III SA/Gd 947/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 11 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Wojewoda decyzją z dnia 11 października 2018 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 września 2018 r. w sprawie utraty przez M. M. statusu osoby bezrobotnej z powodu odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że w dniu 22 czerwca 2018 r. strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy (w skrócie także jako - "P.U.P."), jako osoba bezrobotna. W dniu 11 września 2018 r. strona otrzymała propozycję pracy w firmie A. na stanowisku fryzjera. W dniu 14 września 2018 r. pracodawca naniósł wpis na skierowaniu do pracy, że kandydat nie zostanie zatrudniony z powodu "niedyspozycyjności" w godzinach pracy salonu. W dniu 17 września 2018 r. strona stawiła się w P.U.P. i złożyła oświadczenie, w którym podała, że odmawia przyjęcia propozycji pracy w przedmiotowej firmie na stanowisku fryzjera z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką nad dzieckiem lat 1,5. W tym stanie faktycznym organ I instancji wydał decyzję w sprawie jak wyżej, od której strona odwołała się podając, że to pracodawca nie wyraził zgody na zatrudnienie jej w swojej firmie z powodu braku dyspozycyjności, a odmowa zatrudnienia była decyzją jednoznaczną i suwerenną właścicielki firmy. W oparciu o akta sprawy ustalono, że proponowana praca w ww. firmie na stanowisku fryzjera spełniała wymogi art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy. Organ odnosząc się do stwierdzenia strony, że w dniu 14 września 2018 r. otrzymała od pracodawcy wpis na skierowaniu, że nie przyjmuje jej do pracy z powodu braku dyspozycyjności wskazał, że na skierowaniu do pracy pracodawca naniósł wpis w rubryce 17, kandydat nie zostanie zatrudniony z powodu "niedyspozycyjności" w godzinach pracy salonu na podstawie informacji przekazanej pracodawcy przez stronę. Po otrzymaniu oferty pracy strona miała tylko dwie opcje do wyboru: przyjąć pracę albo odmówić jej przyjęcia. Jeżeli chciałaby ją przyjąć nie informowałaby pracodawcy o ograniczeniach swojej dyspozycyjności związanych z opieką nad dzieckiem stanowiących przeszkodę do podjęcia pracy, zaś informując o tym, faktycznie odmówiła przyjęcia propozycji pracy. Po przedstawieniu pracodawcy swojej sytuacji życiowej, uniemożliwiającej podjęcie zaproponowanego zatrudnienia (samotne sprawowanie opieki nad 1,5 rocznym dzieckiem), nie mogła zasadnie oczekiwać deklaracji zatrudnienia. Złożenie takiej deklaracji po dokonaniu faktycznej odmowy podjęcia pracy przez stronę byłoby bezprzedmiotowe. Dla odmowy przyjęcia oferty pracy przez bezrobotnego, nie jest konieczne użycie wprost sformułowania, że odmawia jej przyjęcia, wystarczy jeśli z kontekstu całościowej jego wypowiedzi wobec pracodawcy wynika, że nie może jej podjąć bądź nie jest zainteresowany jej podjęciem. Fakt odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy przez stronę potwierdza treść oświadczenia z dnia 17 września 2018 r. złożone w PUP. Dlatego też organ I instancji w pełni zasadnie oparł się na tym dowodzie i na jego podstawie dokonał właściwego ustalenia, że to strona odmówiła przyjęcia tej propozycji pracy. Rejestrując się, jako osoba bezrobotna strona oświadczyła na stronie "C" karty rejestracyjnej bezrobotnego, że jest zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, było to warunkiem uznania jej za osobę bezrobotną (art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Wymagana jest w tym przypadku rzeczywista gotowość i zdolność do podjęcia pracy, to jest pełna i natychmiastowa dyspozycyjność do jej podjęcia, a nie tylko deklaratywna z opcją na przyszłość, to jest dopiero w przypadku zapewnienia opieki nad dzieckiem przez osoby trzecie bądź instytucje powołane do jej sprawowania. Gotowość do podjęcia pracy, nie oznacza tylko wyczekiwania na oferty pracy z urzędu, ale także poszukiwanie pracy na własną rękę, co wobec konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem jest niemożliwe. Opieka nad nieletnim dzieckiem jest niewątpliwie bardzo istotna dla każdego rodzica, jednakże jeżeli prowadzi ona do braku w ogóle gotowości strony do podjęcia zatrudnienia oznacza niespełnianie wymogów art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy do przysługiwania statusu osoby bezrobotnej. Nadto, wskazano, po przyjęciu propozycji odpowiedniej pracy strona mogła