I OSK 1213/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 182/11 o odrzuceniu skargi I. G. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy refundacji kosztów zakupu okularów korekcyjnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. akt III SA/Łd 182/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił złożoną przez I. G. skargę na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie odmowy refundacji kosztów zakupu okularów korekcyjnych. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest niedopuszczalna, przyjmując zgodnie z jej treścią, iż skarżąca kwestionuje pismo (decyzję) Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł., w którym organ odmówił jej refundacji kosztów zakupu okularów korekcyjnych. Jak wskazał Sąd, regulacja dotycząca obowiązków pracodawcy zapewnienia pracownikom zatrudnionym na stanowiskach z monitorami ekranowymi okularów korygujących wynika z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe (Dz.U. Nr 148, poz. 973). Rozporządzenie to wydane natomiast zostało na podstawie delegacji ustawowej z art. 23715 Kodeksu pracy. Regulacja w tym zakresie dotyczy obowiązków pracodawcy i uprawnień pracowników związanych ze świadczeniem pracy w ramach stosunku pracy, które to zagadnienia regulowane są w całości przepisami tego Kodeksu. Wobec powyższego Sąd stwierdził, że skoro strona w treści swojej skargi zgłasza roszczenia związane ze stosunkiem zatrudnienia, które to kwestie są regulowane przepisami prawa pracy, to prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w takich sytuacjach nie przysługuje. Spory bowiem dotyczące szeroko rozumianego stosunku pracy, wynikające z przepisów prawa pracy, w tym roszczenia, których źródłem jest stosunek pracy, rozstrzygane są przez sądy powszechne. W konsekwencji Sąd uznał, iż kwestia uregulowania ze skarżącym prawnych zobowiązań wynikających z zatrudnienia nie mieści się w katalogu spraw wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), a tym samym nie podlega ona zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., Sąd I instancji odrzucił skargę wniesioną w niniejszej sprawie. W skardze kasacyjnej złożonej od powyższego postanowienia I. G. podniosła następujące zarzuty: 1. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 P.p.s.a. poprzez niesłuszne uznanie, że sprawa dotycząca uregulowania prawnych zobowiązań wynikających ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji nie ma charakteru sprawy administracyjnej; 2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 § 2 pkt 1–8 P.p.s.a. poprzez niesłuszne uznanie, że roszczenia pieniężne ze stosunku służbowego funkcjonariusza Policji nie są sprawą administracyjną i ich rozpoznanie nie mieści się w katalogu wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-8 P.p.s.a. ; 3. naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 k.p.c. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i uznanie, że sprawa z zakresu refundacji okularów korygujących funkcjonariuszom Policji jest obowiązkiem pracodawcy związanym ze świadczeniem pracy w ramach stosunku pracy i jest sprawą ze stosunku prawa pracy, - co doprowadziło do naruszenia art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie i odrzucenie skargi w sytuacji, gdy sprawa z zakresu roszczeń skarżącej w przedmiocie zwrotu kosztów zakupu okularów ma charakter sprawy administracyjnej i winna zostać rozpoznana przez sąd administracyjny w toku postępowania sądowoadministracyjnego. Wskazując na powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej, które w niniejszej sprawie nie były usprawiedliwione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zakres działania sądów administracyjnych wyznacza art. 3 P.p.s.a. Kryterium wyznaczającym zakres sądowej kontroli jest czynność (sprawa) z zakresu administracji publicznej. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej skarżąca stoi na stanowisku, iż zaskarżone przez nią pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. w przedmiocie odmowy refundacji kosztów zakupu okularów korekcyjnych należy uznać za decyzję administracyjną, co wynika z administracyjnoprawnego charakteru stosunku służbowego funkcjonariusza Policji. Argument ten nie można uznać za trafny. Wspomnieć wypada, że organy administracji działają na podstawie i w granicach prawa, zatem każde ich władcze działanie musi mieć ustawową podstawę prawną. Zasadniczym bowiem celem postępowania administracyjnego jest dokonanie przez kompetentny organ administracji publicznej władczej konkretyzacji abstrakcyjnej normy prawa administracyjnego materialnego wobec indywidualnie określonego podmiotu w danym stanie faktycznym. W doktrynie prawa akcentuje się, że o tym, czy organ będzie władny do załatwienia indywidualnej sprawy w procesowej formie decyzji przesądza w szczególności treść przepisów prawa materialnego, z których imiennie określone osoby wywodzą swój interes prawny. W okolicznościach niniejszej sprawy, mając na uwadze przedmiot zaskarżonego aktu podkreślić należy, że w przepisach ustawy o Policji brak jest podstawy prawnej roszczeń policjanta o refundację zakupu okularów korekcyjnych. Brak w ustawie o Policji przepisu, który mógłby stanowić podstawę materialnoprawną załatwienia wniosku strony czyni niedopuszczalnym wydanie decyzji. Oznacza to, że skierowane do strony pismo informujące o braku przesłanek do udzielenia refundacji kosztów zakupu okularów – wbrew wywodom skargi kasacyjnej - nie stanowi decyzji administracyjnej. Pismo to nie jest również żadnym z pozostałych aktów podlegających w świetle art. 3 P.p.s.a. kontroli sądu administracyjnego. Jak wskazał Sąd pierwszej instancji, obowiązki pracodawcy odnoszące się do zapewnienia bezpieczeństwa i higieny pracy polegające m.in. na zapobieganiu zagrożeniom dla życia i zdrowia pracowników wynikają z przepisów działu X Kodeksu pracy. Pracodawcą zaś w rozumieniu tych przepisów będzie również pracodawca w Policji – w tej sprawie: Komendant Wojewódzki Policji w Ł. – wobec policjantów pełniących służbę w podległych mu jednostkach. Obowiązek zaś zapewnienia pracownikom okularów korygujących wzrok wynika z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 1 grudnia 1998 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy na stanowiskach wyposażonych w monitory ekranowe, wydanego na podstawie art. 23715 Kodeksu pracy. Skoro zatem źródłem obowiązku nałożonego na Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. jest przepis Kodeksu pracy, to wszelkie wynikłe w tym względzie kwestie sporne podlegać będą ocenie sądu powszechnego, stosownie do art. 1 i 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę I. G. powołując właściwie w podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 184 P.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.