II SA/Łd 1161/18

Dnia 5 marca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 roku sprawy ze skargi B. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie prawidłowości rozbudowy budynku mieszkalnego oddala skargę. A. P. Decyzją z [...] r., nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] r., nr[...], którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzono w całości postępowanie w sprawie prawidłowości rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. A 10 w Ł. Organ II instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że decyzją z [...] r., znak: [...], Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił H.W. pozwolenia na rozbudowę budynku mieszkalnego z garażem na nieruchomości położonej przy ul. A 10 w Ł. Wnioskiem z 16 sierpnia 2010 r. B. P. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. "o nakazanie przeprowadzenia kontroli budynku postawionego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 10 w trybie art. 62 ust. 3 Prawa budowlanego" oraz o wszczęcie postępowania w przedmiocie "wzniesienia budynku niezgodnie z projektem budowlanym, wzniesienia budynku bez wymaganej prawem dokumentacji budowlanej i zamieszkania budynku bez pozwolenia na użytkowanie". Następnie pismem z 18 sierpnia 2010 r. B. P. wniosła o "nakazanie natychmiastowego wstrzymania prac budowlanych prowadzonych na nieruchomości położonej przy ul. A 10" w Ł. W dniu 20 września 2010 r. organ I instancji dokonał oględzin nieruchomości przy ul. A 10 w Ł.., stwierdzając brak ogniomuru, brak ściany o szerokości 80 cm odgradzającej płytę balkonu od budynku sąsiedniego, wykonania większego spadku dachu oraz wyjścia dachu poza elewację budynku, wykonanie aneksu kuchennego zamiast łazienki na parterze, wykonanie schodów o konstrukcji drewnianej zamiast betonowo - stalowo - drewnianej, rezygnację z dwóch ścianek działowych na parterze, przesunięcie ściany przy schodach, wygospodarowanie z dużego pokoju na piętrze łazienki z w.c. oraz przedpokoju, ocieplenie od zewnątrz ściany styropianem. W wyniku oględzin ustalono również, że rozbudowana część budynku nie była użytkowana. Ponadto organ I instancji ustalił, że zgodnie z zapisem dziennika budowy na ww. nieruchomości roboty budowlane zakończono 3 września 2010 r., zaś 18 października 2010 r. inwestor zawiadomił organ nadzoru budowlanego o zakończeniu rozbudowy budynku mieszkalnego. Decyzją z [...] r., nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył w całości postępowanie w sprawie wstrzymania robót budowlanych polegających na rozbudowie jednorodzinnego budynku mieszkalnego na ww. nieruchomości. W toku postępowania odwoławczego organ II instancji decyzją z [...] r., nr [...], uchylił w całości decyzję z [...] r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, organ stopnia podstawowego, decyzją z [...] r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył w całości postępowanie w sprawie prawidłowości rozbudowy istniejącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego na przedmiotowej nieruchomości. W wyniku rozpoznania odwołania wniesionego przez B. P. organ wojewódzki decyzją z [...] r., nr [...], uchylił w całości decyzję z [...] r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Kontynuując przedmiotowe postępowanie organ I instancji 17 września 2012 r. przeprowadził po raz kolejny czynności kontrolne na nieruchomości przy ul. A 10 w Ł., w trakcie których potwierdzono prawidłowość i aktualność ustaleń dokonanych podczas poprzednich kontroli, a ponadto ustalono, że dach budynku jest pokryty blachą trapezową (zamiast przewidzianą w projekcie budowlanym dachówką bitumiczną), okap dachu wystaje poza lico podłużnej zewnętrznej ściany budynku na odległość 53 cm (zamiast projektowanych 60 cm), koniec rynny jest odsunięty od budynku sąsiedniego na odległość ok. 20 cm, płyta balkonowa na I piętrze jest odsunięta od sąsiedniego budynku na odległość ok. 33 cm, płyta balkonowa posiada orynnowanie i rurę spustową odprowadzającą wody opadowe na teren nieruchomości przy ul. A 10; prace związane ze skróceniem rynny i płyty balkonowej oraz wykonaniem ogniomuru według dziennika budowy zostały wykonane 17 sierpnia 2010 r. Ponadto 18 września 2012 r. przesłuchano w charakterze świadka Z. S., który na zlecenie B. P. sporządził opinię techniczną z 8 maja 2010 r. dotyczącą ustalenia przyczyny zamakania ściany szczytowej budynku mieszkalnego przy ul. B 126 w Ł. Z treści złożonych zeznań wynika w szczególności, że oceny procentowego spadku dachu na budynku mieszkalnym przy ul A 10 dokonano wzrokowo bez dokonywania żadnych pomiarów. Według tej oceny spadek dachu wynosi 6 procent (spadek projektowany wynosił 13 procent). Podczas oględzin w marcu i kwietniu 2010 r. na budynku przy ul. A 10 nie było ogniomurów. Balkon budynku przy ul. A 10 przylegał bezpośrednio do ściany budynku mieszkalnego przy ul. B 126, a według projektu powinien przylegać do własnej ściany, która nie została wykonana zgodnie z projektem. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z [...] r., nr [...], zobowiązał H. W., na podstawie art. 81c ust. 2 Prawa budowlanego, do przedłożenia oceny technicznej dotyczącej prawidłowości robót budowlanych (docieplenie ścian zewnętrznych, zmiana rodzaju pokrycia dachowego, niewykonanie ogniomuru w ścianie zachodniej) związanych z rozbudową jednorodzinnego budynku mieszkalnego na ww. nieruchomości. W dniu 31 maja 2013 r. H. W. przedłożyła dokumentację zatytułowaną "ocena techniczna dotycząca prawidłowości wykonanych robót". W związku z wezwaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do uzupełnienia dokumentacji, 30 października 2013 r. H. W. przedłożyła uzupełnioną "ocenę techniczną dotyczącą prawidłowości wykonanych robót". Następnie decyzją z [...] r., nr [...], organ szczebla powiatowego w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a. ponownie umorzył w całości postępowanie w sprawie prawidłowości rozbudowy istniejącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na nieruchomości przy ul. A 10 w Ł. Prowadząc postępowanie odwoławcze organ wojewódzki, decyzją z [...] r., nr [...], utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie organu I instancji z [...] r., nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P., wyrokiem z 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 127/15, uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z [...] r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy istotność odstępstw może dotyczyć wyłącznie zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego takich jak: kubatura i wysokość budynku, będących następstwem zmiany geometrii dachu. Inne zmiany takie jak: brak ogniomuru o wysokości 30 cm, wykonanie innego rozkładu pomieszczeń wewnątrz budynku, czy docieplenie budynku nie stanowią istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, a nadto zmiany te zostały udokumentowane odpowiednimi adnotacjami naniesionymi w projekcie technicznym bądź też w ocenie technicznej sporządzonej w toku niniejszego postępowania. Odnosząc się zatem do zmiany geometrii dachu, jako do tej okoliczności, która może stanowić o istotności odstępstw wykonanych robót budowlanych od zatwierdzonego projektu budowlanego Sąd wskazał, że w toku postępowania organy dysponowały dowodami dla ustalenia owej okoliczności pochodzącymi z ocen technicznych sporządzonych przez: A. T. w listopadzie 2013 r. oraz przez Z. S. w maju 2010 r. Wnioski obu opinii w zakresie określenia kąta nachylenia dachu są odmienne (od 6% do 10%) i wskazują na odstępstwo owego parametru od zatwierdzonego projektu budowlanego (13%), a mimo to organy obu instancji nie tylko nie odniosły się do owej sprzeczności, nadto nie wyjaśniły wpływu owego odstępstwa na charakterystyczne parametry wykonanej rozbudowy, a więc nie zbadały jego istotności, jako okoliczności mającej znaczenie dla możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 51 Prawa budowlanego. Powyższe zaniechania organów obu instancji, zdaniem sądu, nie mogą zatem zasługiwać na akceptację z punktu widzenia kryterium legalności, a tym samym przeprowadzone przez organy postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie uznać wypada za naruszające przepisy o gromadzeniu i ocenie materiału dowodowego (art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.). Ponownie prowadząc postępowanie wyjaśniające, stosując się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, organ szczebla powiatowego w dniu 18 grudnia 2015 r. przeprowadził oględziny budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 10. Z treści protokołu sporządzonego w trakcie omawianych oględzin wynika, iż budynek przykryty jest dachem jednospadowym z pokryciem blachą trapezową. Kąt nachylenia dachu według pomiarów wykonanych poziomicą kątową i wymiarów sporządzonych z natury wynosi 12,22%. Pismem z 4 stycznia 2016 r. organ stopnia podstawowego zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. W dniu 2 lutego 2016 r. w siedzibie organu I instancji stawiła się B. P., celem zapoznania się z aktami sprawy. Jak wynika z treści protokołu sporządzonego z tej czynności B. P. oświadczyła, że przedstawione jej akta są niekompletne, strony są nieponumerowane, część stron z akt nie ma potwierdzenia przez urząd za zgodność z oryginałem. Następnie pismem z 18 lutego 2016 r. B. P. wniosła o możliwość zapoznania się z pełną dokumentacją przedmiotowej sprawy oraz wypowiedzenia się co do całości zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzji. W dniu 4 października 2016 r. do organu I instancji wpłynęło pismo B. P. zawierające wniosek o niezwłoczne przeprowadzenie ponownych oględzin przedmiotowego budynku w związku z pojawieniem się nowych dowodów oraz zaistnieniem nowych okoliczności istotnych dla oceny wiarygodności dotychczas zebranych dowodów. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją z [...] r., nr [...], na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., umorzył w całości postępowanie w sprawie prawidłowości rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. A 10 w Ł. Rozpatrując odwołanie B. P., organ wojewódzki decyzją z [...] r., nr [...], uchylił w całości decyzję organu szczebla powiatowego z [...] r., nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, wydając badaną decyzję, nie zastosował się do wszystkich wytycznych zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 127/15. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu wniosku B. P. postanowieniem z [...] r., nr [...], odmówił wyłączenia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., B. W., od załatwienia sprawy dotyczącej rozbudowy istniejącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego z garażem na nieruchomości przy ul. A 10 w Ł. Dnia 21 czerwca 2017 r. organ szczebla podstawowego przeprowadził czynności kontrolne stwierdzając, że na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 10 znajduje się budynek mieszkalny jednorodzinny, składający się z dwóch części, tj.: "starej" i "nowej" powstałej w wyniku rozbudowy w kierunku granicy z nieruchomością przy ul. B 126. W trakcie oględzin sporządzono inwentaryzację budowlaną "nowej" części budynku, stanowiącej przedmiot postępowania. Zwymiarowany szkic inwentaryzacji sporządzony na odrębnej karcie ze względów technicznych stanowi załącznik do protokołu. Dodatkowo w treści protokołu zapisano, że oględziny rozpoczęto o godz. 13:30 (godzina wejścia na teren nieruchomości), a zakończono o godz. 15:30. Na oględziny nie stawiła się B. P. Postanowieniem z [...] r., nr [...], w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ I instancji odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie prawidłowości rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. A 10 w Ł.. Następnie postanowieniem z [...] r., nr [...], organ nadzoru budowlanego szczebla powiatowego odmówił wyłączenia pracownika Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. specjalisty prawnego Ł. Ż. od udziału w postępowaniu administracyjnym dotyczącym prawidłowości rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego znajdującego się na nieruchomości w Ł. przy ul. A 10 (działka nr 310, obręb [...]) oraz postanowieniem z [...] r., nr [...], odmówił wyłączenia pracownika Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. inspektora A. S. od udziału w postępowaniu administracyjnym w sprawie prawidłowości rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. A 10 w Ł. Po rozpatrzeniu wniosku B. P. z [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. postanowieniem z [...] r., nr [...], odmówił uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu polegającego na "zobowiązaniu inwestora H. W. do przedstawienia oceny technicznej w zakresie: - jakości wykonanych robót budowlanych na styku budynków A 10 i B 126, a zwłaszcza wybudowanego w II połowie sierpnia 2010 r. ogniomuru, ze względu na możliwość odprowadzania wody na budynek sąsiedni oraz możliwość występowania elementów palnych; - wpływu dokonanych zmian (odstępstw od projektu budowlanego) na budynek sąsiedni w latach 1998-2010". W dniu 19 grudnia 2017 r. w siedzibie organu I instancji przesłuchano w obecności B. P. A. T., który był kierownikiem budowy przy ul. A 10. Świadek zeznał cyt: "Co do ogniomuru od strony budynku położonego przy ul. B 126 mogę powiedzieć, że jest on zrobiony, natomiast kiedy był zrobiony, czy w trakcie budowy czy później, po zastrzeżeniach PINBu, tego nie pamiętam. Na pewno był zrobiony przed odbiorem. Nie pamiętam czy byłem obecny fizycznie przy jego wykonywaniu. Widziałem efekt końcowy robót - ogniomur po obróbkach blacharskich, nie budził on moich zastrzeżeń jako kierownika budowy. Nie pamiętam czy ogniomur był wykonywany już po zakończeniu wykonywania dachu i położeniu obróbek blacharskich czy wcześniej. Prostuję, ogniomuru mogło jeszcze nie być na dzień zawiadomienia PINBu o zakończeniu budowy. Były zastrzeżenia PINBu co do ogniomuru pomiędzy pierwotnym budynkiem inwestora a jego nowopowstałą częścią. Nie przypominam sobie zastrzeżeń dotyczących ogniomuru pomiędzy budynkiem przy ul. A 10, a budynkiem przy ul. B 126. Nie pamiętam czy był zrobiony ogniomur od strony budynku przy ul. B 126 w okresie kiedy byłem kierownikiem budowy". Pismem z 20 grudnia 2017 r. organ stopnia podstawowego wezwał A. T. do stawienia się osobiście w siedzibie organu 8 stycznia 2018 r. w charakterze świadka, w celu złożenia zeznań dotyczących rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. A 10 w Ł. Jak wynika z treści protokołu z 8 stycznia 2018 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Ł. stawiły się, celem udziału w przesłuchaniu świadka A. T., strony postępowania B. P. i H. W. Świadek A. T. nie stawił się zgodnie z wezwaniem z 20 grudnia 2017 r. W tak ustalonym stanie faktyczno-prawnym Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wydał opisaną na wstępie decyzję z [...]r., nr [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji B. P. zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez odmowę podejmowania wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa; art. 9 k.p.a. poprzez wprowadzenie w błąd przez organ administracji oraz ograniczenie i utrudnianie dostępu do informacji o okolicznościach faktycznych sprawy, co miało bezpośredni wpływ na prawa strony i wynik postępowania; art. 10 k.p.a. poprzez brak zapewnienia czynnego udziału skarżącej w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów; art. 78 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu co do nowych okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy; art. 80 k.p.a. w związku z art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak oceny zapisów opinii technicznej sporządzonej przez kierownika budowy A. T. w kontekście nowych okoliczności sprawy i wniosków dowodowych; art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 36a ust. