II SA/Sz 1302/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.),, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Ciesielska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty G. z dnia [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz skarżącego T. M. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...], decyzją z dnia [...] r., nr [...], cofnął T. M., dalej jako "skarżący", uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii [...], w związku ze stwierdzeniem, na podstawie orzeczenia lekarskiego, istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w wymienionym zakresie. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2017 r. poz. 978 – j.t. ze zm.), dalej zwaną "u.k.p", a na podstawie art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 – j.t. ze zm.), dalej "k.p.a.", nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu 14 grudnia 2017 r. skarżący został skierowany na kontrolne badanie lekarskie i psychologiczne w związku z kierowaniem pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. W dniu 5 kwietnia 2018 r. do starostwa wpłynęło orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia 3 kwietnia 2018 r. w którym stwierdzono brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Jednakże dnia 14 czerwca 2018 r. do organu wpłynęło kolejne orzeczenie psychologiczne z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. nr [...] z dnia 19 stycznia 2018 r., w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie kategorii [...] prawa jazdy. Poinformowano również, iż strona uczestniczyła w badaniu psychologicznym w trybie odwoławczym w WOMP-ZCLiP, w Zespole Psychologów Pracy w S. w dniu 6 marca 2018 r. oraz 19 marca 2018 r., które przerwała oddalając się z badania tuż przed jego zakończeniem. Pomimo zaproponowania badanemu dokończenia badania skarżący do dnia 11 czerwca 2018 r. nie stawił się by tego dokonać. Dnia 17 lipca 2018 r. wpłynęło pismo wnioskodawcy z wyjaśnieniami, jednakże w ocenie organu nie wniosło nic do przedmiotowej sprawy. W związku z powyższym starosta orzekł o wykluczeniu skarżącego z aktywnego udziału w ruchu drogowym w charakterze kierowcy pojazdu określonego dla kategorii [...] prawa jazdy. W dniu 14 sierpnia 2018 r. (data nadania) skarżący złożył odwołanie od decyzji organu I instancji, w uzasadnieniu podnosząc, że cierpi na bardzo silną [...] i znajduje się pod stałą kontrolą lekarską. Stwierdził ponadto, że badania psychologiczne przeszedł z wynikiem pozytywnym i zakwestionował jako wiarygodne ustalenie istnienia u niego przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że orzeczeniem psychologicznym nr [...] z dnia 28 czerwca 2018 r. wydanym na podstawie art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy o kierujących pojazdami przez uprawnionego psychologa Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S., po przeprowadzeniu ponownego badania psychologicznego stwierdzono istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami wobec skarżącego. A także, że powyższe orzeczenie, jako ostateczne stało się wiążące w swej treści, stanowiąc wiarygodną podstawę ustaleń organu I instancji, jak też przyjętego za podstawę skarżonego aktu stanu faktycznego. W ocenie Kolegium przedłożony do akt dowód w postaci orzeczenia psychologicznego wprost wskazuje na istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami silnikowymi, nadto został sporządzony przez uprawniony podmiot i w przepisanej formie stanowi wiarygodną podstawę zaskarżonej decyzji, wypełniając ustawową przesłankę cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Ponadto organ odwoławczy podniósł, iż przedłożone przez stronę orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia 3 kwietnia 2018 r. o treści zgoła odmiennej od powyższego nie może stanowić wiarygodnej podstawy ustaleń faktycznych w niniejszym postępowaniu, ze względów czysto formalnych, jako wydane z naruszeniem ustanowionego trybu ponownego przeprowadzenia badania psychologicznego. Przyjął również, że ponowne badanie psychologiczne, którego efektem jest orzeczenie