II FSK 2830/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Jerzy Płusa (sprawozdawca), Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia del. WSA Jolanta Strumiłło, , Protokolant Ewa Morawska, po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej T. S.A. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1487/18 w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 kwietnia 2018 r., nr 0114-KDIP2-3.4010.23.2018.2.MS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od T. S.A. z siedzibą w W. na rzecz Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej kwotę 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 26 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 1487/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. S.A. z siedzibą w W. (dalej jako "Bank") na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 kwietnia 2018 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych (treść uzasadnienia ww. wyroku dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/). W skardze kasacyjnej Bank, reprezentowany przez doradcę podatkowego, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.p.s.a.": I) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, tj.: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.) - powoływanej dalej jako "P.u.s.a", poprzez wadliwą kontrolę działalności administracji publicznej i oddalenie skargi, skutkujące zaaprobowaniem przez Sąd naruszeń przepisów postępowania, jakich dopuścił się organ przy wydawaniu interpretacji, a w tym: - art. 14b § 1, art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r. poz. 201, z późn. zm.), poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na: - niedopełnieniu przez organ obowiązku przeprowadzenia wnikliwej analizy stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego przedstawionego w złożonym przez Bank wniosku z dnia 12 stycznia 2018 r. o wydanie interpretacji, czego następstwem był brak jego zrozumienia przez organ i przez to wypaczenie oraz niedozwolona modyfikacja okoliczności faktycznych, w jakich Bank zadał zawarte w tym wniosku pytanie, w tym w szczególności okoliczności dotyczących: (i) charakteru ponoszonych przez niego koszów z tytułu wypłat dokonywanych w ramach umowy o wspólnym przedsięwzięciu oraz (ii) przyjętej w ramach umowy proporcji podziału wynagrodzenia przypadającego na Bank i drugą stronę umowy - firmę ubezpieczeniową (dalej jako "Partner"), konsekwencją powyższego było nieuzasadnione i bezpodstawne dokonanie błędnej w efekcie kwalifikacji prawno-podatkowej kosztów ponoszonych przez Bank w związku z zawartą z Partnerem umową o wspólnym przedsięwzięciu oraz - będące tego skutkiem - dokonanie wadliwej oceny co do braku zastosowania adekwatnych w sprawie przepisów materialnego prawa podatkowego (tj. ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz. U. z 2017 r. poz. 2343, z późn. zm. - powoływanej dalej jako "u.p.d.o.p."); - braku związku logicznego i merytorycznego pomiędzy dokonaną przez organ w interpretacji oceną stanowiska Banku, a przedstawionym przez Bank we wniosku pytaniem/zagadnieniem, które dotyczyło momentu powstania kosztu z tytułu wypłat dokonywanych w ramach umowy o wspólnym przedsięwzięciu, podczas gdy interpretacja dotyczy innej przedmiotowo kwestii, która nie była przedmiotem wniosku, tj. kwalifikacji prawno-podatkowej tych kosztów; choć zatem formalnie organ udzielił odpowiedzi na wniosek (negatywnej), oceniając stanowisko Banku w przedmiocie sformułowanego pytania jako nieprawidłowe, uzasadnienie prawne tej oceny abstrahuje od treści pytania, pozostając jednocześnie z nim w sprzeczności; brak spójności w tym zakresie jest następstwem wspomnianego wyżej braku wnikliwej analizy/zrozumienia przez organ okoliczności stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego; sprzeczność uzasadnienia z istotą zadanego pytania powoduje, że interpretacja nie przystaje do wniosku, przez co nie posiada zindywidualizowanego charakteru, nie odnosi się do konkretnej sprawy przedstawionej przez podatnika, a tym samym nie spełnia swojej funkcji; - lakoniczność/powierzchowność oceny przedstawionej w interpretacji - ocena prawna zawarta w interpretacji sprowadza się faktycznie do pojedynczych zdań (które, jak już wskazano, rozmijają się z treścią