wnioskować o refundację kosztów opieki nad dzieckiem. (art. 61 ust. 1 ww. ustawy). M. M. wniosła skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając: 1. niezastosowanie się organu odwoławczego do dyspozycji art. 7 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, podejmowaniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wynika z zapisu podstawy wydania decyzji Wojewody, w treści jej znajduje się zapis oparty na podstawie zaskarżonej decyzji Starosty, w sprawie utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 14 września 2018 r. z powodu odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia oraz nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Natomiast w treści uzasadnienia decyzji Wojewody przytoczony jest art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy. Z powyższego wynika, że wydana decyzja Wojewody wydana została na niekompletnej podstawie prawnej zawartej w tej ustawie. 2. naruszenie prawa poprzez działanie niezgodne z art. 7a k.p.a., który określa działanie organów administracji publicznej, gdy przedmiotem sprawy było odebranie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej. W takiej sytuacji prawnej znalazła się strona poprzez odebranie jej statusu osoby bezrobotnej. W tym przypadku Starosta oraz Wojewoda wszelkie wątpliwości winny rozstrzygnąć na korzyść strony; 3. wydanie decyzji przez organ I instancji, w której pozbawił stronę statusu bezrobotnego nie rozpoznając aspektu: "bez uzasadnionej przyczyny", który jest częścią składową przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ww. ustawy. Starosta w sposób nieuzasadniony dokonał oceny stanu faktycznego przypisując stronie odpowiedzialność w zakresie niepodjęcia proponowanej pracy, z uwagi, że trakcie rozmowy prowadzonej ze wskazanym pracodawcą na jego pytania odpowiadała szczerze nie ukrywając żadnych okoliczności, które dla niego były istotne w zakresie przyjęcia do pracy. Odpowiadała zgodnie z prawdą, że wychowuje samotnie 1,5 rocznego syna, a w wychowaniu pomagają jej rodzice. Pracodawca uznał, że sytuacja rodzinna może być istotną przeszkodą w potrzebie zachowania dyspozycyjności na proponowanym stanowisku pracy, dokonał stosownego wpisu na skierowaniu do pracy. Przypisywanie odpowiedzialności za to, że wykazała się uczciwością i prawdomównością jest kwestią, którą należy zaliczyć do nadużycia organu przy wydawaniu decyzji Starosty jako sprzeczne z art. 7 k.p.a. Badając decyzję Starosty, organ odwoławczy w swoich ustaleniach stwierdza: "sam fakt odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy przez stronę potwierdza bezsprzecznie jej oświadczenie z dnia 17.09.2018 r. złożone w PUP, w którym strona podaje wprost, że odmawia przyjęcia propozycji pracy w firmie A. na stanowisku fryzjera z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką nad dzieckiem lat 1,5. Dlatego też organ I instancji w pełni zasadnie oparł się na tym dowodzie i na jego podstawie dokonał właściwego ustalenia, iż to skarżąca odmówiła przyjęcia tej propozycji pracy". Zdaniem strony z powyższego wynika, że organ I instancji przy wydaniu decyzji oparł się na wpisie pracodawcy dokonanym w dniu 14 września 2018 r., natomiast z zaskarżonej decyzji na podstawie przytoczonego powyżej ustalenia, wynika, że organ I instancji w tym to zakresie oparł się na oświadczeniu sporządzonym w dniu 17 września 2018 r. Z uwagi na fakt, że organ pozbawił ją statusu osoby bezrobotnej z datą, kiedy pracodawca dokonał wpisu odwoływanie się przez Wojewodę do daty przedmiotowego oświadczenia jest niedopuszczalne z uwagi na nieprawdziwość stwierdzenia. Organy obu instancji zbagatelizowały i nie podjęły prawem nakazanego zbadania aspektu "uzasadnionej przyczyny" w sprawie (art. 7 k.p.a.). 4. Wojewodzie brak reakcji i tolerowanie przez organ, zawartych nieprawidłowości w piśmie Starosty z dnia 04 października 2018 r., nr [...]