psychologiczne nr [...], przeprowadzone zostało w związku z orzeczeniem psychologicznym nr [...] z dnia 19 stycznia 2018 r., stwierdzającym istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami przez wnioskodawcę. Powołując się na nadany przez ustawodawcę prymat poddania pod ocenę zdolności psychologicznych do kierowania pojazdami, trybowi wynikającemu z art. 84 ustawy u.k.p., w szczególności w zakresie istotnej dla niniejszego rozstrzygnięcia procedury poddania kierowcy ponownemu badaniu, organ odwoławczy stwierdził, że nie może być uznany za konkurencyjny dla stwierdzonych przeciwwskazań psychologicznych, wynik badania uzyskany z naruszeniem tych procedur. Z tych to powodów, w ocenie Kolegium nie wymaga analizy przedłożone przez odwołującego orzeczenie psychologiczne z dnia 3 kwietnia 2018 r., stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, zdyskwalifikowane jako wiarygodny w sprawie dowód ze względów formalnych. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że wyłączną podstawą ustaleń faktycznych w sprawie pozostaje orzeczenie psychologiczne z dnia 28 czerwca 2018 r., stwierdzające istnienie przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami silnikowymi, jako wydane po przeprowadzeniu ponownego badania psychologicznego, w zgodzie z powołanymi regułami kwestionowania niekorzystnego wyniku badania psychologicznego. Podsumowując Kolegium uznało, że organ I instancji dysponował wymaganymi dowodami, potwierdzającymi okoliczność uzasadniającą orzeczenie w stosunku do skarżącego cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ponadto stwierdziło, że zarzuty odwołania nie zasługiwały na uwzględnienie. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu II instancji skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zaskarżonej decyzji zarzucił: - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. przez przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia orzeczenia psychologicznego nr [...] i błędne ustalenie, że orzeczenie psychologiczne z dnia 3 kwietnia 2018 r. zostało wydane z naruszeniem procedury przewidzianej w ustawie o kierujących pojazdami, podczas gdy to właśnie orzeczenie, na którym organ oparł swoje ustalenia oraz orzeczenie je poprzedzające z dnia 19 stycznia 2018 r. zostały wydane z naruszeniem § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy, natomiast orzeczenie z dnia 3 kwietnia 2018 r. sporządzone przez uprawnionego psychologa na podstawie powtórnego skierowania wydanego przez Starostwo Powiatowe w G. winno stanowić podstawę rozstrzygnięcia sprawy przez organ; - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 k.p.a. w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy, przez wydanie decyzji na podstawie dowodu tj. orzeczenia psychologicznego sporządzonego w sposób sprzeczny z przepisami prawa, który nie może stanowić podstawy wiarygodnych ustaleń w sprawie; - naruszenie przepisów postępowania tj. art. 81a § 1 k.p.a. przez rozstrzygnięcie wątpliwości co do stanu faktycznego sprawy na niekorzyść strony, podczas gdy w sprawie funkcjonowały dwa sprzeczne ze sobą, równoważne orzeczenia psychologiczne wydane w trybie przewidzianym w art. 84 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami, wydane na podstawie skierowania Starosty Powiatowego w G., a w efekcie rozstrzygnięcie sprawy jedynie na podstawie niekorzystnego dla strony materiału dowodowego. W uzasadnieniu pełnomocnik skarżącego wskazał, że brak było podstaw do wydania nowego orzeczenia psychologicznego (z dnia 28 czerwca 2018 r.), skoro orzeczenie z dnia 19 stycznia 2018 r. zostało przez organ uznane za niebyłe w związku z wydaniem ponownego skierowania na badania psychologiczne, a orzeczeniem z dnia 3 kwietnia 2018 r., uprawniony psycholog uznał brak przeciwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii [...] Ponadto podniósł, że organ dokonał ustaleń faktycznych w sprawie na podstawie dowodu, który z uwagi na jego wadliwość nie mógł stanowić wiarygodnej podstawy rozstrzygnięcia. Stwierdził również, że w sprawie funkcjonowały dwa równoważne sprzeczne ze sobą orzeczenia psychologiczne, a organ z pominięciem reguły zawartej w art. 81a § 1 k.p.a. uznał za wiarygodny jedynie materiał dowodowy przemawiający na niekorzyść strony i na nim oparł rozstrzygnięcie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] r. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniosło, że w odniesieniu do nadania przez stronę szczególnego znaczenia ponownemu skierowaniu skarżącego na badania psychologiczne, niedopuszczalną jest ocena prawidłowości przeprowadzonego badania psychologicznego przez organ administracji publicznej. Podkreśliło także, że wszelkie mankamenty i nieprawidłowości podczas pierwszego badania winny być podniesione we wniosku o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego i tylko efekt oceny dokonanej po przeprowadzeniu ponownego badania psychologicznego wyrażonej w treści orzeczenia psychologicznego może mieć znaczenie w postępowaniu administracyjnym. Powoływanie się zatem na uzyskane orzeczenie psychologiczne stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, nie tylko nie może przesądzić o wyniku postępowania administracyjnego, ale nade wszystko nie rodzi wątpliwości w tym zakresie wobec ostatecznego orzeczenia uprawnionego mocą przepisu art. 84 ust. 2 ustawy u.k.p. organu - wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy. Na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę oraz wnioski w niej zawarte. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 – j.t.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – j.t. ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Stosownie do art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium legalności doprowadziła sąd do przekonania, że skarga jest zasadna, jakkolwiek nie wszystkie podniesione w niej argumenty zasługiwały na uwzględnienie. W badanej sprawie Starosta [...], działając w oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p. orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii [...]. Podstawą takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, że w stosunku do skarżącego istnieją przeciwskazania psychologiczne do kierowania pojazdami w tym zakresie, wynikające z orzeczenia psychologicznego wydanego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w S. z dnia 28 czerwca 2018 r. Organy obu instancji nie uwzględniły przy tym przedłożonego przez skarżącego orzeczenia z dnia 5 kwietnia 2018 r., sporządzonego przez uprawnionego psychologa uznając, że ponowne badania psychologiczne zostały przeprowadzone z pominięciem przewidzianego przepisami trybu i jako takie nie mogą być brane pod uwagę. Skarżący konsekwentnie w toku postępowania wywodził, że pierwsze badanie psychologiczne, które odbyło się w dniu 19 stycznia 2018 r. zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów (§ 5 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie badań psychologicznych osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, kierowców oraz osób wykonujących pracę na stanowisku kierowcy (Dz.U. z 2014 r. poz. 937), dalej jako "rozporządzenie", ponieważ przeprowadzający je psycholog nie zareagował na zgłaszane przez niego zaniechanie przyjęcia leków i dolegliwości z tym związane. Wskazywał również na okoliczność, iż otrzymał w związku z tym kolejne skierowanie na badania psychologiczne, co w jego ocenie anulowało pierwsze skierowanie, a w konsekwencji uprawniało go do przeprowadzenia kolejnego badania u wybranego przez siebie psychologa i wynik tego badania powinien być dla organów wiążący. Przystępując do oceny zasadności skargi wyjaśnić należy w pierwszej kolejności, że – stosownie do art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p., starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia psychologicznego istnienia przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem. Podstawą cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem jest orzeczenie wydawane po przeprowadzeniu badania psychologicznego, o którym mowa w art. 82 u.k.p. W przypadku skarżącego zastosowanie miał ust. 1 pkt 4 wskazanego przepisu. Uprawniony