II SA/Kr 127/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędzia WSA Paweł Darmoń Protokolant: Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Spółki Akcyjnej [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Prezydent Miasta K. decyzją z 24 sierpnia 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku D. Sp. z o.o. w K., po ponownym postępowaniu w związku z uchyleniem przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji Nr [...] z 28 grudnia 2016 r. 1. ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pod nazwą: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową w parterze, wbudowaną stacją transformatorową, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, chodnikami, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...] i [...] (część) obr. [...], przy ul. W. w K."; 2. oraz umorzył postępowanie w części odnoszącej się do budowy zjazdu z działki nr [...] obr. [...], tj. działki stanowiącej drogę publiczną - ul. W. . Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1w związku z art. 60 ust. 1 Ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1073), §1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1588), § 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał w szczególności, że w 30.03.2016 r. wpłynął wniosek D. Sp. z o.o. w K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru, wbudowaną stacją transformatorową, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, chodnikami, infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem i budową drogi wewnętrznej (dojazdowej) na działce nr [...] obr. jw., przy ul. K. /ul. W. w K.". W dniu 28.06.2016 r. inwestor D. Sp. z o.o. doprecyzował zakres planowanej inwestycji. Wobec powyższego tytuł inwestycji przyjął brzmienie: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru, wbudowaną stacją transformatorową, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, chodnikami, infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem i przebudową drogi wewnętrznej (dojazdowej) na działce nr [...] obr. jw., przy ul. K. /ul. W. w K.". W dniu 08.11.2016 r. i 21.11.2016 r pełnomocnik inwestora dokonał korekty wniosku w zakresie lokalizacji projektowanego wjazdu oraz wyłączając z zakresu inwestycji działkę nr [...]. Wobec powyższego tytuł inwestycji przyjął brzmienie: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w części parteru, wbudowaną stacją transformatorową, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, chodnikami, infrastrukturą techniczną na działce nr [...] obr. [...] wraz z wjazdem na działkach nr [...] (część) i [...] obr. j w., przy ul. W. w K.". Ostatecznie tytuł inwestycji, po rozmowie telefonicznej z pełnomocnikiem inwestora w dniu 17.02.2017 r., przyjął brzmienie: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią usługowo-handlową w parterze, wbudowaną stacją transformatorową, garażem podziemnym, naziemnymi miejscami postojowymi, drogami wewnętrznymi, chodnikami, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...] i [...] (część) obr. [...], przy ul. W. w K.". W dniu 09.05.2017 r. Prezydent Miasta K. wydał decyzję Nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla ww. zamierzenia inwestycyjnego. Od ww. decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] odwołanie złożyli: D. Sp. z o.o. w K. oraz [...] S.A. w K.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], decyzją znak: [...] w dniu 25.08.2017 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Pismem z dnia 04.12.2017 r. inwestor D. Sp. z o.o. wyjaśnił, iż główny zjazd na nieruchomość odbywał się będzie z ul. K. Następnie pismem z dnia 04.04.2018 r. r. inwestor D. Sp. z o.o. określił, iż front projektowanej nieruchomości (elewacja frontowa) jest od ul. W. . Tytuł planowanej inwestycji nie uległ zmianie. Wobec powyższego po ponownym przeanalizowaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy, po uwzględnieniu uwag Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z decyzji z dnia 25.08.2017 r., znak: [...], inwestor uzupełnił wymagany materiał dowodowy, zaktualizowano opinie oraz ponownie została wykonana analiza urbanistyczno-architektoniczna i przygotowany projekt warunków zabudowy. Wystąpiono również o uzgodnienie projektu decyzji do Marszałka Województwa [...], Wojewody [...], Ministra Środowiska. Teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z art. 53 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w toku postępowania uzyskano: Pismo Marszałka Województwa [...] z dnia z 12.06.2018 r. w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na realizację celu publicznego w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; Pismo Marszałka Województwa M. z dnia 16.03.2017 r. w odniesieniu do terenów, przeznaczonych na realizację celu publicznego w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym; Opinie Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego. Ponadto w toku ponownie rozpatrywanego postępowania pismem z dnia 05.06.2018 r. wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Wojewody [...], w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Ponadto pismami z dnia 05.06.2018 r. wystąpiono o uzgodnienie projektu decyzji do Marszałka Województwa [...] i Ministra Środowiska w kwestii konieczności dokonywania