I OSK 1523/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie NSA Maciej Dybowski del. WSA Anna Wesołowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Kamila Wojciechowska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 947/18 w sprawie ze skargi M. M. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] października 2018 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 28 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę M. M. (Skarżąca) na decyzję Wojewody Pomorskiego (Wojewoda) z [...] roku utrzymującą w mocy decyzję Starosty K. (Starosta) z [...]roku. Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym : Starosta decyzją z [...]roku pozbawił Skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Po rozpoznaniu odwołania Skarżącej, Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą faktyczną rozstrzygnięcia organów było ustalenie, że Skarżąca została zarejestrowana [...] roku jako bezrobotna. W dniu [...] roku otrzymała propozycję zatrudnienia na stanowisku fryzjera. W dniu [...] r. pracodawca naniósł wpis na skierowaniu do pracy, że kandydat nie zostanie zatrudniony z powodu "niedyspozycyjności" w godzinach pracy salonu. W dniu [...] roku Skarżąca stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy i złożyła oświadczenie, w którym podała, że odmawia przyjęcia propozycji pracy w przedmiotowej firmie na stanowisku fryzjera z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką nad dzieckiem lat[...] . W ocenie organów obu instancji, powyższy stan faktyczny uzasadniał zastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a w związku z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm., dalej: "ustawa"). Skarżąca odmówiła bowiem przyjęcia zatrudnienia bez uzasadnionej przyczyny. Skarżąca złożyła skargę na decyzję Wojewody zarzucając w niej : 1. niezastosowanie się organu odwoławczego do dyspozycji art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmowaniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wynika z zapisu podstawy wydania decyzji Wojewody, w treści jej znajduje się zapis oparty na podstawie zaskarżonej decyzji Starosty, w sprawie utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] roku z powodu odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Natomiast w treści uzasadnienia decyzji Wojewody przytoczony jest art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy. Z powyższego wynika w ocenie Skarżącej, że decyzja Wojewody wydana została na niekompletnej podstawie prawnej zawartej w tej ustawie. 2. naruszenie prawa poprzez działanie niezgodne z art. 7a k.p.a., który określa działanie organów administracji publicznej, gdy przedmiotem sprawy było odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. W takiej sytuacji prawnej znalazła się strona poprzez odebranie jej statusu osoby bezrobotnej. W tym przypadku Starosta oraz Wojewoda wszelkie wątpliwości winny rozstrzygnąć na korzyść strony; 3. wydanie decyzji przez organ I instancji, w której pozbawił stronę statusu bezrobotnego nie rozpoznając aspektu: "bez uzasadnionej przyczyny", który jest częścią składową przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy. Starosta w sposób nieuzasadniony dokonał oceny stanu faktycznego przypisując stronie odpowiedzialność w zakresie niepodjęcia proponowanej pracy, z uwagi, że trakcie rozmowy prowadzonej ze wskazanym pracodawcą na jego pytania odpowiadała szczerze nie ukrywając żadnych okoliczności, które dla niego były istotne w zakresie przyjęcia do pracy. Odpowiadała zgodnie z prawdą, że wychowuje samotnie [...] syna, a w wychowaniu pomagają jej rodzice. Pracodawca uznał, że sytuacja rodzinna może być istotną przeszkodą w potrzebie zachowania dyspozycyjności na proponowanym stanowisku pracy, dokonał stosownego wpisu na skierowaniu do pracy. Przypisywanie odpowiedzialności za to, że wykazała się uczciwością i prawdomównością jest kwestią, którą należy zaliczyć do nadużycia organu przy wydawaniu decyzji Starosty jako sprzeczne z art. 7 k.p.a. Badając decyzję Starosty, organ odwoławczy w swoich ustaleniach stwierdza: "sam fakt odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy przez stronę potwierdza bezsprzecznie jej oświadczenie z dnia [...] r. złożone w PUP, w którym strona podaje wprost, że odmawia przyjęcia propozycji pracy w firmie A. na stanowisku fryzjera z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką nad dzieckiem lat [...]