II GSK 1092/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) po rozpoznaniu w dniu 30 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. w J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 marca 2019 r. sygn. akt VI SA/Wa 2056/18 w sprawie ze skargi A. w J. na decyzję Głównego inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A. w J. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. I Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 7 marca 2019 r., sygn. akt VI SA/Wa 2056/18, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie: tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. (dalej jako: "strona skarżąca") na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2018 r. w przedmiocie kary pieniężnej. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] kwietnia 2018 r. (o godz. 2:41:50 i godz. 3:02:19) pojazd nr rejestrstracyjny [...] wykonywał przejazd odcinkiem drogi krajowej [...] C. (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...]) – D. (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...]) oraz odcinkiem węzeł G. (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]), na których pobiera się opłatę elektroniczną. W pojeździe nie było zainstalowanego urządzenia pokładowego do poboru opłaty elektronicznej viaBox, przy wykorzystaniu którego uiszczenie takiej opłaty może nastąpić. Strona skarżąca nie zawarła umowy z operatorem na korzystanie z takiego urządzenia. Nie mogła zatem w tych warunkach opłaty tej uiścić. Wobec powyższego decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] sierpnia 2018 r. utrzymał decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję złożyła strona skarżąca. Sąd pierwszej instancji skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 k.p.a. Sąd podkreślił, że strona skarżąca nie podważyła przesłanek podjętego rozstrzygnięcia. Podstawą nałożenia kary pieniężnej z art. 13 k ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.; dalej jako: "u.d.p.") jest bowiem przejazd pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy, określoną drogą krajową lub jej odcinkiem bez uiszczenia wymaganej opłaty. Z przepisu art. 13k ust. 1 u.d.p. wynika, że kreowana na jego gruncie odpowiedzialność ma charakter obiektywny, co oznacza, że jest ona niezależna od winy sprawcy naruszenia. W szczególności, zdaniem Sądu, nie zmienia charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia przepis art. 189e k.p.a. Przepis ten jedynie wyłącza możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa; art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. obliguje natomiast organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Jak wyjaśnił Sąd w świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznoprawnego organ odwoławczy miał podstawy do ustalenia nie występowania w niej ww. szczególnej sytuacji z art. 189e, a przede wszystkim z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a, na którym to przepisie strona koncentrowała swoją argumentację w sprawie, podkreślając znikomą wagę naruszenia prawa oraz wywodzi z tego obowiązek organu odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestania na pouczeniu. Sąd podkreślił, że nieświadomość obowiązku opłaty elektronicznej za przejazd, wynikająca z błędu co do dopuszczalnej masy całkowitej (dmc) pojazdu/zespołu, którym strona posługuje się w wykonywaniu swojej działalności, należy postrzegać w kategoriach braku należytej staranności w przygotowaniu się do przejazdów. Kwestii tej nie należy natomiast rozumieć jako okoliczności usprawiedliwiającaej nieuiszczenie tej opłaty, dodatkowo prowadząc do uznania wagi naruszenia za znikomą, skoro obwiązek ten należy do podstawowych obowiązków korzystającego z drogi publicznej. II Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła strona skarżąca. Zaskarżonemu wyrokowi strona skarżąca zarzuciła: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego, tj. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na rozpatrzeniu argumentów skarżącego, przemawiających za odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wyłącznie przez pryzmat przepisów ustawy o drogach publicznych, co doprowadziło do uznania argumentacji skarżącego za nieprzekonującą, gdy tymczasem należało zastosować kryteria "znikomej wagi naruszenia prawa" i "zaprzestania naruszania prawa", przewidziane art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.; 2. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 6 i 7 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc decyzja ta winna zostać przez WSA uchylona w całości zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który to przepis został narmszony przez jego niezastosowanie, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym kosztów zastępstwa procesowego. III Odpowiedź na skargę kasacyjną złożył organ, wnosząc o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. IV Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu pierwszej instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie wniesionej na nią skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że według Sądu pierwszej instancji, przeprowadzone przez organ administracji ustalenia faktyczne uzasadniały – wobec ich prawidłowości – przyjęcie ich za podstawę wyrokowania w rozpatrywanej sprawie, zaakceptowanie dokonanej na ich podstawie oceny odnośnie do zaktualizowania się znamion – przypisanego stronie skarżącej – deliktu polegającego na naruszeniu obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej, a w konsekwencji nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł. Skarga kasacyjna, której zarzuty wyznaczają, zgodnie z zasadą dyspozycyjności, granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie uzasadnia twierdzenia, że rezultat tej kontroli powinien wyrazić się w krytycznej ocenie wyroku Sądu pierwszej instancji, której konsekwencją powinno być jego uchylenie. Innymi słowy, nie podważają one trafności stanowiska Sądu pierwszej instancji, że kontrolowana przez ten Sąd decyzja nie jest niezgodna z prawem. W rozpatrywanej sprawie nie jest sporne zaktualizowanie się przesłanek nałożenia na stronę skarżącą kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej. Z przyjętych za podstawę wyrokowania ustaleń faktycznych stanowiących jednocześnie podstawę wydania zaskarżonej decyzji wynika, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. (o godz. 2:41:50 i godz. 3:02:19) pojazd nr rejestracyjny [...] wykonywał przejazd odcinkiem drogi krajowej [...]C. (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...]) – D. (skrzyżowanie z drogą wojewódzką nr [...]) oraz odcinkiem węzeł G. (skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...]), na których pobiera się opłatę elektroniczną. W pojeździe nie było zainstalowanego urządzenia pokładowego do poboru opłaty elektronicznej viaBox, przy wykorzystaniu którego uiszczenie takiej opłaty może nastąpić. Tym samym za wskazany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Dopuszczalna masa całkowita (DMC) kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 3661 kg, w tym pojazdu samochodowego - 2261 kg, zaś przyczepy - 1400 kg. Nie kwestionując prawidłowości tych ustaleń, zarzuty skargi kasacyjnej – których komplementarny charakter uzasadnia, aby rozpoznać je łącznie – zmierzają do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku z pozycji argumentacji osadzonej na gruncie niewłaściwego zastosowania – jako wzorca kontroli legalności zaskarżonej decyzji – przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Wbrew stanowisku strony skarżącej, proponowane przez Sąd pierwszej instancji podejście do rozumienia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz ocena odnośnie do (możliwości) aktualizowania się przesłanek jego stosowania w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, nie są nieprawidłowe. Z konwencji językowej, którą ustawodawca operuje na gruncie przywołanego przepisu prawa – "jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa" – wynika, że wobec użycia funktora koniunkcji, warunkiem jego zastosowania w okolicznościach danej sprawy jest kumulatywne zaktualizowanie się obydwu określonych nim przesłanek. Co więcej, wobec tego, że ustawodawca operuje również pojęciem niedookreślonym (nieostrym, o cechach zwrotu szacunkowego), rekonstrukcja sytuacji opisanej w hipotezie dekodowanej z niego normy prawnej wymaga "ustalenia" "wagi naruszenia prawa", lecz z pominięciem – co sugeruje strona skarżąca – art. 115 ustawy – Kodeks karny, który to przepis prawa, zważywszy na przedmiot, cele oraz funkcje regulacji administracyjnoprawnej należy uznać za nieprzydatny dla potrzeb rekonstrukcji normatywnej wskazanego pojęcia (zob. wyrok NSA z dnia [...] sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 497/20). Ocena Sądu