. Z jego treści wynika, że Starosta wydał decyzję w dniu 14 września 2018 r. pozbawiając stronę statusu osoby bezrobotnej. Natomiast w załącznikach do tego dokumentu przesłano kopię decyzji Starosty nr [...] z dnia 19 września 2018r. orzekającego o utracie statusu osoby bezrobotnej wraz z potwierdzeniem odbioru. Opisany stan rzeczy winien być przez organ zweryfikowany i uwzględniony w treści zaskarżonej decyzji; 5. Staroście brak prawem przewidzianego działania w postaci poinformowania skarżącej, jako strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie (art. 61 § 4 k.p.a.). Brak powiadomienia o wszczęciu postępowania i następujące po tym zaniechania doprowadziły do pozbawienia jej praw należnych stronie postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W jej uzasadnieniu wskazano, że z akt sprawy wynika, iż organy prowadziły postępowanie zgodnie z wymogami art. 7 k.p.a. Odnośnie zarzutu niezgodności zapisów organ podniósł, że zatrudnienie jest jedną z form pracy wykonywanej w oparciu o przepisy Kodeksu pracy, a pracodawca proponował podjęcie pracy na podstawie umowy o pracę, zaś decyzja orzeka o utracie statusu osoby bezrobotnej z powodu odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Przepis art. 7a § 1 k.p.a. odnosi się do wątpliwości co do treści normy prawnej, której organy orzekające nie miały. Pracodawca miał prawo weryfikować w rozmowie z kandydatką do pracy jej dyspozycyjność, a strona miała obowiązek rzetelnie i uczciwie odpowiadać na pytania. W wyniku dokonania oceny dyspozycyjności strony do pracy, a nie wskutek wykazania się przez nią uczciwością i prawdomównością orzeczono o utracie statusu osoby bezrobotnej. Osoba bezrobotna, udając się do pracodawcy w wyniku skierowania do pracy, powinna legitymować się zdolnością i gotowością do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, którą powinna się wykazywać w każdym dniu posiadania statusu bezrobotnego (art. 2 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy). Organ wskazał na treść art. 80 k.p.a., podnosząc, że wpis pracodawcy poprzedzony został oświadczeniem skarżącej wobec niego o niemożności podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania opieki nad dzieckiem. W oświadczeniu zaś z dnia 17 września 2018 r. skarżąca podała wprost, że odmawia przyjęcia propozycji pracy z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką nad dzieckiem lat 1,5. Oba te zdarzenia świadczą o jednym i tym samym, że skarżąca odmówiła przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia. Niezasadny jest zarzut tolerowania błędów popełnionych w piśmie przewodnim, tj. wadliwie podanej daty zaskarżonej decyzji, gdyż nie ma to znaczenia prawnego. Pismo przewodnie przesyłające akta sprawy nie podlega wzruszeniu i weryfikacji przez organ wyższego stopnia. Organ odwoławczy dokonuje analizy na podstawie załączonych dowodów i materiałów. Odnośnie zarzutu nie poinformowania o wszczęciu postępowania administracyjnego, to k.p.a. nie formalizuje sposobu powiadamiania strony postępowania administracyjnego o wszczęciu postępowania w sprawie, wobec tego już pierwsza czynność procesowa w sprawie dokonana wobec strony informuje ją o wszczęciu postępowania w sprawie. Fakt skutecznego doręczenia stronie skierowania do pracy jest równoznaczny z powiadomieniem jej o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie realizacji przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. W piśmie procesowym z dnia 12 stycznia 2019 r. strona podtrzymała dotychczasowe stanowisko podnosząc, że w sprawie powinna być przesłuchana właścicielka firmy, a do złożenia oświadczenia została nakłoniona przez pracownika urzędu pracy. Strona nie zgodziła się na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, o co wnosił organ w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym badaniu podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) - dalej "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Działając w zakreślonych wyżej ramach Sąd doszedł do przekonania, że przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu pozwalającym na wyeliminowaniu ich z obiegu prawnego. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest wyżej opisana decyzja Wojewody z dnia 11 października 2018 r., którą utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia 19 września 2018 r. orzekającą o utracie przez M. M. (dalej jako - "skarżąca") statusu osoby bezrobotnej. Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.) - zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a ustawy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres 120 dni w przypadku pierwszej odmowy. Z treści zacytowanego przepisu wynika, że pozbawienie osoby bezrobotnej statusu bezrobotnego następuje wówczas, gdy spełnione zostaną łącznie dwie przesłanki, tj.: 1) bezrobotny odmówi przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej formy pomocy określonej w ustawie, lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; 2) odmowa tych czynności nastąpi bez uzasadnionej przyczyny. Zgodnie z zawartą w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy definicją bezrobotnego - oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, spełniającą nadto wymagania zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. a-m ustawy. Nadto zgodnie z zgodnie z definicją ustawową zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Z powyższego wynika zatem, że po zaproponowaniu osobie bezrobotnej zatrudnienia zarówno po jego stronie, jak i po stronie potencjalnego pracodawcy, pojawiają się określone obowiązki i uprawnienia. Osoba taka bowiem, będąc oczywiście zainteresowaną pozyskaniem zatrudnienia, winna przyjąć zaoferowaną pracę. Przedstawiona oferta musi jednakże spełniać określone przesłanki, a mianowicie powinna być dostosowana do stanu zdrowia osoby bezrobotnej, jego możliwości komunikacyjnych, spełniać minimalne warunki płacowe oraz podlegać ubezpieczeniu społecznemu. Ponadto bezrobotny winien mieć wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe do jej wykonywania, bądź móc ją wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych. Ustawodawca w sytuacji odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy nakłada na organ administracji publicznej obowiązek pozbawienia osoby bezrobotnej tego statusu na oznaczony czas, chyba że odmowa wywołana była uzasadnioną przyczyną. Pod pojęciem uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia zaproponowanej pracy rozumie się okoliczność natury obiektywnej, niezależną od woli bezrobotnego, a więc przeszkodę, na którą bezrobotny nie miał wpływu. Do takich należy zaliczyć szczególną sytuację osobistą lub rodzinną bezrobotnego, która uniemożliwia podjęcie konkretnego zatrudnienia, bądź wystąpienie okoliczności, które obiektywnie uniemożliwiają wykonywanie konkretnej pracy w proponowanych przez pracodawcę warunkach w związku z przeciwwskazaniami do jej wykonywania. Okoliczności powyższe powinien ustalić organ administracji publicznej wydając decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego. Winien zatem ustalić, czy zaproponowana praca spełnia kryteria "odpowiedniej pracy" w rozumieniu art. 2 ust. 2 pkt 16 ustawy, jak w świetle danej propozycji postrzegać "wystarczające kwalifikacje" oraz czy odmowa przyjęcia danej propozycji nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny. Zgodnie bowiem z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia. Co nadto istotne, organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Z kolei w świetle art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu oferta zatrudnienia w firmie A. spełniała powyższe wymogi, zarówno pod względem kwalifikacji bezrobotnej, jej stanu zdrowia, czasu dojazdu do pracy i z powrotem środkami transportu oraz wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto. Pracodawca poszukiwał osób z wykształceniem minimum zawodowym, z doświadczeniem zawodowym na stanowisko fryzjera. Skarżąca nie kwestionowała kwalifikacji proponowanej pracy jako pracy odpowiedniej. Z karty rejestracyjnej bezrobotnego wynikało zaś, że skarżąca posiada wykształcenie zawodowe, a nadto kilkuletnie doświadczenie w pracy w salonach fryzjerskich. Wywodziła natomiast, że nie zostało jednoznacznie wykazane, że to ona odmówiła przyjęcia propozycji zatrudnienia. W szczególności akcentowała okoliczność, że organy nie dokonały analizy zaistnienia przesłanki odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia bez uzasadnionej przyczyny, które to pojęcie jest jej zdaniem pojęciem nieostrym. W tym zakresie wyjaśnić należy, że przepisy ustawy istotnie nie precyzują jak należy rozumieć pojęcie "uzasadniona przyczyna". W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uzasadnionych przyczyn zaliczyć należy okoliczności niezależne od bezrobotnego, na które nie miał on wpływu, np. nagła choroba lub inne nagłe zdarzenie losowe, która uniemożliwia bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy (porównaj np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1213/11; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 469/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl). Pod pojęciem "uzasadnionej przyczyny", o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy należy więc rozumieć takie sytuacje, które tylko