III SO/Gd 7/19

Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 1 marca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku N. N. o rozpoznanie na podstawie odpisu skargi sprawy za skargi N.N.na bezczynność oraz przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę Pomorskiego w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz N.N. kwotę 100 (sto) zł. W dniu 2 listopada 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wypłynął wniosek N.N. o wymierzenie Wojewodzie [...] w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., grzywny za nieprzekazanie skargi na bezczynność tego organu w przedmiocie wydania decyzji w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP. Po ustaleniu, że ww. skarga na bezczynność istotnie nie została przekazana, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 15 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II SO/Gd 34/18 wymierzył Wojewodzie [...] grzywnę w wysokości 1000 zł z powodu nieprzekazania skargi. Po otrzymaniu ww. rozstrzygnięcia, N.N. złożyła w sądzie w dniu 23 stycznia 2019 r., wniosek o rozpoznanie jej sprawy na postawie odpisu skargi w oparciu o art. 55 § 2 p.p.s.a. Do wniosku dołączono odpis skargi na bezczynność Wojewody [...], którą N.N. złożyła w organie w dniu 23 lipca 2018 r. Wniosek skarżącej został zarejestrowany pod sygn. akt III SO/Gd 7/19. Jednocześnie pod sygnaturą III SAB/Gd 7/09 sąd zarejestrował sprawę ze skargi N.N. na bezczynność oraz przewlekłość postępowania w sprawie rozpatrzenia odwołania o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i wystąpił w tej sprawie do Wojewody [...] o nadesłanie oryginału skargi z dnia 23 lipca 2018 r. W odpowiedzi organ w dniu 8 lutego 2019 r. złożył w sądzie oryginał przedmiotowej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. zasadą jest, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na postawie akt sprawy - chyba, że organ nie wykonał obowiązku przekazania skargi, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. W myśl art. 55 § 2 p.p.s.a. jeżeli organ nie przekazał sądowi skargi mimo wymierzenia grzywny, sąd może na żądanie skarżącego rozpoznać sprawę na podstawie nadesłanego odpisu skargi, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi uzasadnionych wątpliwości. Rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi, w sytuacji gdy sąd dysponuje już oryginałem skargi, byłoby sprzeczne z treścią art. 55 § 2 p.p.s.a. i celem, dla którego wskazany przepis został wprowadzony. Nadesłanie przez organ oryginału skargi umożliwia bowiem rozstrzygnięcie sprawy przez sąd w normalnym trybie, bez stosowania szczególnej instytucji, jaką jest rozpoznawanie sprawy na podstawie odpisu skargi. W okolicznościach przedmiotowej sprawy, wniosek skarżącej o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi stał się zatem bezprzedmiotowy w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Postępowanie przed sądem staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego trakcie wystąpiły zdarzenia, w następstwie których przestaje istnieć sprawa sądowo-administracyjna. W powołanym przepisie chodzi o przyczynę, która zaistniała w toku postępowania sądowego po wniesieniu skargi, mającą charakter trwały, uniemożliwiającą prowadzenie dalszego postępowania w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., sygn. II OSK 2798/15). Jako przykład bezprzedmiotowości postępowania wskazać należy m.in. przypadek uwzględnienia przez organ skargi w całości na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz wydania aktu lub podjęcia czynności po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Analogicznie, spełnienie przez organ obowiązku nadesłania skargi po skutecznym złożeniu przez stronę wniosku o rozpoznanie sprawy na podstawie odpisu skargi, winno skutkować uznaniem, że rozpoznanie tego wniosku stało się bezprzedmiotowe. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył postępowanie wywołane wnioskiem. W kontekście obowiązku pokrycia przez stronę kosztów postępowania, sytuację, w której organ nadsyła oryginał skargi po złożeniu wniosku o rozpatrzenie sprawy na podstawie odpisu skargi, należy traktować analogicznie do sytuacji w której organ po wniesieniu skargi uwzględnia skargę w trybie autokontroli. Na zasadzie analogii, w sprawie winien zatem znaleźć zastosowania przepis art. 201 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. Mimo, że ustawodawca w przepisach p.p.s.a. nie sformułował w sposób wyraźny normy nakazującej w takim przypadku zwrot uiszczonego wpisu, normę taką wyinterpretować należy z art. 201 § 1 p.p.s.a. Ustawodawca w przepisie art. 232 p.p.s.a. nie przewidział bowiem zwrotu wpisu sądowego w sytuacji umorzenia postępowania, a obciążenie w takiej sytuacji strony skarżącej kosztami wpisu sądowego, nie znajduje, z punktu widzenia zasady słuszności, uzasadnienia. Orzeczenie sądu administracyjnego powołane w niniejszym uzasadnieniu dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.