pierwszej instancji, że waga naruszenia prawa deliktem przypisanym stronie skarżącej nie jest znikoma, nie jest nieprawidłowa. Zwłaszcza, gdy w tym kontekście oraz w opozycji do argumentacji prezentowanej w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w odniesieniu do charakteru, a co za tym idzie znaczenia obowiązku, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. podkreślić, że po pierwsze, uczynienie zadość obowiązkowi wynikającemu z przywołanego przepisu prawa spoczywa na wykonującym przejazd, co nie jest, przy zachowaniu należytej staranności, ani niemożliwe, ani też nadmiernie utrudnione, ani też nieproporcjonalne, a po drugie, że wymieniony obowiązek, w warunkach określonych tym przepisem – jak wynika to z konwencji językowej, którą na jego gruncie operuje ustawodawca – ma charakter powszechny, zaś opłaty za korzystanie z dróg publicznych stanowiąc, podobnie jak cła i podatki, rodzaj danin publicznych, są traktowane, jako ekwiwalent za korzystania z drogi publicznej (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] grudnia 2002 r., w sprawie P 6/2002). Tym samym nie jest też tak – jak twierdzi strona skarżąca – że obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej, jakkolwiek ma charakter obowiązku oczywistego to "[...] jednak nie nadaje mu to szczególnie istotnej wagi, gdyż sprowadza się wyłącznie do zabezpieczenia interesów fiskalnych zarządców dróg, w związku z pozyskiwaniem środków na ich utrzymanie remonty". W relacji bowiem do znaczenia konsekwencji wynikających z art. 39 i art. 39a pkt 1 w związku z art. 39b ust. 1 pkt 5b ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowych, tego rodzaju stanowisku należy przeciwstawić przede wszystkim ten argument, że z całą pewnością jakość i standard dróg oraz standard ich utrzymania, a co za tym idzie ponoszone na ten cel nakłady, których źródłem są również przychody pozyskiwane z opłaty elektronicznej, bezpośrednio przekładają się – co należałoby uznać za oczywiste – na bezpieczeństwo użytkowników dróg. Jeżeli tak, to z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii, za uzasadniony należałoby uznać wniosek, że wzgląd na potrzebę zapewnienia efektywności systemu poboru opłat za korzystanie z dróg publicznych w relacji do charakteru i znaczenia obowiązku ich ponoszenia oraz charakteru i celu ponoszenia tychże opłat powoduje, że określona na poziomie 1.500 zł sankcja administracyjna ma realizować przede wszystkim funkcję prewencyjną, funkcję ochronną (polegającą na ochronie wartości realizowanych przez normy prawa administracyjnego) oraz funkcję pomiaru wagi chronionego dobra mierzoną stopniem dolegliwości sankcji administracyjnej w relacji do społecznej wagi chronionych wartości. Przedstawione argumenty nie są więc bez znaczenia dla oceny odnośnie do prawidłowości podejścia Sądu pierwszej instancji do kontroli "ustalenia" przez organy administracji publicznej "wagi naruszenia prawa" deliktem przypisanym stronie skarżącej, w tym również, gdy nawet uwzględnić posiłkowe znaczenie w tej mierze, odnoszącego się do dyrektyw wymiaru kary administracyjnej, przepisu art. 189d pkt 1 k.p.a., na gruncie którego – dla potrzeb wymiaru kary administracyjnej względnie oznaczonej co do wysokości, co trzeba podkreślić – ustawodawca również operuje pojęciem "wagi naruszenia prawa". W korespondencji do dotychczas przedstawionych argumentów osadzonych na gruncie charakteru i znaczenia obowiązku ponoszenia opłaty elektronicznej oraz charakteru i celu ponoszenia tejże opłaty, wbrew oczekiwaniom strony skarżącej nie sposób jest przyjąć, że przypisane jej zachowanie polegające na nieuiszczeniu opłaty elektronicznej, do poniesienia której została zobowiązana, które wypełniało znamiona deliktu, o którym mowa w art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p., w ogóle nie wywołało i nie mogło wywołać negatywnych skutków w obszarze dóbr prawnie chronionych, co siłą rzeczy mogłoby prowadzi do tego wniosku, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Nawet gdyby hipotetycznie założyć, że o znikomej wadze naruszenia prawa działaniem przypisanym stronie można i należałoby wnioskować na tej podstawie, że wobec jednorazowego zachowania naruszającego prawo, zachowanie to wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to zastosowaniu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. sprzeciwiał się brak zaktualizowania