II SA/Sz 1321/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.) Sędzia NSA Stefan Kłosowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 7 marca 2019 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierząt domowych oddala skargę. Decyzją Burmistrza N. z dnia [...] r., utrzymaną w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. decyzją z dnia [...] r., nr [...] orzeczono o czasowym odebraniu R. S. [...] koni i umieszczeniu ich w Gospodarstwie [...] J. M. w miejscowości Z. gmina G. oraz [...] psów i umieszczeniu ich w Komunalnym Schronisku dla Bezdomnych Zwierząt w S. gmina G.. Następnie Burmistrz N. decyzją z dnia [...] r. obciążył R. S. kosztami odłowienia, transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt w okresie od 23 kwietnia 2017 r. do 23 lipca 2017 r. w kwocie [...]zł. W postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., decyzją wydaną w dniu [...] r., uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że podane w fakturze wystawionej w dniu [...] r. nr [...] koszty odłowienia odebranych [...] psów na kwotę [...]zł nie mogą obciążać zobowiązanego, nadto opłata w łącznej kwocie [...]zł, stanowiąca składową opłatę za przyjęcie psów do schroniska w S. również zdaniem Kolegium została nałożona na właściciela nielegalnie. Dodatkowo Kolegium podało, że niewystarczające jest określenie kosztów leczenia jako "usługi weterynaryjnej", ponieważ zobowiązanego obciążają tylko konieczne koszty leczenia, a faktura winna zostać opisana na odwrocie, ze wskazaniem, na czym usługa polegała. Po przeprowadzeniu, zgodnie z wytycznymi Kolegium, postępowania dowodowego Burmistrz N. decyzją z dnia [...] r., nr [...] na podstawie art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej "k.p.a.") w związku z art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz.U. z 2017 r., poz. 1840 ze zm., dalej "U.o.z."), obciążył R. S. kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia w okresie od 23 kwietnia 2017 r. do 23 lipca 2017 r. odebranych ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] r. zwierząt gospodarczych – [...] koni i domowych – [...] psów kwotą wynoszącą [...] zł. Organ wyjaśnił, że z uzyskanych wyjaśnień od Firmy "[...]" K. B., Al. [...], [...], która transportowała psy R. S. do schroniska w S. wynika, że pod pojęciem kosztów odłowienia mieszczą się następujące czynności: załadunek i rozładunek z samochodu [...] rozporoszonych po całym gospodarstwie właściciela. Następnie przywołując przepis Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające Dyrektywy 64/432/EW i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 zgodnie z którym "transport" oznacza wszelkie przemieszczanie zwierząt odbywające się przy użyciu środka transportu, które obejmuje załadunek i wyładunek zwierząt, transfer i odpoczynek aż do chwili zakończenia wyładunku w miejscu przeznaczenia, stanął na stanowisku, że koszty objęte fakturą [...] uznać należy za obejmujące transport zwierząt. Odnośnie natomiast do opłaty pobranej za przyjęcie psów do schroniska, Burmistrz wyjaśnił, że w porozumieniu międzygminnym zawartym w dniu [...] r. i [...] r. w sprawie przejęcia zadania publicznego należącego do Gminy N. przez Gminę G. w zakresie dotyczącym ustawy o ochronie zwierząt nie przewidziano opłaty za przyjęcie psów do schroniska w związku z czym właściciel psów taką opłatą nie został obciążony. Również kwestionowane przez Kolegium faktury zostały uzupełnione o historię leczenia z opisem badań, diagnozą, opisem zastosowanych leków i materiałów. Każda z faktur określa psa pochodzącego z gospodarstwa skarżącego poprzez nadany w dniu przyjęcia do schroniska nr KP, przedstawiony w wykazie psów odebranych oraz opisie zwierząt w potwierdzeniu przyjęcia do schroniska także w zawartych umowach przekazania zwierząt do domów tymczasowych. Powyższe pozwala na jednoznaczne ustalenie, że poniesione koszty były w pełni uzasadnione i dotyczyły zwierząt R. S.. W odwołaniu od powyższej decyzji właściciel odebranych zwierząt zarzucił naruszenie art. 7 ust. 4 U.o.z. poprzez jego błędną wykładnię, która spowodowała uznanie, że dopuszczalne jest obciążanie go wszelkimi wygenerowanymi kosztami w związku z czasowym odebraniem zwierząt, podczas, gdy możliwość obciążenia w takim przypadku dotyczy wyłącznie uzasadnionych kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia. Podkreślił, że zgodnie ze stanowiskiem reprezentowanym przez sądy administracyjne organ administracji winien każdorazowo szczegółowo uzasadnić obciążenie takimi kosztami, przy czym ich wysokość winna odpowiadać realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom, mającym wyłącznie