IV SA/Gl 655/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik, Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2018 r. sprawy ze skargi J. G. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Wojewoda Śląski, działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.- dalej "ustawa"), art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej "K.p.a.") i po rozpoznaniu odwołania J. G. – od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 7 sierpnia 2017 r. na okres 120 dni – decyzję pierwszoinstancyjną utrzymał w mocy. Prezydenta Miasta K. decyzją z [...]r. na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 3 oraz art. 33 ust. 4ca ustawy orzekł o utracie przez J. G. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 7 sierpnia 2017 r. na okres 120 dni- z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji strona, reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie oraz merytoryczne orzeczenie przez organ odwoławczy co do istoty sprawy. W uzasadnieniu podkreśliła, że stawiała się na każde wezwanie organu i była kilkukrotnie na rozmowach w sprawie podjęcia stażu pracy ze zlecenia PUP jednakże odmawiała podjęcia pracy, a to ze względu na brak wymaganych kwalifikacji. Wskazała, że od sierpnia 2017 r. pozostaje bez środków do życia, gdyż do czasu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy zostały jej wstrzymane świadczenia z pomocy społecznej. Podniosła, że nie mogła z wielu powodów przyjąć propozycji pracy w firmie A. Zaznaczyła, że jest matką samotnie wychowującą 8 letnie dziecko i z tej przyczyny może podjąć pracę w godzinach 7-16, bowiem w godzinach późniejszych nie ma możliwości zapewnienia opieki dziecku. Wskazała, że odpłatność za opiekunkę do dziecka byłaby równa ewentualnemu wynagrodzeniu strony. Wyjaśniła, że nadal poszukuje pracy również na własną rękę, bowiem propozycje Urzędu Pracy nie są dostosowane "do strony i jej kwalifikacji". Stwierdziła ponadto, że będąc pracownikiem może złożyć na ręce pracodawcy wniosek o ustalenie indywidualnego czasu pracy. Zdaniem strony sposób postępowania organów narusza zasadę pogłębiania zaufania obywatela do organów administracji, rodzi wątpliwości co do równego traktowania stron postępowania administracyjnego i naraża stronę i jej małoletniego syna na niebezpieczeństwo utraty co najmniej zdrowia. Wojewoda Śląski działając jako organ odwoławczy, po zapoznaniu się z treścią złożonego odwołania oraz aktami sprawy i przytoczoną na wstępie decyzją z dnia [...]r. r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podkreślił, że strona rejestrując się jako osoba bezrobotna w dniu 31 lipca 2017 r. zadeklarowała zdolność i gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Strona nabyła status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku. Ponadto została pouczona o prawach i obowiązkach oraz warunkach pozwalających status osoby bezrobotnej zachować. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie toczy się od 2017 r., a obowiązkiem organu I instancji było podjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia sprawy, co też organ uczynił odnosząc się do kolejnych zarzutów podnoszonych przez skarżącą w trakcie postępowania. Na podstawie oświadczeń złożonych przez stronę ustalono również, że nie korzystała ona ze wsparcia Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. Organ odwoławczy przytoczył treść art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy i art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy stwierdzając, że wraz z momentem zaproponowania osobie bezrobotnej zatrudnienia zarówno po jej stronie jak i po stronie organu zatrudnienia pojawiają się określone obowiązki i uprawnienia. Warunkiem pozostawania w rejestrze osób bezrobotnych jest pozostawanie w dyspozycji powiatowego urzędu pracy i wykazywanie gotowości do podjęcia pracy lub też podwyższania lub zmiany swoich kwalifikacji. Wykładnia art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pod