II SA/Gl 912/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska,, Sędzia WSA Artur Żurawik (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Koenigshaus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oddala skargę. Starosta B. decyzją z dnia [...], znak [...], wydaną na podstawie art. 104, art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 z późn. zm. – dalej k.p.a.) oraz art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2204 z późn. zm. – dalej u.g.n.), po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., orzekł: 1. Ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości stanowiącej własność M. M., położonej w gminie Siewierz obręb Brudzowice, oznaczonej numerami działek 1 o powierzchni 0,0673 ha oraz 2 o powierzchni 0,4177 ha, przez udzielenie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. zezwolenia na założenie i przeprowadzenie w pasie gruntu o szerokości 1 m (po 0,5 m od osi) i długości 30,9 m na działce 1 oraz 157,3 m na działce 2 odcinków gazociągu średniego ciśnienia Dz315 w ramach realizacji inwestycji celu publicznego o nazwie: "Przebudowa gazociągu średniego ciśnienia DN350 w S. od torów kolejowych w pobliżu ul. [...] do [...] w miejscowości Z.’’. Przebieg projektowanego gazociągu oraz obszar strefy kontrolowanej, na której następuje ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, o powierzchni 30,9 m na działce 1 i o powierzchni 157,3 m2 na działce 2, został wskazany w załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji; 2. Zobowiązać "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W. do przywrócenia nieruchomości opisanej w punkcie 1 decyzji do stanu poprzedniego, niezwłocznie po zakończeniu prac związanych z realizacją inwestycji; 3. Ostateczna decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. W uzasadnieniu podano m. in., że nowy gazociąg będzie biegł równolegle względem obecnego odcinka gazociągu DN350, który zostanie wyłączony z eksploatacji. Inwestycja jest wymagana ze względu na ogólny zły stan techniczny istniejącego odcinka gazociągu i niebezpieczeństwo wystąpienia awarii (rozszczelnienie, wybuch). Planowane jest wyznaczenie strefy kontrolowanej w pasie gruntu o szerokości po 0,5 m na każdą stronę od osi projektowanego gazociągu, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r. poz. 640). Inwestor kilkakrotnie przedstawiał właścicielce nieruchomości warunki zawarcia porozumienia, natomiast ta nie odpowiedziała na zaproszenie do rokowań. Skutkowało to zakończeniem przez inwestora fazy negocjacji. Trasa projektowanego gazociągu została ustalona w taki sposób, by przebiegała w miarę możliwości wzdłuż i w zbliżeniu do istniejącego gazociągu. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego dla terenu górniczego kopalni dolomitu ze złoża "[...]" oraz terenu przyległego w Gminie S., zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w S. nr [...] z dnia [...] (Dz. Urz. Woj. Śląskiego z [...] r., Nr [...], poz. [...]), działka numer 2 usytuowana w B. położona jest na terenie oznaczonym w planie symbolem R - tereny otwarte. Z treści planu wynika, że na terenach otwartych, dla których podstawowym przeznaczeniem są uprawy polowe, łąki i pastwiska, nieużytki, ochrona i podnoszenie walorów przyrodniczych miejsca i terenów sąsiadujących, ochrona wód powierzchniowych, dopuszczalna jest lokalizacja tego rodzaju przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto organ uznał, że planowane przedsięwzięcie w pozostałym zakresie jest zgodne z ustaleniami decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. W następstwie powyższego Starosta uznał, że w niniejszej sprawie przesłanki wydania w trybie art. 124 ust. 1 u.g.n. decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości zostały spełnione, a wniosek jest uzasadniony. Od