I SA/Bd 959/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Teresa Liwacz sędzia WSA Tomasz Wójcik Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agnieszka Liberda-Koczorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi J. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta W. z [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. zawiadomieniami z dnia [...] maja 2018r. i [...] maja 2018r. przekazało Prezydentowi M. W. do załatwienia według właściwości żądanie J. L. (skarżącego), dotyczące zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej z tytułu podatku od środków transportowych od pojazdu o nr rej. [...]. Prezydent M. W. postanowieniem z dnia [...] czerwca 2018r. odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów, z uwagi na ich wniesienie po terminie. W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący podniósł, że w postępowaniu egzekucyjnym zastosowano niedopuszczalny środek egzekucyjny, w postaci zajęcia konta firmy Przedsiębiorstwa Handlowo - Produkcyjnego "A. " s.c. J. L., H. B., G. C.. Ponadto strona zarzuciła, że organ windykuje przedawnione już należności. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2018r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, w związku z wnioskami Prezesa Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. o wyznaczenie innego samorządowego kolegium odwoławczego do załatwienia spraw wszczętych podaniami J. L., wyznaczył jako właściwe do załatwienia ww. spraw Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Rozpatrując złożone zażalenie Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] października 2018r. utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ podał, że w postanowieniu Prezydenta M. W. wyjaśniono, iż realizując wymóg art. 26 § 5 i art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz. U. z 2017r., poz. 1201 ze zm., dalej: "u.p.e.a."), wszystkie odpisy tytułów wykonawczych doręczono stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej. Odbioru korespondencji dokonał osobiście skarżący, bądź doręczenia dokonywano w trybie art. 43 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a."), za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, który podjął się odbioru pisma (dotyczy to tytułów wykonawczych SIT 15/2008 i SIT 89/2005 doręczonych żonie podatnika wraz zajęciami nr [...] oraz [...] z [...] lutego 2008r.). Każdy z tytułów wykonawczych zawierał pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie do złożenia zarzutów w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tytułu. Organ przywołując art. 27 § 1 pkt 9 oraz art. 32 u.p.e.a., stwierdził, że zobowiązany ma prawo wnieść zarzut w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do organu egzekucyjnego w ściśle określonym siedmiodniowym terminie. Termin ten upływa z upływem siódmego dnia od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego. Należy on do kategorii terminów zawitych, a więc takich, których niezachowanie powoduje dla strony niekorzystne skutki procesowe i każde, choćby nieznaczne jego przekroczenie stanowi jego uchybienie. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Prezydenta M. W., że zarzuty zostały wniesione z uchybieniem terminu. Kolegium wskazało, że zostały wniesione dopiero [...] kwietnia 2018r. i [...] maja 2018r. czyli po ponad dziesięciu latach po upływie ustawowego terminu do ich wniesienia. Organ za bezzasadny uznał zarzut strony, że o prowadzonej egzekucji, która dotyczyła wyłącznie jego osoby nie została powiadomiona Spółka, (a właściwie wspólnicy spółki) pomimo tego, że egzekucji dokonano z konta firmowego firmy "[...]" s.c. J. L., H. B., G. C.. Kolegium wyjaśniło, że przypadku zobowiązań publicznoprawnych postępowanie egzekucyjne prowadzone jest zgodnie z przepisami określonymi w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Również kwestie dotyczące zasad stosowania środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z rachunku bankowego uregulowane zostały w przepisach art. 80 - 87 tej ustawy. Zgodnie z treścią art. 81 § 1a u.p.e.a., zajęcie wierzytelności jest skuteczne także w odniesieniu do rachunku bankowego prowadzonego dla kilku osób fizycznych, którego współposiadaczem jest zobowiązany. W świetle rozwiązań przyjętych w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji podstawą egzekucji należności podatkowej ze wspólnego rachunku bankowego jest tytuł wykonawczy skuteczny wobec jednego współposiadacza. Biorąc pod uwagę możliwość zajęcia rachunku bankowego przez organ egzekucyjny, prowadzonego dla kilku osób fizycznych, jeżeli zobowiązany jest współposiadaczem rachunku, postępowanie takie należy uznać za zgodne z prawem. Tytuły wykonawcze wraz za zajęciem prawa majątkowego prawidłowo zostały więc skierowane wyłącznie do zobowiązanego. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, że o zajęciu konta firmy dowiedział się dopiero w kwietniu 2017r. organ wyjaśnił, że gdyby nawet uznać, że strona nie wiedziała o wystawionych tytułach wykonawczych, które były postawą do zastosowania środków egzekucyjnych, czego zdaniem organu skutecznie w przedmiotowym postępowaniu nie uwiarygodniła, to i tak termin do wniesienia zarzutów nie został zachowany a strona nie wniosła o jego przywrócenie. W konsekwencji w ocenie SKO, Prezydent M. W. zasadnie odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w trybie art. 61a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Jednocześnie Kolegium podało, że z uwagi na to, że zarzuty egzekucyjne zostały wniesione po terminie, nie mogą zostać rozpatrzone merytorycznie, w związku z tym, organ nie może odnieść się do zarzutów strony dotyczących wadliwości tytułów wykonawczych. Odnosząc się do żądania strony dot. zawiadomienia prokuratora o toczącym się postępowaniu z uwagi na ciężar gatunkowy błędów popełnionych w tym postępowaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołując się na treść art. 183 § 2 k.p.a, wyjaśniło, że ocena tej kwestii należy do organu administracji. Kolegium po dokonanej analizie akt stwierdziło, że udział prokuratora w tym postępowaniu nie jest niezbędny. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podniosła, że w postępowaniu egzekucyjnym zostało naruszone prawo unijne w postaci nie zastosowania wymogów art. 6 Kodeksu Dobrej Administracji, symbolicznie zasygnalizowanego w art. 8 k.p.a., tj. - zasady proporcjonalności ( współmierności). Skarżący podniósł, że w postępowaniu zastosowano środek egzekucyjny polegający na zajęciu konta firmy, której był współwłaścicielem - Przedsiębiorstwa Handlowo-Produkcyjnego "[...]" s.c. z A. K. doprowadzając tę firmę, którą prowadził 28 lat do upadku. Zastosowano zatem środek egzekucyjny niewspółmierny do obranego celu. Również obecne prowadzenie egzekucji najpierw z renty inwalidzkiej skarżącego a od października 2017 z emerytury prowadzi do sytuacji, w której skarżącemu pozostają na życie mniej niż skromne środki finansowe, co narusza postanowienia art. 6 pkt 2 KDA w przedmiocie niesprawiedliwego wyważania praw osób prywatnych ( w tym przypadku do godnego życia) i ogólnego interesu publicznego. Mając powyższe na uwadze, uznając wyższość prawa unijnego nad uregulowaniami zawartymi w ustawie o egzekucji w administracji, na które powołuje się organ odwoławczy, skarżący uważa za konieczne uchylenie zaskarżonego postanowienia. Skarżący powołał się również na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 kwietnia 2000r. sygn. akt Sa/Sz 852/99 oraz publikację Rzecznika Praw Obywatelskich z 2007 roku, wskazując, że wynika z nich, iż Sąd nakazuje zaniechać poboru podatku ponieważ egzekucja należności z konta mogłaby doprowadzić do upadku firmy, a zatem naruszyć zasadę proporcjonalności prawa unijnego. Skarżący za chybioną uznał również argumentację, że w aktach nie ma jego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na prowadzenie postępowania egzekucyjnego. Zdaniem strony jeżeli taki wniosek jest wymagany to organ odwoławczy z uwagi na powagę naruszenia prawa unijnego, w trybie art. 9 k.p.a. powinien nakazać organowi pierwszej instancji uzupełnienie dokumentacji o taki wniosek zakreślając odpowiedni termin do jego wniesienia, ponieważ postępowanie powinno być prowadzone w taki sposób aby obywatel nie ponosił konsekwencji nieznajomości prawa. Fachowe doradztwo jest również pojęciem znanym i stosowanym w prawie unijnym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Złożony wraz ze skargą wniosek o wyłączenie od orzekania w niniejszej sprawie sędziów Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy i powierzenie zajęcia stanowiska w sprawie zaskarżonego postanowienia innemu wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu, tut. Sąd rozpoznał i odrzucił postanowieniem z dnia 14 stycznia 2019r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2017r., poz. 2188 ), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi postanowień ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Postanowienie podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2018r. poz. 1302 dalej jako "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia wymienionych kryteriów stwierdzić należy, że narusza ono prawo. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że w sprawie nie wystąpiły fakultatywne przesłanki zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a., o co wnioskował skarżący w piśmie z dnia [...] lutego 2019r. Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2018r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta M. W. z [...] czerwca 2018r. nr [...], odmawiające na podstawie art. 61a k.p.a. wszczęcia postępowania w sprawie zarzutów zgłoszonych przez J. L. na prowadzone postępowanie egzekucyjne, na podstawie tytułów wykonawczych obejmujących zaległości w podatku od środków transportowych, od pojazdu o nr rej. [...]