kątem interpretacji pojęcia "uzasadnionej przyczyny" prowadzi do stwierdzenia, że za uzasadnioną odmowę należy rozumieć okoliczność taką, na którą składają się przyczyny nagłe, wyjątkowe i obiektywne, tj. niezależne od bezrobotnego przyczyny, których nie mógł przewidzieć i im zapobiec. Jednocześnie uzasadniona przyczyna to sytuacja, która tylko czasowo uniemożliwia podjęcie zaoferowanej pracy, ze względu na chorobę, wypadek lub inne nagłe zdarzenie. Podstawowym warunkiem, od którego zależy uzyskanie statusu osoby bezrobotnej jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. W rozpatrywanym przypadku podejmując działania w kierunku aktywizacji zawodowej strony, mając na uwadze ustalony w ramach indywidualnego planu działania obszar poszukiwania pracy, organ I instancji przedstawił ofertę zatrudnienia na stanowisku sprzedawcy w firmie A. Jak ustalono na podstawie "zgłoszenia krajowej oferty pracy", a także wyjaśnień składanych w sprawie przez pracodawcę (oświadczenie z 24 sierpnia 2017 r. i protokół z 12 października 2017 r.), przedłożona propozycja pracy była zgodna z definicją odpowiedniej pracy. Strona nie podważając godzin pracy zawartych w ofercie, będąc poinformowaną o konsekwencjach odmowy przyjęcia pracy, wskazała że jej rezygnacja podyktowana była koniecznością zapewnienia opieki 8-letniemu synowi; nie może podjąć pracy zmianowej w godzinach 6 - 20 , może podjąć pracę jedynie w godzinach 7-16, ponieważ wówczas dziecko przebywa w świetlicy szkolnej. Natomiast w kolejnych wyjaśnieniach składanych w sprawie strona zakwestionowała proponowane przez pracodawcę godziny pracy podając, że pracodawca zaproponował pracę tylko i wyłącznie na drugą zmianę 14 - 22, co ostatecznie nie znalazło potwierdzenia w zgromadzonych dowodach. Strona wyjaśniała, że jest gotowa do podjęcia pracy jednakże nie w systemie dwuzmianowym, bowiem nie ma możliwości zapewnienia opieki dziecku po godzinie 16. Odnosząc się do wsparcia udzielanego przez świetlice pozaszkolne podniosła, że przed rejestracją w dniu 31 lipca 2017 r. oraz przed skierowaniem w dniu 3 sierpnia 2017 r. nie dokonywała żadnego rozeznania w świetlicach, ponieważ świetlica szkolna jest otwarta do 17:00. Organ odwoławczy stwierdził, że odmowa proponowanego osobie bezrobotnej przez organ zatrudnienia ofert powinna opierać się na uzasadnionych i zarazem weryfikowalnych argumentach, lub też powinna opierać się wykazaniu, iż dana oferta nie spełnia wymogów ustawowych. Strona zapoznana z prawami i obowiązkami bezrobotnego miała świadomość posiadanych uprawnień i nałożonych nań zobowiązań, w tym obowiązku przyjmowania proponowanych form aktywizacji. W ocenie organu odwoławczego powody rezygnacji świadczą o tym, ze strona swoim zachowaniem wobec przedstawionej oferty odpowiedniej pracy, wyrażając gotowość do podjęcia pracy wyłącznie w określonych przez siebie godzinach, ograniczyła możliwość udzielanej przez organ pomocy. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła zaskarżonej decyzji: 1. obrazę przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy- poprzez nieprawidłowe uznanie, iż odmowa przyjęcia pracy przez skarżącą w firmie A była nieuzasadniona, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, iż odmowa ta miała charakter uzasadniony, a do niezatrudnienia skarżącej doszło w rzeczywistości z powodu odmowy pracodawcy, 2. naruszenie prawa procesowego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 7 K.p.a., art. 77 K.p.a., art. 86 K.p.a., a tym samym nie dopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego ani też obowiązku dokonania dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, 3. naruszenie prawa procesowego - art. 80 K.p.a. - poprzez dokonanie oceny przedłożonego przez skarżącą materiału dowodowego w sposób dowolny, a nie swobodny i przyjęcie, że nie podjęła wszelkich kroków, aby zapewnić dziecku opiekę w taki sposób, aby mogła faktycznie podjąć zatrudnienie; 