powyższej decyzji złożyła odwołanie przez pełnomocnika M. M. Wniosła o jej uchylenie i wydanie decyzji odmownej, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niezupełny, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na: – braku rozważenia stanowiska Skarżącej, prezentowanego w toku rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 17 kwietnia 2018 r., w którym wyrażała ona gotowość do zawarcia z Inwestorem ugody, mającej pozwolić na uzyskanie przez niego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co stanowi równocześnie naruszenie przez Organ art. 68 § 1 k.p.a. w związku z art. 9 k.p.a., poprzez nieodnotowanie powyższej okoliczności w z góry przygotowanym obszernym protokole i narażenie Skarżącej na szkody wynikające z nieznajomości prawa w wyniku nieudzielenia niezbędnych wyjaśnień i wskazówek, a także naruszenie art. 13 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., poprzez utrudnienie Skarżącej zawarcia ugody, – braku poprzedzenia wydania decyzji przez Organ I instancji pełną analizą pod kątem najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji, bowiem przeprowadzona analiza opiera się wyłącznie o twierdzenia przedstawiciela Inwestora i nie uwzględnia interesu właściciela, przy czym istnieje możliwość, a zarazem obowiązek przeprowadzenia inwestycji w wariancie przylegającym do drogi krajowej nr 1, na gruntach należących do Skarbu Państwa, natomiast Organ nie wykazał dostatecznie szczegółowo, aby odstępstwo od tej zasady było celowe i uzasadnione technicznie, a projektowaną trasę regulowały wprost konkretne przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2) art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezgodnym z planem miejscowym (działka nr 2) ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, bowiem nie zostały tam precyzyjnie wskazane sposób i zakres ograniczenia, natomiast istnieją tylko zapisy o charakterze ogólnym, a ponadto brak jest uzasadnienia dla odstępstwa od zasady określonej w § 6 i § 8 ust. 3 pkt 1 uchwały w sprawie MPZP z dnia [...].; 3) art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uczynieniu załącznikiem do decyzji projektu zagospodarowania terenu, który wbrew interesowi Skarżącej nie zawiera dokładnego oznaczenia odległości posadowienia projektowanego gazociągu od granicy działek, pomimo że wcześniej Inwestor przedkładał egzemplarz projektu, który takie odległości precyzyjnie wskazywał, co narusza obowiązek dokładnego oznaczenia przebiegu urządzenia przesyłowego i znacznie utrudnia możliwość zweryfikowania w przyszłości, czy wybudowany gazociąg został ułożony zgodnie z projektem, 4) art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 112 ust. 3 u.g.n., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące brakiem dostatecznego zbadania wszelkich uciążliwości orzekanego ograniczenia dla właściciela nieruchomości, a to sprowadzenia oddziaływania urządzenia przesyłowego wyłącznie do strefy kontrolowanej gazociągu po 0,5 m od osi, podczas gdy w toku jego przyszłej eksploatacji jakakolwiek potrzeba wjazdu na teren nieruchomości, wynikająca z konieczności przeprowadzenia remontu, czy usunięcia awarii, będzie miała miejsce także poza strefą kontrolowaną. Wojewoda Śląski decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 124 ust. 1 i art. 9a u.g.n., po rozpatrzeniu odwołania utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podano m. in., że inwestycja objęta wnioskiem jest inwestycją, o której mowa w art. 124 u.g.n., a zatem celem publicznym. Planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami m.p.z.p. oraz, w przypadku drugiej działki, decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego. Przeprowadzenie inwestycji jest niezbędne z uwagi na stan techniczny dotychczasowej instalacji. Skargę na powyższą decyzję