. Zgodnie z tym przepisem, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61 k.p.a. (żądanie wszczęcia postępowania) zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub gdy z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Do innych uzasadnionych przyczyn, nieskonkretyzowanych w ustawie, należy zaliczyć sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Uzasadniając odmowę wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne organ podał, że realizując wymóg art. 26 § 5 i art. 32 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wszystkie odpisy tytułów wykonawczych doręczono stronie za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. Odbioru korespondencji dokonywał osobiście J. L., bądź pod nieobecność adresata, doręczenia dokonywano w trybie art. 43 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi. Każdy z tytułów wykonawczych zawierał pouczenie o przysługującym zobowiązanemu prawie do złożenia zarzutów w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia tytułu. Organ podał, że zarzuty złożone przez J. L. zostały wniesione dopiero [...] kwietnia 2018r. i [...] maja 2018r., a więc po ponad dziesięciu latach po upływie ustawowego terminu do ich wniesienia. W konsekwencji, organ uznał, że zasadnie odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie zgłoszonych zarzutów w trybie art. 61a ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 18 ustawy o postępowaniu administracyjnym w administracji. Mając na uwadze podjęte rozstrzygnięcie oraz związaną z nim argumentację organu należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym, a ściślej w jego początkowej fazie. Zarzuty bowiem, stosownie do art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązany może zgłosić do organu egzekucyjnego w terminie 7 dni od daty doręczenia mu odpisu tytułu wykonawczego. Wprawdzie przywołany przepis zakreślając termin do zgłoszenia zarzutów nie wskazuje wprost od kiedy powinien być on liczony, niemniej w orzecznictwie słusznie zdaniem składu orzekającego przyjmuje się, że ponieważ w tytule wykonawczym powinno znaleźć się pouczenie o terminie na złożenie zarzutów, a tytuł wchodzi do obiegu prawnego przez jego doręczenie, to właśnie tę datę należy przyjąć jako początkową datę biegu terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3081/12, dostępny na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Przepis ten nie przewiduje żadnych wyjątków, wobec czego, termin do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest taki sam dla każdego z zarzutów wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są sformalizowanym środkiem prawnym, co oznacza, że tylko terminowe ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i podjęcia rozstrzygnięcia. Natomiast, konsekwencją wniesienia zarzutów z uchybieniem terminu jest brak możliwości rozpoznania ich merytorycznie i w konsekwencji odmowa na podstawie art. 61a k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. wszczęcia postępowania w sprawie złożonych zarzutów. Z podanych względów, w piśmiennictwie i orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę na konieczność prawidłowego i skutecznego doręczenia tytułu wykonawczego wraz z pouczeniem zobowiązanego, o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W wydanym postanowieniu z dnia [...] czerwca 2018r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów, Prezydent M. W. podał daty doręczenia odpisów wymienionych w nim tytułów wykonawczych, w oparciu o które prowadzone było wobec skarżącego postępowanie egzekucyjne dotyczące zaległości w podatku od środków transportowych. W odniesieniu do tytułów wykonawczych: [...] organ podał daty ich doręczenia [...] grudnia 2002r. Z akt sprawy i zawartych w nich kopii potwierdzeń odbioru wynika, że istotnie w tej dacie zostały skarżącemu doręczone odpisy wymienionych tytułów wykonawczych. Z kolei tytuł wykonawczy [...] został doręczony w trybie art. 43 k.p.a. pełnoletniemu domownikowi, w dniu [...] listopada 2011r., co również wynika ze znajdującej się w aktach sprawy kopii potwierdzenia odbioru przesyłki. Natomiast tytuły wykonawcze: [...] zostały doręczone adresatowi w dniu [...] lutego 2013r., co dokumentuje kopia potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej wymienione tytuły wykonawcze. W odniesieniu do podanych tytułów wykonawczych, ustalone daty ich doręczenia pozwalają na stwierdzenie, że zarzuty na prowadzone w oparciu o te tytuły wykonawcze postępowanie egzekucyjne, złożone pismem z dnia [...] maja 2018r., zostały wniesione z naruszeniem terminu, o którym mowa w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., co powoduje niemożność ich rozpoznania. W konsekwencji, odmowa wszczęcia postępowania w tej części była zasadna. Natomiast wątpliwości Sądu budzi ocena i stwierdzenie organu, że doręczenie tytułów wykonawczych [...] nastąpiło w dniu [...] lutego 2008r., co również w konsekwencji skutkowało odmową wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o te tytuły wykonawcze. Z akt sprawy wynika, że w tej dacie doręczono jedynie Zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego w Kredyt Banku SA Oddział we W., co dokumentuje wskazany na potwierdzeniu odbioru numer zawiadomienia o zajęciu: [...]