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez brak podjęcia czynności kontrolnych w związku z pojawieniem się nowych istotnych okoliczności w sprawie; art. 57 ust. 2 w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy Prawo budowlane poprzez brak podjęcia czynności kontrolnych w związku z pojawieniem się nowych istotnych okoliczności w sprawie; art. 105 k.p.a. poprzez uznanie, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w wydanej decyzji odniesienia się do wszystkich okoliczności faktycznych i zgłoszonych wniosków dowodowych, w tym w szczególności dotyczących nowych okoliczności w sprawie. Ponadto B. P. wraz z odwołaniem złożyła zażalenia na postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] r., nr [...], z [...] r., nr [...], z [...] r., nr [...], z [...] r., nr [...], z [...] r., nr [...]. Dalej organ odwoławczy, w oparciu o treść art. 105 § 1 k.p.a., wyjaśnił przesłanki wydania decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji, gdy postępowanie z jakiekolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, a następnie wskazał, że w świetle wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 127/15, kwestią kluczową jest jednoznaczne ustalenie czy odstępstwa, których dopuściła się inwestorka mają charakter istotny czy też nieistotny. Celem ustalenia powyższego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. przeprowadził wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, tj.: przede wszystkim w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych 21 czerwca 2017 r. ustalił, że długość budynku wynosi 9,27 m, szerokość 9,40 m, wysokość 7,08 m, zaś nachylenie płaszczyzny dachu 12,50%. W świetle zarzutów strony odwołującej się wyjaśnienia wymaga, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zawiadomił strony, że 21 czerwca 2017 r. przeprowadzone zostaną oględziny budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego w Ł. przy ul. A 10. Jak wynika z potwierdzenia odbioru B. P. ww. zawiadomienie odebrała w 12 czerwca 2017 r. Pomimo prawidłowego poinformowania B. P. nie brała udziału w czynnościach kontrolnych przeprowadzonych przez organ I instancji 21 czerwca 2017 r. Co istotne, strona zapoznała się ze sporządzonym z tej czynności protokołem i miała możliwość odniesienia się do poczynionych ustaleń, których nie zakwestionowała. Organ odwoławczy wskazał również, że organ I instancji dokonał precyzyjnego porównania wyniku pomiaru wysokości, szerokości i długości budynku (odpowiednio: 7,08 m, 9,40 m i 9,27 m) z wartościami tychże parametrów określonymi w projekcie budowlanym (odpowiednio 7,18 m, 9,30 m i 9,39 m) i stwierdził, że zrealizowany obiekt jest o 0,10 m niższy, o 0,10 m szerszy i o 0,12 m krótszy niż przewidywał projekt. Oznacza to, że stwierdzone odstępstwa wynoszą w zakresie wysokości -1,39%, co do szerokości + 1,07% i długości -1,28%. Ustalono również, iż zmniejszono nachylenie dachu z 13% do 12,50%. Zatem dokonane zmiany nie przekraczają dopuszczalnych 2%, o których mowa w art. 36a ust. 5a pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Organ II instancji wskazał następnie na art. 36a ust. 5 i ust. 5a ustawy Prawo budowlane, w brzmieniu nadanym przez art. 5 pkt 8 lit. b) ustawy z 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2017 r. Z treści art. 26 ust. 2 ustawy nowelizującej wynika, że w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienionej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się ww. przepisy w nowym brzmieniu. Tym samym oceny wykonanych odstępstw należy dokonać przez pryzmat tych przepisów. Organ odwoławczy wyjaśnił, że w art. 36a ust. 5 i 5a ustawy Prawo budowlane ustawodawca enumeratywnie wskazał przypadki, w których zakres dokonanych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę przesądza, że mają one charakter odstępstw istotnych. Powołując się na orzecznictwo sądowe przyjąć należy pogląd, że o tym, czy dane odstępstwo ma charakter istotny winien decydować całokształt okoliczności w konkretnej sprawie. Organ orzekający w przedmiocie odstępstw nie może poprzestać tylko na ustaleniu okoliczności wskazanych w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego. Niezbędne jest dokonanie rozważań mających na celu ustalenie, czy stwierdzone odstępstwo ma w realiach rozpatrywanej sprawy charakter istotny. Warunkiem poprawnej oceny stanu faktycznego jest w tym przypadku nie tylko stwierdzenie, że doszło do odstąpienia, ale także ustalenie wielkości tego odstępstwa w stosunku do całego zamierzenia inwestycyjnego objętego zatwierdzonym projektem budowlanym. W