II SA/Gl 1015/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska (spr.), Protokolant specjalista Beata Bieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych oddala skargę. Pismem z dnia 25 września 2017 r. "A" S.A. w W. złożyła do Starostwa Powiatowego w B. wniosek - zgłoszenie budowy tymczasowego obiektu budowlanego, tj. zamiar wykonania robót budowlanych w zakresie budowy tymczasowego obiektu niepołączonego w sposób trwały z gruntem i przewidzianego do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie nie późniejszym niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy obiektu określonego w niniejszym zgłoszeniu - telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H = 29,15m wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi związanymi z tym obiektem budowlanym - o funkcji: stacja bazowa telefonii komórkowej "[...]" obiekt użyteczności publicznej, na działce nr 1 obręb - 0001, B.. W zgłoszeniu wskazano planowaną datę rozpoczęcia wymienionych robót - tj. 1 listopada 2011 r., oraz termin rozbiórki - nie później niż 180 dni od daty rozpoczęcia budowy - czyli dnia 29 kwietnia 2018 r. Decyzją z dnia [...], przywołując w podstawie prawnej art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2017, poz. 1332 ze zm.), Starosta B. wniósł sprzeciw do dokonanego przez "A" S.A zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na budowie tymczasowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15m z przeznaczeniem na stację bazową telefonii komórkowej "[...]", na działce nr 1 położonej w B., gm. W. W uzasadnieniu wyjaśnił, iż zgodnie z art. 30 ust. 1 Prawa budowlanego zgłoszenia wymaga budowa obiektów tymczasowych. W zgłoszeniu takim należy określić termin rozbiórki lub przeniesienia obiektu w inne miejsce. Podkreślił, że zgłoszenie takie nie dotyczy obiektów, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska. Stacja bazowa telefonii komórkowej zalicza się do przedsięwzięć wymienionych w § 2 ust.1 pkt 9 lit.g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Okoliczność ta przesądza, że na stację bazową telefonii komórkowej wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Maszt wolnostojący może być trwale połączony z gruntem lub posadowiony na platformie mobilnej, ale w każdej sytuacji jest obiektem budowlanym wymagającym pozwolenia na budowę. Stąd stosowanie do art. 30 ust. 6 pkt 1 cytowanej ustawy właściwy organ ma obowiązek wnieść sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła wnioskująca Spółka. Zarzuciła wydanej decyzji naruszenie: - art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia i uznania, że powinno być ono realizowane w trybie pozwolenia na budowę, - art. 30 ust. 6 pkt 1 tej ustawy poprzez jego wadliwą wykładnię i przyjęcie, że "na stację bazową telefonii komórkowej wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę" - błędną wykładnię § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, - przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy - tj. art. 6, art. 7, art. 7a i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej i przyjęcie: - kwalifikacji przedsięwzięcia jako wymagającego pozwolenia na budowę- z uwagi na stwierdzenie, że każda stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być realizowana w tym trybie, - że objęta zgłoszeniem stacja bazowa telefonii komórkowej jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko. Z uwagi na powyższe wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania wywołanego sprzeciwem ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji z podanymi wskazaniami dla ponownego postępowania. W uzasadnieniu odwołująca Spółka podniosła, że ustawodawca formułując definicję tymczasowego obiektu budowlanego wskazał na cechy, do których nie odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji. Przepis art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane stanowi, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu (ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu). W myśl art. 3 pkt 5 tej ustawy - przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także trwale niepołączony z gruntem, jak np. strzelnice, kioski uliczne itp. Zamiarem inwestora jest czasowe wykorzystanie obiektu i z tej przyczyny wskazał na art. 29 ust. 1 pkt 12 wymienionej ustawy jako podstawę zgłoszenia. W ocenie odwołującej Spółki brak jest podstaw do uznania, iż przedmiotowa mobilna stacja bazowa sieci komórkowej nie jest tymczasowym obiektem budowalnym. Do zgłoszenia dołączona została dokumentacja projektowa wskazująca na kolejne czynności inwestora w celu