psycholog, po przeprowadzeniu badania psychologicznego w zakresie psychologii transportu, wydaje osobie badanej orzeczenie psychologiczne o istnieniu lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem lub wykonywania odpowiednich czynności, o których mowa w art. 82 ust. 2, zwane dalej "orzeczeniem psychologicznym", o czym stanowi art. 84 ust. 1 przywołanej ustawy, w art. 84 ust. 2 u.k.p. przewidziano tryb odwoławczy od orzeczenia psychologicznego przewidując, że osoba badana lub podmiot kierujący na badania, którzy nie zgadzają się z treścią orzeczenia psychologicznego, mogą wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania psychologicznego do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania osoby badanej. Wniosek należy złożyć w terminie 14 dni od otrzymania orzeczenia psychologicznego (ust. 3), a w przypadku wpłynięcia takiego wniosku uprawniony psycholog przesyła kopię orzeczenia zawierającego przeciwskazania do kierowania pojazdem do jednostki wykonującej ponowne badania (ust. 5 pkt 1). Przy czym badania powinny być wykonane zgodnie ze standardami przewidzianymi w rozporządzeniu. Opisany wyżej sposób procedowania przy wydawaniu orzeczeń psychologicznych z jednej strony ma służyć wypełnieniu dyrektywy zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym i wyeliminowaniu kierowców nieposiadających psychologicznych predyspozycji do kierowania pojazdem, z drugiej zaś strony ma zapewnić bezstronność podmiotów orzeczniczych i zachowanie wszelkich praw kierowcy w wyjaśnieniu istnienia bądź nie przeciwskazań do kierowania pojazdem, czemu służyć ma przewidziana procedura odwoławcza. Należy przy tym zauważyć, że orzeczenie psychologiczne w procesie ustalania, czy istnieją przesłanki do cofnięcia kierowcy uprawnień jest jedynym i podstawowym dowodem, który stanowi podstawę orzeczenia w tym zakresie, co wprost wynika z dyspozycji normy zawartej w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.k.p. Jest to dowód o tyle specyficzny, że ma walor opinii biegłego, bowiem musi zostać sporządzony przez osobę posiadającą wiadomości specjalne i odpowiednie uprawnienia. To z kolei oznacza, że ani organ prowadzący postępowanie administracyjne, ani sąd rozpoznając skargę nie ma uprawnień do badania merytorycznej oceny uprawnionego psychologa co do istnienia bądź nieistnienia przeciwskazań do prowadzenia pojazdu. Rzeczą sądu w tej sytuacji jest ocena, czy organy procedując w badanej sprawie zgromadziły wyczerpujący materiał dowodowy i dokonały jego wszechstronnej oceny, zgodnie z regułami zawartymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W zakresie dowodu z orzeczenia uprawnionego psychologa ocenie sądu, podobnie jak organu prowadzącego postępowanie, podlega czy zostało ono sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia, czy strona została prawidłowo pouczona o trybie odwoławczym, czy z niego skorzystała i czy badanie w tym trybie przeprowadził organ do tego uprawniony. W badanej sprawie skarżący poddał się badaniom psychologicznym w dniu 19 stycznia 2018 r. Jak wynika ze składanych przez niego pism badanie to odbyło się z naruszeniem przepisów, bowiem skarżący zgłaszał prowadzącej badania, że nie przyjął tego dnia leków i źle się czuje. Zastrzeżenia te jednak zostały zignorowane, a badanie zostało przeprowadzone. Skarżący wywodzi ponadto, że otrzymał kolejne skierowanie na badanie psychologiczne, które wykorzystał w ten sposób, że udał się do innego uprawnionego psychologa i uzyskał w dniu 3 kwietnia 2018 r. kolejne orzeczenie, z którego wynikało, że nie stwierdzono u niego przeciwskazań do prowadzenia pojazdu. Jednocześnie z akt postępowania wynika, że skarżący dwukrotnie – w dniach 6 i 19 marca 2018 r., poddawał się badaniu psychologicznemu w trybie odwoławczym, w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w S., jednak jak wynika z pisma Ośrodka z dnia 11 czerwca 2018 r., żadnego z tych badań nie zakończył i nie stawił się w Ośrodku do dnia sporządzenia pisma, pomimo zapewnienia mu takiej możliwości. W aktach sprawy znajduje się ponadto orzeczenie psychologiczne z dnia 28 czerwca 2018 r., w którym potwierdzono istnienie u skarżącego przeciwskazań do kierowania pojazdem w zakresie kategorii [...]