. Dlatego też organ I instancji w pełni zasadnie oparł się na tym dowodzie i na jego podstawie dokonał właściwego ustalenia, iż to skarżąca odmówiła przyjęcia tej propozycji pracy". Zdaniem strony z powyższego wynika, że organ I instancji przy wydaniu decyzji oparł się na wpisie pracodawcy dokonanym w dniu [...] roku, natomiast z zaskarżonej decyzji na podstawie przytoczonego powyżej ustalenia, wynika, że organ I instancji w tym to zakresie oparł się na oświadczeniu sporządzonym w dniu [...] roku. Z uwagi na fakt, że organ pozbawił ją statusu osoby bezrobotnej z datą, kiedy pracodawca dokonał wpisu odwoływanie się przez Wojewodę do daty przedmiotowego oświadczenia jest niedopuszczalne z uwagi na nieprawdziwość stwierdzenia. Organy obu instancji zbagatelizowały i nie podjęły prawem nakazanego zbadania aspektu "uzasadnionej przyczyny" w sprawie (art. 7 k.p.a.). 4. Wojewodzie brak reakcji i tolerowanie przez organ, zawartych nieprawidłowości w piśmie Starosty z [...] roku. Z jego treści wynika, że Starosta wydał decyzję w dniu [...] r. pozbawiając stronę statusu osoby bezrobotnej. Natomiast w załącznikach do tego dokumentu przesłano kopię decyzji Starosty z [...]roku orzekającego o utracie statusu osoby bezrobotnej wraz z potwierdzeniem odbioru. Opisany stan rzeczy winien być przez organ zweryfikowany i uwzględniony w treści zaskarżonej decyzji; 5. Staroście brak prawem przewidzianego działania w postaci poinformowania skarżącej, jako strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.). Brak powiadomienia o wszczęciu postępowania i następujące po tym zaniechania doprowadziły do pozbawienia jej praw należnych stronie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. W uzasadnieniu wyjaśnił, że zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy, pozbawienie osoby bezrobotnej statusu bezrobotnego następuje wówczas, gdy : 1) bezrobotny odmówi przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej formy pomocy określonej w ustawie, lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; 2) odmowa tych czynności nastąpi bez uzasadnionej przyczyny. W ocenie Sądu, przedstawiona Skarżącej oferta zatrudnienia spełniała wymogi odpowiedniej oferty pracy wynikające z definicji ustawowej z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. zarówno pod względem kwalifikacji bezrobotnej, jej stanu zdrowia, czasu dojazdu do pracy i z powrotem środkami transportu oraz wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto. Pracodawca poszukiwał osób z wykształceniem minimum zawodowym, z doświadczeniem zawodowym na stanowisko fryzjera. Skarżąca nie kwestionowała kwalifikacji proponowanej pracy jako pracy odpowiedniej. Z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynikało zaś, że skarżąca posiada wykształcenie zawodowe, a nadto kilkuletnie doświadczenie w pracy w salonach fryzjerskich. Sąd wskazał, że skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna w dniu [...] r. zadeklarowała zdolność i gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Została również pouczona o prawach i obowiązkach oraz warunkach pozwalających zachować status osoby bezrobotnej zachować. W dniu rejestracji skarżąca złożyła oświadczenie, że jest osobą samotnie wychowująca jedno dziecko. Sąd stwierdził, że okoliczność konieczności zapewnienia opieki nad małoletnim była znana skarżącej już w momencie rejestracji. Jeżeli zatem zadeklarowała ona pełną dyspozycyjność winna była zakładać możliwość zapewnienia opieki nad małoletnim dzieckiem. Zarejestrowany bezrobotny jest świadomy tego, że musi pogodzić konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem z aktywnym poszukiwaniem zatrudnienia. Sąd Wojewódzki wyjaśnił również, że