realizacji projektu, w którym podkreślono, że obiekt nie będzie trwale połączony z gruntem i jest przewidziany do przeniesienia w inne miejsce. W oparciu o przedstawione w sprawie dokumenty błędne jest twierdzenie, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej może kwalifikować się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. Starosta w żaden sposób nie odniósł się do kwalifikacji przedsięwzięcia w kontekście § 2 ust. 1 pkt 7 tego rozporządzenia, a nadto przywołał przepisy już nieobowiązujące. Brak jest natomiast uzasadnienia dla wprowadzenia zakazu budowy planowanego przez inwestora obiektu bez wykazania, że może on mieć negatywny wpływ na otoczenie. Nadto w ocenie odwołującej uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia wymogów określonych w art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, a także naruszone zostały przepisy art. 7, art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu w pierwszej kolejności dokładnie opisał jakie roboty budowlane obejmuje przedmiotowe zgłoszenie. Podkreślił, iż ocenie podlega kwestia czy planowane przez odwołującą zamierzenie "tymczasowy obiekt budowalny nietrwale połączony z gruntem i przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonej w zgłoszeniu, tj. telekomunikacyjny kratowy maszt mobilny o wysokości 29,15m na wskazanej działce w B., może być zrealizowany w oparciu o zgłoszenie w trybie art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane. Organ przyznał, że definicję obiektu tymczasowego zawiera art. 3 pkt 5 ustawy. Podkreślił przy tym, iż z analizy tego przepisu wynika, że o tym czy dany obiekt uznaje się za tymczasowy decydują dwa aspekty techniczne, a mianowicie po pierwsze - przeznaczenie do czasowego użytkowania w okresie krótszym niż ich trwałość techniczna obiektu i możliwość przeniesienia go w inne miejsce, oraz pod drugie - nietrwałe połączenie z gruntem, m.in. obiekty przykładowo podane w wyliczeniu. Możliwość zgłoszenia tymczasowego obiektu budowlanego przewidziana w art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego dotyczy zatem wyłącznie obiektów niepołączonych trwale z gruntem. Zdaniem organu odwoławczego, wobec słusznego uznania przez organ pierwszej instancji, iż zgłoszona budowa dotyczy obiektu trwale połączonego z gruntem, wniesiony sprzeciw należy uznać za zasadny. Zdaniem organu odwoławczego ze zgłoszenia wynika, że przedmiotem robót budowlanych jest montaż masztu stalowego o wysokości 29,15m, na którym umieszczone zostaną urządzenia nadawczo- odbiorcze. Maszt składać się będzie z segmentów kratowych z odciągami i posadowiony będzie na ruszcie stalowym, opartym na czterech stopach z bloczków betonowych, ustawionych na płytach drogowych o wskazanych wymiarach (300x150x15cm). Zgodnie z art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego maszt antenowy jest budowlą. Nie kwestionując czasu użytkowania przedmiotowego masztu we wskazanej w zgłoszeniu lokalizacji - 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy, można uznać, że jest to obiekt tymczasowy. Jednak nie można uznać, iż jest to obiekt tymczasowy niezwiązany trwale z gruntem. Odwołując się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 511/18 Wojewoda podkreślił trwałe związanie obiektu z gruntem. W ocenie organu odwoławczego przedmiotowy obiekt - mobilny maszt telekomunikacyjny wymagał stabilizacji na gruncie, o czym świadczy zastosowanie bloczków betonowych i płyt betonowych, wskutek czego nie jest obiektem nietrwale związanym z gruntem, a wobec tego nie może zostać zrealizowany w oparciu o zgłoszenie na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowalnego. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy orzekł jak powyżej. Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła "A" S.A. w W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty B. oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie art. 