uzgodnień, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Tym samym, z uwagi na niezajęcie stanowiska przez Wojewodę [...], Marszałka Województwa [...] i Ministra Środowiska we wskazanym terminie, uzgodnienie z tymi organami należało uznać za dokonane, przy czym milczące uzgodnienia, dokonane na etapie ustalania warunków zabudowy, nie przesądzają o treści stanowiska tego organu na późniejszych etapach procesu inwestycyjnego, o ile takie stanowisko (w formie odpowiedniej opinii, uzgodnienia, pozwolenia itp.) jest wymagane przepisami prawa. Dalej organ wskazał, że uzyskał opinie Wydziału Kształtowania Środowiska UMK w zakresie ochrony środowiska; opinię Wydziału Kształtowania Środowiska w zakresie konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; uchwałę Rady Dzielnicy Miasta K.; stanowiska Zespołu Urbanistycznego. W toku postępowania ustalono, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym ustalono warunki zabudowy. Część zamierzenia inwestycyjnego odnosi się do budowy zjazdu z działki nr [...] obr. [...], tj. działki stanowiącej drogę publiczną - ul. W. . Zgodnie z art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych, obowiązującym od dnia 1.01.2017 r., budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ust. 1 [zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu], nie wymaga uzyskania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z czym postępowanie o ustalenie warunków zabudowy w części obejmującej budowę zjazdu stało się bezprzedmiotowe. Projekt decyzji przygotowała osoba uprawniona do sporządzenia projektu decyzji, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Lista osób uprawnionych do sporządzania projektów decyzji jest opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej UMK na stronie dotyczącej Wydziału Architektury i Urbanistyki. Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta K. wniosła [...] Spółka Akcyjna [...] S.A. w K.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj.: 1) art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak wystarczającego określenia w zaskarżonej decyzji obsługi w zakresie komunikacji, a także art. 61 ust. pkt 2 u.p.z.p. w związku z art. 2 pkt 14 u.p.z.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż planowany i wskazany we wniosku dostęp do drogi publicznej jest rzeczywisty i wystarczający dla zamierzenia i budowlanego oraz art. 140, 144, 158 w zw. z art. 245 kodeksu cywilnego, poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji zobowiązania wnioskodawcy do ustanowienia służebności na rzecz odwołującego się w zakresie drogi wzdłuż granicy działek; 2) § 3, § 5 i § 7 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób; 3) art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z § 2 pkt 4 i 5 oraz § 3 ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p.; 4) art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i 144 ustawy Kodeks cywilny poprzez nieuwzględnienie w postępowaniu przed organem I instancji jako strony właścicieli nieruchomości nr [...], położonej na północ od granicy nieruchomości objętej wnioskiem, a także art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie; 5) art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich nieuwzględnienie; 6) art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia sposobu oddziaływania planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, w szczególności na działkę nr [...] i działkę odwołującego się nr [...]; 7) art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie czynności mających na celu dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego (brak przymiotu prawa strony dla właścicieli nieruchomości nr [...], co narusza ich słuszne interesy jako obywateli, brak ustalenia rzeczywistych warunków w zakresie obsługi komunikacji), co ostatecznie skutkuje naruszenie zaufania obywateli do aparatu państwowego. Działając na skutek odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wydało decyzję z 30 listopada 2018 r., znak [...], którą uchyliło zaskarżoną decyzję organu I instancji w zakresie opisanego w załączniku nr 1 pkt II. 3 "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji", lit. e Inne warunki w zakresie komunikacji, punktor 5 "Inwestor zobowiązuje się do ustanowienia służebności przejazdu dla działki nr [...]", a w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018, poz. 1945), § 5-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164 poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018, poz. 2096). W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania, zarzuty sformułowane przez stronę odwołującą, uzupełnienie materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym, nadto przytoczył i wyjaśnił przepisy mające zastosowanie w sprawie ustalenie warunków zabudowy. Dalej organ odwoławczy wskazał, że - nie będąc związanym granicami odwołania - Kolegium ponownie zbadało sprawę z wniosku D. Sp. z o.o. