II SA/Kr 226/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego K. W. kwotę [...](dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta Tatrzański decyzją z [...] maja 2017 r., znak: [...], odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia T.Z. pozwolenia na budowę inwestycji pn: "Budowa budynku usług komercyjnych - wynajem apartamentów z usługami w przyziemiu wraz z wewnętrznymi instalacjami (ogrzewania, elektryczną, wentylacyjną, wodno-kanalizacyjną), złączem energetycznym, skrzynkami rozsączającymi wodę deszczową, garażem podziemnym, zjazdem z drogi gminnej oraz dojazdem do garażu; na działkach nr ewid. [...] oraz [...] (zjazd) obr. [...] położonych w Zakopanem przy ul. [...]". W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że inwestor nie uzupełnił wszystkich braków wskazanych w postanowieniu z [...] listopada 2015 r., wydanym na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, a planowana inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Od powyższej decyzji odwołał się inwestor T.Z., zarzucając jej naruszenie 1) § 8 ust. 3 pkt 6 lit. e w zw. z § 3 pkt 17 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia" (...), 2) art. 35 ust. 4p. b. w zw. z art. 6 i 7 k.p.a. poprzez bezpodstawną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, podczas gdy Inwestor spełnił wszystkie prawem przewidziane wymagania dla uzyskania pozwolenia na budowę,(...), 3) art. 34 ust. 3 pkt 1) p.b. w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego (...), 4) art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dlaczego ustaloną przez Inwestora w projekcie budowlanym wysokość budynku organ pierwszej instancji uznał za niezgodną z MPZP Skocznia i dlaczego przyjął za prawidłowy inny sposób obliczania średniego poziomu terenu, od którego należy liczyć wysokość budynku (...), 5) art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 80 k.p.a. poprzez bezzasadne przyjęcie przez Organ, że wysokość projektowanego budynku została z uwzględnieniem wykonanego jak wskazuje Organ "nasypu", podczas gdy na działce nie istnieje żaden nasyp, co zostało potwierdzone ostateczną decyzją [...] Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie skutkujące nieuwzględnieniem w postanowieniu z dnia [...] listopada 2015 r. obowiązku wyjaśnienia rzekomej niezgodności wysokości projektowanego budynku z ustaleniami obowiązującego na terenie inwestycji planu miejscowego. Zdaniem skarżącego, tego rodzaju uchybienie stanowi co najmniej o przedwczesności zawartego w skarżonej decyzji rozstrzygnięcia. Autor odwołania wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zatwierdzenie przedłożonego projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewoda decyzją z dnia 17 listopada 2017 r., znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu T.Z. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa budynku usług komercyjnych - wynajem apartamentów z usługami w przyziemiu wraz z wewnętrznymi instalacjami (ogrzewania, elektryczną, wentylacyjną, wodno-kanalizacyjną), złączem energetycznym, skrzynkami rozsączającymi wodę deszczową, garażem podziemnym, zjazdem z drogi gminnej oraz dojazdem do garażu; na działkach nr ewid. [...] oraz [...] (zjazd) obr. [...] położonych w Zakopanem przy ul. [...] W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określa zakres obowiązków organu w fazie wyjaśniającej prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę. Postanowienie wydawane w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego nie jest postanowieniem zaskarżalnym, tym bardziej więc organ administracji powinien dołożyć wszelkich starań aby jego treść eliminowała wszelkie wątpliwości co do poprawności nałożonych tym postanowieniem obowiązków. Decyzja odmowna, wydawana w powyższym trybie musi być bardzo precyzyjna, w której organ powinien niemal z matematyczną dokładnością wskazać, które punkty postanowienia, zawierające nałożone obowiązki dotyczące usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym nie zostały wykonane i dlaczego, oraz wskazać podstawę prawną dla każdego z tych punktów i uzasadnić, że obowiązek określony w każdym z tych punktów był wymagany. Badając przedmiotową sprawę organ odwoławczy stwierdził, że wydane na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane postanowienie z [...] listopada 2015 r. było nieprawidłowe, bowiem nie zawierało w swojej treści wymogu doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości budynku, co stanowiło główną przyczynę negatywnego rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego rozważania Starosty Tatrzańskiego dotyczące średniego poziomu terenu byłyby słuszne, gdyby nie fakt, że inwestor w dniu [...] kwietnia 2015 r. zgłosił zamiar przystąpienia do wykonania utwardzenia terenu działki nr [...] obr. [...] w Zakopanem, polegającym na zebraniu warstwy humusu i wywiezienie na inną działkę, wysypanie żwiru, a następnie utwardzenie mechaniczne podłoża. Organ I instancji nie wniósł sprzeciwu do powyższych robót i zgłoszenie to zostało przyjęte. Zgodnie z art. 34 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane projekt budowlany winien zawierać m.in. "projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu (...)". W przedmiotowej sprawie do projektu budowlanego dołączona została kopia mapy zasadniczej przyjętej do zasobu powiatowego w dniu [...] października 2015 r. i zaewidencjonowanej pod nr [...] Jak wynika z zapisów rozporządzenia z 21 lutego 1995 r. Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie (Dz. U. z 1995 r. Nr 25 poz. 133), opracowania geodezyjno-kartograficzne do celów projektowych obejmują przygotowanie dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do wykonania projektu budowlanego. W szczególności dotyczą one pomiarów kontrolnych a dotyczących ewentualnych zmian w mapach przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Opracowania te wykonują podmioty posiadające uprawnienia zawodowe w tym zakresie. Treść mapy do celów projektowych winna m.in. wskazywać przebieg granic działek ewidencyjnych, usytuowanie obiektów kubaturowych, osie ulic, dróg itp., sieci infrastruktury podziemnej, zieleni wysokiej oraz innych obiektów i szczegółów wskazanych przez projektanta. Ponadto opracowanie geodezyjne projektu zagospodarowania działki lub terenu należy opierać na aktualnej osnowie geodezyjnej. Jak wskazano powyżej, zgodnie z warunkami określonymi w wymienionym rozporządzeniu w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie, za treść mapy do celów projektowych odpowiada uprawniony geodeta, którego obowiązkiem jest przygotowanie dokumentacji geodezyjnej niezbędnej do wykonania projektu budowlanego oraz pomiarów kontrolnych, dotyczących ewentualnych zmian w mapach przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto należy wyjaśnić, że organ administracji wydający pozwolenie na budowę nie ma podstaw prawnych by kwestionować treść mapy do celów projektowych, za którą odpowiedzialne są osoby uprawnione. Analizując powyższe oraz biorąc pod uwagę fakt, że inwestor legalnie przekształcił teren inwestycji, należy stwierdzić, że miał on obowiązek uaktualnić mapę do celów projektowych przed sporządzeniem projektu budowlanego. Nadmienić należy, jak wynika z akt sprawy, że w przedmiocie zmiany ukształtowania terenu działki nr [...] obr. [...] w Zakopanem toczyły się niezależnie dwa postępowania. Jedno, prowadzone z urzędu przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Zakopane, na podstawie art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U.2013.21 z późn. zm.), a dotyczące usunięcia odpadów. Drugie, przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w Zakopanem na wniosek strony, K. W. w sprawie nielegalnych robót budowlanych polegających na budowie nasypu ziemnego na działce nr [...] obr. [...]. Decyzją Nr [...] z [...].12.2016 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nakazał właścicielowi ww. działki rozbiórkę powyższego nasypu ziemnego. Powyższa decyzja została zaskarżona do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., który decyzją Nr [...] z [...].03.2017 r., znak: [...], uchylił zaskarżoną decyzję w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji. Decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 14 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 656/17, skargę oddalił. Podobnie zakończyła się sprawa prowadzona przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Zakopane. Decyzja z dnia [...].05.2017 r., znak: [...] nakazująca inwestorowi przywrócenie działki nr ew. [...] obr. [...] do stanu pierwotnego, poprzez usunięcie zgromadzonych na niej odpadów w postaci gruzu i mas ziemi, została uchylona w całości przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] lipca 2017 r., znak: [...], a postępowanie I instancji zostało umorzone. Nadmienić również należy, że w związku z prowadzonymi postępowaniami przez Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Miasta Zakopane oraz przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem, postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji było kilkakrotnie zawieszane z urzędu, co było powodem skarg oraz w ich wyniku licznych rozstrzygnięć w tej kwestii, a w konsekwencji absurdalnie długiego czasu rozpoznawania sprawy. Analizując całość materiału dowodowego w sprawie Wojewoda stwierdził, że zaskarżona decyzja Starosty Tatrzańskiego wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego. Należy zgodzić się ze skarżącym, że organ I instancji wydając powyższe rozstrzygnięcie naruszył przepisy art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego w związku z bezpodstawną odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, art. 35 ust. 3 w związku z nieprawidłowym wydaniem postanowienia z [...] listopada 2015 r., art. 34 ust. 3 pkt 1 Prawa Budowlanego w związku z § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowalnego, przepisów § 3, § 4, oraz § 6 ww. rozporządzenia w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych w budownictwie, art. 6, art. 7, art. 8, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyjętego rozstrzygnięcia. Biorąc pod uwagę treść postanowienia z [...].11.2015 r., a w szczególności brak wezwania o wyjaśnienie kwestii, która po blisko 2 latach procedowania stała się podstawą odmowy udzielenia pozwolenia na budowę, trudno oprzeć się wrażeniu, że organ prowadzący postępowanie "stawał na głowie", by w konsekwencji odmówić udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Zatem analizując powyższe, oraz przyjmując dyspozycję art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. tutejszy organ odwoławczy postanowił uchylić zaskarżoną decyzję w całości i orzec co do istoty sprawy. Prowadząc powyższe postępowanie odwoławcze Wojewoda stwierdził, że: < inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; < projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia", zatwierdzonym uchwałą Nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. (Małop.2014.1557), w szczególności w kwestii wysokości budynku (biorąc pod uwagę istniejące obecnie ukształtowanie terenu działki) oraz liczby kondygnacji; < projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; < projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informacją dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; < projektant oraz sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; < projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione; < obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, określony przez projektanta obejmuje działki nr ewid. [...],[...], [...] oraz [...] obr. [...] położonych przy ul. [...] w Zakopanem. Rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o zgromadzony obszerny materiał dowodowy, z którego nie wynikała konieczność jego uzupełnienia, a kwestię sporną stanowiła jedynie jego ocena, mająca wpływ na ostateczny wynik sprawy. Opisaną wyżej decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. W., zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego tj.: 1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, w sytuacji gdy jednocześnie Organ II instancji przyznał, iż Organ I instancji nie wyjaśnił kwestii faktycznej wysokości terenu na działce [...] w obr. [...] w Zakopanem, a przede wszystkim zgodności z parametrami podanymi w zgłoszeniu utwardzenia terenu i nie wezwał Inwestora do złożenia wyjaśnień w tym zakresie, 2) art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., które miało wpływ na wynik sprawy, polegające na: a) niewyjaśnieniu zaistniałych różnic w wysokości terenu tj. między tą określoną przez Inwestora w zgłoszeniu utwardzenia terenu działki [...] w obr. [...] złożonym do Starosty Tatrzańskiego w 2015r., a wysokością ujawnioną w trakcie wizji lokalnej dokonanej przez organ nadzoru PINB w Zakopanem oraz tej ujawnionej w mapie wysokościowe sytuacyjnej sporządzonej w 2015r. (mapa projektowa mgr inż. A. C., została złożona w sprawie znak: [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem), dla działki sąsiedniej stanowiącej własność skarżącego K. W. o nr [...] w obr. [...] w Zakopanem, b) braku rozważenia stanu faktycznego w sprawie i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na dokumentach dostarczonych przez Inwestora, z pomięciem stanu faktycznego istniejącego na działce objętej zaskarżoną decyzją i zastrzeżeń uczestnika K. W., tak jakby Organ II instancji usilnie chciał wydać decyzję pozytywną dla Inwestora, mimo iż w uzasadnieniu swojej decyzji wskazuje że takie wątpliwości były a Organ I instancji mógł je wyjaśnić, c) w konsekwencji naruszeń wykazanych w punktach 1 i 2 niniejszej skargi Organ II instancji nie wyjaśnił kwestii faktycznego podniesienia terenu, względnie składowania odpadów na działce Inwestora, zaś na dzień złożenia tej skargi decyzja SKO w [...] w sprawie umorzenia postępowania w sprawie składowania odpadów została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylona na mocy wyroku zapadłego w dniu 10 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1243/17. Na podstawie tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od uczestnika na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż ustalenia Organu II instancji wskazują na istnienie wątpliwości co do faktycznej wysokości terenu na działce Inwestora nr [...] w obr. [...] w Zakopanem. Organ ten jako podstawę swojego rozstrzygnięcia powołał m.in. wyrok WSA w Krakowie z 14 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 656/17, oddalający skargę K. W. na decyzję [...]WINB w K. o odmowie uznania nasypu wykonanego na przedmiocie inwestycji za budowlę. Pominięto jednak w całości uzasadnienie tego wyroku, w którym wskazane zostało, iż teren przedmiotowej działki jest faktycznie podniesiony do wysokości wskazanej w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Zakopanem z dnia [...] grudnia 2016r. znak [...] Kwestią rozstrzyganą przez ten Sąd był fakt czy wykonany nasyp jest budowlą i czy wymagał pozwolenia na budowę. W tej sprawie zostało również wykazane, że w zgłoszeniu dotyczącym utwardzenia terenu Inwestor nie wskazał, iż podniesie realnie teren o prawie 1,3 metra. Fakt ten wynika z akt sprawy o pozwolenie na budowę, bowiem wysokość kalenicy projektowanego budynku, która musi odpowiadać tej określonej w MPZP Skocznia, mierzona jest od wysokości nasypu, a nie faktycznego poziomu działki [...] w obr. [...]. Znaczne "sztuczne" podniesienie terenu jest oczywiste, chociażby porównując teren Inwestycji z sąsiednią działką ewid. nr [...] w obr. [...]. Okoliczność ta nie jest wynikiem naturalnego układu terenu, bowiem zarówno działka [...], jak również pozostałe działki są położone niżej poziomu drogi. Wykonanie nasypu na działce ewid. nr [...] w obr. [...] miało więc konkretny cel polegający na znacznym podniesieniu terenu i uzyskaniu w ten sposób dodatkowej kondygnacji budynku i jego wysokości przewyższającej tą określoną w MPZP Skocznia. Okoliczność ta spowoduje całkowite zaburzenie ładu przestrzennego w tej okolicy, jak również wywoła problemy związane z odprowadzaniem wód oraz dostępem do światła sąsiednich nieruchomości. Organ II instancji stosuje wyrok WSA w Krakowie wybiórczo czytając jego uzasadnienie, niejako celowo pomijając stwierdzenia niekorzystne dla Inwestora. W powoływanym przez wyroku Sąd powołał treść decyzji PINB w Zakopanem i fakt podniesienia terenu znajduje potwierdzenie w treści decyzji PINB, w której ustalono, iż rzędna działki [...] w obr. [...] w Zakopanem przed wykonaniem nasypu wynosiła 899,38m n.p.m. zaś po jego wykonaniu była to już wysokość 901,33m. n.p.m. (z porównania map sporządzonych przez geodetów inż. C.C. i inż. J. B. . z składowanych w katach Ewidencji Gruntów w Starostwie Powiatowym w Zakopanem) - w aktach sygn. II SA/Kr 656/17. Zostało zatem stwierdzone, że faktycznie teren działki Inwestora został utwardzony, ale też podniesiony co łącznie dało poziom wyższy od początkowego o 1,95 m. Wykonanie nasypu w celu podniesienia terenu i finalnie uzyskania wyższego budynku stanowi obejście zapisów planu zagospodarowania przestrzennego, który określa maksymalną wysokość kalenicy nowopowstałych budynków licząc od istniejącego terenu, a nie sztucznie wykreowanego poziomu, powstałego po utwardzeniu polegającym na podniesieniu poziomu gruntu o prawie 1,3 m. Gdyby Inwestor w zgłoszeniu utwardzenia terenu określił zakres prac, które faktycznie na działce wykonał i Organ I instancji nie zgłosił sprzeciwu argumentacja Organu II instancji byłaby do przyjęcia, jednak tak się nie stało. Inwestor niejako wykreował rzeczywistość zgłaszając jedynie utwardzenie terenu polegające na ściągnięciu humusu i ponownego utwardzenia, a faktycznie nawiózł na działkę masy ziemi połączone z odpadami budowlanymi i innymi tego typu, podnosząc teren o 130 cm. Wybudowanie tak wysokiego budynku doprowadzi też do całkowitego zacienienia działki uczestnika, która i tak na skutek układu terenu pod Skocznią ma mały dostęp do światła. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 6 marca 2018 r., stanowiącym uzupełnienie skargi, K. W. podniósł dodatkowo, że Organ II instancji wydając decyzję o uchyleniu decyzji Organu Pierwszej Instancji i wydanie pozwolenia na budowę na działce [...] w obr. [...] naruszył również przepisy prawa materialnego tj.: 1) § 78 rozporządzenia MTiGM z dnia 2 marca 1999r. W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie poprzez jego nie zastosowanie i < nie wezwanie wnioskodawcy do zaprojektowania zjazdu zgodnie z treścią w/w aktu prawnego, bowiem zjazd uwidoczniony w projekcie jest wadliwy, < uznanie za prawidłowo zaprojektowany zjazd do garażu podziemnego, pomimo iż promień skrętu wynosi jedynie 2.5 m a powinien min., 3.5 m 2) § 13 ust 1 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. W sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez: < niezastosowanie, pomimo iż w projekcie przedłożonym przez wnioskodawcę zostano naruszone prawo światła z uwagi na usytuowanie okien w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi na poziomie terenu działki sąsiedniej o nr [...] w kondygnacji częściowo zagłębionej w gruncie, podczas gdy na terenie inwestycji plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje zabudowy śródmiejskiej, < nie wezwanie Inwestora do naprawy projektu w zakresie wadliwe zaprojektowanego dachu jako powierzchni o wielu kątach, podczas gdy plan zagospodarowania tego nie dopuszcza, < nie wezwanie Inwestora do naprawy projektu w zakresie wadliwe określonej wysokości okapu jako 8 m, mimo że nie zastosowano lukarn ani wyglądów dachowych, więc w takiej sytuacji dopuszczalną wysokością jest 5 m, < brak wezwania wnioskodawcy o obliczenia statystyczne larsenów, bowiem w związku ze sztucznym podniesieniem gruntu przez wnioskodawcę (vide wyrok WSA w Krakowie o sygn. akt II.SA.Kr.656.17) budowla w gruncie ma mniejsze oparcie, < brak wezwanie Inwestora o schemat lub projekt statyczny konstrukcji oporowych. Uczestnik postępowania T.Z. w piśmie z dnia 28 marca 2018 r. wniósł o oddalenie skargi w całości jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga jest uzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, że obie wydane w niniejszej sprawie decyzje nie są prawidłowe. Rację ma organ II Instancji, wskazując że postanowienie z [...] listopada 2015 r. wydane przez organ I Instancji na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nie zawierało w swojej treści wymogu doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie wysokości budynku, podczas gdy wyłącznym powodem wydania przez organ I Instancji (Starostę Tatrzańskiego) decyzji z dnia [...] maja 2017 r. na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane, o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę był fakt, że projektowana inwestycja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia" w zakresie wysokości budynku. Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 z późn. zm.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy, zwanej dalej "inwestycją KZN". Zgodnie z ust. 3 tego przepisu, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Rację ma zatem organ wskazując w zaskarżonej decyzji, że decyzja odmowna, wydawana w powyższym trybie musi być precyzyjna, a organ powinien dokładnie wskazać, które punkty postanowienia, zawierające nałożone obowiązki dotyczące usunięcia nieprawidłowości stwierdzonych w projekcie budowlanym nie zostały wykonane i uzasadnić, że obowiązek określony w każdym z tych punktów był wymagany. W sytuacji, gdy organ I Instancji nie wzywał inwestora o doprowadzenie projektu budowlanego do zgodności z planem miejscowym w zakresie wysokości projektowanego budynku, to nie może następnie wydać decyzji odmownej z powołaniem się na przepis art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane. Jednak również decyzja organu II Instancji z dnia 17 listopada 2017 r., orzekająca reformatoryjnie o udzieleniu pozwolenia na budowę nie jest prawidłowa. W tym miejscu przypomnieć należy, że teren inwestycji był przedmiotem dwóch postępowań sądowo administracyjnych toczących się przed tutejszym sądem). Pierwsze z nich ( zakończone nieprawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 14.07.2017 r. sygn. II SA/Kr 656/17) dotyczyło postępowania prowadzonego przed organami nadzoru budowlanego w sprawie robót polegających na wykonaniu nasypu na działce nr ewid. [...] obr. [...] w Zakopanem o wymiarach ok. 25,8 x 17,00 m i ok. 1,3 m, który został wykonany na przełomie czerwca i lipca 2015 r. przez T.Z.. Wówczas organ I Instancji (PINB w Zakopanem) nasyp ten uznał za budowlę ziemną i nakazał jego rozbiórkę w trybie art. 48 ustawy prawo budowalne, a organ II Instancji uchylił tę decyzję i umorzył postepowanie. Przywołanym wyżej wyrokiem sąd oddalił skargę wskazując, że w trakcie postępowania administracyjnego ustalono - a ustalenia te nie budzą wątpliwości - że na skutek wykonanych robót doszło do wyrównania terenu, przez co teren działki nr [...] został podniesiony nawet o 130 cm, jednak nie jest to budowla ziemna, o której mowa w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Brak jest bowiem elementu funkcjonalnego dokonanej niwelacji terenu. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wykonanie niwelacji (wyrównania) terenu na działce nr [...] nie stanowiło robót budowlanych, które podlegałyby reżimowi ustawy Prawo budowlane. Sąd wskazał jednak równocześnie, że: "Stanowisko to nie oznacza bynajmniej, że prace te są zgodne z prawem. W kwestii podnoszonych przez skarżącego problemów z odprowadzaniem wód - właściwy jest inny tryb postępowania, o którym mowa w art. 29 ustawy Prawo wodne. Z akt sprawy przesłanych do WSA wynika również, że w odniesieniu do tego samego nasypu toczy się przed Starostą Zakopanego postępowanie (zawieszone postanowieniem z 7 czerwca 2016 r.) w trybie ustawy o odpadach. Tak więc wyłączenie wykonanych prac z zakresu ustawy Prawo budowlane nie pozbawia skarżącego możliwości zwalczania ich skutków w innych administracyjnoprawnych trybach przewidzianych w wymienionych wyżej ustawach." Wyrok ten został wydany na cztery miesiące przed wydaniem zaskarżonej decyzji i jak wynika z jej uzasadnienia - był organowi znany. Drugie z postępowań (zakończone nieprawomocnym wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Kr 1243/17) dotyczyło właśnie kontroli postępowania toczącego się w trybie ustawy o odpadach, a dotyczyło usunięcia odpadów nawiezionych na działkę nr [...] oraz [...] obr. [...] Zakopane. Wyrokiem tym Sąd uchylił decyzje SKO w [...] umarzającą postępowanie. Ustalając stan faktyczny Sąd wskazał, że: "Organ administracji przedstawił przebieg postępowania oraz podał, że podczas wizji lokalnej przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2016 r. ustalono, że na działce nr [...] znajduje się nasyp gruntowy o wymiarach 17m x 20m i wysokości ok. 1,5m x 2m, zagęszczony z wyprofilowanymi skarpami o jednolitym spadku. Działający w imieniu Inwestora pełnomocnik wyjaśnił, że nasyp jest częścią inwestycji (budowa budynku) planowanej na przedmiotowej działce, na którą w najbliższych dniach wydane zostanie pozwolenie na budowę, a wykonanie nasypu zostało zgłoszone w dniu [...] kwietnia 2015 r. w Starostwie Powiatowymi i przyjęte bez uwag. Dalej wskazał Sąd w uzasadnieniu wyroku, że: "Kolegium uznało bowiem za bezprzedmiotową sprawę o usunięcie odpadów z nieruchomości z jednej tylko przyczyny: ze względu na treść decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2017 r. o umorzeniu postępowania nadzorczego dotyczącego tego samego "obiektu" uformowanego z ziemi z kamieniami. (...) Konieczne zatem jest wskazanie, że decyzją tą [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego w K., uchylając decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. nakazującą T.Z. rozbiórkę nasypu ziemnego na działce [...] w Zakopanem i umarzając postępowanie administracyjne, przyjął przede wszystkim, że ów nasyp, powstały w związku z niwelacją terenu, nie jest obiektem budowlanym. Stwierdził, że "wykonana niwelacja terenu nie może stanowić robót budowlanych podlegających ustawie Prawo budowlane, dopóki nie zostało udowodnione, że na działce [...] zostały rozpoczęte roboty budowlane zmierzające do powstania budowli. Sama działka nie stanowi budowli". Twierdząc, że "obiekt" będący przedmiotem rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego nie jest obiektem podlegającym prawu budowlanemu, nie można było jednocześnie twierdzić, że był on wykonany zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w trybie przepisów tego prawa. (...) Zauważyć też trzeba, że nawet twierdzenie o wykonaniu robót zgodnie ze zgłoszeniem jest tak oczywiście sprzeczne z samymi tylko informacjami zawartymi w aktach, (bo oryginałów dokumentów nie ma i zapewne nie dysponował nimi organ odwoławczy), że już sama ta okoliczność powinna nasunąć uzasadnione wątpliwości. Jest oczywiście czymś innym zdjęcie humusu, nawiezienie żwiru i jego utwardzenie, a czymś innym nawiezienie ziemi z kamieniami w takiej ilości, że powierzchnia działki zostaje podwyższona o 1,3 m. (...) W rzeczywistości zaś istotne w sprawie jest to, że postępowanie z zakresu nadzoru budowlanego dotyczące "nasypu" na działce [...] zostało umorzone, jako bezprzedmiotowe, bowiem uznano, że "nasyp" ów nie jest obiektem podlegającym regulacji Prawa budowlanego, co wcale nie oznacza, że nie podlega regulacjom innych aktów prawnych. (...) W postępowaniu, w którym wydano zaskarżoną decyzję zadaniem organu jest wyjaśnienie czy spełnione są przesłanki z art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. 