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane w zakresie kwalifikowania obiektu jako trwale związanego z gruntem, art. 30 ust. 6 pkt 1 cytowanej ustawy poprzez przyjęcie istnienia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla projektowanych robót budowlanych oraz przepisów postępowania administracyjnego w postaci art. 6, art. 7, art. 7a i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie wszechstronnej oceny zgormadzonego w sprawie materiału. W uzasadnieniu skargi powtórzono co do zasady argumentację przedstawioną w odwołaniu od decyzji pierwszej instancji, przekonując, iż przedmiotowy obiekt jest obiektem tymczasowym nietrwale związanym z gruntem, co pozwala na jego wykonanie na podstawie zgłoszenia na mocy art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymała skargę i zawarte w niej argumenty. Dodała, że w świetle opinii pracowników legitymujących się wiedzą techniczną lokalizacja obiektu tymczasowego nie wymaga realizacji fundamentu, zaś wskazane w zgłoszeniu roboty budowlane polegające na ułożeniu płyt drogowych i bloczków betonowych nie mogą być zakwalifikowane jako wykonanie takiego fundamentu, gdyż istnieje możliwość ich prostego podniesienia i przeniesienia w inne miejsce. Realizacja obiektu tymczasowego ma na celu zapewnienie usług telekomunikacyjnych w okresie oczekiwania na udzielenie pozwolenia na budowę w innym miejscu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie bowiem z zapisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) - sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Kontrolują zatem czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, i to naruszenia mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy czy stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo wreszcie naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność, albowiem jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanej decyzji bądź stwierdzenie jej nieważności (art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm.) . Przy czym, po myśli art.134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli rozpatrują sprawę w jej całokształcie. Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej w aspekcie zarzutów podniesionych w skardze oraz wziętych pod uwagę przez Sąd z urzędu w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż decyzje odpowiadają prawu, nie naruszają bowiem ani przepisów materialnoprawnych, ani przepisów procedury administracyjnej . Przedmiotem sporu są decyzje Starosty B. oraz Wojewody Śląskiego dotyczące wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia dokonanego przez skarżącą Spółkę dotyczącego budowy tymczasowego obiektu budowlanego, tj. budowy tymczasowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego telefonii komórkowej. Jak wynika z przepisów - art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane (t.jedn. Dz.U z 2018 r., poz. 1202) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa art. 30 ust.1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Zgodnie z art. 30 ust. 1 cytowanej ustawy budowa taka wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi administracji architektoniczno - budowlanej. W niniejszej sprawie – inwestor zamierzał w oparciu o powyższy przepis zrealizować budowę tymczasowego telekomunikacyjnego kratowego masztu mobilnego o wysokości H=29,15m z przeznaczeniem na stację bazową telefonii komórkowej "[...]", na działce nr 1 położonej w B., gm. W. Spór w sprawie sprowadza się zatem do tego, czy planowane przez stronę skarżącą zamierzenie inwestycyjne może być uznane za tymczasowy obiekt budowlany, o którym mowa w przywołanym powyżej przepisie. Ustawowa definicja tymczasowego obiektu budowlanego zawarta została w art. 3 pkt 5 cytowanej ustawy Prawo budowalne. Należy przez to rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w czasie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowalny niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. Z analizy tego przepisu wynika więc, że definicja powyższa określa dwa rodzaje tymczasowych obiektów budowalnych, a mianowicie po pierwsze - tymczasowe obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki oraz po drugie - tymczasowe obiekty niepołączone trwale z gruntem. Zatem tymczasowość obiektu budowlanego musi wynikać albo z braku trwałości jego użytkowania w danej lokalizacji, albo z braku trwałego jego powiązania z gruntem. Relacja ustawowej definicji obiektu budowlanego tymczasowego (art. 3 pkt 5 ) do treści art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego dowodzi, że możliwość dokonania zgłoszenia budowy tymczasowego obiektu budowlanego dotyczy wyłącznie tej jego kategorii, która nacisk kładzie brak trwałego związania z gruntem. Każdy obiekt tymczasowy trwale związany z gruntem nie będzie mógł zostać zrealizowany na podstawie dokonanego zgłoszenia. Na budowę takiego obiektu tymczasowego niezbędne będzie uzyskanie pozwolenia na budowę. W realiach niniejszej sprawy w ocenie składu orzekającego stanowisko orzekających w sprawie organów jest prawidłowe. Zasadnie organ pierwszej instancji przyjął, a potwierdził to organ odwoławczy, że zgłoszona budowa dotyczy obiektu budowlanego trwale związanego z gruntem. To z kolei uzasadniało wniesienie