uzasadniony faktycznie i prawnie charakter, a z akt sprawy winien wynikać sposób ich wyliczenia, który musi poddawać się weryfikacji. Tymczasem pomimo, że zaskarżona decyzja została wydana na skutek uchylenia poprzedniej, wysokość kwoty jaką został obciążony nie uległa zmianie, tak samo jak nie przeprowadzono szczegółowej i krytycznej analizy kosztów postępowania, tak co do istoty jak i co do ich wysokości. Przy czym skarżący zwrócił uwagę, że opłaty za transport psów oraz utrzymanie koni są rażąco wysokie. Został on niezasadnie obciążony kosztem 6 kursów, podczas, gdy w rzeczywistości wykonano jeden kurs dwoma samochodami, podobnie rzeczywisty koszt utrzymania konia w okresie letnim wynosi nie więcej niż [...] zł, podczas, gdy z faktur wynika, że ustalono go na kwotę [...]zł. Przy czym wszystkie zwierzęta utrzymywane były w należytym reżimie weterynaryjnym, a jeden z przyjętych koni był źrebakiem i nie istniała uzasadniona potrzeba łożenia na jego wyżywienie. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o zasięgnięcie opinii biegłego, celem zweryfikowania zasadności poniesionych kosztów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpoznaniu odwołania, decyzją wydaną w dniu [...] r., nr [...] w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 7 ust. 4 U.o.z. uchyliło zaskarżoną decyzję Burmistrza N. i obciążyło skarżącego kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia w okresie od 23 kwietnia 2017 r. do 23 lipca 2017 r. zwierząt gospodarskich ([...] koni) i zwierząt domowych ([...] psów) odebranych mocą ostatecznej decyzji z dnia [...] r. w kwocie [...]zł. Kolegium nie zgodziło się ze stanowiskiem organu I instancji, wskazując w pierwszej kolejności, że przywołany przepis Rozporządzenia Rady nie wskazuje, aby transport obejmował również odłowienie zwierząt, a wyłącznie ogranicza to pojęcie do przemieszczenia zwierząt przy użyciu środka transportu od załadunku poprzez transfer do wyładunku. Z faktury nr [...] wystawionej przez firmę "[...]" K. B. wyraźnie wynika, że za odłów [...] psów z posesji skarżącego należy się [...] zł, a za transport [...] zł, a z opisu na jej drugiej stronie, że przeprowadzona została czynność "odłowu", przy czym z materiałów sprawy nie wynika, aby odłowu zwierząt dokonał inny podmiot. Za wiarygodne Kolegium uznało wyjaśnienia dotyczące braku opłaty z tytułu przyjęcia psów do schroniska w [...] z uwagi na zawarte porozumienia międzygminne. Powyższy fakt w piśmie z dnia 23 kwietnia 2018 r. potwierdził kierownik schroniska. Odnośnie do opłat za utrzymanie siedmiu koni, Kolegium podzieliło swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] r. wywodząc, że z umowy zawartej przez Gminę z J. M. w dniu [...] r. wyraźnie wynika za jakie czynności opieki i utrzymania konia pobierana jest opłata jednostkowa ustalona ostatecznie na [...] zł , która w ocenie organu nie jest wygórowana i mieści się w stawkach rynkowych, co wynika z danych w Internecie, gdzie koszty utrzymania konia w roku 2012 oscylowały w granicach [...] zł miesięcznie. Końcowo Kolegium przedstawiło wyliczenie ustalonej przez organ I instancji kwoty należności, na którą składają się: 1) faktura nr [...] z dnia [...] r. wystawioną przez firmę "[...]" K. B. za "załadunek i transport psów do schroniska (...) i rozładunek" na kwotę [...]zł, 2) faktury wystawione przez Gospodarstwo [...] J. M. nr [...] z dnia [...] r. na kwotę [...]zł, nr [...] z [...] r. na kwotę [...]zł i nr [...] z [...] r. na kwotę [...]zł, 3) nota za usługę – utrzymanie i opiekę zwierząt wystawioną przez Komunalne Schronisko dla Bezdomnych Zwierząt na kwotę [...]zł. przyjmując, że powyższe zestawienie w znacznej części jest zgodne ze zgromadzonymi w aktach sprawy dowodami, z tym że dokonało pomniejszenia ustalonej przez organ I instancji kwoty [...]zł o [...] zł – tj. wskazany w fakturze nr [...] odłów [...], co ostatecznie dało kwotę [...]zł. Pozostałe zarzuty odwołania organ odwoławczy uznał za bezzasadne, wskazując, że skarżący nie udowodnił, że do schroniska w S. wykonano mniej niż sześć kursów transportowych. Opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. A. S. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej uchylenie w części określającej wysokość obciążającej go kwoty z tytułu transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych mu zwierząt. Skarżący w całości podtrzymał argumentację wyrażoną w odwołaniu od decyzji z dnia [...] r., wskazując dodatkowo, że Kolegium nie odniosło się do podnoszonej przez niego okoliczności, że wszystkie zwierzęta utrzymywane były w należytym reżimie weterynaryjnym oraz, że jeden z koni był źrebakiem w związku z czym nie wymagał łożenia na wyżywienie. Zaznaczył również, że rolą organu administracji publicznej jest zebranie materiału dowodowego w taki sposób aby zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7, 7a § 1, 8 § 1, 9 oraz art. 11 k.p.a. ustalić i należycie wykazać, że strona obciążana jest wyłącznie uzasadnionymi kosztami przewidzianymi w ustawie o ochronie zwierząt. Jeśli natomiast organ I instancji nie sprosta temu obowiązkowi, to wskutek złożonego środka zaskarżenia, organ II instancji powinien uchybienia te wyeliminować, a nie tak jak w niniejszej sprawie, zmieniać decyzję powielając przy tym uchybienia organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie znajdując podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w sprawie wniosło o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę, co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności). Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. uchylająca decyzję Burmistrza N. i obciążająca R. S. kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia w okresie od 23 kwietnia 2017 r. do 23 lipca 2017 r. zwierząt gospodarskich – [...] koni i zwierząt domowych – [...] psów, odebranych na mocy ostatecznej decyzji z dnia [...] r., w kwocie [...]zł. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił błędną wykładnię przepisu art. 7 ust. 4 U.o.z., która spowodowała obciążenie go wszelkimi kosztami w dowolnej wysokości wygenerowanymi w związku z czasowym odebraniem zwierząt podczas, gdy możliwość obciążenia strony dotyczy wyłącznie uzasadnionych kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia. W świetle powyższego zarzutu, istotna dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jest kwestia zasadności obciążenia dotychczasowego właściciela kosztami transportu, utrzymania i leczenia zwierząt, które według skarżącego winny obejmować jedynie uzasadnione koszty, a nie wszelkie wygenerowane. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy o ochronie zwierząt z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U. z 2017 r., poz. 1840). Zgodnie z art. 6 ust. 1a U.o.z. zabronione jest znęcanie się nad zwierzętami. Przez znęcanie się nad zwierzętami należy rozumieć zadawanie albo świadome dopuszczanie do zadawania bólu lub cierpień (art. 6 ust. 2 U.o.z.), w szczególności w sposoby wymienione w tym ustępie. W myśl art. 7 ust. 1 U.o.z. zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: (1.) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub (2.) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub (3.) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Zgodnie z art. 7 ust. 3 U.o.z. w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawanie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu, policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, odbiera zwierzę właścicielowi lub opiekunowi, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. Stosownie natomiast do art. 7 ust. 4 U.o.z. stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, w przypadkach o których mowa w ust. 1 i 3, kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia obciąża się jego dotychczasowego właściciela lub opiekuna. Ustawa nie pozostawia jakiejkolwiek swobody organowi w zakresie obciążenia kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, które zostało czasowo odebrane. Ustawodawca wręcz obliguje właściwy organ do wydania rozstrzygnięcia o kosztach transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, w sytuacji, gdy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2 U.o.z., co spowodowało jego czasowe odebranie (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 24 października 2013 r., sygn. akt II SA/Op 348/13). Innymi słowy, jeżeli decyzja o odebraniu zwierząt jest ostateczna i wykonalna, to organ administracji ma obowiązek orzec o obciążeniu kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia – dotychczasowego właściciela lub opiekuna zwierzęcia. Przy czym, z uwagi na fakt, że obowiązek uiszczenia rzeczonych kosztów ma charakter publicznoprawny, organ administracji publicznej obciążenie nimi strony winien każdorazowo szczegółowo uzasadnić, a ich wysokość winna odpowiadać realnie ponoszonym z tego tytułu wydatkom, mającym wyłącznie uzasadniony faktycznie i prawnie charakter. W związku z powyższym z akt sprawy musi wynikać sposób obliczenia kosztów transportu, utrzymania i koniecznego leczenia odebranych zwierząt a wyliczenie to musi poddawać się weryfikacji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja sprostała powyższym wymogom. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie został on obciążony wszelkimi, możliwymi kosztami, a jedynie niezbędnymi, mającymi pełne uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym. I tak, w ocenie Sądu, prawidłowo Kolegium skorygowało fakturę VAT nr [...] z dnia [...] r. wystawioną przez firmę "[...]" K. B. pomniejszając ją o kwotę [...]zł stanowiącą koszt odłowienia psów, wywodząc, że z definicji "transportu" zawartej w przepisach Rozporządzenia Rady WE nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań (...) wynika, że oznacza on wszelkie przemieszczanie zwierząt odbywające się przy użyciu środka transportu, które obejmuje załadunek i wyładunek zwierząt, transfer i odpoczynek aż do chwili zakończenia wyładunku w miejscu przeznaczenia. Tym samym koszty objęte rzeczoną fakturą obejmują jedynie koszty transportu zwierząt, przy czym brak jest jakichkolwiek dowodów, by ilość kursów do schroniska obejmowała mniej niż sześć kursów. Twierdzenia skarżącego, że zwierzęta utrzymywane były w należytym reżimie weterynaryjnym, nie znajdują odzwierciedlenia w opisie stanu zwierząt w jakim znajdowały się w dacie ich odebrania właścicielowi w sporządzonym przez lekarza weterynarii, z którego wynikało m.in., że psy były niedożywione, zaniedbane i przetrzymywane w niechlujnych warunkach bez wody i karmy, natomiast konie, chociaż w dobrej kondycji fizycznej i bez oznak niedożywienia były zarobaczone (zawszone i zakleszczone), okrywa włosowa zła, skóra zagrzybiona, rany wynikające z nienależytej dbałości o konie. Wbrew zarzutom skargi, skarżący został obciążony jedynie koniecznymi kosztami leczenia, co potwierdzają załączone do akt sprawy faktury VAT zawierające dokładne opisy badań zwierząt, diagnozę oraz podane leki ze wskazaniem, którego zwierzęcia dotyczą. Brak również podstaw do negowania przyjętej w wysokości [...] zł stawki za opiekę i utrzymanie konia przyjętej w oparciu o średnie stawki rynkowe. Stan zwierząt w chwili odebrania (osłabione, wychudzone, zarobaczone zewnętrznie i wewnętrznie, grzybica skóry, brak korekcji uzębienia) świadczy o tym, że niewątpliwie skarżący ponosił na ich utrzymanie niewielkie wydatki. Stan tych zwierząt wskazuje, że były to wydatki niewystarczające. Potrzebowały większych nakładów zarówno na wyżywienie jak i opiekę weterynaryjną, przynajmniej takich, które były przeznaczane na ich utrzymanie w gospodarstwie, w którym znalazły czasową opiekę. Z uwagi na powyższe zdaniem Sądu, zarzuty odnośnie wysokości tych kosztów, ustalonych w umowie pomiędzy Gminą N. i J. M., jako gołosłowne, są niewystarczające do ich zakwestionowania a tym samym podważenia prawidłowości poczynionych przez Kolegium ustaleń. Podkreślić należy, że w powołanej wyżej umowie wyszczególnione zostały czynności związane z pobytem koni w gospodarstwie J. M. oraz związane z tym koszty i nie są one- zdaniem Sądu- wygórowane. Za nieuzasadnione uznać również należało żądanie zasięgania opinii biegłego w celu zweryfikowania zasadności poniesionych kosztów. Biorąc pod uwagę przeprowadzone w sprawie dowody i dokonane na ich podstawie ustalenia, należy dojść do jednoznacznego wniosku, że koszty te zostały obliczone na podstawie faktycznie poniesionych wydatków, których ustalenie nie wykraczało poza zakres wiadomości i doświadczenia życiowego zarówno osoby prowadzącej gospodarstwo, w których konie przebywały czasowo jak i reprezentujących Gminę N.. Prowadzenie hodowli koni nie należy do zajęć nadzwyczajnych czy rzadko spotykanych, a tym samym ustalenie kosztów utrzymania konia w dobrej kondycji fizycznej i zdrowotnej, nie zaś na granicy minimum egzystencjalnego- nie należy do wiadomości specjalnych. Nie było konieczne przeto sięganie do dowodu w postaci opinii biegłego, którego powołanie uzasadniałaby jedynie konieczność odwołania się do wiadomości specjalnych. Taka potrzeba w tej sprawie nie wystąpiła. Nie znalazł także potwierdzenia zarzut skarżącego dotyczący braku należytego ustosunkowania się przez Kolegium do zarzutów odwołania. Organ zwięźle wskazał w oparciu o jakie dowody ustalił stan faktyczny sprawy i na podstawie jakich przepisów wydał swoje rozstrzygniecie. Uzasadnienie decyzji natomiast w wystarczający sposób odzwierciedla powyższe ustalenia organu, spełnia zatem wymogi przepisu art. 107 §1 i 2 k.p.a. W toku postępowania skarżący miał prawo i korzystał z możliwości ustosunkowania się do podjętych czynności, do ustaleń organu I i II instancji, składał odwołania oraz wyjaśnienia oraz skorzystał z możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Podsumowując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi oraz nie dostrzegł takich przesłanek z urzędu. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.