III SA/Wa 2722/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2015 r. postanawia: odrzucić skargę; Skarżąca - J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez pełnomocnika r.pr. R.N. złożyła 17 października 2018r. skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z [...] września 2018r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, luty i marzec 2015 r. Pełnomocnika Skarżącej, na podstawie zarządzenia z 21 listopada 2018r. wezwano w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi do uzupełnienia braków formalnych skargi - przez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej. Jednocześnie poinformowano pełnomocnika, że do skargi dołączono informacje odpowiadającą odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców datowaną na 8 października 2018r., a pełnomocnictwa udzielono 27 października 2015r. Pełnomocnik odebrał wezwanie 5 grudnia 2018r. Sąd, w związku z tym, że pełnomocnik nie nadesłał ww. dokumentu, na podstawie zarządzenia z 4 stycznia 2019r., wezwał Skarżącą do osobistego podpisania lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżącą poinformowano, że pełnomocnik, który podpisał i wniósł skargę 17 października 2018r., mimo wezwania Sądu, w zakreślonym terminie, nie złożył dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły mu pełnomocnictwa do reprezentowania Skarżącej w dacie udzielenia pełnomocnictwa. Wezwanie zostało uznane za doręczone 23 stycznia 2019r. Skarżąca nie uzupełniła ww. braku formalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skuteczne zainicjowanie postępowania sądowego w celu kontroli legalności zaskarżonego aktu jest uzależnione od spełnienia m.in. wymogów formalnych pisma procesowego, jakim jest skarga, określonych w art. 46 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018r., poz. 1302, zwana dalej: "P.p.s.a."). Przepis ten stanowi w pkt. 4, że każde pismo strony powinno zawierać m.in. podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. W myśl art. 37 § 1 P.p.s.a. w przypadku skargi wnoszonej przez pełnomocnika procesowego, dodatkowym wymogiem formalnym skargi jest dołączenie do niej dokumentu pełnomocnictwa procesowego, wykazującego umocowanie wnoszącego skargę do działania w imieniu strony. NSA w postanowieniu z 3 lutego 2015r. sygn. akt I OSK 3191/14 wyjaśnił, że "pojęcie pełnomocnictwa rozumieć należy całościowo, jako komplet dokumentów niezbędnych do wykazania umocowanie pełnomocnika do działania za mocodawcę" (dostępne na www.nsa.gov.pl). Braki formalne skargi podlegają sanowaniu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a., a ich nieuzupełnienie pomimo wezwania, skutkuje odrzuceniem skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W stanie faktycznym sprawy, po stwierdzeniu, że wniesiona i podpisana przez ww. pełnomocnika skarga obarczona jest brakiem formalnym, gdyż nie dołączono do niej dokumentu wykazującego umocowanie osób, które udzielił pełnomocnictwa do reprezentacji Skarżącej, Sąd wezwał wymienionego radcę prawnego do przedłożenia w terminie 7 dni stosownego dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu. Pełnomocnik Skarżącej nie odpowiedział na to wezwanie. Sąd uznał zatem za zasadne wezwanie Skarżącej do podpisania skargi (lub nadesłania podpisanego egzemplarza skargi). Sąd w tym względzie kierował się poglądem prezentowanym w orzecznictwie, że wykładnia art. 49 § 1 P.p.s.a., analizowana przez pryzmat konstytucyjnej zasady prawa do sądu, winna prowadzić do rozumienia tego przepisu w ten sposób, że skuteczność wniesienia skargi do sądu administracyjnego przez osobę, która nie spełnia warunku uznania jej pełnomocnikiem procesowym zależy od zatwierdzenia tej czynności przez stronę (por. postanowienie NSA z 8 kwietnia 2011r. sygn. akt II OSK 597/11; LEX nr 992608). Sąd stwierdza, że skoro wezwanie z 4 stycznia 2019r. do uzupełnienia ww. braku formalnego skargi zostało uznane za doręczone 23 stycznia 2019r., a Skarżąca do 30 stycznia 2019r. ani nie podpisała skargi ani nie nadesłała podpisanego egzemplarza skargi, skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.