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Warunki zabudowy zostały ustalone na podstawie analizy sporządzonej przez uprawnioną osobę. Analiza stanowi dokument szczegółowy i kompletny tak, iż może zostać przyjęta jako dowód w przedmiotowej sprawie i stanowić punkt odniesienia dla ustalenia cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy. W analizie w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu objętego wnioskiem wyznaczono wokół terenu inwestycji obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki i nie mniejszej niż 50 m. Wielkość obszaru analizy przyjęto w oparciu o trzykrotną szerokość frontu działki nr [...] (ok. 62 m). Jako główny wjazd na działkę przyjęto wjazd od strony ul. W. (na co wskazuje inwestor w piśmie z dnia 4 kwietnia 2018 r.). Zatem obszar analizy został wyznaczony eliptycznie w oparciu o trzykrotną szerokość frontu działki w ten sposób, że z każdego wierzchołka działki przedmiotowej poprowadzono promień o długości ok. 186 m. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym znalazły się tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej na północ od projektowanej inwestycji w oparciu o układ komunikacyjny ulic K. , R. , na południe zaś od terenu inwestycji występują tereny usługowe i mieszkalne dostępne z ulicy W. i ul. R. . Analizator wskazał, że mając na względzie to, że szerokość frontowa działki jest porównywalna z szerokością pozostałych działek położonych wzdłuż ul. W. wyznaczony w powyższy sposób obszar analizowany jest prawidłowy i wystarczający dla przedmiotowej analizy. W ocenie Kolegium obszar ten został wyznaczony prawidłowo. Bezsprzecznie inwestor wskazał, że front działki znajduje się od ul. W. (karta 815). Długość frontu działki wynosi ok. 62 m, zatem trzykrotna szerokość frontu działki to ok. 186 m. W tej odległości wokół terenu inwestycji wyznaczono obszar analizowany. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium zauważyło, że w istocie nie zakwestionowano sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego, lecz wnioski, jakie wyciągnięto z analizy sposobu zagospodarowania w obszarze analizowanym dlatego Kolegium weźmie te zarzuty pod uwagę przy okazji analizowania prawidłowości ustalenia cech, wskaźników i parametrów nowej zabudowy. Stosownie do § 4 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1. W przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji ustalono nieprzekraczalną Iini3. zabudowy w odległości 10 m od granicy działki drogowej nr [...] (ul. W. ). Dopuszczono możliwość przekroczenia linii zabudowy przez części budynku zlokalizowane pod powierzchnią istniejącego terenu, o ile będzie to zgodne z przepisami właściwymi dla dalszych etapów realizowania inwestycji. W załączniku nr 3 wskazano, że z uwagi na charakter zabudowy mieszkaniowej (osiedlowej) linie zabudowy przebiegają w sposób różnorodny i posiadają charakter linii nieprzekraczalnych. Występujące w obszarze linie zabudowy są przeważnie nieregularne wykształcone przez elewacje zespołów budynków wielorodzinnych usytuowanych prostopadle i równolegle w stosunku do ul. W. skośnie w stosunku do ul. K. . W załączniku nr 3 na s. 5 zaskarżonej decyzji przedstawiono przebieg linii zabudowy. Wskazano, że mając na uwadze uwarunkowania przestrzenne dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego należy ustalić linię zabudowy jako przedłużenie linii zabudowy na dz. [...] oraz [...] w odległości 10 m od granicy działki drogowej ul. W. . Powyższe ustalenia znajdują oparcie w analizie (karty 861-863). W ocenie Kolegium parametr ten został wyznaczony prawidłowo i znajduje oparcie w materiale dowodowym, w szczególności w analizie urbanistyczno-architektonicznej. Zgodnie z § 5 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu wyznacza się na podstawie średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego. Dopuszcza się jednak wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji wskaźnik ten ustalono na poziomie 24 % z tolerancją +/-1 %, czyli w istocie od 23 do 25 %. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że w obszarze analizowanym występuje kilka rodzajów zagospodarowania terenu - obszary zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, obszary zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i drobnogabarytowej oraz zabudowy usługowej i użyteczności publicznej o dużych gabarytach. Najniższy wskaźnik zabudowy w obszarze analizowanym wynosi 8 %, a najwyższy 65 %. Średni wskaźnik zabudowy wynosi 24 %. Wskaźnik na tym poziomie będzie właściwy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego i pozwoli na zachowanie miejskiej średniej intensywności zabudowy, jednocześnie podkreśli pierzeję ul. W. . Wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej jest zróżnicowany, przy czym średni wskaźnik dla obszaru analizowanego wynosi ok. 40 % i taki należy ustalić dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. Dokonując oceny prawidłowości wyznaczenia wskaźnika zabudowy Kolegium zauważyło, że został on wyznaczony w istocie nie na podstawie art. 5 § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, lecz art. 5 § 2 tego rozporządzenia. Przyjęto bowiem pewien margines swobody +/-1 %, co generuje wskaźnik w przedziale od 23 do 25 %. W ocenie Kolegium wskaźnik ten został wyznaczony prawidłowo i znajduje oparcie w analizie. Analizator opisał uwarunkowania występujące w obszarze analizowanym (karty 863-864) oraz przedstawił wskaźniki dla działek z obszaru analizowanego w tabeli (karta 869 -873). Wskaźnik ten nie stanowi dominanty i jest zbliżony do wskaźnika występującego na działkach na zachód od terenu inwestycji przy ul. W. . Dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego ustalono także wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej na poziomie 40 %. Obowiązujące przepisy nie wskazują metodologii ustalania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej. W ocenie Kolegium wskaźnik ten odpowiada charakterystyce obszaru analizowanego. Stosownie do § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jednak dopuszcza się wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jeżeli wynika to z analizy. W przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie 36 m z tolerancją +/- 2 m, czyli w istocie w przedziale od 34 do 38 m, wskazując jako podstawę ustalenia tego parametru § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że front działki przyjęto od ulicy W. . Z analizy wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 28,1 m, jednak znaczne zróżnicowanie szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym uzasadnia wyznaczenie tego parametru na innej podstawie niż § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. Wskazano, że ustalając parametr szerokości należy dążyć do utworzenia określonego układu urbanistycznego powiązanego z istniejącą zabudową osiedla, którego dopełnienie stanowi projektowany budynek. Po zachodniej stronie ul. K. , po północnej stronie przedmiotowej działki budynki mieszkaniowe wielorodzinne posiadają szerokość 36 i 14 m. Wskazano, że w obszarze analizy po wschodniej stronie przedmiotowej działki na dz. [...] i [...] znajdują się budynki punktowe o szerokości ok. 20 m, budynek usługowy na działce [...] o szerokości ok. 15 m od strony ul. W. i niższej podbudowie o szerokości ok. 10 m, co daje łączną szerokość ok. 45 m. Znaczącą szerokością od ul. W. jest szerokość budynku usługowego na działce nr [...]. Szerokość ta tj. 36 m liczona od strony ul. K. powtarza się w układach dwóch budynków mieszkalnych na działce [...]. Zatem szerokość tego budynku jest w pewnym stopniu utrwalona i może być zastosowana dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. [...] w układzie budynku zwróconego tą szerokością do ul. W. . Za zastosowaniem szerokości od strony ul. W. przemawia fakt projektowanej funkcji mieszkalnej wielorodzinnej, tożsamej z funkcją zabudowy na dz. [...] oraz przyjęciem takiej samej wysokości w nowej zabudowie. Dodatkowo uwzględniono charakter inwestycji, wielkość i geometrię terenu objętego wnioskiem, a także szerokość elewacji frontowych budynków położonych w sąsiedztwie. Organ ł instancji w sowich ustaleniach opierał się na ustaleniach analizy. Z zestawienia tabelarycznego stanowiącego załącznik do analizy w istocie wynika, że parametr ten jest mocno zróżnicowany. W ocenie Kolegium organ l instancji dysponował kompletnym materiałem dowodowym pozwalającym na ocenę uwarunkowań przestrzennych lokalizacji inwestycji. W ocenie Kolegium parametr ten został wyznaczony prawidłowo w oparciu o analizę sporządzoną przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia. Stosownie do § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 .W przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji ustalono wysokość górnej krawędzie elewacji frontowej do okapu w przedziale od 15 do 16 m do rzędnej 239, 5 m n.p.m. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że ponieważ celem inwestycji jest wybudowanie budynku w miejscu już istniejącej niegdyś zabudowy, w sąsiedztwie istniejących dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na dz. [...] istotne są parametry wysokościowe budynków znajdujących się przy ul. K. po tej samej stronie ul. W. . Zabudowa ta o wysokości 16 m znajduje się w tej samej relacji przestrzennej co projektowane budynki. Wskazano, że średnia wysokość zabudowy w obszarze analizowanym to 15 m. Kierując się przesłanką zachowania ładu przestrzennego, ze względu na lokalizację działki Inwestora i konieczność kompozycyjnego utrzymania zachodniej pierzei ul. K. i jej wysokości uznano za zasadne przyjęcie dla elewacji frontowej nowej zabudowy parametru wysokości na poziomie 15-16 m w nawiązaniu do zabudowy na działce nr [...]. Przeanalizowano sposób kształtowania się parametru wysokości w najbliższym sąsiedztwie planowanej zabudowy. Wskazano, że parametr ten na działce [...] wynosi 13 m do attyki (część niższa budynku) i 36.5 m do attyki (cześć wyższa), na działce [...] wynosi 12 m, na działce [...] wynosi 36 m do attyki, zaś na działce [...] wynosi 16 m do attyki. Podkreślono, że budynki po drugiej stronie ul. W. znajdują się w odmiennej relacji przestrzennej i w odległości 100-130 m od terenu inwestycji. Analiza załącznika do analizy w postaci tabeli prowadzi do wniosku, że parametr wysokości jest w istocie znacznie zróżnicowany zarówno, gdy weźmie się pod uwagę wysokość do okapu, jaki do kalenicy. Po północnej i południowej stronie inwestycji, po obu stronach ul. W. występuje wyższa zabudowa wielorodzinna. Zaś po zachodniej stronie inwestycji wyraźnie widoczna jest dronogabarytowa zabudowa nieprzekraczająca 13 m. W ocenie Kolegium zasadnie organ l instancji przyjął, że nie jest możliwe ustalenie parametru wysokości na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2003 r. Średnia wartość z obszaru analizowanego wynosi 15 m. Nawiązanie do średniej wartości parametru wysokości z obszaru analizowanego uzasadnia okoliczność, że wzdłuż ul. W. parametr wysokości