U.1999.15.139 ze zm.). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy Jeżów został sporządzony i uchwalony na podstawie przepisów w/w ustawy. Przedmiotowy plan został sporządzony z wykorzystaniem dostępnych w tym okresie (lata 1999 r. – 2002 r.) materiałów kartograficznych. Rysunki planu sporządzane były na mapach w skali 1:5000 (zawierających ewidencję gruntów, budynki oraz warstwice wkreślone na kopie mapy ewidencyjnej w m-cu lutym 1999r., L.ks.rob. 19/99) pozyskanych z WBGiTR w S. Rejonowy Oddział w B. Nie było wówczas obowiązku sporządzania rysunku planu miejscowego na mapie zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak obecnie. Materiały planistyczne dot. linii elektroenergetycznych były pozyskiwane z zasobów Zakładu A Ł. - Teren, które obrazowały orientacyjnie przebiegi sieci elektroenergetycznych na papierowych kopiach map topograficznych w skali 1:25000. Do skargi w postaci kserokopii załączono kopię mapy zasadniczej w skali 1:2000 Id.ewid.P.1021.BG.6642.363.2016 z dnia 12 maja 2016 r. Załączone do skargi kopie map z 2016r. w skali 1:2000 pochodzące z ODGiK w B. są mapami do celów opiniodawczych z Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego i nie zawierają w treści przebiegu przedmiotowej linii 110 kV ani jej zasięgu. Przebieg tej linii i zasięg jej oddziaływania został przez skarżącą naniesiony we własnym zakresie, prawdopodobnie w ramach projektu przebudowy linii i wkreślony przez zespół projektowy (jak wynika z tabeli informacyjnej zamieszczonej na mapach). Jak wynika z załączonej do skargi kopii mapy zasadniczej w skali 1:2000 Id.ewid.P.1021.BG.6642.363.2016 z dnia 12 maja 2016 r. będącej mapą do celów opiniodawczych, brak jest zinwentaryzowanej linii energetycznej 110 KV. Na w/w mapach widnieje również pieczęć i podpis Geodety P. Z. [...] S., ul. A 11/11 nr uprawnień zaw. [...] (A Usługi Geodezyjne P. Z. [...] S., ul. B 14R). Ponadto na kserokopiach rysunków planu miejscowego załączonych do skargi, poprawność naniesienia trasy potwierdził z datą 10.01.2018r. Geodeta uprawniony P. O. upr. nr [...]. Organ jednocześnie zaznaczył, że zgodnie z art. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2101 ze zm.), wykonawca prac geodezyjnych i kartograficznych jest obowiązany zgłosić do właściwych organów, prace przed przystąpieniem do ich wykonania, a po wykonaniu prac przekazać powstałe materiały lub informacje o tych materiałach do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Z pisma Starostwa Powiatowego w B. z dnia 13 lutego 2018 r. wynika, że brak jest inwentaryzacji powykonawczej słupów wysokiego napięcia w obrębie (4)[...], s (21)[...] i (7)[...]. Z treści w/w pisma wynika, że na podstawie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne z dnia 17 maja 1987 r. (Dz.U. z 13 października 2017 r. poz. 2101, art. 27) Ośrodek Dokumentacji Geodezyjno- Kartograficznej w B. nie posiada złożonej na podstawie art. 11 i art. 12 w/w ustawy dokumentacji z geodezyjnych pomiarów z inwentaryzacji powykonawczej słupów wysokiego napięcia w obrębie (4)J[...], (21)[...] i (7)[...] (dowód: pismo ze Starostwa Powiatowego w B. z dnia 13 lutego 2018r., znak: [...]). W/w sieć elektroenergetyczna 110 KV Odlewnia – R. nie widnieje na mapach zasadniczych państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...] co oznacza, że inwestor nie wykonał inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej. Organ wskazał, że skarżąca nie wykazała braku zgodności załączników graficznych z rzeczywistym przebiegiem linii elektroenergetycznej 110kV Odlewnia – R.. Samo naniesienie na mapę linii przez skarżącą nie potwierdza, że rzeczywiście linia przebiega w innym miejscu niż wynika to z załącznika graficznego do planu. Skarżąca nie wykazała, że istnieje rozbieżność w przebiegu linii energetycznej - nie zostały na tą okoliczność załączone żadne dowody. Naniesienie linii na mapę, która to linia jednak nie została w żaden sposób opisana oraz pieczątka geodety, którego czynności nie zostały w żaden sposób potwierdzone, udokumentowane, nie pozwala na przyjęcie postawionej przez skarżącą tezy o braku zgodności załączników graficznych z rzeczywistym przebiegiem linii elektroenergetycznej. Brak jest zatem uzasadnionych podstaw, aby uznać, że rzeczywisty przebieg linii jest inny niż na załącznikach graficznych do planu. Organ podkreślił, że podczas sporządzania planu zachowana została procedura planistyczna określona w przepisach obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonano wówczas wszystkich właściwych uzgodnień oraz uzyskano konieczne opinie. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskał wszelkie wymagane opinie i uzgodnienia, w tym dotyczące ponadlokalnej infrastruktury technicznej. Istotna jest okoliczność, że skarżąca brała udział w procedurze sporządzania planu poprzez możliwość składania wniosków oraz opiniowanie projektu planu. Wszystkie uwagi Zakładu A Ł. - Teren zostały uwzględnione, po ponownym przesłaniu projektu planu do zaopiniowania Zakładu A Ł. - Teren zaopiniował projekt pozytywnie i nie wniósł do niego żadnych uwag (dowód: dokumenty potwierdzające istnienie wszystkich opinii i uzgodnień). Organ prowadzący procedurę planistyczną dopełnił wszystkich niezbędnych czynności wymaganych przepisami prawa. Nie doszło zatem do naruszenia przez organ jakichkolwiek przepisów prawa. Odnosząc się do twierdzenia skarżącej w zakresie rzekomo wadliwie sformułowanych zapisów planu tj. zakazie wznoszenia budowli i urządzeń technicznych w obszarze rezerwatu wodno-krajobrazowego R. (§1 ust. 1.5. punkt i.) organ nie dopatrzył się w tym zakresie jakichkolwiek wadliwości. Zapis ten zakazuje wznoszenia (a więc budowy od podstaw) budowli i urządzeń technicznych co wynika z prawnej ochrony przyrody. Zapis ten nie ma zastosowania do przebudowy istniejącej linii elektroenergetycznej. Zarzut wadliwie sformułowanych zapisów planu jest zatem bezzasadny. Organ nadmienił również, że UG w Jeżowie wskazał Spółce, że procedura związana z uchwalaniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmowała opiniowanie i uzgadnianie projektu planu. Na tym etapie wprowadzane były zmiany w projekcie planu wynikające z opinii i uzgodnień. W czynnościach tych uczestniczył A Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren, którego uwagi zostały w planie uwzględnione. Ponadto przedstawiciele Urzędu Gminy w Jeżowie zarówno korespondencyjnie, jak i podczas spotkania w dniu 21 kwietnia 2017 r. w Urzędzie Gminy informowali przedstawicieli A Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren oraz przedstawicieli B P. S.A., że inwestor może złożyć gminie wniosek o zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie rozwiązań zgodnych z zamiarami inwestora. Poinformowano o kosztach z tym związanych oraz o fakcie, że koszty te obciążają inwestora ponieważ przebudowa linii energetycznej 110 kV relacji R. – O., mieści się w katalogu pojęcia celu publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dlatego na inwestorze realizującym inwestycję celu publicznego spoczywa obowiązek pokrycia kosztów z tym związanych. Zgodnie z art. 27 ust. 1 obowiązującej uprzednio ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Tryb postępowania ani właściwość organów przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały nie zostały naruszone. Na gruncie obowiązujących obecnie przepisów prawa - art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podstawami stwierdzenia nieważności w całości lub w części miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są tylko istotne naruszenia zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenia trybu jego sporządzania oraz naruszenia właściwości organów w tym zakresie. Tylko stwierdzenie w/w naruszeń skutkować może stwierdzeniem nieważności uchwały w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać ze sporządzaniem aktu planistycznego, a więc zawartością aktu planistycznego, zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Tryb sporządzania planu dotyczy natomiast szczegółowej procedury jego sporządzania. Przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jeżów nie doszło do istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, w toku procedury planistycznej nie doszło do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, również zachowana została właściwość organów w tym zakresie. Nie istnieje zatem żadna z przesłanek wymienionych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., której skutkiem jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały. W konsekwencji organ uznał, że zaskarżona uchwała Nr XXXI/195/02 Rady Gminy Jeżów z dnia 14 marca 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jeżów jest zgodna z przepisami prawa. Organ nie naruszył zasad sporządzania planu, trybu jego sporządzania, ani nie została naruszona właściwość organów. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części wskazanej przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Jeżów z dnia 14 marca 2002 r. nr XXXI/195/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jeżów. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zatem przesłanką skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę planistyczną, oprócz wezwania do usunięcia naruszenia (co w sprawie miało miejsce), jest nie tylko posiadanie interesu prawnego, ale i jego naruszenie. W pierwsze kolejności weryfikacji wymaga spełnienie wymogów formalnych, o którym stanowi cytowany przepis oraz przepisy art. 52 § 2 i art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed wejścia w życie powołanej ustawy z 17 kwietnia 2017 roku. Wymóg ten został spełniony, jak wynika bowiem z akt postępowania, J. B., ówczesny pełnomocnik Spółki wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa pismem z dnia 3 sierpnia 2018 roku., zaś skarga został wniesiona 26 września 2018 roku, po bezskutecznym upływie terminu do złożenia skutecznej odpowiedzi przez uprawniony do tego organ. Bezspornie bowiem Gmina nie podjęła uchwały w sprawie odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W takiej zaś sytuacji skargę należało wnieść przed upływem 60. dni od wezwania do usunięcia naruszenia prawa (art. 53 § 2 p.p.s.a. w dotychczasowym brzmieniu). Należy również wyjaśnić, że dopiero wniesienie skargi do sądu, poprzedzonej skutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, jak i dokonanej przez właściwie umocowanego pełnomocnika upoważnia sąd do dalszego etapu kontroli, w tym przede wszystkim do zbadania, czy interes prawny strony skarżącej został naruszony postanowieniami planu. . Przechodząc do merytorycznej oceny skargi sąd stanął na stanowisku, że skarżąca Spółka nie wykazała naruszenia jej interesu prawnego, co więcej nie legitymuje się interesem prawnym, którego ewentualne naruszenie otworzyłoby jej drogę do merytorycznej kontroli uchwały. Prawo do wniesienia skargi na podstawie wskazanej regulacji przysługuje tym podmiotom, które wykażą się konkretnym, indywidualnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 listopada 2003 r., sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84 i z dnia 16 września 2008 r. sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121). Prawo do wniesienia skargi do sądu przysługuje bowiem jedynie takiemu podmiotowi, który wykaże naruszenie przez zaskarżoną uchwałę własnego interesu prawnego lub uprawnienia, w tym rozumieniu, że zaskarżona uchwała godzi w sferę prawną tego podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych np. przez zniesienie, ograniczenie, czy też uniemożliwienie realizacji jego uprawniania lub interesu prawnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 czerwca 2012r., sygn. akt II OSK 790/12, Lex nr 1212683). Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma bowiem charakteru actio popularis (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, Lex nr 151236; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2). W orzecznictwie sądów administracyjnych ustalono, że interes prawny to zobiektywizowana, czyli realnie istniejąca potrzeba ochrony prawnej. Mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danej osoby (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 1984 r., sygn. akt I SA 1748/83, nie publ.). Źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest przy tym zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko administracyjnego). Stwierdzenie tego interesu sprowadza się zaś do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między powszechnie obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegającą na tym, że akt stosowania normy materialnoprawnej może mieć wpływ na sytuację prawną tego