złożyła przez pełnomocnika M. M., zaskarżając ją w całości. Zarzuciła naruszenie: I. Przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj: 1) art. 7, art. 77 § 1 i 80 k.p.a., poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niezupełny, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na: – braku rozważenia stanowiska skarżącej, prezentowanego w toku rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 17 kwietnia 2018 r., w którym wyrażała on gotowość do zawarcia z inwestorem ugody, mającej pozwolić na uzyskanie przez niego prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, co stanowi równocześnie naruszenie przez organ art. 13 § 1 pkt 1 i § 2 k.p.a., poprzez utrudnienie skarżącej zawarcia ugody, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby ugoda została zawarta, wydanie decyzji stałoby się bezprzedmiotowe, – braku poprzedzenia wydania decyzji przez organy obu instancji pełną analizą pod kątem najmniejszej uciążliwości planowanej inwestycji, bowiem przeprowadzone analizy opierają się wyłącznie o twierdzenia przedstawiciela inwestora i nie uwzględniają interesu właściciela, przy czym istnieje możliwość, a zarazem obowiązek przeprowadzenia inwestycji w wariancie przylegającym do drogi krajowej nr 1, na gruntach należących do Skarbu Państwa, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem gdyby uznano brak przeszkód do przeprowadzenia gazociągu wzdłuż drogi krajowej nr 1, wydano by decyzję odmowną, II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 2) art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na niezgodnym z planem miejscowym (działka nr 2) ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, bowiem nie zostały tam precyzyjnie wskazane sposób i zakres ograniczenia, natomiast istnieją tylko zapisy o charakterze ogólnym, a ponadto brak jest uzasadnienia dla odstępstwa od zasady określonej w § 6 i § 8 ust. 3 pkt 1 uchwały w sprawie m.p.z.p. z dnia [...], co miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ w przypadku niezgodności z m.p.z.p. nie można by w rozważanym zakresie wydać decyzji ograniczającej, z uwagi na brak przesłanki, 3) art. 124 ust. 1 u.g.n., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na uczynieniu załącznikiem do decyzji projektu zagospodarowania terenu, który wbrew interesowi skarżącej nie zawiera dokładnego oznaczenia odległości posadowienia projektowanego gazociągu od granicy działek i zabudowań, pomimo że wcześniej inwestor przedkładał egzemplarz projektu, który takie odległości precyzyjnie wskazywał, co narusza obowiązek dokładnego oznaczenia przebiegu urządzenia przesyłowego i znacznie utrudnia możliwość zweryfikowania w przyszłości, czy wybudowany gazociąg został ułożony zgodnie z projektem, co ma wpływ na wynik sprawy, skoro bowiem przebieg gazociągu nie został oznaczony precyzyjnie, inwestor ma możliwość nieuprawnionego decydowania o przebiegu odcinka gazociągu zabudowując go bliżej bądź dalej od granicy, 4) art. 124 ust. 1 u.g.n. w związku z art. 112 ust. 3 u.g.n., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, skutkujące brakiem dostatecznego zbadania wszelkich uciążliwości orzekanego ograniczenia dla właściciela nieruchomości, a to sprowadzenia oddziaływania urządzenia przesyłowego wyłącznie do strefy kontrolowanej gazociągu po 0,5 m od osi, podczas gdy w toku jego przyszłej eksploatacji jakakolwiek potrzeba wjazdu na teren nieruchomości, wynikająca z konieczności przeprowadzenia remontu, czy usunięcia awarii, będzie miała miejsce także poza strefą kontrolowaną, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem faktyczna strefa zajęcia nieruchomości na czas budowy jest znacznie szersza, niż wnioskowany 1 metr strefy kontrolowanej, tak więc decyzja stoi w sprzeczności z faktycznymi potrzebami inwestora, które określał