postawionego pytania); w konsekwencji organ nie wyjaśnił w sposób zrozumiały, wyczerpujący ani przekonujący motywów, jakie legły u podstaw dokonanej przezeń kwalifikacji na gruncie u.p.d.o.p. kosztów z tytułu wypłat dokonywanych w ramach umowy o wspólnym przedsięwzięciu; - działaniu wbrew przepisom materialnego prawa podatkowego, sprowadzające się do błędnej wykładni oraz niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 15 ust. 1, 4d i 4e u.p.d.o.p. oraz brak zawarcia w uzasadnieniu interpretacji - wbrew wyraźnemu, nałożonemu na organ ustawowemu obowiązkowi w tym zakresie - oceny stanowiska Banku, odnoszącej się do kwestii będących przedmiotem pytania prawnego, sformułowanego we wniosku; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 3 § 1 i § 2 pkt 4a P.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 § 1 i § 2 P.u.s.a., poprzez uchybienie obowiązkowi kontroli działalności organu, wynikające z oddalenia skargi wniesionej przez Bank, a tym samym zaaprobowanie stanowiska przedstawionego w interpretacji, pomimo naruszenia w niej przepisów materialnego prawa podatkowego we wskazanym niżej zakresie; II) będące konsekwencją wskazanych wyżej naruszeń przepisów postępowania - naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez dokonanie przez Sąd - w ślad za organem - błędnej wykładni i w konsekwencji niewłaściwej oceny co do zastosowania/odmowy zastosowania: - art. 15 ust. 1, 4d i 4e u.p.d.o.p. - wynikające z bezpodstawnego uznania, że wydatki ponoszone przez Bank z tytułu wypłat dokonywanych na rzecz Partnera w ramach umowy o wspólnym przedsięwzięciu nie odzwierciedlają rzeczywistej wartości nakładów poniesionych przez Bank oraz stanowią niezidentyfikowane przepływy pieniężne pomiędzy podmiotami powiązanymi, w związku z czym nie mogą zostać uznane za koszty uzyskania przychodów, w tym za koszty pośrednio związane z przychodami Banku, co w konsekwencji przesądza o bezprzedmiotowości orzekania w przedmiocie momentu zaliczenia ich do kosztów podatkowych, tj. czy prawidłowe jest/będzie ujęcie tych wydatków w rozliczeniu podatkowym Banku w momencie ich poniesienia. W związku z powyższym Bank wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna jest niezasadna. W interpretacji indywidualnej Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odnosząc się do zawartego we wniosku Banku pytania dotyczącego kosztów uzyskania przychodów, w pierwszej kolejności poddał analizie najbardziej adekwatny do tej kwestii przepis, tj. art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Z przepisu tego wywiódł następnie przesłanki (kryteria), których spełnienie jest niezbędne, aby dany wydatek mógł zostać uznany za koszt uzyskania przychodów. Oceniając w tym kontekście stanowiące przedmiot zapytania wydatki w postaci wyrównania wypłacanego przez Bank Partnerowi na podstawie umowy o wspólnym przedsięwzięciu i odnosząc się w tym zakresie do informacji podanych przez Bank w zawartym we wniosku opisie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, organ interpretacyjny stwierdził, że "wyrównanie wypłacone przez Bank na rzecz Partnera nie będzie odzwierciedlało rzeczywistych nakładów poniesionych przez Bank, ale będzie wynikiem kalkulowania w oparciu o zakres funkcji i zasobów realizowanych/zaangażowanych przez każdą ze stron, które to pojęcia w żaden sposób nie mogą stanowić podstawy do ustalenia kosztów uzyskania przychodów." Innymi słowy, podana we wniosku charakterystyka tych wydatków nie przystaje do kryteriów pozwalających ocenić i uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów. Z poglądem takim, co zasady, należy się zgodzić. O ile bowiem we wniosku podane zostały w sposób bardziej szczegółowy ogólne zasady współpracy wynikające z zawartej przez Bank z jego Partnerem umowy, więcej było także informacji o zasadach ustalania przychodów ze wspólnego przedsięwzięcia, tak w odniesieniu do owego wyrównania wypłacanego przez Bank Partnerowi informacje podane we wniosku były dosyć enigmatyczne. Obok wspomnianego wyżej sformułowania, do którego odniósł się organ interpretacyjny, o funkcji i zasobach realizowanych (zaangażowanych) przez każdą ze stron umowy, mowa była jeszcze tylko o tym, że "intencją opartego na takiej zasadzie mechanizmu rozliczeń jest zapewnienie