. Brak jest jednak informacji w jakim trybie zostało ono wydane. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, że ten właśnie dokument stanowił podstawę cofnięcia skarżącemu uprawnień w zakresie prawa jazdy kategorii [...]. Tymczasem w aktach sprawy brak jest informacji, czy badanie psychologiczne w Ośrodku zostało ostatecznie przeprowadzone, czy też organ orzekł na podstawie informacji wynikających z niezakończonych badań w dniach 6 i 19 marca 2018 r. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, iż wydanie kolejnego skierowania na badanie "anulowało" pierwsze skierowanie, na podstawie którego skarżący wykonał badanie w dniu 19 stycznia 2018 r. Należy przyznać rację organowi odwoławczemu, iż obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości wykonywania badań poza ustalonym przepisami trybem, a zatem brak jest podstaw do wydawania kolejnych skierowań, skoro badanie zostało już wykonane i uprawniony psycholog wydał orzeczenie. W konsekwencji brak jest również podstaw do wywodzenia, że w związku z wydaniem kolejnego skierowania poprzednie utraciło ważność, a w konsekwencji skarżący mógł wykonać kolejne badanie psychologiczne z pominięciem trybu odwoławczego, przewidzianego w art. 84 ust. 2 u.k.p. Kolejne badanie wykonane na podstawie wadliwie wydanego skierowania i wystawione orzeczenie nie mogło zatem stanowić podstawy orzekania. Nie zmienia to jednak faktu, że w sytuacji, gdy skarżący powołuje okoliczności, z których może wynikać, że doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia dotyczących sposobu przeprowadzania badań psychologicznych, powyższe kwestie powinny zostać wyjaśnione. W aktach postępowania nie ma kopii skierowań wydawanych skarżącemu, a zatem brak jest możliwości jednoznacznego przesądzenia, czy otrzymał on jedno, czy dwa kolejne skierowania na badania psychologiczne. Okoliczność ta ma o tyle istotne znaczenie, że w przypadku, gdy organ wadliwie wystawił kolejne skierowanie na badania, mógł wprowadzić skarżącego w błąd co do konieczności wykonania badań w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy, a to świadczyłoby o prowadzeniu postępowania z naruszeniem art. 6, art. 8 § 1 i art. 9 k.p.a. Podkreślenia bowiem wymaga, że organy administracji publicznej, prowadząc postępowanie zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa, oraz w sposób budzący zaufanie jego uczestników. Rzeczą organów jest również czuwanie nad tym, aby strony nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, skąd wynika obowiązek wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków. Jeżeli więc skarżący zgłaszał organowi zastrzeżenia co do sposobu przeprowadzenia badań w dniu 19 stycznia 2018 r., to rzeczą organu było pouczyć go o konieczności zgłoszenia tych zastrzeżeń Wojewódzkiemu Ośrodkowi Medycyny Pracy, a nie wydawanie kolejnego skierowania. Wyjaśnienia zatem wymaga, czy skarżącemu wydano kolejne skierowanie na badania i dlaczego, czy ostatecznie stawił się w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy po dniu 11 czerwca 2018 r. i czy badanie zostało przeprowadzone, a jeżeli nie, to z jakich względów skarżący nie dokończył badania, na jakiej podstawie organ ten wystawił orzeczenie z dnia 28 czerwca 2018 r., czy skarżący zgłaszał organowi odwoławczemu naruszenie § 5 rozporządzenia i czy okoliczność ta była brana pod uwagę w badaniu przeprowadzanym w trybie odwoławczym. W zależności od poczynionych w tej materii ustaleń organ winien podjąć dalsze czynności zmierzające do wyjaśnienia wszystkich aspektów sprawy. W tym stanie rzeczy, uznając że zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł o ich uchyleniu. Organ prowadząc postępowanie zobowiązany będzie do uwzględnienia powyższych uwag dotyczących konieczności uzupełnienia materiału dowodowego. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200, 205 § 2 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).