kształtuje się uskokowo. Ustalony przedział 15-16 m nie stanowi dominanty i nawiązuje do parametry średniego oraz zabudowy po północnej stronie terenu inwestycji. Odwołująca się zarzuca, że przyjęta wysokość jest o zbyt małej intensywności ponieważ w obszarze analizowanym znajdują się budynki zdecydowanie wyższe. Z zarzutem tym zgodzić się nie można. Wynikające z analizy duże zróżnicowanie parametru wysokości w obszarze analizowanym, występowanie budynków o znacznych gabarytach i drobnej zabudowy jednorodzinnej wokół terenu inwestycji skłania do poszukiwania form przejściowych, gwarantujących płynne przejście między obszarami o różnym zagospodarowaniu. W ocenie Kolegium oraz jak wynika z analizy i z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ l instancji kierował się przesłanką zachowania ładu przestrzennego oraz dążeniem do harmonijnego wpisania planowanego zamierzenia inwestycyjnego w przyszłą strukturę zabudowy północnej części ulicy. Ustalając ten parametr organ l instancji nie wykroczył poza ramy obszaru analizowanego, a ustalony parametr nie stanowi dominanty ani parametru skrajnie niskiego. W tym stanie rzeczy Kolegium uznało że został on wyznaczony prawidłowo. W świetle § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury geometrię dachu (kąt nachylenia, wysokość głównej kalenicy i układ połaci dachowych, a także kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do .frontu działki) ustala się odpowiednio do geometrii, dachów występujących na obszarze analizowanym. W przedmiotowej sprawie w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji ustalono dach płaski. W załączniku nr 3 do zaskarżonej decyzji wskazano, że w obszarze analizowanym występują zarówno dachy połaciowe i płaskie. Powyższe znajduje oparcie w analizie (karty 866 i 871-873). W załączniku nr 3 wskazano, że za wyborem dachu płaskiego przemawiają względy kompozycyjno-estetyczne, otoczenie i pozostałe parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Kolegium parametr ten został wyznaczony prawidłowo. W dalszej kolejności Kolegium zbadało spełnienie pozostałych przesłanek z art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Kolegium nie ulega wątpliwości, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy aktualne oświadczenia dysponentów mediów o możliwości podłączenia planowanego zamierzenia inwestycyjnego do odpowiednich mediów (karty 777oraz 17 i 27). Z uwagi na położenie w granicach administracyjnych miasta K. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Z akt sprawy wynika także, że decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Sporna natomiast jest, w świetle zarzutów odwołania, kwestia dostępu planowanego zamierzenia inwestycyjnego do drogi publicznej. Z akt sprawy, w szczególności z zaskarżonej decyzji wynika, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej bezpośredni od ul. W. i w tym zakresie planowany i objęty wnioskiem był zjazd z ul. W. na teren inwestycji. W zakresie realizacji zjazdu postępowanie zostało jednak - zasadnie - umorzone, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia nie wymaga wydania warunków zabudowy. Ponadto w zaskarżonej decyzji wskazano, że teren inwestycji ma także pośredni dostęp do ul. W. z ul. K. przez działkę [...]. Dostęp do drogi publicznej nie budzi zatem zastrzeżeń. Co najmniej od strony ul. W. teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Natomiast w świetle zarzutów odwołania wątpliwości budzi kwestia obsługi komunikacyjnej zamierzenia inwestycyjnego. Obsługa komunikacyjna zamierzenia inwestycyjnego od drogi publicznej odbywać się ma od ul. W. przez projektowany zjazd na teren inwestycji oraz od strony ul. K. przez drogę wewnętrzną przebiegającą po terenie dz. [...] obr. [...] (nie pozostającą w zarządzie ZIKiT, lecz w użytkowaniu wieczystym podmiotów prywatnych) i nie jest oznaczona jako działka drogowa. Co więcej współużytkownikiem wieczystym tej działki jest odwołująca się Spółka [...], która nie godzi się na korzystanie z tej działki. Zjazd z ul. W. funkcjonować będzie wyłącznie na relacje prawoskrętne. Powyższe ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej odzwierciedlają ustalenia zawarte w opinii ZIKiT z [...] grudnia 2012 r. zaktualizowanej [...] kwietnia 2018 r. w związku z dodatkowymi oświadczeniami Inwestora. W kwestii braku zgody współużytkowników wieczystych na korzystanie z działki [...] zauważyć należy, że inwestor w temacie inwestycji ujął m.in. budowę infrastruktury technicznej, a z wniosku inwestora wynikało, że dotyczy to budowy drogi i zjazdu z działki [...]. Następnie inwestor zmienił temat inwestycji, wykluczając z niego działkę [...]. Nie posiada jednak prawa do dysponowania tą działką. Zdaniem Kolegium w rezultacie przyjąć należy, że rozwiązanie zapewniające obsługę komunikacyjną w postaci zjazdu z ul. K. , przez drogę wewnętrzną [...], nie gwarantuje dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Nadal jednak dostęp ten jest zagwarantowany od ul. W. . Pismem z dnia 11 października 2018 r. Kolegium zwróciło się do ZIKiT z prośbą o wyjaśnienie, czy możliwa jest obsługa komunikacyjna planowanego zamierzenia inwestycyjnego wyłącznie od drogi publicznej ul. W. . W odpowiedzi na zapytanie Kolegium ZIKiT pismem z dnia 29 października 2018 r. wyjaśnił, że zdaniem ZIKiT wskazana jest obsługa komunikacyjna zamierzenia inwestycyjnego od strony ul. K. . Możliwa jest także obsługa komunikacyjna planowanego zamierzenia inwestycyjnego wyłącznie od ul. W. , jednak wyłącznie na relacje prawoskrętne, przy założeniu, że projektowany zjazd będzie obsługiwał komunikacyjnie również działkę [...] obr. [...]