wskazywanej przez skarżącą konieczności sprawowania opieki nad małoletnim dzieckiem nie można kwalifikować jako nagłego zdarzenia. Jest to sytuacja długotrwała, istniejąca również w dacie rejestracji. Wobec tego w sytuacji skarżącej brak podjęcia zatrudnienia ze względu na sprawowanie władzy rodzicielskiej, nie może być uznany za uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia w rozumieniu art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy. Tym samym organy orzekające nie mogły orzec odmiennie, to jest zgodnie z żądaniem skarżącej, gdyż - w świetle art. 6 k.p.a. zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, skoro skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna potwierdziła swoją gotowość do podjęcia zatrudnienia rozumianego jako odpowiednia praca, to niewątpliwie oceniła, że jest w stanie przyjąć i wykonywać zaoferowaną odpowiednią pracę, gdyż nie koliduje to z innymi obowiązkami - w tym rodzinnymi. Nie jest istotne, czy skarżąca widziała możliwość wywiązania się z takich obowiązków poprzez wyręczenie się innymi osobami, jak choćby skorzystanie z pomocy rodziców. To osoba rejestrująca się jako bezrobotny oświadcza, że chce i może pracować i jednocześnie zwraca się o pomoc w poszukiwaniu odpowiedniej pracy. Jeżeli kandydat, ze względów życiowych, nie może oświadczyć gotowości do podjęcia odpowiedniej pracy, bo sam ocenia, że jego dyspozycyjność jest trwale ograniczona, winien rozważyć możliwość rejestracji w charakterze osoby poszukującej pracy lub poszukiwać pracy dostosowanej do własnych oczekiwań samodzielnie. W sytuacji natomiast, gdy zarejestrował się jako bezrobotny oświadczając, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, nie jest uprawniony do żądania aby organ kwalifikował podnoszone przez bezrobotnego trwałe ograniczenie w dyspozycyjności jako uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia zatrudnienia. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego wskazywały, zdaniem Sądu, pierwszej instancji jednoznacznie, że to skarżąca odmówiła przyjęcia stosownej propozycji odpowiedniego zatrudnienia z nie zasługującym na uwzględnienie uzasadnieniem, czym wypełniła w oczywisty sposób przesłanki określone w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Sąd wyjaśnił również, że jak wynikało z akt sprawy skarżąca została poinformowana o konsekwencjach prawnych odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia. Nadto w dniu [...] roku pracodawca odnotował w skierowaniu do pracy jako przyczynę niemożności zatrudnienia skarżącej niedyspozycyjność we wskazanych godzinach (od 8-16). Potwierdzeniem powyższego jest złożenie przez skarżącą w dniu [...] roku wobec Powiatowego Urzędu Pracy oświadczenia o odmowie przyjęcia oferty zatrudnienia z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką na dzieckiem lat [...]. Oświadczenie to zaopatrzono również w pouczenie o skutkach prawnych jego treści. Ocenie organów podlegały złożone oświadczenia, nie zaś intencje skarżącej składającej określone oświadczenia, jak również ich rzetelność. Jednocześnie z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy wynikało jednoznacznie, że to w dniu [...] roku, a więc w dacie stawienia się w zaproponowanym miejscu zatrudnienia, wystąpiła przesłanka odmowy podjęcia zatrudnienia, skoro w tym dniu pracodawca stwierdził niedyspozycyjność skarżącej. Tak zgromadzony materiał dowodowy, wraz z treścią karty rejestracji bezrobotnego, wraz z zawartymi w niej pouczeniami i oświadczeniami, organy słusznie uznały za wystarczający do podjęcia decyzji o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 roku skarżąca potwierdziła złożenie i podpisanie oświadczenia o odmowie przyjęcia oferty zatrudnienia z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką nad dzieckiem lat [...]. Jednak nie twierdziła, że złożyła je pod przymusem. Dodała, że w czasie rozmowy w salonie fryzjerskim nie było mowy o godzinach pracy, zaś jej rodzice prowadzą gospodarstwo rolne i nie mogą zająć się jej dzieckiem, a na żłobek czy opiekunkę nie byłoby skarżącej stać. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną podnosząc w niej zarzut naruszenia : 1. przepisów prawa materialnego to jest art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegającej na uznaniu, że stan faktyczny sprawy, to jest brak zatrudnienia Skarżącej przez pracodawcę do którego została skierowana przez Powiatowy Urząd Pracy nastąpił na skutek odmowy podjęcia zatrudnienia przez Skarżącą nie zaś z powodu odmowy zatrudnienia jej przez pracodawcę, co w konsekwencji spowodowało zakwalifikowanie przedmiotowego zachowania jako odpowiadającego stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej wskazanego przepisu, a w konsekwencji 2. naruszenie przepisów postępowania to jest art. 1 § 1 ustawy z dnia 27 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107, ze zm. dalej : "p.u.s.a.") i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie oraz art. 151 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie wystąpiły naruszenia prawa materialnego oraz wystąpiły naruszenia przepisów postępowania które mogły mieć istotny wpłwy na wynik sprawy co powinno skutkować uchyleniem decyzji Wojewody w przedmiocie pozbawienia Skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Skarżąca wniosła o uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie skargi, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz o rozpoznanie skargi na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Skarżąca podniosła również, że nie była świadoma, że złożenie przez nią oświadczenia, że opiekuje się małoletnim synem i nie może pracować w godzinach zaproponowanych przez pracodawcę będzie uznane za jednoznaczne z odmową podjęcia pracy. Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga kasacyjna jest niezasadna. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono żadnej z przesłanek nieważności wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego rozpoznanie sprawy nastąpiło w granicach zgłoszonych podstaw i zarzutów skargi kasacyjnej. Skarżąca podniosła w skardze kasacyjnej zarówno zarzuty naruszenia przepisów regulujących postępowanie jak i zarzut naruszenia prawa materialnego. Sformułowanie uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje jednak, że w ocenie skarżącej u podstaw rozstrzygnięcia organów obu instancji, zaakceptowanego następnie przez sąd, legły nieprawidłowe ustalenia faktyczne. Spór w sprawie sprowadza się bowiem do rozstrzygnięcia, czy organy – a za nimi sąd administracyjny pierwszej instancji - prawidłowo przyjęły, że Skarżąca odmówiła przyjęcia zaproponowanej jej pracy bez uzasadnionej przyczyny. Zarzuty skarżącej zmierzające do wykazania, że sąd zaakceptował wadliwie ustalony stan faktyczny i przyjął go za podstawę swojego rozstrzygnięcia są niezasadne. Okolicznością niesporną jest, że skarżąca skierowana została przez Powiatowy Urząd Pracy do pracy na stanowisku fryzjerki. Niesporne jest również, że w dacie otrzymania owego skierowania miała [...]dziecko, nad którym sprawowała osobistą opiekę. Po rozmowie ze Skarżącą, pracodawca wpisał w rubryce 17 skierowania zatytułowanej "Kandydat nie został zatrudniony z powodu" – niedyspozycyjność w godzinach pracy salonu. Skarżąca na etapie skargi kasacyjnej podnosiła, że to pracodawczyni nie była zainteresowana zatrudnieniem jej. Stanowisko to jest niezasadne wobec złożonego przez skarżącą oświadczenia z [...] roku, w którym wskazała wprost, że to ona odmawia przyjęcia oferty z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką nad dzieckiem lat [...]