ocenie organu II instancji, mając na uwadze szczegółowe ustalenia faktyczne, co do charakteru i zakresu dokonanych odstępstw, dokonane zmiany podczas rozbudowy przedmiotowego budynku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prawidłowo uznał je za nieistotne. Brak jest zatem uzasadnienia dla ingerencji organów nadzoru budowlanego w ustalonym stanie faktycznym w trybie przepisów ustawy Prawo budowlane. Na koniec organ wyjaśnił, że z punktu widzenia art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego zasadnicze znaczenie ma nie tyle sam fakt odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, co jego istotność. Jak wykazano wyżej, skoro dokonane przez inwestora zmiany nie mają charakteru istotnych, brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Innymi słowy brak jest podstaw materialnoprawnych do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego w niniejszym postępowaniu, a ingerencja organu nadzoru budowlanego nie jest konieczna, ponieważ rozbudowa została wykonana z nieistotnymi odstępstwami od pozwolenia na budowę, a także z zachowaniem warunków określonych w przepisach. Odnosząc się zaś do złożonych wraz z odwołaniem zażaleń na postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...] r., nr [...], z [...] r., nr [...], z [...] r., nr [...], z [...]r., nr [...], z [...] r., nr [...] stwierdzić należy, że rozstrzygnięcia te wydane zostały prawidłowo i każde zostało wyczerpująco uzasadnione, tym samym tutejszy organ nie znajduje podstaw do ich uchylenia. Na ostateczną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. skargę do sądu administracyjnego złożyła B. P., zarzucając: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez odmowę podejmowania wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, pomimo wykazania nowych istotnych okoliczności dotychczas nie będących przedmiotem oceny, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie; - art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa, efektem czego jest utrata zaufania do władzy publicznej; - art. 9 k.p.a. poprzez wprowadzanie w błąd przez organ administracji oraz ograniczenie i utrudnianie dostępu do informacji w sprawie, co miało bezpośredni wpływ na prawa strony i wynik postępowania; - art. 10 § 1 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. poprzez brak przed wydaniem decyzji możliwości zapoznania się z całością zebranego w sprawie materiału dowodowego, a tym samym wypowiedzenia się co do wszystkich zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co miało istotny wpływ na wydaną decyzję administracyjną i prawa strony w postępowaniu; - art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez ograniczenia prawa strony czynnego udziału w ustalaniu stanu faktycznego sprawy poprzez odmowę dopuszczenia dowodów, które miały istotne znaczenie dla jej rozstrzygnięcia; - art. 78 § 1 k.p.a. poprzez odmowę uwzględnienia żądania przeprowadzenia dowodu co do nowych okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy; - art. 80 k.p.a. w związku z art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez brak oceny zapisów opinii technicznej sporządzonej przez kierownika budowy w kontekście nowych okoliczności sprawy i wniosków dowodowych; - art. 84 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 36a ust. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez brak podjęcia czynności kontrolnych w związku z pojawieniem się nowych istotnych okoliczności w sprawie; - art. 57 ust. 2 w związku z art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy Prawo budowlane poprzez brak podjęcia czynności kontrolnych w związku z pojawieniem się nowych istotnych okoliczności w sprawie; - art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. d) i ust. 3 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak podjęcia czynności kontrolnych w związku z pojawieniem się nowych istotnych okoliczności w sprawie; - art. 105 k.p.a. poprzez uznanie, że postępowania w sprawie stało się bezprzedmiotowe; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w wydanej decyzji odniesienia się do wszystkich okoliczności faktycznych i zgłoszonych wniosków dowodowych, w tym w szczególności dotyczących nowych okoliczności w sprawie. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także wskazanych postanowień Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. nr [....] z [...] r., nr [...] z [...] r., nr [...] z [...] r., nr [...] z [...] r., nr [...] z [...] r. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w związku z tym wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 21 lutego 2019 r. skarżąca złożyła głos do protokołu, w którym opisała dotychczasowe postępowanie i ponowiła zarzuty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu. Przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) stanowią, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., tj. w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego stała się decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] r. umarzającą postępowanie w sprawie prawidłowości rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. A 10 w Ł. Podkreślenia wymaga, że kwestia legalności rozbudowy budynku mieszkalnego była już wielokrotnie przedmiotem kontroli w administracyjnym toku instancji, jak również stała się przedmiotem kontroli tut. Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. P., wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 127/15, uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z [...] r., nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji z dnia [...] r., nr [...] umarzającą postępowanie w sprawie prawidłowości rozbudowy istniejącego jednorodzinnego budynku mieszkalnego. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ponownie rozpatrując sprawę organy nadzoru budowlanego oraz orzekający aktualnie Sąd Wojewódzki są związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku WSA. Reguła wyrażona w art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Przez ocenę prawną, o której mowa w przywołanym przepisie, powszechnie rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 153, WK 2018). W orzecznictwie podkreśla się, że rozwiązanie to stanowi gwarancję przestrzegania przez organy administracji publicznej obowiązku związania orzeczeniem sądu. Działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych m.in. z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także sądu administracyjnego (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Ol 1350/12 czy wyrok WSA w Białymstoku z dnia 16 października 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 332/13, CBOSA). Co więcej, zgodnie z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Ratio legis tej regulacji polega na tym, że gwarantuje on zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, zapobiegając funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć nie do pogodzenia w całym systemie sprawowania władzy. Moc wiążąca orzeczenia określona w tym przepisie w odniesieniu do sądów oznacza, że muszą przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. W kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana (B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 153, WK 2018). W konsekwencji ocena prawna zawarta w powyższym wyroku oraz wynikające z jego uzasadnienia wskazania co do dalszego postępowania mają istotne znaczenie dla zakresu kontroli zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji. W wyroku z dnia 12 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 127/15 tut. Sąd wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że co do zasady rozbudowa budynku mieszkalnego nastąpiła na podstawie uzyskanego wcześniej pozwolenia na budowę, kluczowym winno być (dla możliwości ewentualnego zastosowania art. 51 ustawy Prawo budowlane) ustalenie, czy odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, których dopuściła się inwestorka w trakcie realizacji rozbudowy mają charakter istotny czy też nieistotny, Sąd podkreślił bowiem, że z treści art. 51 ustawy Prawo budowlane wynika, że organ administracji nie może nałożyć określonych w tym przepisie nakazów, które stanowią konsekwencję niewykonania określonych obowiązków w sytuacji, gdy roboty budowlane wykonano na podstawie ważnego pozwolenia na budowę, a nie mamy do czynienia z istotnym odstąpieniem od projektu budowlanego albo warunków pozwolenia na budowę. Sąd wskazał ponadto, że ustawodawca w art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane przewidział, że nieistotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę jest dopuszczalne i nie wymaga uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę. W konsekwencji Sąd zwrócił uwagę, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy istotność odstępstw może dotyczyć wyłącznie zmiany charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego takich jak: kubatura i wysokość budynku, będących następstwem zmiany geometrii dachu. Inne zmiany takie jak: brak ogniomuru o wysokości 30cm, wykonanie innego rozkładu pomieszczeń wewnątrz budynku, czy docieplenie budynku nie stanowią istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego. Mając na względzie tak sformułowane wskazania należy uznać, że przedmiotem zainteresowania w prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego ponownie postępowaniu powinny stać się wyłącznie charakterystyczne parametry rozbudowanej części budynku, których zmiana w stosunku do zatwierdzonego projektu budowlanego może być kwalifikowana jako istotne albo nieistotne odstępstwa w rozumieniu art. 36a ustawy Prawo budowlane. Kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającego jej wydanie postępowania daje podstawy do przyjęcia, że organy nadzoru budowlanego z tego obowiązku się wywiązały. Przede wszystkim wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 36a ust. 5 ustawy Prawo budowlane istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie: 1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, z wyjątkiem urządzeń budowlanych oraz obiektów małej architektury; 2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji obiektu budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 5a; 3) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze; 4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części; 5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu; 6) wymagającym uzyskania lub zmiany uzgodnień lub pozwoleń, które są wymagane do uzyskania pozwolenia na budowę lub dokonania zgłoszenia: a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a, 2b i 19a, lub b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1b. Natomiast w myśl art. 36a ust. 5a ustawy Prawo budowlane nie jest istotnym odstąpieniem od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę zmiana wysokości, szerokości lub długości obiektu budowlanego niebędącego obiektem liniowym, jeżeli odstąpienie łącznie spełnia następujące warunki: 1) nie przekracza 2% wysokości, szerokości lub długości obiektu budowlanego określonych w projekcie budowlanym; 2) nie zwiększa obszaru oddziaływania obiektu; 3) nie mieści się w zakresie odstępstw, o których mowa w ust. 5 pkt 3-6, z wyjątkiem odstępstwa od projektowanych warunków ochrony przeciwpożarowej, jeżeli odstępstwo zostało uzgodnione z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; 4) nie narusza przepisów techniczno-budowlanych. Ponownie prowadząc postępowanie wyjaśniające, stosując się do zaleceń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, organ szczebla powiatowego w dniu 18 grudnia 2015 r. przeprowadził oględziny budynku mieszkalnego jednorodzinnego usytuowanego na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A 10. Z treści protokołu sporządzonego w trakcie omawianych oględzin wynika, iż budynek przykryty jest dachem jednospadowym z pokryciem blachą trapezową. Organ I instancji dokonał pomiaru wysokości, szerokości i długości budynku (odpowiednio: 7,08 m, 9,40 m i 9,27 m) i stwierdził, że zrealizowany obiekt jest o 0,10 m niższy, o 0,10 m szerszy i o 0,12 m krótszy niż przewidywał projekt. Oznacza to, że stwierdzone odstępstwa wynoszą w zakresie wysokości -1,39%, szerokości + 1,07% i długości -1,28%. Ustalono również, iż zmniejszono nachylenie dachu z 13% do 12,50%. Zatem dokonane zmiany nie przekraczają dopuszczalnych 2%, o których mowa w art. 36a ust. 5a pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Skarżąca zarzuca, że pomiary zostały wykonane w sposób niezgodny z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz Polskimi Normami i nie odpowiadają pomiarom przeprowadzonym przez geodetę uprawnionego na szkicu inwentaryzacyjnym budynku z dnia 1 września 2010 r. z bazy Miejskiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w Ł. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że wskazywane przez skarżącą różnice w pomiarach są dopuszczalne, gdyż mogą wynikać z odmiennych zastosowanych urządzeń i technik pomiarowych warunkujących dokładność pomiaru. Brak tożsamości wyników pomiaru nie jest okolicznością obcą nawet dla prawodawcy, dopuszczalność geodezyjnych błędów pomiarowych została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 listopada 2009 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz.U.Nr 263, poz. 1572). Skarżąca zarzuca również, że pomiarów dokonano wewnątrz budynku, a nie na zewnątrz, jednak przekonanie skarżącej jak sama wskazuje oparte jest na domniemaniu. Pomiary dokonane przez pracowników nadzoru budowlanego należy uznać za wiarygodne, gdyż nie sposób ich zakwestionować z uwagi na podnoszony przez skarżącą fakt, że z treści protokołu nie wynika, za pomocą jakiego urządzenia pomiarowego korzystano w trakcie pomiaru. Brak takiej informacji nie stanowi uchybienia mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, gdyż wskazywana wartość różnic w pomiarach nie budzi zastrzeżeń co do prawidłowości ich wykonania, sama różnica we wskazywanych wartościach nie ma wpływu na uznanie odstępstw jako nieistotne. Wbrew twierdzeniom skarżącej dla badania, czy doszło do istotnych czy nieistotnych odstępstw nie ma znaczenia ustalenie zmiany kubatury i powierzchni zabudowy, gdyż oczywistym jest, że zmiana szerokości, wysokości i długości pociąga za sobą zmiany również tych parametrów. Jednak analiza treści ust. 5 i 5a art. 36a ustawy Prawo budowlane wskazuje, że jeśli zmiana szerokości, wysokości i długości nie przekracza 2%, wówczas dla uznania odstępstwa za nieistotne nie ma znaczenia wielkość wynikającej stąd zmiany kubatury czy powierzchni zabudowy. Poczynienie powyższych ustaleń stanowiło dostateczną podstawę do przyjęcia, że z uwagi na brak tego rodzaju odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, które dawałyby możliwość władczej ingerencji organu nadzoru budowlanego, postępowanie w przedmiocie legalności rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. A 10 w Ł. należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na zasadzie art. 105 § 1 k.p.a. Oceny prawidłowości umorzenia postępowania nie zmienia również podnoszony przez skarżącą fakt, że odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego nie zostały zatwierdzone przez uprawnionego projektanta. Nie ulega wątpliwości, że zgodnie z art. 36a ust. 6 ustawy Prawo budowlane to projektant dokonuje kwalifikacji zamierzonego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę, a w przypadku uznania, że jest ono nieistotne, obowiązany jest zamieścić w projekcie budowlanym odpowiednie informacje (rysunek i opis) dotyczące tego odstąpienia (...). W wyroku o sygn. akt II SA/Łd 127/15 Sąd stwierdził co prawda, że zmiany te zostały udokumentowane odpowiednimi adnotacjami naniesionymi w projekcie technicznym bądź też w ocenie technicznej sporządzonej w toku niniejszego postępowania, jednak skarżąca zwalcza tę ocenę, podnosząc, że kierownik budowy dokonujący zapisów nie miał stosownych uprawnień. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że o uznaniu odstępstwa za nieistotne nie decyduje wywiązane się z obowiązku, o którym mowa w art. 36a ust. 6 ustawy Prawo budowlane. Nie będzie bowiem nieistotnym odstępstwem zmiana tak zakwalifikowana nawet przez projektanta, jeśli obiektywnie nie spełnia warunków z art. 36a ust. 5a ustawy. Badając prowadzone postępowanie Sąd zwrócił uwagę na fakt, że w dniu 19 grudnia 2017 r. w siedzibie organu I instancji przesłuchano w charakterze świadka A. T., który był kierownikiem budowy przy ul. A 10 na okoliczność rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego przy ul. A 10 w Ł. Jako że w tym dniu przesłuchanie nie zostało zakończone, pismem z 20 grudnia 2017 r. organ I instancji ponownie wezwał A. T. do stawienia się osobiście w siedzibie organu w dniu 8 stycznia 2018 r. Jak wynika z treści protokołu z 8 stycznia 2018 r. w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego w Ł. stawiły się, celem udziału w przesłuchaniu świadka A. T., strony postępowania B. P. i H. W. Świadek A. T. nie stawił się zgodnie z wezwaniem z 20 grudnia 2017 r. W ocenie Sądu zaniechanie dalszego przesłuchania świadka stanowi o naruszeniu art. 77 § 1 k.p.a., jednak - z uwagi na poczynione wcześniej rozważania, że warunkiem zakwalifikowania odstępstw jako nieistotnych nie jest spełnienie obowiązku z art. 36a ust. 6 ustawy Prawo budowlane, lecz spełnienie przesłanek z ust. 5a, należy uznać, że uchybienie to nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Odnosząc się do ponownie podnoszonej w skardze kwestii ogniomuru, to przypomnieć wypada, że wyrokiem z dnia 12 maja 2015 r. WSA w Łodzi wyłączył to zagadnienie z zakresu postępowania w sprawie legalności rozbudowy budynku mieszkalnego przy ul. A 10. W konsekwencji bezpodstawny jest zarzut braku sprawdzenia podczas oględzin dobudowanego ogniomuru. Końcowo należy także zauważyć, że skarżąca podniosła, że w toku postępowania składała żądanie wyłączenia organu – Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. i zawieszenie postępowania do czasu rozpatrzenia składanych wniosków o wyłączenie pracowników, jednak mimo tego odbyły się oględziny nieruchomości z udziałem objętych żądaniami podmiotów. W ocenie tut. Sądu biorąc pod uwagę fakt, że zgłaszane wnioski były nieusprawiedliwione, należy stwierdzić, że również i te okoliczności muszą pozostać bez wpływu na wynik sprawy. Reasumując, w ocenie tut. Sądu organy nadzoru budowlanego orzekające w przedmiotowej sprawie zastosowały się do oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 maja 2015 roku, sygn. akt II SA/Łd 127/15, co do dalszego postępowania, a wbrew stanowisku skarżącej nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby odstąpienie od tej oceny. W związku z powyższym skład orzekający podziela pogląd organów, że w tej sytuacji faktycznej i prawnej sprawy należało orzec o umorzeniu postępowania w sprawie w sprawie prawidłowości rozbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego położonego na nieruchomości przy ul. A 10 w Ł. Jednocześnie Sąd uznał zgłoszone w skardze zarzuty za niezasadne. Z faktu, że prowadzone postępowanie nie zakończyło się w sposób satysfakcjonujący dla skarżącej nie można wywodzić naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza art. 8 k.p.a. Podkreślenia również wymaga, że prowadząc postępowanie wyjaśniające organy administracji zobowiązane są do podejmowania czynności niezbędnych do wyjaśnienia sprawy w zakresie niezbędnym do podjęcia rozstrzygnięcia w określonym przedmiocie, nie zaś przeprowadzać czynności, jakich oczekuje strona postępowania, stąd też nie mógł wywołać zamierzonego rezultatu zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Jak wyjaśniono wyżej powoływane przez skarżącą nowe okoliczności i dowody nie miały znaczenia dla zakresu czynności istotnych dla rozstrzygnięcia, nie są zatem zasadne zarzuty naruszenia przepisów art. 78 § 1 kpa, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 81c ust. 2 ustawy Prawo budowlane, art. 84 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 36a ust. 6, art. 57 ust. 2 w zw. z art. 57 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy Prawo budowlane czy art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. d) i ust. 3 w zw. z art. 12 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Nie może okazać się również skuteczny zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez udostępnienie do wglądu niekompletnych akt. Uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. A.B.