4. naruszenie prawa procesowego - art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nie dostateczne przedstawienie w uzasadnieniu decyzji podstawy prawnej oraz motywów, na których organ ją podjął, i przeprowadzenie w przytoczonej w uzasadnieniu decyzji argumentacji jedynie luźnej polemiki z zarzutami skarżącej, podczas gdy uzasadnienie decyzji ma służyć przekonaniu skarżącej do przyjęcia stanowiska organu, być jednoznaczne i nie budzić wątpliwości, że organ podjął wszystkie możliwe działania w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. oraz zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania wg norm prawem przepisanych a ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Nadto wniosła o zasądzenie na rzecz ustanowionego pełnomocnika z urzędu kosztów udzielonej pomocy prawnej, która nie została opłacona ani w całości ani w części. W uzasadnieniu przedstawiła stan faktyczny sprawy według chronologii zdarzeń wskazując, że decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...]r. jest trzecią, kolejną decyzją orzekającą o utracie statusu osoby bezrobotnej przez skarżącą oraz o utracie prawa do zasiłku z dniem 7 sierpnia 2017 r. z powodu odmowy bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Skarżąca odwołała się od tej decyzji, jednak Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...]r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji, wskazując że odmowa proponowanego osobie bezrobotnej przez organ oferty zatrudnienia powinna opierać się na uzasadnionych i weryfikowalnych argumentach lub też powinna opierać się na wykazaniu, iż dana oferta nie spełnia wymagań ustawowych, co nie miało miejsca w sytuacji skarżącej, gdyż ograniczenie w dyspozycyjności skarżącej było trwałe i nie stanowiło uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia zatrudnienia. Zdaniem skarżącej organy obu instancji nie ustaliły prawidłowo stanu faktycznego sprawy, a uzasadnienie decyzji jest niepełne i zawiera jedynie polemikę z argumentami i dokumentacją przedstawionymi przez skarżącą. W ocenie skarżącej zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie jest wystarczający do formułowania jednoznacznych twierdzeń, chociażby z tego powodu, że organy nie wyjaśniły rozbieżności pomiędzy dokumentami przedłożonymi przez skarżącą oraz zgromadzonymi przez organ z wyjaśnieniami skarżącej, świadka i potencjalnego pracodawcy. Skarżąca wskazała, że organowi z urzędu było wiadomym, że do pracodawcy razem ze skarżącą zostało skierowanych 11 kandydatów do pracy, z czego 3 kandydatom pracodawca odmówił zatrudnienia, 3 kandydatów samodzielnie zrezygnowało, 2 kandydatów nie rozliczyło skierowania do pracy, a 1 podjął zatrudnienie w cukierni i zrezygnował. Tym samym prawdopodobnym jest twierdzenie, że przyczyna niezatrudnienia skarżącej mogła leżeć po stronie potencjalnego pracodawcy. Stwierdziła, że organ traktuje samotne macierzyństwo skarżącej jako okoliczność wykluczającą możliwość bycia osobą bezrobotną, podnosząc tożsame argumenty w uzasadnieniach swoich kolejnych decyzji, gdy tymczasem skarżąca nie mogła podjąć pracy na zmiany, gdyż nie mogła zapewnić opieki dziecku. Skarżąca podtrzymała stanowisko i argumentację przedstawioną w odwołaniu podkreślając, że organy decydujące o pozbawieniu bezrobotnego statusu i zasiłku powinny należycie wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Mają obowiązek sprawdzić również, czy zaoferowana skarżącemu praca jest dla niego "odpowiednia" pod każdym aspektem. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Śląski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej wniósł jak w skardze, a dodatkowo poinformował, że od 25 czerwca 2018 r. skarżąca pozostaje w stosunku zatrudnienia na czas określony do 30 czerwca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. , poz. 1302 - dalej "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym, ale także na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c p.p.s.a.). Przedmiotowa skarga nie mogła odnieść skutku, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Jak wyżej wskazano postępowanie administracyjne toczyło się w przedmiocie pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej oraz pozbawienia jej prawa do zasiłku ze względu na odmowę bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Przechodząc do istoty sporu podkreślenia wymaga, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1065 ze zm.- dalej , jak dotychczas "ustawa") zgodnie z którym starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy; Zgodnie z definicją ustawową zamieszczoną w art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy. Zdaniem Sądu oferta zatrudnienia w firmie A spełniała powyższe wymogi, zarówno pod względem kwalifikacji bezrobotnej, jej stanu zdrowia, czasu dojazdu do pracy i z powrotem środkami transportu oraz wysokości miesięcznego wynagrodzenia brutto. Pracodawca poszukiwał osób z wykształceniem minimum zawodowym, sumiennych i dokładnych, proponował możliwość podjęcia pracy w Katowicach, w ramach umowy o pracę zawartej na czas określony, w pełnym wymiarze czasu pracy, w systemie dwuzmianowym, w godzinach 6 -14, 12 -20 oraz w soboty i niedziele z wynagrodzeniem miesięcznym w kwocie 2.100,00 zł. Z informacji zamieszczonych na internetowej stronie B wynika, że łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin. Skarżąca nie kwestionowała kwalifikacji proponowanej pracy jako pracy odpowiedniej. Wywodziła natomiast, że nie zostało jednoznacznie wykazane, iż odmówiła przyjęcia propozycji zatrudnienia. W szczególności zaś akcentowała okoliczność, iż w jej przypadku zachodzi uzasadniona przyczyna odmowy przyjęcia pracy, spowodowana koniecznością sprawowania opieki nad małoletnim synem (któremu nie może zapewnić opieki po godzinie 16), która to konieczność została organowi zatrudnienia zgłoszona i udokumentowana. Sąd zauważa, że przepisy ustawy nie precyzują jak należy rozumieć pojęcie "uzasadniona przyczyna". W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uzasadnionych przyczyn zaliczyć należy okoliczności niezależne od bezrobotnego, na które nie miał on wpływu, np. nagła choroba lub inne nagłe zdarzenie losowe, która uniemożliwia bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy (porównaj np.: wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 1213/11; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 września 2010 r., sygn. akt II SA/Sz 469/10). Pod pojęciem "uzasadnionej przyczyny", o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy należy więc rozumieć takie sytuacje, które tylko czasowo uniemożliwiają podjęcie zaoferowanej pracy, ze względu na chorobę, wypadek lub inne nagłe zdarzenie. Nie każdy zatem powód podawany przez bezrobotnego może być za taką uzasadnioną przyczynę uznany, a ocenę pozostawiono organowi, który obowiązany jest w tym zakresie odnieść się do okoliczności stanu faktycznego sprawy. Zdaniem Sądu takich okoliczności w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono. Skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna w dniu 31 lipca 2017 r. zadeklarowała zdolność i gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie. Skarżąca została również pouczona o prawach i obowiązkach oraz warunkach pozwalających zachować status osoby bezrobotnej zachować. W dniu rejestracji skarżąca złożyła oświadczenie, że jest osobą samotnie wychowująca dziecko do lat 15. W świetle powyższego zasadnym jest pogląd że kwestie związane z koniecznością zapewnienia opieki nad małoletnim była znana skarżącej już w momencie rejestracji. Zauważyć również należy, że zarejestrowany bezrobotny jest świadomy tego, że musi pogodzić konieczność sprawowania opieki nad dzieckiem z aktywnym poszukiwaniem zatrudnienia. Podstawowym warunkiem, od którego zależy uzyskanie statusu osoby bezrobotnej, jest bowiem zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy określenie "pozbawia" oznacza, że w przypadku stwierdzenia przez starostę zaistnienia wymienionych w nim przesłanek, zobowiązany jest on wydać decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego (tak m.in. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 października 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 420/15, LEX nr 1939555, WSA w Warszawie z dnia 17 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1905/09, LEX nr 606718). Jest to bowiem decyzja związana, a przepis ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Zdaniem Sądu organ odniósł się w sposób właściwy do argumentacji skarżącej, wskazując, że podnoszona przez stronę konieczność sprawowania opieki nad małoletnim dzieckiem, po godzinie 16 nie może być kwalifikowana w kategoriach nagłego zdarzenia. Jest to sytuacja długotrwała, istniejąca w dacie rejestracji. Wobec tego w sytuacji skarżącej brak podjęcia zatrudnienia ze względu na sprawowanie władzy rodzicielskiej, nie może być uznany za uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia propozycji zatrudnienia w rozumieniu art. 33 ust. 3 pkt 4 ustawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej, przedstawione przez nią argumenty w skardze nie wyczerpują znamion uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Tym samym organy orzekające nie mogły zadośćuczynić żądaniu skarżącej, gdyż zobowiązane są działać przede wszystkim na podstawie przepisów prawa zgodnie z art. 7 Konstytucji RP i art. 6 K.p.a. Sąd stwierdza, że skarżąca rejestrując się jako osoba bezrobotna potwierdziła swoją gotowość do podjęcia zatrudnienia rozumianego jako odpowiednia praca. Powyższe oznacza, że oceniła, iż jest w stanie przyjąć i wykonywać zaoferowaną odpowiednią (w rozumieniu ustawy) pracę, gdyż nie koliduje to z innymi obowiązkami – w tym rodzinnymi. Nie jest istotne, czy na skarżącej nie ciążyły takie obowiązki, czy też widziała możliwość wywiązania się z takich obowiązków poprzez wyręczenie się innymi osobami. To osoba rejestrująca się jako bezrobotny oświadcza, że chce i może pracować - jednocześnie prosi o pomoc w poszukiwaniu odpowiedniej pracy. Ustawa nie upoważnia kandydata do kategorii osoby bezrobotnej do stawiania warunków instytucjom zatrudnienia i zgłaszania roszczeń w przedmiocie przedkładanej oferty. Jeżeli kandydat, ze względów życiowych, nie może oświadczyć gotowości do podjęcia odpowiedniej pracy, bo sam ocenia, że jego dyspozycyjność jest trwale ograniczona, winien rozważyć możliwość rejestracji w charakterze osoby poszukującej pracy lub poszukiwać pracy dostosowanej do własnych oczekiwań samodzielnie. W sytuacji natomiast, gdy zarejestrował się jako bezrobotny oświadczając, że jest zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia, nie jest uprawniony do żądania aby organ kwalifikował podnoszone przez bezrobotnego trwałe ograniczenie w dyspozycyjności jako uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia zatrudnienia. W tym zakresie skład orzekający podziela pogląd wyrażony w wyroku tut. Sądu z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 831/17. Zdaniem Sądu, nie negując uprawnienia skarżącej do konieczności sprawowania przez nią opieki nad małoletnim dzieckiem wskazać należy, iż status osoby bezrobotnej nabywa się wskutek rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, na podstawie wniosku złożonego przez osobę zainteresowaną, a więc z jej własnej inicjatywy. Wobec tego należy stwierdzić, iż jest to dobrowolne uprawnienie, a nie nakładany z urzędu obowiązek prawny. Natomiast z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, na osobie której taki status przyznano, o czym wcześniej wspomniano, ciążyć zaczynają z woli ustawodawcy pewne obowiązki, których nie przestrzeganie wywołuje określone prawem skutki. W konsekwencji stwierdzić należy, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym które miałyby wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., oddalił skargę.