. Wprawdzie organ egzekucyjny był uprawniony do zajęcia rachunku bankowego przed doręczeniem skarżącemu tytułów wykonawczych, co wynika chociażby z przepisu art. 26 § 5 u.p.e.a. stanowiącego, że wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą: 1) doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego lub 2) doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, jeżeli to doręczenie nastąpiło przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Nie mniej finalnie, obowiązkiem organu egzekucyjnego było doręczenie skarżącemu tytułu wykonawczego oraz prawidłowe udokumentowanie tego faktu, w zależności od sposobu w jaki nastąpiło doręczenie tytułów wykonawczych. Przepis art. 32 u.p.e.a. stanowi, że organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych, doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W przypadku doręczania tytułów przez operatora pocztowego, organ egzekucyjny winien dysponować potwierdzeniem odbioru doręczenia konkretnych, wymienionych w nim tytułów wykonawczych. Ze względu na skutki procesowe jakie wywołuje doręczenie tytułów wykonawczych, ocena tej kwestii zarówno co do samego faktu jak i daty doręczenia, nie może być przedmiotem przypuszczeń czy domniemań. Wywodzenie doręczenia tytułu wykonawczego z faktu, iż co do zasady jest on wysyłany razem z zawiadomieniem w sprawie zajęcia rachunku bankowego stanowi wyłącznie domniemanie, które nie może zastąpić dowodu doręczenia, szczególnie w sytuacji zaprzeczenia przez zobowiązanego słuszności takiego twierdzenia ( v. wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 października 2008 r., I SA/Kr 639/08, LEX nr 496303; wyrok WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2004 r., III SA 3318/02, LEX nr 148917). W aktach sprawy, poza wspomnianym potwierdzeniem odbioru zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego, brak jest dowodu doręczenia ( potwierdzenia odbioru ) tytułów wykonawczych [...]. Wobec tego, nie wiadomo, na czym organ opiera przekonanie o doręczeniu wymienionych tytułów wykonawczych. Taka sytuacja wyklucza możliwość oceny, w jakim terminie skarżący mógł wnieść zarzuty na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Jeżeli, jak podał organ, doręczenia dokonano za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A., to powinien przedstawić jednoznaczny dowód ich doręczenia w oparciu np. o art. 42, art. 43 lub art. 44 k.p.a. Natomiast, w sytuacji braku dowodów doręczenia odpisów podanych tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny powinien bezzwłocznie zarządzić ich doręczenie, co otworzyłoby skarżącemu możliwość zgłoszenia do tego organu w terminie 7 dni od daty doręczenia zarzutów, w sprawie prowadzenia w oparciu o te tytuły postępowania egzekucyjnego. Z podanych przyczyn, mimo częściowego podzielenia stanowiska organu co do zasadności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie zgłoszonych zarzutów na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuły wykonawcze [...], [...], [...], Sąd uchylił zaskarżone postanowienie. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ, mając na uwadze oceny prawne zawarte w niniejszym wyroku, powinien zweryfikować dowody doręczenia tytułów wykonawczych i ponownie ocenić, czy tytuły wykonawcze [...] zostały doręczone. Organ nie przedstawił bowiem dowodu doręczenia wymienionych tytułów wykonawczych. W przypadku braku dowodów doręczenia odpisów podanych tytułów wykonawczych, organ egzekucyjny bezzwłocznie zarządzi ich doręczenie, co otworzy skarżącemu możliwość zgłoszenia do tego organu w terminie 7 dni zarzutów w sprawie prowadzenia w oparciu o te tytuły postępowania egzekucyjnego. Organ oceni również, czy dochodzone należności nie uległy przedawnieniu, na co skarżący wskazywał już w piśmie z dnia [...] maja 2018r. Należy podkreślić, że zaległości dotyczą podatku od środków transportowych za lata 1998-2004 oraz 2006-2011, a zatem konieczne jest ustalenie, czy i w jakim okresie, w sprawie wystąpiły przesłanki skutkujące przerwą lub zawieszeniem biegu terminu przedawnienia egzekwowanych należności, a także, czy mimo ich wystąpienia, zobowiązania i tak nie uległy przedawnieniu. Okoliczność ewentualnego przedawnienia należności organ powinien brać pod uwagę niezależnie od wniesionych zarzutów, a stwierdzenie przedawnienia dochodzonego, zaległego podatku od środków transportowych, za którykolwiek okres rozliczeniowy, winno skutkować umorzeniem prowadzonego postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. Z podanych względów, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta M. W. z [...] czerwca 2018r. nr [...].