podmiotu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., sygn. akt III SA 1876/99, Lex nr 47938). Przy czym, w przypadku przesłanki wskazanej w art. 101 ust. 1 cytowanej ustawy, interes prawny strony skarżącej musi zostać dodatkowo naruszony w postaci ograniczenia lub pozbawienia konkretnych uprawnień albo nałożenia obowiązków i naruszenie to musi występować w momencie zaskarżenia uchwały, a nie dopiero w przyszłości. Interes prawny, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. to interes o charakterze własnym, zindywidualizowany i konkretny (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2010 r., sygn. akt II SA 1410/01, Lex nr 53376). Kwestionując uchwałę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. trzeba dowieść, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę prawno-materialną skarżącego, czyli np. pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Nie przesądzają o interesie prawnym strony skarżącej powołane w skardze przepisy – art. 4 ust.1 ustawy Prawo energetyczne, ani też art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Pierwszy z przepisów określa po prostu zadania i obowiązki przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie zdolności urządzeń i sieci do zaopatrzenia w paliwa lub energię. Z kolei przepis art. 124 u.g.n. uprawniający organ administracji rządowej do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów służących do przesyłania (...) energii elektrycznej, jeżeli właściciel nie wyraża na to zgody zawiera warunek zgodności powyższego ograniczenia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten nie odnosi się jednak do aktualnej sytuacji Spółki, która nie zamierza zakładać linii, a przeprowadzić jej modernizację czy przebudowę. Również odwoływanie się do konieczności zgodności planu z rzeczywistym przebiegiem linii w razie uzyskiwania służebności przesyłu jest o tyle nieskuteczny, że skarżąca Spółka nie wykazywała, że ubiega się na etapie przebudowy linii o ustanowienie służebności. Domniemywać raczej wypada, że aktualny gestor sieci dysponuje już odpowiednimi umowami służebności przesyłu, zawartymi na etapie legalnej realizacji linii 110kV. W niniejszej sprawie A Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren wywodziła naruszenie swojego interesu prawnego również z faktu, że w załączniku graficznym do zaskarżonej uchwały nastąpiło błędne wykreślenie przebiegu linii elektroenergetycznej 110kV relacji O.-R., co uniemożliwia dokonanie jakiejkolwiek modernizacji, przebudowy czy też remontu istniejącej już linii. W ocenie Sądu okoliczności, na które powołuje się strona skarżąca, uzasadniając swoją legitymację procesową, należy zakwalifikować jako interes faktyczny, nie poparty interesem prawnym, a tym bardziej interesem prawnym, który zostałby naruszony. Należy zauważyć, że na naruszenie interesu prawnego w przypadku uchwały, której treścią jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, mogą powoływać się osoby, którym do nieruchomości objętej uchwałą przysługują prawa rzeczowe, które wywierają skutek wobec wszystkich innych podmiotów. Skarżąca Spółka tymczasem nie wykazała, że posiada tytuł prawny do nieruchomości objętej uchwałą planistyczną. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego reguluje kwestie związane z przeznaczeniem i zagospodarowaniem nieruchomości. Ze swej istoty zatem ogranicza i "narusza" prawo własności, które jest prawem o charakterze rzeczowym bezwzględnie obowiązującym. Ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mające walor norm prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na danym terenie (art. 14 ust. 8 u.p.z.p.), określają bowiem granice korzystania z nieruchomości i wraz z innymi przepisami prawa kształtują wykonywanie prawa własności nieruchomości (art. 6 ust. 1 u.p.z.p.). Uchwalając miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego organ jest obowiązany chronić prawo własności i ograniczać je jedynie w niezbędnym zakresie podyktowanym potrzebami czy interesami ogółu. Takiego obowiązku nie ma natomiast w odniesieniu do praw osób powiązanych obligacyjnie z właścicielem nieruchomości. Zatem plan "narusza" w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym "interes" właściciela, który jest interesem znajdującym podstawę w przepisie prawa materialnego (prawnie chronionym, własnym, konkretnym i indywidualnym). Skarżąca Spółka argumentuje, że odmówiono jej określenia uwarunkowań środowiskowych dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie linii energetycznej wobec niezgodności między faktycznym przebiegiem linii a jej rysunkiem na planie. Jednakże nie jest to okoliczność, świadcząca o naruszeniu interesu prawnego. Ponadto, zgodnie z art. 71 ust.1 pkt 1 ustawy z 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie (....), decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm.); jednakże z mocy art. 29 ust.2 pkt 11 pozwolenia nie wymagają roboty budowlane polegając na przebudowie linii energetycznych innych niż określone w ust.1 pkt 19a, tj innych niż linie o napięciu do 1 kV. Nie jest zatem trafny zarzut niemożności prowadzenia jakichkolwiek prac. Zatem i ta wskazywana przez stronę skarżącą okoliczność nie dowodzi naruszenia jej interesu prawnego. W kontekście zarzutów skargi wymaga również podkreślenia, na co słusznie zwrócił uwagę organ, że podczas sporządzania planu zachowana została procedura planistyczna określona w przepisach obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonano wówczas wszystkich właściwych uzgodnień oraz uzyskano konieczne opinie. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskał wszelkie wymagane opinie i uzgodnienia, w tym dotyczące ponadlokalnej infrastruktury technicznej, Kontrolowany plan został sporządzony z wykorzystaniem dostępnych w tym okresie (lata 1999 r. – 2002 r.) materiałów kartograficznych. Rysunki planu sporządzane były na mapach w skali 1:5000 (zawierających ewidencję gruntów, budynki oraz warstwice wkreślone na kopie mapy ewidencyjnej w m-cu lutym 1999r., L.ks.rob. 19/99) pozyskanych z WBGiTR w S. Rejonowy Oddział w B.. Nie było wówczas obowiązku sporządzania rysunku planu miejscowego na mapie zasadniczej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jak obecnie. Materiały planistyczne dot. linii elektroenergetycznych były pozyskiwane z zasobów Zakładu A Ł. - Teren, które obrazowały orientacyjnie przebiegi sieci elektroenergetycznych na papierowych kopiach map topograficznych w skali 1:25000. Istotna jest okoliczność, że poprzednik prawny strony skarżącej – poprzedni gestor sieci - brał czynny udział w procedurze sporządzania planu, miał możliwość składania wniosków, a przede wszystkim opiniował projektu planu. Wszystkie uwagi Zakładu A zostały uwzględnione, po ponownym przesłaniu projektu planu do zaopiniowania Zakład A zaopiniował projekt pozytywnie i nie wniósł do niego żadnych uwag (dowód: dokumenty potwierdzające istnienie wszystkich opinii i uzgodnień w aktach administracyjnych). Organ prowadzący procedurę planistyczną dopełnił zatem wszystkich niezbędnych czynności wymaganych przepisami prawa. Wydaje się, ze właściwą drogą dla uzyskania zapisów pożądanych z punktu widzenia skarżącej Spółki w takiej sytuacji jest zainicjowanie procedury zmiany planu. Na marginesie warto wskazać, że poza oceną sądu pozostają zarzuty dotyczące ewentualnego naruszenia interesu prawnego właścicieli nieruchomości, przez które przebiega linia 10 kV. Skargę w trybie art. 101 u.s.g. można wnieść w oparciu o zarzut naruszenia indywidualnego interesu prawnego strony skarżącej. Z kolei zarzut naruszenia interesu prawnego Spółki regulacją zawartą w § 1 ust.1.5. uchwały nie został w skardze uzasadniony Przede wszystkim jednak należy jeszcze raz podkreślić, że dla przyznania statusu strony w postępowaniu sądowym w sprawie skargi na akt prawa miejscowego nie wystarcza posiadanie interesu prawnego lecz dopiero naruszenie tego interesu po stronie podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę i tylko stwierdzenie takiego naruszenia otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania skargi. W ocenie sądu jednak zaskarżona uchwała nie narusza interesu prawnego A Spółka Akcyjna z siedzibą w L. Oddział Ł.-Teren. W związku z powyższym na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. skargę należało odrzucić. Orzeczenie w przedmiocie zwrotu wpisu wydano na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ał