II SA/Wr 871/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Siedlecka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn Protokolant: Kinga Bilska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 marca 2019 r. sprawy ze skargi E. B. na decyzję Wojewody D. z dnia (...) października 2018 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego oddala skargę w całości. Prezydent W. decyzją z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...) zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestorów Pani A. H. i P. H., obejmującą budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe, wewnętrzną linią zasilania energetycznego przy ul. B. we W. (dz. nr (...), (...), (...), obr. J.). W terminie prawem przewidzianym, odwołanie od powyżej decyzji złożyli E. B. oraz B. P. i D. P.. Osobom odwołującym się decyzja organu I instancji nie została doręczona. W obu odwołaniach, wskazano że budowa jednorodzinnego budynku mieszkalnego dotyczy terenu w bezpośrednim sąsiedztwie budynku wielorodzinnego. Wyrażono obawę, że skoro komin budynku mieszkalnego jednorodzinnego będzie usytuowany na wysokości pięter budynku wielorodzinnego, to dym wydobywający się z komina stanowił będzie realne zagrożenie dla zdrowia i powodował znaczne uciążliwości związane z przedostawaniem się zapachu i brudu do mieszkań. Kolejno Wojewoda D., skierował do osób odwołujących się pismo, w którym wezwał do udokumentowania indywidualnego interesu prawnego w sprawie. Odpowiedzi na wezwanie udzieliła tylko E. B., która wskazała, że jest współwłaścicielką lokalu mieszkalnego położonego we W. przy ul. A. V. (...)/(...). Wojewoda D. decyzją z dnia (...) października 2017 r. nr (...) umorzył postępowanie. W uzasadnieniu wskazując, że E. B. nie posiada, własnego odrębnego od wspólnoty mieszkaniowej – prawnie chronionego interesu prawnego, który dawałby jej podstawy do uznania za stronę postępowania o pozwolenie na budowę opisanego na wstępie zamierzenia budowlanego. Organ podkreślił również, że teren przyległy do nieruchomości należącej do wspólnoty mieszkaniowej w planie miejscowym przeznaczono pod budownictwo jednorodzinne. Na powyższą decyzję E. B. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę. Wyrokiem z dnia 28 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (sygn.akt II SA/Wr 823/17) uchylił zaskarżoną decyzję. W motywach rozstrzygnięcia Sąd wskazał, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy na etapie organu II instancji istotne pozostaje, że organ w swoich ustaleniach pominął podnoszoną argumentację dotyczącą z jednej strony części wspólnych nieruchomości, które mogą być reprezentowane w toku postępowania przez wspólnotę mieszkaniową(reżim ustawy o własności lokali) i tych nieruchomości, które stanowią odrębną własność. Organ nie rozważył dostatecznie (w znaczeniu prawnym), czy oprócz tego, że do nieruchomości budynkowej (jako całości) ma zastosowanie ustawa o własności lokali, nie mamy w sprawie do czynienia z indywidualnym, samoistnym interesem prawnym właściciela konkretnego lokalu, co oznaczałoby konieczność przyznania skarżącej statusu strony w postępowaniu. Sąd uznał również za konieczne zbadanie czy ogrzewanie domu przy pomocy kominka na drewno ma lub może mieć wpływ na interes prawny skarżącej. Ponadto skarżąca na rozprawie oświadczyła, że działka pod zaiwestowanie jest poniżej poziomu terenu, na którym znajduje się budynek, w którym ma lokal., nadto wskazała, że działka jest otoczona budynkami wyższymi. Akta administracyjne nie dają odpowiedzi na pytanie, czy takie ukształtowanie terenu zainwestowania i terenów sąsiednich może mieć wpływ na posiadanie przymiotu strony przez skarżącą. Wojewoda D. rozpoznając ponownie odwołania E. B. oraz B. P. i D. P. od decyzji Prezydenta W. z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...), z uwzględnieniem zaleceń Sądu, decyzją z dnia (...) października 2018 r. nr (...), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - umorzył postępowanie odwoławcze. W treści rozstrzygnięcia przedstawiono przebieg dotychczasowego postępowania, po czym organ dokonał własnych rozważań w sprawie. W pierwszej kolejności organ przytoczył treść art. 127 § 1 k.p.a., zgodnie z którym od decyzji wydanej w pierwszej instancji, odwołanie do wyższej instancji służy tylko podmiotowi będącemu stroną postępowania. Zgodnie z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, status strony postępowania przysługuje inwestorowi oraz właścicielowi, użytkownikowi wieczystemu lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, określonego zgodnie z art. 3 ust. 20 prawa budowlanego. W analizowanej sprawie organ I instancji przyjął, że obszar oddziaływania projektowanego budynku obejmuje m.in. nieruchomość sąsiednią, będącą we współwłasności osób (właścicieli lokali) tworzących Wspólnotę Mieszkaniową przy ul. V.(...). Organ I instancji wydaną decyzję doręczył na adres zarządcy, reprezentujący tą wspólnotę mieszkaniową. Oceniając powyższe, organ odwoławczy stwierdził, że w sytuacji, gdy stroną postępowania jest wspólnota mieszkaniowa, wykluczona jest co do zasady legitymacja właścicieli lokali do brania udziału w postępowaniu o pozwolenie na budowę. Niemniej w postępowaniu odwoławczym organ zwrócił się do odwołujących na udokumentowanie okoliczności wskazujących na posiadanie indywidualnego interesu prawnego w przedmiotowej sprawie. B. i D. P. nie odpowiedzieli na wezwanie. Natomiast skarżąca E. B. wskazała, że komin projektowanego budynku mieszkalnego będzie umiejscowiony w bezpośredniej bliskości jej lokalu mieszkalnego własnościowego, co spowoduje zaciemnienie, zanieczyszczenie z kominów, widok na dachy i kominy, brak intymności. Powołała się ponadto na przepis § 19 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Min. Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych oraz na art. 144 K.c. Analizując ponownie sprawę, organ stwierdził, że ochrona współwłaścicieli nieruchomości tworzących wspólnotę mieszkaniową w kwestiach dotyczących zapewnienia odpowiedniej jakości powietrza nie jest sprawą indywidualną poszczególnych właścicieli lokali, lecz wszystkich współwłaścicieli. Przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 85 i nast.) mają charakter norm ogólnych i nie określają warunków, jakie należy zachować w odniesieniu do lokali mieszkalnych. Podobnie rzecz się ma z posadowieniem budynku i wpływu tego budynku na budynek sąsiedni, stanowiący nieruchomość wspólną właścicieli lokali w budynkach sąsiednich. Interes prawny współwłaściciela sąsiedniej nieruchomości nie wynika również, w ocenie organu, z przywołanego § 19 ust. 1 pkt 4 cyt. rozporządzenia. Przepis ten nakazuje bowiem użytkować przewody i kanały domowe, spalinowe oraz wentylacyjne w taki sposób, aby zapewnić bezpieczeństwo oraz ochronę interesów użytkowników innych lokali, do których przylegają te przewody i kanały. Określa on zatem relację między użytkownikami lokali, w obrębie tego samego budynku. W analizowanej sprawie odległość balkonu i okien pokoju od projektowanego komina wynosi ponad 30 m, co oznacza, że przywołany przepis nie dotyczy przedmiotowej sprawy. W analizowanej sprawie interes prawny, nie wynika też z przepisów kodeksu cywilnego dotyczących ochrony własności, przede wszystkim z tego względu, że korzystanie z prawnie dopuszczonych rozwiązań w zakresie wyboru źródła ogrzewania budynku nie wpływa na możliwość zagospodarowania, w tym zabudowy działki sąsiedniej. Podkreślić należy, że w projekcie budowlanym przewidziano, że źródłem ciepła dla budynku będzie kocioł grzewczy na gaz, który będzie również zasilał zasobnik ciepłej wody użytkowej. W projekcie zastosowano niskoemisyjny kocioł grzewczy opalany gazem z sieci lokalnej. Takie rozwiązanie minimalizuje zatem niekorzystne oddziaływanie na nieruchomości sąsiednie pod kątem wprowadzania na ich teren immisji pośrednich. Także kwestionowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć, o których mowa w art. 59 ustawy z dnia 3 października 2009 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Ponadto plan miejscowy nie wprowadza żadnych ograniczeń dotyczących wyboru sposobu ogrzewania budynków jednorodzinnych. Kominek został zaprojektowany również zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponadto jest elementem dodatkowym, gdyż ogrzewanie budynku zapewnione będzie przez instalację centralnego ogrzewania, gdzie czynnikiem grzewczym będzie gaz z sieci gazowej. Organ podkreślił, że przepisy powyższego rozporządzenia dopuszczają stosowanie pieców i trzonów kuchennych na paliwo stałe w budynkach o wysokości do 3 kondygnacji nadziemnych włącznie, jeżeli nie jest to sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Obszar oddziaływania określa się na podstawie obowiązujących przepisów, a ogrzewanie budynku zaprojektowano zgodnie z przepisami, w oparciu o czynniki powszechnie stosowane, również plan miejscowy nie wyklucza stosowania gazu i drewna do ogrzewania budynków, także nie ma znaczenia dla sprawy ukształtowanie terenu. W analizowanej sprawie, nie można więc uznać, że w związku z ogrzewaniem budynku obszar oddziaływania obejmie działkę sąsiednią, na której zlokalizowany jest budynek mieszkalny przy ul. V. (...). Wobec powyższego, organ uznał, że i skarżąca będąca właścicielką mieszkania znajdującego się w tym budynku, nie posiada przymiotu strony w niniejszym postępowaniu. Po analizie zasięgu potencjalnego oddziaływania projektowanej inwestycji, organ odwoławczy uznał, że nie można wykazać, iż jej realizacja ograniczać będzie prawo do zgodnego z przepisami zagospodarowania mieszkania będącego własnością skarżącej, wobec czego uznać należy, że skarżąca nie posiada indywidualnego interesu prawnego odrębnego od wspólnoty mieszkaniowej. Pismem z dnia 15 listopada 2018 r. E. B. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na decyzję Wojewody D.z dnia (...) października 2018 r. nr (...). Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj.: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez brak wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i niewyjaśnienie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, tj. : - oparcie ustaleń w zakresie obszaru oddziaływania inwestycji objętej decyzją Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. na dokumentacji przedłożonej przez inwestora, podczas gdy informacja o obszarze oddziaływania obiektu zawarta w projekcie budowlanym przedłożonym przez inwestora nie spełnia wymogów zawartych w art. 13 a Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego; - brak wyjaśnienia, jak zamierzenie budowlane objęte decyzją Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. będzie oddziaływać na nieruchomość lokalową, której współwłaścicielem jest skarżąca, w szczególności w zakresie wpływu tego zamierzenia budowlanego na jakość środowiska wewnętrznego lokalu mieszkalnego skarżącej, w tym jakość uzdatniania powietrza lokalu mieszkalnego skarżącej; - pominięcie okoliczności, że rozwiązanie projektowe przyjmujące, że źródłem ciepła dla planowanego budynku, będzie kocioł grzewczy na gaz jedynie minimalizuje a nie wyłącza niekorzystne oddziaływanie zamierzenia budowlanego objętego decyzją Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. na nieruchomości sąsiednie; b) art. 107 § 3 k.p.a. albowiem Organ II instancji nie wskazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodu, na podstawie którego oparł ustalenia, że odległość balkonu i okien pokoju nieruchomości lokalowej skarżącej od komina projektowanego domu jednorodzinnego objętego decyzją Prezydenta W. nr (...) z dnia 30 czerwca 2017 r., wynosi ponad 30 m i nie wyjaśnił, w jaki sposób dokonał obliczeń tej odległości; c) art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. albowiem Organ II instancji nie umożliwił skarżącej wypowiedzenia się, co do dowodów zebranych w sprawie objętej zaskarżoną decyzją; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez ich niewłaściwe zastosowanie albowiem Organ II instancji nie przyznał skarżącej przymiotu strony w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę objętego decyzja Prezydenta W. nr (...) z dnia 30 czerwca 2017 r. , podczas gdy skarżąca posiada indywidualny interes prawny odrębny od interesu prawnego Wspólnoty " C. P. R. – W." we W. do występowania w tej sprawie; a w konsekwencji: 3. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez bezzasadne umorzenie postępowania odwoławczego od decyzji Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r., w sytuacji gdy z okoliczności faktycznych i prawnych sprawy rozpoznawanej przez Organ II instancji, wynika że skarżąca jest stroną postępowania, co miało istotny wpływ na wynik postępowania albowiem doprowadziło do umorzenia tego postępowania zamiast do merytorycznego rozpoznania odwołania złożonego przez skarżącą od decyzji Prezydenta W.nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. W związku z powyższym, pełnomocnik skarżącej wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody D. z dnia (...) października 2018 r. nr (...) oraz o zasądzenie od Wojewody D. na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Ponadto, w skardze wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: fotografii nr 1 i fotografii nr 2 załączonych do skargi, na okoliczność, że zamierzenie budowlane objęte decyzją Prezydenta W. nr (...) z dnia (...) czerwca 2017 r. jest zlokalizowane w bezpośredniej bliskości lokalu mieszkalnego, którego właścicielką jest skarżąca. A także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu fotografii nr 3, załączonej do niniejszej skargi, na okoliczność sposobu zagospodarowania nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością podlegającą zainwestowaniu zgodnie z decyzją Prezydenta W. nr (...) z dnia 30 czerwca 2017 r. oraz nieruchomością, na której jest posadowiony budynek wielorodzinny, w którym znajduje się lokal mieszkalny skarżącej. W uzasadnieniu, skargi przedstawiona została obszerna argumentacja, w której rozwinięto zarzuty przedstawione w petitum skargi. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, jako niezasadnej. Organ odwoławczy odnosząc się szeroko do przepisów prawa materialnego, w tym przepisów techniczno – budowlanych jak i orzecznictwa sądów administracyjnych, uznał że właściciele lokali mieszkalnych w budynku położonym przy ul. A. V. (...) we W., nie posiadają własnego odrębnego od Wspólnoty Mieszkaniowej " C. P. R. – W." – prawnie chronionego interesu prawnego, w związku z czym uzasadnionym było umorzenie postępowania odwoławczego. Wojewoda D. wskazał również, że interesu prawnego skarżącej nie można upatrywać w powołanych przez nią przepisach §19 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych z dnia 16 sierpnia 1999 r. oraz art. 144 Kodeksu cywilnego. Wojewoda podkreślił też, że po uchyleniu przez WSA we Wrocławiu poprzednio wydanej w sprawie decyzji, organ nie zgromadził nowych dowodów w sprawie, a jedynie ponownie poddał analizie zgromadzony dotychczas materiał dowodowy. Tym samym niezasadnym jest zarzut skarżącej, iż organ nie umożliwił jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Analizując ponownie sprawę, w szczególności pod kątem zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zawartych w wyroku z dnia 28 marca 2018 r. (sygn.akt II SA/Wr 823/17), Sąd w obecnym składzie osobowym nie dopatrzył się uchybień, które uzasadniałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Wojewoda D.. zrealizował zalecenia Sądu zawarte w poprzednim wyroku i dokonał pełnej oceny i analizy sprawy pod kątem istnienia ewentualnego interesu prawnego skarżącej w sprawie wydanego przez Prezydenta W. pozwolenia na budowę (z dnia (...) czerwca 2017 r. nr (...)). Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 maja 1984 r., II SA 789/84 "interes prawny, którego istnienie warunkuje przyznanie osobie przymiotu strony w określonej sprawie, musi bezpośrednio dotyczyć sfery prawnej podmiotu. Brak bezpośredniości wpływu sprawy na sferę prawną osoby nie pozwala na uznanie za stronę". W postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 tej ustawy Prawo budowlane (dalej; ustawa), według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei zgodnie z art. 3 pkt 20 ustawy, pod pojęciem obszaru oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W orzecznictwie przyjmuje się, że istotą oddziaływania projektowanego obiektu na teren sąsiedni jest powiązane tego oddziaływania z aspektami regulowanymi przepisami odrębnymi, do których należą zarówno przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, jak i przepisy dotyczące ochrony środowiska (m.in. dotyczące ochrony przed hałasem, promieniowaniem), a także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 października 2007 r. II OSK 1321/06 oraz z dnia 23 października 2018 r. II OSK 674/17) oraz prawa cywilnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2018 r. II OSK 1255/16). Pojęcie to – oddziaływanie obiektu projektowanego na tereny sąsiadujące - materializuje się, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji, jej przedmiotu, funkcji i formy czy też wielkości - konkretyzują się normy wynikające z przepisów, o których jest mowa wyżej i które będą wytyczać pewną strefę oddziaływania projektowanego obiektu na tereny sąsiadujące (por. wyroki NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r. II OSK 644/10 i 15 kwietnia 2010 r. sygn. akt II OSK 666/09). Oznacza to, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki, czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tym samym jej właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę. W badanej sprawie pełnomocnik skarżącej nie wykazał, że określone ustalenia decyzji o pozwoleniu na budowę ingerują w chronione prawa podmiotowe współwłaścicielki lokalu mieszkalnego nr 9 położonego w nieruchomości wspólnej przy ul. V. (...), które wymagają ochrony prawnej i mieszczą się w pojęciu interesu prawnego określonego w art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane. Należy więc podkreślić, że to na podmiocie, który nie był uznany za stronę w postępowaniu przed organem I instancji, a który żąda wszczęcia postępowania odwoławczego, ciąży obowiązek wykazania, że taka ochrona ma mu być udzielona w postępowaniu przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco (art. 1 pkt.. 1 k.p.a.). W tej kwestii pełnomocnik skarżącej wskazał, że prawa skarżącej mogą być naruszone pozwoleniem na budowę wydanym z naruszeniem § 13a (pomyłkowo paragraf wskazano jako artykuł) rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r., gdyż informacja zawarta w projekcie o obszarze oddziaływania planowanej inwestycji na otoczenie nie spełnia stawianych tym przepisem wymogów formalnych. Ponadto, w ocenie pełnomocnika skarżącej, projekt budowlany zawiera skreślenia i dopiski (str. 1,4 i 5). Zarzutem kolejnym jest brak w decyzji organu I instancji informacji, "jak sporne zamierzenie budowlane wpłynie na system uzdatniania powietrza w Lokalu (...), którego współwłaścicielką jest skarżąca E. B., a w konsekwencji, jak sporne zamierzenie budowlane wpłynie na jakość środowiska wewnętrznego w tym lokalu oraz zdrowie skarżącej E. B.." Pełnomocnik skarżącej w tej kwestii odwołuje się do przepisów § 147 ust. 1 i § 149 ust. 3 (dotyczących wentylacji i klimatyzacji budynku) rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Odnosząc się do powyższych zarzutów, stwierdzić przede wszystkim należy, że organ odwoławczy rozważył je w sposób wszechstronny, skutkiem czego wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Poprawnie Wojewoda D. ocenił i odniósł się do kwestii związanej, w szczególności z: 1) zarzutem jakości powietrza w lokalach mieszkalnych w budynku przy ul. V. (...), 2) zarzutem naruszenia § 19 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych oraz na art. 144 K.c., 3) zarzutem dotyczącym sposobu ogrzewania budynku mieszkalnego jednorodzinnego, 4) zarzutem dotyczącym ukształtowania terenu w kontekście sposobu ogrzewania planowanego budynku mieszkalnego. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu przed organem I instancji, interes prawny Wspólnoty Mieszkaniowej "C. P. R. – W." przy ul. V. (...). (w tym skarżącej) reprezentowany był przez zarządcę nieruchomości wspólnej, gdyż nieruchomość zabudowana budynkiem mieszkalnym przy ul. A. V. (...) została ujęta zarówno przez projektanta jak również przez organ I instancji w obszarze oddziaływania planowanego obiektu. W analizowanym przypadku, jak słusznie ocenił to organ, nie sposób doszukać się istnienia indywidualnego interesu prawnego skarżącej niezbędnego do uznania jej za stronę postępowania. Interes prawny skarżącej jest identyczny jak interes prawny pozostałych właścicieli lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. V. (...), których w postępowaniu reprezentuje zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej "C. P. R. –W.". Z treści skargi można wywieść, iż skarżąca posiada jedynie interes faktyczny, który jednak nie jest wystarczający aby mogła uczestniczyć w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę kwestionowanej inwestycji. Sąd podziela w całości argumentację Wojewody D. we wskazanym wyżej zakresie, zawartą w zaskarżonej decyzji. Jak słusznie wyjaśnił to organ odwoławczy, ani przepisy odnoszące się do ochrony środowiska w zakresie odpowiedniej jakości powietrza, ani też wymienione w decyzji przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane odnoszące się do kanałów i przewodów dymowych, ani też przepisy Kodeksu cywilnego oraz przepisy obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wykazały aby skarżąca posiadała indywidualny interes prawny w niniejszym postępowaniu. Skarżąca, także zdaniem Sądu, poprzez planowaną inwestycję, nie ma także ograniczonego prawa do swobodnego zagospodarowania jej własnościowego lokalu mieszkalnego ani też nie została ograniczona w korzystaniu z tego lokalu. Przypuszczenia związane z lokalizacją i budową planowanej inwestycji i jej przyszłym oddziaływaniem na lokal mieszkalny skarżącej mają jedynie charakter obaw związanych z naruszeniem dotychczasowego komfortu zamieszkiwania, gdyż nie przywołano żadnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, z którego wynikałby interes prawny skarżącej do uznania jej za stronę w postępowaniu w sprawie ww. pozwolenia na budowę, a te które przywołano w skardze są chybione i nie odnoszące się do stanu faktycznego sporawy. Dopuszczenie zatem badania wykreowanego przez skarżącą i nie znajdującego odniesienia w obowiązujących przepisach, potencjalnego oddziaływania planowanej inwestycji na jej lokal mieszkalny, prowadziłby do skutków jednoznacznie sprzecznych ze zmianami ustawy - Prawo budowlane dokonanymi ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 80, poz. 718) i powrotu do stanu sprzed tej zmiany, gdy organy administracji architektoniczno-budowlanej przyjmowały co do zasady, że każdy właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości sąsiadującej z nieruchomością, na której ma być realizowana inwestycja, jest stroną postępowania w sprawie pozwolenia na jej budowę, bo inwestycja taka mogła w bliżej nieokreślony sposób oddziaływać na działkę sąsiednią. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że zarzuty skargi, jako całkowicie nietrafne i bezzasadne, nie zasługiwały na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, skoro zarzuty podniesione w skardze nie znajdują oparcia w przepisach prawa, to oznacza, że nie mogły odnieść zamierzonego skutku, oraz biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) oddalił skargę.