. Strony zostały powiadomione o zebraniu materiału dowodowego w sprawie oraz umożliwiono im zapoznanie się z aktami sprawy. W wyniku oceny dowodu w postaci treści opinii ZIKiT Kolegium stwierdziło, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej ul. W. oraz, że możliwa jest obsługa komunikacyjna zamierzenia inwestycyjnego przez ul. W. , ograniczona do relacji prawoskrętnych. W ocenie Kolegium w świetle opinii ZIKiT nie można zatem uznać, że istniejące lub planowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. W tym stanie rzeczy uznać należy zarzuty odwołania dotyczące braku dostępności terenu inwestycji do drogi publicznej oraz niewystarczającej infrastruktury dla obsługi zamierzenia inwestycyjnego za nieuzasadnione. Odwołująca zarzuciła także naruszenie przepisów art. 140, 144 i art. 158 w zw. z art. 245 kodeksu cywilnego przez zawarcie w zaskarżonej decyzji zobowiązania wnioskodawcy do ustanowienia służebności na rzecz odwołującego się w zakresie drogi wzdłuż granicy działek. Odwołująca się podkreśliła, że niedopuszczalne jest aby na etapie ustalania warunków zabudowy dostępność terenu do drogi publicznej określać w sposób warunkowy, zaś zobowiązanie się Inwestora do ustanowienia drogi koniecznej powinno nastąpić w formie aktu notarialnego. Ponadto wskazano, że nie ma możliwości ustanowienia służebności drogi koniecznej przez sąd, skoro istnieje inny urządzony dojazd do drogi publicznej. W ocenie Kolegium w zaskarżonej decyzji to nie inwestor zobowiązuje się do ustanowienia służebności drogi koniecznej, lecz organ l instancji zobowiązuje inwestora do podjęcia kroków w tym celu. Dlatego, w ocenie Kolegium, nie doszło do naruszenia art. 158 w zw. z art. 245 kodeksu cywilnego. Ponadto kwestie zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla działki [...] powinny być ewentualnie przedmiotem ustalania warunków zabudowy dla tej działki. Z punktu widzenia zapewnienia dostępu do drogi publicznej dla działki [...] oraz obsługi komunikacyjnej tej działki kwestia ustanowienia służebności dla działki [...] wykracza poza przedmiot postępowania. Z tego powodu w tym zakresie skarżona decyzja została uchylona. Z uwagi na to, że komunikacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego odbywać się będzie od ul. W. oraz mając na uwadze odległość terenu inwestycji od działki [...] (ok. 40 m) oraz rozmiar i charakter inwestycji brak jest – zdaniem Kolegium – podstaw aby uznać, że skarżona decyzja narusza art. 28 k.p.a. przez nieuwzględnienie właścicieli działki [...] jako stron postępowania. Pismem z dnia 27 grudnia 2018 r. [...] Spółka Akcyjna [...] w K. wniosła skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 30 listopada 2018 r. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji: I. naruszenie przepisów postępowania w sposób mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie przepisu art. 28 k.p.a. w związku z art. 140 i 144 ustawy z dnia 23 czerwca 1964 r. Kodeks cywilny poprzez nie uwzględnienie w postępowaniu przed organem I instancji jako strony właścicieli nieruchomości nr [...], położonej na północ od granicy nieruchomości objętej wnioskiem, a także art. 28 k.p.a. w związku z art. 61 w związku z art. 54 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie; 2) naruszenie art. 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia sposobu oddziaływania planowanej inwestycji na tereny sąsiednie, w szczególności na działkę nr [...] i działkę nr [...]; 3) naruszenie art. 6, 7, 8 k.p.a. poprzez niepodjęcie czynności mających na celu dokładnie wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego (brak przymiotu prawa strony dla właścicieli nieruchomości nr [...], co narusza ich słuszne interesy jako obywateli, brak ustalenia rzeczywistych warunków w zakresie obsługi komunikacji), co ostatecznie skutkuje naruszenie zaufania obywateli do aparatu państwowego; 4) naruszenie art. 106 § 5 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez dokonanie uzgodnienia warunków zabudowy przez organ w drodze pisma, co stanowi usiłowanie ominięcia obowiązku orzekania w sprawie w drodze postanowienia. II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: 1) naruszenie przepisów prawa, tj. art. 54 p. 2c, w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez brak wystarczającego określenia w zaskarżonej decyzji obsługi w zakresie komunikacji, a także art. 61 ust. 1 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, iż planowany i wskazany we wniosku dostęp do drogi publicznej jest rzeczywisty i wystarczający dla zamierzenia budowlanego oraz art. 140, 144, 158 w zw. z art. 245 kodeksu cywilnego, poprzez zawarcie w zaskarżonej decyzji zobowiązania wnioskodawcy do ustanowienia służebności na rzecz skarżącej w zakresie drogi wzdłuż granicy działek; 2) obrazę przepisu § 3, § 5 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez przeprowadzenie analizy urbanistycznej w nieprawidłowy sposób; 3) obrazę przepisów art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z § 2 pkt 4 i 5 oraz § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez błędne oznaczenie obszaru analizowanego, a w konsekwencji nieprawidłowe przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 4) naruszenie art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego poprzez ich nieuwzględnienie. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji SKO – jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a.; ewentualnie, z ostrożności procesowej – na wypadek nieuznania przez Sąd, że powyższe naruszenie prawa miało charakter rażący – o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) P.p.s.a. lub art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz o uchylenie decyzji organu I instancji i zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie zarzutów i stanowiska skarżącej. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ odniósł się również do zarzutów skargi uznając je za niezasadne. Na rozprawie w dniu 12 marca 2019 r. uczestnik postępowania – inwestor D. Sp. z o.o. w K. - wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "P.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. sąd jest uprawniony do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), zaś jedynym ograniczeniem w tym zakresie jest zakaz przewidziany w art. 134 § 2 P.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] zasadniczo utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta K., którą po pierwsze ustalono warunki zabudowy, po drugie umorzono postępowanie dla części zamierzenia inwestycyjnego obejmującą budowę zjazdu. Uchylenie przez SKO decyzji I instancji dotyczy bowiem tylko jednego z zapisów załącznika do decyzji I instancji, a to w zakresie opisanego w załączniku nr 1 pkt II. 3 "Warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji", lit. e Inne warunki w zakresie komunikacji, punktor 5 "Inwestor zobowiązuje się do ustanowienia służebności przejazdu dla działki nr [...]". W całym pozostałym zakresie SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Kontrolowana decyzja w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945, dalej "u.p.z.p."), a w szczególności na podstawie art. 61 tej ustawy. Organy administracji słusznie, wobec nieobowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, prowadziły postępowanie na zasadach i w trybie art. 59 i nast. u.p.z.p. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego warunki zabudowy określa się w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Ustalenie warunków zabudowy możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w art. 61 ust. 1 ustawy warunków (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OSK 657/06, Lex nr 322451; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt II SA/Kr 1076/10, Lex nr 753402). Wymóg łącznego spełnienia tych przesłanek wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (zob. Z. Niewiadomski (red.), Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, Warszawa 2006, s. 489). Weryfikacja przesłanek ustalenia warunków zabudowy wiąże się z koniecznością przeprowadzenia analizy urbanistyczno-architektonicznej. Sposób, w jaki należy ustalać parametry przyszłej (planowanej) inwestycji, określony został w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164 poz. 1588, dalej także jako "rozporządzenie"). W pierwszej kolejności, stosownie do § 3 ust. 1 wskazanego wyżej rozporządzenia, niezbędne jest wyznaczenie wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszaru analizowanego, a następnie przeprowadzenie na nim analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Definicja "obszaru analizowanego" zawarta jest w § 2 pkt 4 rozporządzenia, a zatem przez "obszar analizowany" należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Granice obszaru analizowanego wyznacza się w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (§ 3 ust. 2). Obszar analizowany należy zatem ustalić tak by, o ile to nie kłóci się z zastanym w danym obszarze ładem urbanistycznym, wnioskodawca mógł zrealizować inwestycję w żądanym przez niego kształcie. W niniejszej sprawie sporządzona została analiza urbanistyczno-architektoniczna (karty 857-875) przez osobę uprawnioną. Analiza ta nie budzi zastrzeżeń pod względem formalnym. Wielkość obszaru analizy przyjęto w oparciu o trzykrotną szerokość frontu działki nr [...] (ok. 62 m). Jako główny wjazd na działkę przyjęto wjazd od strony ul. W. (na co wskazał inwestor w piśmie z 4 kwietnia 2018r.). Zatem obszar analizy został wyznaczony eliptycznie w oparciu o trzykrotną szerokość frontu działki w ten sposób, że z każdego wierzchołka działki przedmiotowej poprowadzono promień o długości ok. 186 m. Obszar ten został wyznaczony prawidłowo, zgodnie z § 3 rozporządzenia. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które są zabudowane w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Są to między innymi działki nr [...], [...], [...] obr. [...]