. Skarżąca podnosiła w skardze kasacyjnej, że sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że nie została prawidłowo pouczona o konsekwencjach prawnych tego oświadczenia. Odnosząc się do tego argumentu wskazać należy, że w treści oświadczenia skarżącej z [...] roku zawarte jest stwierdzenie, że została pouczona, iż w przypadku odmowy przyjęcia propozycji pracy zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 starosta pozbawia osobę bezrobotną statusu bezrobotnego od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Oznacza to, że skarżąca składając powyższe oświadczenia miała świadomość, że jej niedyspozycyjność z powodu sprawowanej opieki nad dzieckiem jest równoznaczna z odmową przyjęcia zatrudnienia a co za tym idzie, utratą statusu osoby bezrobotnej. Skarżąca w skardze kasacyjnej wskazała, że poinformowała pracodawcę, iż jest dostępna w niestandardowych godzinach pracy, co nie może być uznane za złożenie oświadczenia woli o odmowie podjęcia zatrudnienia. To twierdzenie skarżącej stoi w sprzeczności ze złożonym przez nią na rozprawie przed sądem pierwszej instancji oświadczeniem, że jej rodzice prowadzą gospodarstwo rolnej i nie mogą jej pomóc w opiece nad dzieckiem, a na żłobek czy opiekunkę jej nie stać. Skoro rodzice skarżącej prowadzą gospodarstwo rolne i nie mogą jej pomóc w opiece nad dzieckiem, kwestia godzin w jakich miałaby być świadczona praca pozostaje bez znaczenia dla możliwości zapewnienia opieki nad dzieckiem, a co za tym idzie, dla możliwości podjęcia pracy. Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał zatem, że sprawowanie opieki nad dzieckiem przy jednoczesnym braku możliwości powierzenia osobie trzeciej czy też wyspecjalizowanej instytucji opieki nad nim na czas pracy stanowi trwałą przeszkodę w podjęciu pracy. Przeszkody tej nie można kwalifikować jako uzasadnionej przyczyny odmowy podjęcia zatrudnienia, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Pod pojęciem uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy rozumie się bowiem okoliczność natury obiektywnej, niezależną od woli bezrobotnego, a więc przeszkodę, na którą bezrobotny nie miał wpływu. Jak wskazuje się w orzecznictwie, do takich przeszkód należy zaliczyć szczególną sytuację osobistą lub rodzinną bezrobotnego, która uniemożliwia podjęcie konkretnego zatrudnienia, bądź wystąpienie okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiają wykonywanie konkretnej pracy w proponowanych przez pracodawcę warunkach w związku z przeciwwskazaniami do jej wykonywania. Konieczność sprawowania opieki nad małym dzieckiem, w sytuacji w której nie ma możliwości powierzenia tej opieki osobie trzeciej czy też wyspecjalizowanej instytucji nie może być uznane za uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy. W takiej sytuacji zachodzi bowiem niemożność podjęcia pracy, co oznacza, że dana osoba nie może być traktowana jako zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. W konsekwencji, osoba taka nie może być uznana za osobę bezrobotną w rozumieniu art. 2 ust. 1 punkt 2 ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażony przez sąd pierwszej instancji pogląd, że osoba zarejestrowana jako bezrobotna i deklarująca, że jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia, nie jest uprawniona do żądania aby organ kwalifikował podnoszone przez nią trwałe ograniczenie w dyspozycyjności jako uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia zatrudnienia. W konsekwencji uznać należy za niezasadne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania zmierzające do zakwestionowania ustaleń faktyczny przyjętych za podstawę orzekania przez organy a następnie sąd pierwszej instancji. Skoro sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że skarżąca odmówiła podjęcia zatrudnienia bez uzasadnionej przyczyny, zarzut naruszenia prawa materialnego to jest art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy również uznać należało za niezasadny. W świetle ustaleń faktycznych poczynionych przez organy, zaakceptowanych przez sąd pierwszej instancji i podzielonych przez Naczelny Sąd Administracyjny, decyzja o pobawieniu skarżącej statusu bezrobotnego jest prawidłowa i nie narusza przywołanego w skardze kasacyjnej art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) ustawy Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy (art. 250 § 1 p.p.s.a.), gdyż art. 209 i art. 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 p.p.s.a.. Pełnomocnik skarżącego winien złożyć Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku wniosek wraz z właściwym oświadczeniem