we wniosku - tj. czasowe zajęcie terenu w strefie montażowej, znacznie szerszej niż 1 metr. Biorąc pod uwagę powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Śląskiego w całości i poprzedzającej ją decyzji Starosty B. całości i zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podał, że działał na podstawie i w granicach prawa, a rozstrzygnięcie znajduje umocowanie w zgromadzonym materiale dowodowym. W uzasadnieniu powtórzył swą poprzednią argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302 ze zm. – dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. W wyniku analizy akt sprawy Sąd stwierdził, że skarga nie jest uzasadniona. Zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza bowiem ani prawa materialnego, ani też organ odwoławczy nie naruszył reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem tego postępowania. Tymczasem, zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., dopiero stwierdzenie tego rodzaju naruszenia prawa uzasadnia uwzględnienie skargi. Zgodnie z art. 124 ust. 1 u.g.n. Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wg ust. 2 Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, udziela zezwolenia z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej. W świetle ust. 3 udzielenie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie prac, o których mowa w ust. 1. Rokowania przeprowadza osoba lub jednostka organizacyjna zamierzająca wystąpić z wnioskiem o zezwolenie. Do wniosku należy dołączyć dokumenty z przeprowadzonych rokowań. Jednocześnie, wg ust. 7 tego samego przepisu decyzja ostateczna, o której mowa w ust. 1, stanowi podstawę do dokonania wpisu w księdze wieczystej. Wpisu dokonuje się na wniosek starosty, wykonującego zadanie z zakresu administracji rządowej, lub organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli zezwolenie było udzielone na wniosek tej jednostki. W orzecznictwie przyjmuje się, że wynikające z art. 124 u.g.n. uprawnienie organu administracyjnego do ograniczenia prawa właściciela ma charakter wyjątkowy. Może być realizowane tylko wówczas, gdy nie ma zgody właściciela gruntu na przeprowadzenie na jego nieruchomości niezbędnych prac związanych z realizacją określonej inwestycji infrastrukturalnej, a negocjacje między inwestorem, a właścicielem nie doprowadziły do uzgodnienia warunków wejścia inwestora (wnioskodawcy) na daną nieruchomość. Przepisy u.g.n. nie określają przy tym prawnej formy prowadzenia rokowań. Spełnienie obowiązku przeprowadzenia rokowań, jako przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie uzyskania zgody na zajęcie nieruchomości, oznacza taką sytuację, w której inwestor określił i zaproponował właścicielowi warunki uzyskania zgody na wykonanie prac, o jakich mowa w art. 124 u.g.n. Z kolei niemożność uzyskania zgody właściciela oznacza stan, gdy nie odpowiedział on na zaproszenie do rokowań, sprzeciwił się wyrażeniu zgody albo też strony postawiły sobie wzajemnie takie warunki, że uznały je za niemożliwe do przyjęcia. Przepis art. 124 ust. 1 u.g.n. nie uzależnia zatem uzyskania zgody administracyjnej, od określenia przez inwestora takiej oferty, która satysfakcjonowałaby właściciela nieruchomości. Dla oceny zasadności podjętego rozstrzygnięcia istotne jest wyłącznie ustalenie, czy strony przedstawiły sobie propozycje, które umożliwiałyby zawarcie porozumienia (zob. wyrok WSA w Białymstoku z 20 września 2016 r., sygn. II SA/Bk 212/16). Zatem rokowania nie oznaczają konieczności osiągnięcia zgodnego stanowiska. Nadto nie można wymagać od strony, aby była zmuszona do respektowania warunków drugiej strony lub prowadzenia rokowań dopóty, dopóki nie zmieni swojego stanowiska. Z kolei nieosiągnięcie zgody pomiędzy właścicielem nieruchomości i inwestorem upoważnia organ administracyjny do wydania zezwolenia