adekwatnego rozłożenia między stronami osiągniętych przez nie przychodów oraz poniesionych kosztów." Z wniosku tego nie wynikało więc, co konkretnie, jakie nakłady, znajdują odzwierciedlenie w owym wyrównaniu wypłacanym przez Bank na rzecz Partnera. Niewiele więcej wynikało również w tym zakresie ze stanowiska Banku, który stwierdził, że "kwoty wyrównania wypłacane na rzecz Partnera stanowią koszty uzyskania przychodów Banku w momencie ich poniesienia" oraz że "wydatki z tytułu wyrównania wypłacanego na rzecz Partnera są bezpośrednią konsekwencją współpracy Banku z Partnerem i nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od tej okoliczności", jak też, że "uczestnictwo Banku we wspólnym przedsięwzięciu, a zatem również ponoszenie kosztów związanych z tym uczestnictwem w postaci wypłat wyrównania na rzecz Partnera, ma zatem na celu osiągnięcie przez Bank przychodów podatkowych." Zasadnie wskazał Sąd pierwszej instancji, że uznanie wydatków za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że są to wydatki celowe i racjonalnie uzasadnione w tym znaczeniu, że przysparzać one będą konkretne przychody lub też zachowają (zabezpieczą) źródło przychodów. Natomiast podane przez Bank we wniosku o wydanie interpretacji informacje nie pozwalały organowi interpretacyjnemu na stwierdzenie, że płacone przez Bank wyrównanie może być uważane za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. i tym samym sformułowanie merytorycznego stanowiska co do właściwego momentu ich rozliczenia, czego domagał się w swoim wniosku Bank. Na podstawie podanych przez Bank w jego wniosku informacji istotnie można by określić rozliczenia Banku z Partnerem, jak ujął to Sąd pierwszej instancji i co jest kwestionowane w skardze kasacyjnej, jako niezidentyfikowane przepływy pieniężne. W takiej sytuacji organ interpretacyjny wypowiadając się w tym zakresie czyniłby to niejako "w ciemno", jako że Bank nie stworzył mu możności oceny spornych wydatków w kontekście przesłanek wynikających z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p. Stanowisko Sądu w tym zakresie akceptujące z kolei wyrażone w interpretacji stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Sądowej jest więc prawidłowe i nie stanowiło naruszenia wskazywanych w tym zakresie przepisów procesowych oraz prawa materialnego. W obliczu tak sformułowanych, jak we wniosku Banku, informacji o charakterze wydatków, a zasadniczo rzecz biorąc ich braku, bezzasadne jest zarzucanie organowi interpretacyjnemu niedopełnienia obowiązku przeprowadzenia wnikliwej analizy stanu faktycznego przedstawionego we wniosku Banku, czego następstwem był brak jego zrozumienia przez organ i przez to wypaczenie oraz niedozwolona modyfikacja stanu faktycznego. Wprawdzie można byłoby rozważać, czy w takiej sytuacji, a więc deficytu informacji zawartych we wniosku dotyczących charakteru rzeczonych wydatków, pozwalających na poddanie analizy tych wydatków w kontekście kryteriów wywiedzionych z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., możliwe byłoby ich wzbogacenie, poprzez wezwanie przez organ interpretacyjny Banku w trybie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej do uzupełnienia stanu faktycznego w tym zakresie, podobnie jak uczyniono to w wezwaniu z dnia 19 marca 2018 r. w odniesieniu do innych elementów stanu faktycznego, ale brak jest w tej mierze stosownego zarzutu w skardze kasacyjnej. Niezasadne są również te zarzuty skargi kasacyjnej wraz z uzasadniającymi je argumentami, w których Bank wskazuje, że w wydanej interpretacji Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podważył elementy stanu faktycznego i w ten sposób wypaczył okoliczności faktyczne, których nie był uprawniony oceniać, lecz przyjąć do wiadomości jako punkt wyjścia do oceny stanowiska Banku. W tym zakresie Bankowi chodzi przede wszystkim o prawną kwalifikację wydatków z tytułu wypłacanego Partnerowi wyrównania jako kosztów uzyskania przychodów. Powyższe twierdzenia w odniesieniu do rozpoznawanej sprawy są nieuprawnione. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wypowiadając się w kwestii kosztów uzyskania przychodów nie był zobowiązany do czynienia założenia, jak domaga się tego w skardze kasacyjnej Bank, że wydatki, których zapytanie Banku dotyczyło, są kosztami uzyskania przychodów. Bank kwestię kwalifikacji wydatków jako kosztów uzyskania przychodów niezasadnie traktuje jako element stanu faktycznego, nie zaś jako część własnego stanowiska. Za elementy stanu faktycznego mogą być uznane tylko te informacje, które dotyczą faktów, tj. w tym przypadku wszystkich istotnych okoliczności faktycznych towarzyszących ponoszonym przez Bank wydatkom. O tym, że w odniesieniu do okoliczności i charakterystyki wypłaty wyrównania przez Bank na rzecz Partnera informacje te były skąpe, była już mowa. Natomiast nie są elementami stanu faktycznego, choćby były formalnie zamieszczone przez samego wnioskodawcę w tej części wniosku, która dotyczy "wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego", wszelkie kwestie ocenne, wyrażające określone stanowisko, czy przekonanie wnioskodawcy, jak również same argumenty przytaczane na poparcie tego stanowiska. Nie stanowią także tych elementów, niedające się później zweryfikować w toku ewentualnego postępowania jurysdykcyjnego, subiektywnie zakładane cele i subiektywnie rozumiana motywacja towarzysząca podejmowaniu przez wnioskodawcę określonych działań. Tak więc, samo przekonanie Banku - wyrażone, skądinąd w sposób dosyć ogólnikowy, w jego stanowisku własnym przedstawionym we wniosku, że jego uczestnictwo we wspólnym przedsięwzięciu, a zatem również ponoszenie kosztów związanych z tym uczestnictwem w postaci wypłat wyrównania na rzecz Partnera, ma na celu osiągnięcie przychodów podatkowych - nie ma znaczenia i nie przesądza o stanowisku organu interpretacyjnego co do prawnopodatkowej kwalifikacji określonych wydatków, tj. uznania ich, bądź nie, za koszty uzyskania przychodów i nie występuje w tym zakresie po stronie tego organu jakiekolwiek związanie. Jeżeli chodzi natomiast o wskazywany w skardze kasacyjnej drugi element stanu faktycznego, którym organ interpretacyjny był według Banku również związany, czyli metodologią proporcji podziału wypracowanego dochodu, można tylko zauważyć, że organ interpretacyjny w żaden sposób metodologii tej nie podważał, a podany w sposób ogólny klucz podziału wypracowanego dochodu jest kwestią wtórną i następczą w stosunku do oceny, czy określony wydatek może być uznany za koszt uzyskania przychodów i nic do kryterium i przesłanek dokonywania tej oceny nie wnosił. Nie jest również zasadna ta część zarzutów skargi kasacyjnej, w których Bank zwracając uwagę, że pytanie sformułowane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczyło momentu powstania kosztu, wskazuje, że wydana interpretacja dotyczy innej przedmiotowo kwestii, a jej uzasadnienie prawne abstrahuje od treści pytania pozostając z nim jednocześnie w sprzeczności. Bank argumentuje również dalej, że organ interpretacyjny nie może wykroczyć poza granice, które wyznaczają treść zadanego pytania i przedstawione okoliczności faktyczne. Oznacza to, według Banku, że jeżeli podatnik formułuje we wniosku określone pytanie, organ interpretacyjny obowiązany jest ustosunkować się do tego pytania i nie może udzielać odpowiedzi na inne pytanie dowolnie modyfikując jego zakres. Reasumując, podnoszone w tej kwestii przez Bank zastrzeżenia dotyczą tej okoliczności, że Bank pytał o moment rozpoznania kosztu uzyskania przychodów, a uzyskał odpowiedź, że wskazane wydatki w ogóle nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, co zdaniem organu interpretacyjnego, pytanie dotyczące momentu rozpoznania kosztu uzyskania przychodów uczyniło bezprzedmiotowym. Odnosząc się do tej kwestii uznać należy, że przedstawione wyżej stanowisko Banku jest niezasadne i w tej mierze należy podzielić pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej. Nie sposób bowiem zanegować rozumowania przedstawionego w interpretacji indywidualnej, w tym zakresie, w jakim stwierdzono, że jeżeli określone wydatki nie są kosztami uzyskania przychodów, a tak uważał ten organ, to bezprzedmiotowe staje się udzielanie odpowiedzi na pytanie, w jakim momencie należy rozpoznać koszt uzyskania przychodów. Jak już wspomniano wcześniej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie był zobowiązany do czynienia założenia, że wydatki, których zapytanie dotyczyło, mogą być kosztami uzyskania przychodów, gdyż był to jedynie