czasowo uniemożliwiają podjęcie zaoferowanej pracy, ze względu na chorobę, wypadek lub inne nagłe zdarzenie. Nie każdy zatem powód podawany przez bezrobotnego może być za taką uzasadnioną przyczynę uznany, a ocenę pozostawiono organowi, który obowiązany jest w tym zakresie odnieść się do okoliczności stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu takich okoliczności w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna w dniu 22 czerwca 2018 r. zadeklarowała zdolność i gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Skarżąca została również pouczona o prawach i obowiązkach oraz warunkach pozwalających zachować status osoby bezrobotnej zachować. W dniu rejestracji skarżąca złożyła oświadczenie, że jest osobą samotnie wychowująca jedno dziecko. Niewątpliwie zatem stwierdzić należy, że okoliczność konieczności zapewnienia opieki nad małoletnim była znana skarżącej już w momencie rejestracji. Jeżeli zatem zadeklarowała ona pełną dyspozycyjność winna była zakładać możliwość zapewnienia opieki nad małoletnim dzieckiem. Zarejestrowany bezrobotny jest świadomy tego, że musi pogodzić konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem z aktywnym poszukiwaniem zatrudnienia. Podstawowym warunkiem, od którego zależy uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, jest bowiem zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy określenie "pozbawia" oznacza, że w przypadku stwierdzenia przez starostę zaistnienia wymienionych w nim przesłanek, zobowiązany jest on wydać decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego (tak m.in. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 420/15, LEX nr 1939555, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1905/09, LEX nr 606718). Jest to bowiem decyzja związana, a przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. W ocenie Sądu wskazywanej przez skarżącą konieczności sprawowania opieki nad małoletnim dzieckiem nie można kwalifikować jako nagłego zdarzenia. Jest to sytuacja długotrwała, istniejąca również w dacie rejestracji. Wobec tego w sytuacji skarżącej brak podjęcia zatrudnienia ze względu na sprawowanie władzy rodzicielskiej, nie może być uznany za uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia w rozumieniu art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy. Tym samym organy orzekające nie mogły orzec odmiennie, to jest zgodnie z żądaniem skarżącej, gdyż - w świetle art. 6 k.p.a. zobowiązane są działać na podstawie przepisów prawa. Zdaniem Sądu skoro skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna potwierdziła swoją gotowość do podjęcia zatrudnienia rozumianego jako odpowiednia praca, to niewątpliwie oceniła, że jest w stanie przyjąć i wykonywać zaoferowaną odpowiednią pracę, gdyż nie koliduje to z innymi obowiązkami - w tym rodzinnymi. Nie jest istotne, czy skarżąca widziała możliwość wywiązania się z takich obowiązków poprzez wyręczenie się innymi osobami, jak choćby skorzystanie z pomocy rodziców. To osoba rejestrująca się jako bezrobotny oświadcza, że chce i może pracować i jednocześnie zwraca się o pomoc w poszukiwaniu odpowiedniej pracy. Jeżeli kandydat, ze względów życiowych, nie może oświadczyć gotowości do podjęcia odpowiedniej pracy, bo sam ocenia, że jego dyspozycyjność jest trwale ograniczona, winien rozważyć możliwość rejestracji w charakterze osoby poszukującej pracy lub poszukiwać pracy dostosowanej do własnych oczekiwań samodzielnie. W sytuacji natomiast, gdy zarejestrował się jako bezrobotny oświadczając, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, nie jest uprawniony do żądania aby organ kwalifikował podnoszone przez bezrobotnego trwałe ograniczenie w dyspozycyjności jako uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia zatrudnienia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt IV SA/Gl 655/18, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.gov.pl) Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej w toku przedmiotowego postępowania administracyjnego wskazują, zdaniem Sądu, jednoznacznie, że to skarżąca odmówiła przyjęcia stosownej propozycji odpowiedniego zatrudnienia z nie zasługującym na uwzględnienie uzasadnieniem, czym wypełniła swoim zachowaniem w oczywisty sposób przesłanki określone w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Jak wynika z akt sprawy skarżąca została poinformowana o konsekwencjach prawnych odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia odpowiedniego zatrudnienia. Nadto w dniu 14 września 2018 r. pracodawca odnotował w skierowaniu do pracy jako przyczynę niemożności zatrudnienia skarżącej niedyspozycyjność we wskazanych godzinach (od 8-16). Potwierdzeniem powyższego jest złożenie przez skarżącą w dniu 17 września 2018 r. wobec Powiatowego Urzędu Pracy oświadczenia o odmowie przyjęcia oferty zatrudnienia z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką na dzieckiem lat 1,5. Oświadczenie to zaopatrzono również w pouczenie o skutkach prawnych jego treści. Ocenie organów podlegały złożone oświadczenia, nie zaś intencje skarżącej składającej określone oświadczenia, jak również ich rzetelność. Jednocześnie z ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy wynikało jednoznacznie, że to w dniu 14 września 2018 r., a więc w dacie stawienia się w zaproponowanym miejscu zatrudnienia, wystąpiła przesłanka odmowy podjęcia zatrudnienia, skoro w tym dniu pracodawca stwierdził niedyspozycyjność skarżącej. Tak zgromadzony materiał dowodowy, wraz z treścią karty rejestracji bezrobotnego, wraz z zawartymi w niej pouczeniami i oświadczeniami, organy słusznie uznały za wystarczający do podjęcia decyzji o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej. Na rozprawie w dniu 28 lutego 2019 r. skarżąca potwierdziła złożenie i podpisanie oświadczenia o odmowie przyjęcia oferty zatrudnienia z powodu niedyspozycyjności spowodowanej opieką nad dzieckiem lat 1,5. Jednak nie twierdziła, że złożyła je pod przymusem. Dodała, że w czasie rozmowy w salonie fryzjerskim nie było mowy o godzinach pracy, zaś jej rodzice prowadzą gospodarstwo rolne i nie mogą zając się jej dzieckiem, a na żłobek czy opiekunkę nie byłoby skarżącej stać. W konsekwencji stwierdzić należy, że organy nie naruszyły wskazywanych w skardze reguł prowadzenia postępowania dowodowego, a zawartych w art. 7 k.p.a., a także w art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. i prawidłowo ustaliły istotne dla sprawy okoliczności, zwłaszcza wobec braku wniosków dowodowych. Zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7a § 1 k.p.a., dotyczącego rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść strony, należy wyjaśnić, że w przepisie tym chodzi o wątpliwości natury prawnej ("co do treści normy prawnej"), a nie faktycznej, a taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca, gdyż wykładnia zastosowanych przez organy w niniejszej sprawie przepisów nie budziła jakichkolwiek wątpliwości. Stosownie do art. 61 § 4 k.p.a. o wszczęciu postępowania z urzędu organ ma obowiązek zawiadomić wszystkie osoby będące stronami w sprawie. W niniejszej sprawie osobą tą jest osoba o statusie bezrobotnego. Mieć jednak należy na uwadze, że wobec specyfiki postępowań, w których stroną jest osoba o statusie bezrobotnego, wymóg dokonania zawiadomienia o wszczęciu postępowania nie ma wpływu na wynik sprawy w każdym przypadku. W postępowaniu prowadzonym w oparciu o przesłankę zawartą w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy hipotezę tego przepisu wypełnia samo zachowanie strony polegające, jak w niniejszej sprawie, na odmowie przyjęcia propozycji zatrudnienia zgodnie ze skierowaniem do pracy. Jednocześnie bezrobotny zostaje pouczony o skutkach prawnych takiego zachowania. Decyzja wydawana w takim przypadku ma przy tym charakter decyzji związanej. Jak wynika z przebiegu postępowania w przedmiotowej sprawie, po rejestracji skarżącej jako osoby bezrobotnej, otrzymała ona skierowanie do pracy z jednoczesnym nałożeniem obowiązku kolejnej wizyty w PUP i zwrotu skierowania. Zwrot skierowania z adnotacją pracodawcy, a następnie potwierdzenie przyczyny odmowy podjęcia zatrudnienia oświadczeniem z dnia 17 września 2018 r. stanowiło wystarczająca podstawę do wydania decyzji zaś brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu postępowania w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej stanowi naruszenie art. 61 § 4 k.p.a., które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy. Należy wyjaśnić skarżącej, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innym naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (nie mogą to być hipotetyczne twierdzenia strony). Skarżąca istnienia takiego wpływu nie wykazała. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., skargę jako bezzasadną oddalił.