wymienionego w art. 124 ust. 1 u.g.n. (np. wyrok WSA w Krakowie z 19 września 2016 r., sygn. II SA/Kr 650/16). Porozumienie, o którym mowa w art. 124 u.g.n. musi pozwolić w sposób sprawny i bezkonfliktowy zrealizować cele publiczne. Dlatego oświadczenie woli właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości winno być na tyle jasne i czytelne, aby nie wywoływało najmniejszych wątpliwości co do istnienia po jego stronie zgody na odjęcie przysługującego mu prawa bądź jego ograniczenie (wyrok NSA z 30 czerwca 2016 r., sygn. I OSK 3500/15). Postępowanie dowodowe prowadzone przez organ na podstawie art. 124 u.g.n. sprowadza się zatem do ustalenia konieczności realizacji inwestycji celu publicznego w oparciu o art. 124 ust. 1 u.g.n. oraz ustalenia faktu poprzedzenia wniosku rokowaniami prowadzonymi z właścicielami nieruchomości, niezakończonymi powodzeniem. Nie podlegają w tym postępowaniu ocenie same warunki negocjacji, proponowana kwota odszkodowania, jak i okoliczność, czy inwestor zaproponował właścicielowi takie warunki, które są dla niego korzystne, czy takie, które są dla niego nie do przyjęcia (wyrok NSA z 6 lipca 2016 r., sygn. I OSK 179/15). Najistotniejsze dla sprawy argumenty organ przedstawił w uzasadnieniu swej decyzji, które pozwalało na zrekonstruowanie toku jego rozumowania (art. 107 §3 k.p.a.). Decyzję oparto na zgromadzonym w aktach materiale dowodowym, wystarczającym do jej wydania (art. 77 §1 k.p.a., art. 80 k.p.a.). Przedmiotowa inwestycja ma istotne znaczenie z punktu widzenia interesu publicznego i nie było żadnego powodu, by organ zwlekał z wydaniem decyzji. Skarga jedynie potwierdza, iż rokowania nie okazały się skuteczne, skoro żąda się przeniesienia inwestycji w inne miejsce, na grunty Skarbu Państwa. Ma rację organ, że planowane przedsięwzięcie jest zgodne z ustaleniami decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego w zakresie działki nr 1. Skoro dla przedmiotowej inwestycji została wydana taka decyzja, obejmująca swym zakresem m. in. ww. działkę, to również należy uznać za zgodne z nią zajęcie części ww. nieruchomości, w celu wykorzystania jej na potrzeby prowadzenia prac związanych z lokalizacją tej infrastruktury oraz dalszym jej funkcjonowaniem i utrzymaniem. W zakresie działki nr 2 objętej zapisami m.p.z.p. należy wskazać, że w wyroku NSA z dnia 23 października 2014 r., sygn. I OSK 537/13, stwierdzono: "W doktrynie trafnie wskazuje się, że niektóre plany będą dotyczyć bardzo małego terenu, a niekiedy poszczególnych nieruchomości (red. Z. Niewiadomski, Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, C.H. Beck 2013, s. 160, nb 5). Nie ulega wątpliwości, że szczegółowość nakazów i zakazów, konkretnych postanowień planu, będzie większa w przypadku planu dotyczącego konkretnej nieruchomości bądź bardzo małego terenu, w porównaniu z planem, dotyczącym terenu znaczniejszego, zwłaszcza w zabudowie śródmiejskiej (...). Ani w punkcie 1, i ani w punkcie 10 ustępu 2 art. 15 u.p.z.p. ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną, o znaczeniu lokalnym, przebiegającą pod powierzchnią ziemi. (...) ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przybierają formę częściowo ogólną (red. Z. Niewiadomski - op. cit., s. 166, nb 12). Trafnie wskazuje się w doktrynie, że im bardziej ogólne postanowienie planu miejscowego w zakresie dopuszczalności inwestycji o charakterze publicznym, tym większy margines swobody dla starosty w toku postępowania z art. 124 u.g.n. Nie zawsze w planach miejscowych wprost wskazuje się na umiejscowienie konkretnych inwestycji liniowych, a jedynie wspomina się o inwestycjach o charakterze publicznym w zakresie infrastruktury przesyłowej. (...) Do precyzyjniejszych unormowań w planach miejscowych dochodzi z reguły, gdy sieci infrastruktury technicznej dotyczą urządzeń o wielkim zasięgu oddziaływania na otoczenie (...)