pogląd Banku a nie element stanu faktycznego wiążący organ wydający interpretację. W sytuacji, gdy według Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, dokonywane przez Bank wydatki, których dotyczyło pytanie Banku, nie stanowią kosztów uzyskania przychodów, chcąc pozostać w zgodzie z logiką, jak słusznie zauważył to Sąd pierwszej instancji, wydając interpretację organ ten nie miał możliwości wypowiedzenia się co do momentu rozpoznania tych wydatków jako kosztów uzyskania przychodów. Należy ponadto przypomnieć, że pytanie Banku zostało sformułowane w następujący sposób - "czy w przypadku wypłat wyrównania przez Bank (...) kwoty wyrównania stanowią koszty uzyskania przychodów wnioskodawcy w momencie ich poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4d-4e u.p.d.o.p.?" Stanowisko, jakie zajął Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, że jego zdaniem nie są to koszty uzyskania przychodów, aczkolwiek negatywne dla Banku, w swojej istocie zawiera w sobie odpowiedź (negatywną) na postawione przez Bank pytanie. Jednym z przepisów wskazanych w skardze kasacyjnej jako naruszony przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, czego nie dostrzegł Sąd pierwszej instancji - był art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jest wręcz przeciwnie, to uczynienie zadość postulowanemu przez Bank wypowiedzeniu się przez organ interpretacyjny wyłącznie w zakresie określenia właściwego momentu do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów, mogłoby prowadzić do naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Odniesienie się bowiem przez organ interpretacyjny, tak jak chciał tego Bank, jedynie do powyższej kwestii, zwłaszcza w sytuacji, gdy organ ten uważa, że wydatki te kosztami podatkowymi nie są, w zupełnym oderwaniu od kwestii zasadniczej, a więc właśnie, czy w ogóle są to koszty uzyskania przychodów, mogłoby być następnie ocenione jako naruszenie tej zasady. Gdyby bowiem organ interpretacyjny uznał stanowisko Banku za prawidłowe, mogłoby to być dla Banku mylące. Jak należy przyjąć Bank zwracając się o wydanie interpretacji indywidualnej nie czynił tego w celu powzięcia abstrakcyjnej wiedzy o stanowisku organu interpretacyjnego w danej kwestii, lecz jego celem było upewnienie się co do prawidłowości planowanego sposobu rozliczenia kosztów uzyskania przychodów i skorzystania z funkcji gwarancyjnej interpretacji indywidualnej wynikającej z tzw. przepisów ochronnych zawartych w art. 14k i nast. Ordynacji podatkowej. W sytuacji, w której organ interpretacyjny w wydanej interpretacji miałby się odnieść jedynie do problemu momentu rozpoznania kosztu uzyskania przychodów, bez możliwości odniesienia się do kwestii, czy ponoszone przez Bank wydatki stanowią koszty podatkowe, czyli w zupełnym oderwaniu od tej kwestii, a tak byłoby, gdyby uznać postulaty Banku w tym zakresie za zasadne, interpretacja taka żadnej funkcji gwarancyjnej w praktyce by nie pełniła i nie chroniła Banku, który do niej by się zastosował. Skoro bowiem ta kwestia podstawowa nie została w interpretacji indywidualnej rozstrzygnięta, to organ podatkowy w postępowaniu jurysdykcyjnym miałby prawo uznać, że niezależnie od tego, w którym momencie Bank rozpoznał jako koszt podatkowy przedmiotowe wydatki, postępowanie Banku jest niewłaściwe, gdyż dotyczyło wydatków, które nie stanowią kosztów uzyskania przychodów. Natomiast rację należy przyznać Bankowi, że brak posiadania przez niego potwierdzenia prawidłowości stosowanych cen w transakcjach pomiędzy podmiotami powiązanymi, wydanego w trybie i na podstawie przepisów działu II Ordynacji podatkowej, pomijając już brak jakiegokolwiek uzasadnienia ze strony organu interpretacyjnego w tym zakresie, nie może stanowić istotnego i rzeczowego argumentu przemawiającego za odmową uznania wydatków Banku, których dotyczyło pytanie, za koszt uzyskania przychodów. Nie był to jednak argument jedyny i dlatego nie było podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej z tego tylko powodu. W tym stanie rzeczy uznając, że skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o jej oddaleniu stosownie do art. 184 P.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz w zw. z § 14 pkt 2 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).