w sprawie sprzeciwu. Z treści opracowania dołączonego do zgłoszenia wynika, że przedmiotem robót budowlanych miał być maszt stalowy o wysokości 29,15m, składający się z segmentów kratowych z odciągami, posadowiony na ruszcie stalowym, opartym na czterech stopach z bloczków betonowych (opisane jako podpory masztu), ustawionych na płytach drogowych o wymiarach 300x150x15cm. Dodatkowym zabezpieczeniem miały być bloczki betonowe o wymiarach 12x38x24cm. Z uwagi na wskazany w zgłoszeniu zamierzony czas użytkowania przedmiotowego masztu we wskazanej lokalizacji, podobnie jak orzekające w sprawie organy, skład orzekający nie kwestionuje, iż zgłoszenie dotyczyło tymczasowego obiektu budowlanego. Nie można jednak podzielić twierdzenia strony skarżącej, iż zgłoszenie dotyczy obiektu niepołączonego trwale z gruntem. Tylko zaś w stosunku do obiektów tymczasowych niepołączonych trwale z gruntem ma zastosowanie cytowany art. 29 ust. 1 pkt 12, zwalniający inwestora od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Trwałość związania obiektu budowlanego z gruntem nie musi oznaczać stałości takiego związania, rozumianego jako brak możliwości odłączenia od gruntu bez nieodwracalnego naruszenia jego technicznej i funkcjonalnej integralności. Trwałość związania z gruntem wyraża się w wykonaniu takich prac lub zabezpieczeń, które mają pozwolić na jego użytkowanie, eliminując możliwość niekontrolowanej zmiany położenia tego obiektu bądź utraty kontaktu z gruntem, wskutek działania sił fizycznych wywołanych samą konstrukcją obiektu albo kumulatywnie: jego konstrukcją i działaniami natury (wiatr, woda, erozja gleby) itp. ewentualnie innymi czynnikami zewnętrznymi. Trwałości związania z gruntem obiektu budowlanego nie niweczy ustalenie, iż można go zdemontować. Jest to okoliczność mogąca przesądzać o jego tymczasowości, ale nie o trwałości związania z gruntem (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Rz 511/18). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 1261/15 dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez dany obiekt fundamentów, czy też wielkość zagłębienia w gruncie. Trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednak w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie. Sąd ten podkreślił, że cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie w inne miejsce. Z kolei w wyroku z dnia 29 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 773/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że rozumienia przepisów Prawa budowlanego w zakresie "trwałego związania z gruntem" nie można uzależniać od tego czy fundament (stopa) urządzenia reklamowego będzie z betonu lanego na miejscu budowy, czy też urządzenie reklamowe będzie przymocowane do bloku betonowego gotowego, przywiezionego na miejsce usytuowania urządzenia i czy będzie on zagłębiony w gruncie czy też nie. W ocenie Sądu planowana wieża - maszt stalowy posadowiony na płytach drogowych i związany dodatkowy odciągami i balastem w postaci bloczków betonowych posiada cechy trwałego związania z gruntem. Zaprojektowana konstrukcja obiektu umiejscowiona na płytach betonowych wymaga stabilnych podstaw, dodatkowo zakotwionych w podłożu. To zaś prowadzi do wniosku, że obiekt ten wymagał dodatkowych zabezpieczeń i stabilizacji, wykluczenia niekontrolowanej zmiany swego położenia, a więc trwałego połączenia z gruntem dla swojego prawidłowego i bezpiecznego użytkowania. Podkreślenia wymaga, że także gabaryty obiektu objętego postępowaniem (ponad 29m wysokości) wskazują, że dla jego bezpiecznego użytkowania niezbędne jest trwałe związanie z gruntem, tak w przypadku użytkowania tymczasowego, jak i dla stałego użytkowania. Podsumowując należy więc stwierdzić, iż orzekające w sprawie organy, po przeanalizowaniu konstrukcji, rozmiaru i sposobu posadowienia projektowanej inwestycji, prawidłowo uznały iż telekomunikacyjny kratowy maszt mobilny wymagający stabilizacji na gruncie, może być uznany za tymczasowy obiekt budowlany z uwagi na czasowość użytkowania go w danej lokalizacji, co jednak nie oznacza iż możliwa jest jego realizacja w oparciu o zgłoszenie na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12. Nie można bowiem przyjąć, iż telekomunikacyjny kratowy maszt mobilny jest obiektem niepołączonym trwale z gruntem. Uwzględniając zatem powyższe w ocenie Sądu należy uznać zasadność i prawidłowość wniesionego sprzeciwu. Mając na względzie powyższe argumenty, nie stwierdzając naruszenia prawa skutkującego uznaniem skargi za zasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – oddalił skargę. .