się w rozpatrywanej sprawie drugiej koniecznej przesłanki, o której mowa w tym przepisie prawa, a mianowicie "zaprzestania naruszania prawa". Wobec bowiem konwencji językowej stosowanej przez ustawodawcę dla potrzeb opisu omawianej przesłanki – "strona zaprzestała naruszania prawa" – za uzasadniony trzeba uznać wniosek, że odnosi się ona, gdy chodzi o zakres jej zastosowania, wyłącznie do tzw. deliktów wieloczynowych, deliktów trwałych oraz deliktów popełnianych z zaniechania, co siłą rzeczy prowadzi do wniosku, że ocena odnośnie do jej zaistnienia nie może odnosić się do tzw. deliktów jednoczynowych zwykłych lub skutkowych (zob. A. Wróbel, art. 189f k.p.a., t. 5 – 6, w: M. Jaśkowska, M. Wilbrandt - Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2022; A. Celera, J.G. Firlus, art. 189f k.p.a., t. 4, w: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II (red. H. Knysiak - Sudyka), WKP 2019). Jeżeli bowiem – co w tym kontekście trzeba podkreślić w relacji do ratio legis omawianej regulacji prawnej – istota omawianej przesłanki stosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odnosi się z potrzeby oceny zachowania i postawy sprawcy wobec naruszenia prawa, który odstępując od zachowania niezgodnego z prawem manifestuje tym samym zmianę swojej dotychczasowej postawy, co siłą rzeczy, gdy chodzi o możliwość przeprowadzenia takiej oceny oraz podjęcia samego takiego zachowania, może odnosić się do sytuacji utrzymywania stanu naruszenia prawa w czasie, to już nie jest to możliwe w odniesieniu do deliktów jednoczynowych oraz skutkowych. W związku z tym bowiem, że naruszenie prawa już wystąpiło, już zaistniał skutek jego naruszenia, nie jest możliwe zamanifestowanie zmiany stosunku sprawcy wobec tego naruszenia poprzez zmianę jego (dotychczasowego) zachowania – a to poprzez zaprzestanie naruszania porządku prawnego – a skoro tak, to siłą rzeczy nie jest możliwe przeprowadzenie oceny zachowania mającego przekonywać o zmianie postawy sprawcy (zob. A. Celera, J.G. Firlus, op. cit.). W rekapitulacji przedstawionych argumentów trzeba więc stwierdzić, że w relacji do treści sankcjonowanego obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w związku z art. 13k ust. 1 pkt 2 tej ustawy, sprzeczne z nim zachowanie ma z całą pewnością charakter jednoczynowy oraz jednocześnie skutkowy. Polega bowiem, na braku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd, wraz z którym dochodzi do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Jeżeli tak, to w świetle przedstawionych argumentów, w odniesieniu do tego rodzaju deliktu przesłanka "zaprzestania naruszania prawa" nie ma zastosowania, co siłą rzeczy skutkuje brakiem podstaw, a zarazem możliwości stosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a w sprawie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za ten przejazd. O. nim przesłanki muszą bowiem ziścić się łącznie. Tak określony zakres stosowania omawianej przesłanki nie pozostaje więc bez wpływu na ocenę odnośnie do braku zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, w tym również – co także trzeba podnieść – na ocenę odnośnie do braku skuteczności jej argumentacji w zakresie, w jakim eksponuje znaczenie okoliczności zainstalowania w pojeździe urządzenia do poboru opłat bezpośrednio po przeprowadzonej kontroli. Podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do oceny tej okoliczności (s. 9 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), a mianowicie, że zainstalowanie wymienionego urządzenia stanowiło konsekwencję kontroli, za uzasadniony należałoby uznać przede wszystkim ten wniosek, że znaczenie tej okoliczność powinno być rozpatrywane w płaszczyźnie odnoszącej się do oceny skuteczności sankcji administracyjnej wiązanej z brakiem uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd oraz jej funkcji motywacyjnej. Wobec tego również, że istota oraz funkcje rozwiązań prawnych przyjętych na gruncie przepisu art. 13k ust. 6 i ust. 7 u.d.p. sprzeciwiają się, co trzeba podkreślić, nakładaniu więcej niż jednej kary za naruszenia stwierdzone w trakcie jednej doby przedstawione wnioski tym bardziej należałoby więc uznać za uzasadnione. Z przedstawionych powodów zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły być więc uznane za zasadne i odnieść skutek oczekiwany przez stronę skarżącą. W związku z tym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.