2016/1987). Organ odwoławczy pod tym kątem w ogóle decyzji pierwszoinstancyjnej nie zweryfikował, nie poczynił też żadnych własnych ustaleń. Jego zaś ocenie musi podlegać to, czy na podstawie materiału sprawy możliwe jest niewątpliwe wskazanie, że materiał znajdujący się na działce [...] stanowi odpady, że są one składowane lub magazynowane, że działka [...] nie jest miejscem na to przeznaczonym i wreszcie, że T.Z. jest posiadaczem tych odpadów." Z powyższego wynika przede wszystkim, że wykonanie nasypu w celu niwelacji terenu na działce budowlanej samo w sobie nie jest przedmiotem zainteresowania prawa budowlanego, dopóki nie zostało udowodnione, że na działce [...] zostały rozpoczęte roboty budowlane zmierzające do powstania budowli. W aktach niniejszej sprawy, na karcie 136 znajduje się projekt decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. o pozwolenia na budowę spornego zamierzenia inwestycyjnego. Z adnotacji znajdującej się na pierwszej stronie projektu decyzji wynika, że została przekazana do podpisu i wycofana w dniu [...] lutego 2016 r. Równocześnie z uzasadnienia wyroku WSA w Krakowie z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Kr 1243/17 wynika, że w ramach postępowania o odpadach przeprowadzono w dniu w dniu [...] lutego 2016 r. wizję lokalną podczas której pełnomocnik Inwestora wyjaśnił, że "nasyp jest częścią inwestycji (budowa budynku) planowanej na przedmiotowej działce, na którą w najbliższych dniach wydane zostanie pozwolenie na budowę." Biorąc pod uwagę zbieżność wskazanych dat, można domniemywać, że oświadczenie pełnomocnika inwestora jest całkowicie zgodne ze stanem faktycznym. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z art. 41 ust. 1, 2 i 3 ustawy prawo budowlane, rozpoczęcie budowy następuje z chwilą podjęcia prac przygotowawczych na terenie budowy. Pracami przygotowawczymi są: 1) wytyczenie geodezyjne obiektów w terenie; 2) wykonanie niwelacji terenu; 3) zagospodarowanie terenu budowy wraz z budową tymczasowych obiektów; 4) wykonanie przyłączy do sieci infrastruktury technicznej na potrzeby budowy. 3. Prace przygotowawcze mogą być wykonywane tylko na terenie objętym pozwoleniem na budowę lub zgłoszeniem. W pierwszej kolejności organ winien zatem ustalić wszelkimi dostępnymi środkami dowodowymi, czy wykonanie nasypu w celu niwelacji terenu na działce [...] nie było samowolnym rozpoczęciem budowy poprzez podjęcie prac przygotowawczych na terenie budowy, zgodnie z oświadczeniem pełnomocnika inwestora złożonym w dniu w dniu [...] lutego 2016 r. podczas wizji lokalnej w ramach postępowania o usunięcie odpadów. Nie budzi bowiem wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę wydana po stwierdzeniu rozpoczęcia robót budowlanych z naruszeniem przepisu art. 28 ust. 1 ustawy prawo budowlane dotknięta jest sankcją nieważności. Jednocześnie organ będzie obowiązany wziąć pod uwagę tę okoliczność, że dokonane przez inwestora w dniu [...] kwietnia 2015 r. zgłoszenie zamiaru przystąpienia do wykonania utwardzenia terenu działki nr [...] obr. [...] w Zakopanem, polegające na zebraniu warstwy humusu i wywiezienie na inną działkę, wysypanie żwiru, a następnie utwardzenie mechaniczne podłoża – nie ma dla rozstrzygnięcia sprawy znaczenia, gdyż jak wynika z przytoczonych wyżej uzasadnień wyroków tutejszego sądu, skoro niwelacja (nadsypanie) terenu nie jest obiektem podlegającym prawu budowlanemu, więc nie można jednocześnie twierdzić, że był on wykonany zgodnie ze zgłoszeniem dokonanym w trybie przepisów tego prawa. Nawet twierdzenie o wykonaniu robót zgodnie ze zgłoszeniem jest tak oczywiście sprzeczne z samymi tylko informacjami zawartymi w aktach, (bo oryginałów dokumentów nie ma i zapewne nie dysponował nimi organ odwoławczy), że już sama ta okoliczność powinna nasunąć uzasadnione wątpliwości. Jest oczywiście czymś innym zdjęcie humusu, nawiezienie żwiru i jego utwardzenie, a czymś innym nawiezienie ziemi z kamieniami w takiej ilości, że powierzchnia działki zostaje podwyższona o 1,3 m. Tym samym co najmniej przedwczesne jest twierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że "inwestor legalnie przekształcił teren inwestycji". Co do natomiast faktu uaktualnienia mapy do celów projektowych, to wskazać należy, że uaktualnienie mapy po wykonaniu nasypu (niwelacji terenu) nie "legalizuje" dokonanych czynności. Geodeta aktualizując mapę stwierdza bowiem tylko zastany stan na gruncie, nie jest zaś uprawniony czy zobowiązany do badania czy stan ten jest wynikiem działań zgodnych czy też niezgodnych z prawem. Dalej wskazać należy, że wykonanie nasypu z ziemi i kamieni może być przedmiotem badania przez właściwe organy w zakresie art. 26 ustawy o odpadach. Już w wyroku sygn. II SA/Kr 656/17 Sąd ustalił, że w odniesieniu do tego samego nasypu toczy się postępowanie w trybie ustawy o odpadach, wskazując jednocześnie, że "wykonanie niwelacji (wyrównania) terenu na działce nr [...] nie stanowiło robót budowlanych, które podlegałyby reżimowi ustawy Prawo budowlane. Stanowisko to nie oznacza bynajmniej, że prace te są zgodne z prawem (...) wyłączenie wykonanych prac z zakresu ustawy Prawo budowlane nie pozbawia skarżącego możliwości zwalczania ich skutków w innych administracyjnoprawnych trybach przewidzianych w wymienionych wyżej ustawach." Obecnie przytoczonym wyżej wyrokiem z dnia 10 stycznia 2018 r. sygn. II SA/Kr 1243/17 Sąd uchylił decyzje SKO w [...] umarzającą postępowanie w sprawie usunięcia odpadów co oznacza, że postępowanie to jest nadal w toku, a w obrocie prawnym pozostaje najprawdopodobniej nadal decyzja z dnia [...] maja 2017 r. ([...]) wydana na podstawie art. 26 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.) przez Burmistrza Miasta Zakopane, którą nakazał T.Z. przywrócenie działki nr [...] obr. [...] w Zakopanem do stanu pierwotnego, poprzez usunięcie zgromadzonych na niej odpadów, takich jak masy ziemi wraz z kamieniami. Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy o usunięcie odpadów, wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest możliwe, albowiem czyniłoby bezprzedmiotowym postępowanie dotyczące usunięci odpadów jak i wyrok Sądu wydany w tej sprawie do sygn. IISA/Kr 1243/17; jak i iluzorycznym czyniłoby wskazówki Sądu, co do możliwości badania legalności wykonanego nasypu w świetle tych właśnie przepisów o odpadach, zawarte w wyroku do sygn. II SA/Kr 656/17. Wobec powyższego do czasu rozstrzygnięcia tej kwestii organ powinien zawiesić postępowanie w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę na zasadzie art. 97 § 1 pkt. 4 KPA. Dopiero wówczas będzie bowiem możliwe czynienie jakichkolwiek ustaleń co do zgodności wysokości projektowanego budynku z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Jeżeli dwie wskazane wyżej okoliczności zostaną rozstrzygnięte (tj. kwestia rozpoczęcia realizacji inwestycji przed uzyskaniem pozwolenia na budowę oraz kwestia nawiezienia odpadów na teren inwestycji) organ będzie obowiązany wziąć pod uwagę jeszcze jedną okoliczność. Zgodnie z uchwałą nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "SKOCZNIA", teren spornej inwestycji położny jest w terenie oznaczonym symbolem 7.MN/U - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. W § 8 ust. 3 pkt. 6 lit. f miejscowego planu ustalono, że: "6) Obowiązują następujące zasady realizacji nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych i pensjonatowych, a w terenach 7.MN/U, 33.MN/U usługowych oraz odbudowy, rozbudowy lub nadbudowy istniejących: a) realizacja budynków w zabudowie wolnostojącej, b) kubatura nadziemna budynku mieszkalnego jednorodzinnego do 1500 m3, a budynku pensjonatowego, budynku realizującego usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynku mieszkalnym jednorodzinnym oraz w terenie 7.MN/U i 33.MN/U budynku usługowego, do 3000 m3, c) maksymalna wysokość usytuowania okapu dachu w noworealizowanych budynkach nie może przekroczyć 5 m, d) szerokość okapu dachu nie może być mniejsza niż 80 cm, za wyjątkiem zabudowy willowej z okresu modernizmu międzywojennego; e) całkowita wysokość budynków mieszkalnych jednorodzinnych nie może przekroczyć 11 m, a budynków pensjonatowych, budynków realizujących usługi komercyjne jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych oraz w terenie 7.MN/U i 33.MN/U budynków usługowych nie może przekroczyć 13 metrów, f) realizacja jednej kondygnacji, której wszystkie cztery ściany znajdują się w całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu i nie więcej niż dwie kondygnacje w dachu. (...)" Organ II Instancji w zaskarżonej decyzji stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego "Skocznia" (...) w szczególności w kwestii wysokości budynku oraz liczby kondygnacji. Tymczasem z na karty 43 projektu budowlanego (przekrój A-A) wynika, ze budynek składa się z kondygnacji podziemnej, parteru i pierwszego piętra oraz dwóch kondygnacji w dachu. Parter i pierwsze piętro to dwie (nie zaś jedna jak wymaga tego plan miejscowy) kondygnacje, której wszystkie cztery ściany znajdują się w całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu, co oznacza, że zgodność tej inwestycji z wymaganiami planu miejscowego co do ilości kondygnacji jest wątpliwa. W zaskarżonej decyzji organ nie zawarł żadnej konkretnej wypowiedzi w tym zakresie, poprzestając ogólnie na stwierdzenie zgodności projektu z planem. Jednoznaczna wypowiedź organu w tym zakresie będzie obowiązkiem organu w przypadku kolejnego badania projektu budowlanego w zakresie jego zgodności z planem miejscowym. W ten sposób organ naruszył zarówno przepis art. 35 ust. 1 pkt. 1 ustawy prawo budowlane jak i art. 7 Kpa Wobec powyższego decyzja organu II Instancji została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Decyzja organu I Instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 980 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 483 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827).