." NSA stwierdza tam zatem, że ustawodawca nie wprowadził wymogu precyzyjnego ustalenia szczegółowego przebiegu sieci infrastruktury technicznej, zwłaszcza mając na uwadze sieć podziemną. Podobnie orzeczono w wyroku WSA w Gliwicach z 30 marca 2016 r., sygn. II SA/Gl 1167/15. Sąd w niniejszym składzie podziela przywołane poglądy. Jednocześnie działka nr 2 położona jest na terenie oznaczonym w m.p.z.p. symbolem R. Według §2 ust. 1 pkt 2 lit. a) planu są to tereny otwarte, tj. łąki, pastwiska i uprawy polowe. Zgodnie z §11 planu miejscowego tereny otwarte R mają przeznaczenie podstawowe następujące: uprawy polowe, łąki i pastwiska, nieużytki, ochrona i podnoszenie walorów przyrodniczych miejsca i terenów sąsiadujących, ochrona wód powierzchniowych. Przeznaczenie dopuszczalne - drogi wewnętrzne związane z konieczną obsługa terenu oraz lokalizacja przewodów i urządzeń infrastruktury technicznej, o ile wyczerpane zostaną możliwości ich trasowania w powiązaniu z obsługą komunikacyjną. §6 m.p.z.p. z kolei stwierdza, że "Obszarami rozmieszczenia inwestycji celu publicznego są tereny ulic publicznych (KDD i KDL)." Z kolei §8 ust. 3 pkt 1 i 2 stwierdzają, że "Ustala się zasady obsługi w zakresie infrastruktury technicznej: 1) sieci uzbrojenia terenu należy prowadzić w liniach rozgraniczających ulic, 2) dopuszcza się prowadzenie sieci infrastruktury technicznej inaczej niż określono w pkt. 1, jeśli jest to technicznie uzasadnione." Dopuszczalne zatem jest posadowienie sieci na przedmiotowym terenie. Inwestycja ma charakter liniowy i musi spełniać określone wymagania techniczne, zatem nie można dowolnie określać jej przebiegu, zgodnie z życzeniami każdego z właścicieli nieruchomości. Gdyby wszystkie takie życzenia uwzględniać, inwestycja mogłaby nie powstać. Tymczasem inwestor wyraźnie wskazał, że ma ona znaczenie ze względu na bezpieczeństwo, gdyż dotychczasowa instalacja jest już zużyta. Wskazano bowiem na ogólny zły stan techniczny istniejącego odcinka gazociągu i niebezpieczeństwo wystąpienia awarii (rozszczelnienie, wybuch). Nadto przebieg sieci należy dostosować do przebiegu wyznaczonego decyzją o ustaleniu inwestycji celu publicznego (tam gdzie nie obowiązuje plan miejscowy). Chodzi też o posadowienie spornego odcinka w zbliżeniu do dotychczasowej instalacji. W świetle §10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie dla gazociągów należy wyznaczyć, na okres ich użytkowania, strefy kontrolowane. Z kolei zgodnie z ust. 2 w strefach kontrolowanych należy kontrolować wszelkie działania, które mogłyby spowodować uszkodzenie gazociągu lub mieć inny negatywny wpływ na jego użytkowanie i funkcjonowanie. W strefach kontrolowanych m. in. nie należy wznosić obiektów budowlanych, urządzać stałych składów i magazynów, podejmować działań mogących spowodować uszkodzenia gazociągu podczas jego użytkowania, itd. (ust. 3 i 4). W świetle ust. 6 tego przepisu szerokość stref kontrolowanych, o których mowa w ust. 1, powinna wynosić dla gazociągów o maksymalnym ciśnieniu roboczym (MOP): do 0,5 MPa włącznie - 1,0 m. Dopuszczalna szerokość strefy kontrolowanej i jej cele określane są więc przez przepisy i nie mogą być dowolnie modyfikowane. Załącznikiem do decyzji jest mapa ze wskazaniem skali, przebiegiem instalacji i jest ona wystarczająca, by zorientować się co do posadowienia rurociągu i strefy kontrolowanej. Nie doszło zatem do naruszenia art. 7, 13 §1, 77 §1, 80, 107 §3, 138 §1 pkt 1 k.p.a., art. 112 ust. 3, 124 ust. 1 i 3 u.g.n., ww. zapisów m.p.z.p., ani też innych przepisów, w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi. Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane wyżej orzecznictwo sądowo-administracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.