. Ta konstatacja, poczyniona wpierw w analizie, a następnie także przez organy administracji obu instancji, nie budzi wątpliwości Sądu. Implikuje ona spełnienie przesłanki ustalenia warunków zabudowy określonej w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Trafny jest też wniosek, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna, zabudowa jednorodzinna, zabudowa usługowa, drogi publiczne, drogi wewnętrzne i obiekty infrastruktury technicznej. Projektowana funkcja będzie zatem stanowiła kontynuację funkcji mieszkaniowej wielorodzinnej (podstawowy rodzaj zabudowy w obszarze analizowanym) i funkcji usługowej. W obszarze analizowanym znalazły się bowiem tereny zabudowy mieszkaniowej i usługowej na północ od projektowanej inwestycji w oparciu o układ komunikacyjny ulic K. , R. , na południe zaś od terenu inwestycji występują tereny usługowe i mieszkalne dostępne z ulicy W. i ul. R. . Sąd podziela również stanowisko organów administracji co do tego, że spełnione zostały przesłanki ustalenia warunków zabudowy w postaci dostępu przedmiotowego terenu do drogi publicznej oraz w postaci wystarczającego dla zamierzenia budowalnego uzbrojenia terenu, w tym także w zakresie obsługi komunikacyjnej. Prawidłowe jest ustalenie, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. W. i pośredni przez dz. [...] do ul. K. . Zaopatrzenie w energię elektryczną oraz wykonanie ogrzewania gazowego, odprowadzenie wód i ścieków opadowych jest możliwe w oparciu o realizację stosownych przyłączy, na warunkach dysponentów sieci. W aktach sprawy znajdują się też aktualne warunki techniczne, potwierdzające zaopatrzenie planowanej inwestycji w wodę, energię elektryczną, cieplną oraz sposób odprowadzenia ścieków. Na aprobatę zasługuje również rozstrzygnięcie w zakresie miejsc parkingowych i infrastruktury technicznej. Podobnie należy ocenić ustalone warunki w zakresie ochrony zdrowia ludzi, środowiska, przyrody i krajobrazu. Jako trafne jawi się również zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że przedmiotowy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a sama decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przechodząc do poszczególnych parametrów nowej zabudowy należy stwierdzić, że zostały one ustalone prawidłowo. Nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w odległości 10 m od granicy działki drogowej nr [...] obr. [...] (ul. W. ). Parametr ten znajduje uzasadnienie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej, gdzie wykazano w szczególności, że występujące w obszarze linie zabudowy są przeważnie nieregularne, wykształcone przez elewacje zespołów budynków wielorodzinnych usytuowanych prostopadle i równolegle w stosunku do ul. W. i skośnie w stosunku do ulicy K. ; nieprzekraczalne linie zabudowy wyznaczają narożniki budynków, które są najbardziej zbliżone do krawędzi ulicy (podano przy tym dokładne dane co do linii zabudowy na poszczególnych działkach). Podkreślono w tym kontekście, że ulica W. składa się z dwóch pasów ruchów, zawierających po 2 jezdnie przedzielone pasem zieleni izolacyjnej o łączonej szerokości w granicach ewidencyjnych ok. 40m-50m. W świetle analizy, wyznaczona linia zabudowy w możliwym maksymalnym oddaleniu do ulicy musi kontynuować linię zabudowy będącej przedłużeniem linii zabudowy na dz. [...] i posiadać kierunek równoległy do krawędzi ulicy .W.. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do kwestionowania tych ustaleń. Trafnie przy tym zauważył organ odwoławczy, że podstawą ustalenia odnośnego parametru jest w istocie § 4 ust. 3 rozporządzenia, a nie § 4 ust. 1 jak wskazano w treści warunków zabudowy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji, tj. działki nr [...] obr. [...], został wyznaczony w wielkości 24 % z tolerancją ±1% – przy uwzględnieniu średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego, a zatem przy zastosowaniu zasady z § 5 ust. 1 rozporządzenia. Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustalono w wysokości min. 40% (odpowiada to wartości średniej tego wskaźnika w obszarze analizowanym). Parametry te nie budzą wątpliwości, znajdują uzasadnienie w wynikach analizy urbanistyczno-architektonicznej, w której wskazano, że gwarantują one zachowanie miejskiej średniej intensywności zabudowy, jednocześnie będą prowadzić do stworzenia układu zieleni urządzonej o walorach estetycznych i krajobrazowych. Szerokość elewacji frontowej ustalono na poziomie 36m ± 2m, zgodnie z § 6 ust. 2 rozporządzenia (wartość średnia niezależnie od funkcji kształtuje się na poziomie 28,1m). W świetle wyników analizy oraz rozważań organu odwoławczego odstąpienie od zasadniczego sposobu wyznaczania omawianego parametru (§ 6 ust. 1 rozporządzenia) jawi się jako uzasadnione. W załączniku nr 3 do decyzji I instancji wskazano, że front działki przyjęto od ulicy W. . Z analizy wynika, że średnia szerokość elewacji frontowych w obszarze analizowanym wynosi 28,1 m, jednak znaczne zróżnicowanie szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym uzasadnia wyznaczenie tego parametru na innej podstawie niż § 6 ust. 1 rozporządzenia. Wskazano, że ustalając parametr szerokości należy dążyć do utworzenia określonego układu urbanistycznego powiązanego z istniejącą zabudową osiedla, którego dopełnienie stanowi projektowany budynek. Po zachodniej stronie ul. K. , po północnej stronie przedmiotowej działki budynki mieszkaniowe wielorodzinne posiadają szerokość 36 i 14 m. Wskazano, że w obszarze analizy po wschodniej stronie przedmiotowej działki na dz. [...] i [...] znajdują się budynki punktowe o szerokości ok. 20 m, budynek usługowy na działce [...] o szerokości ok. 15 m od strony ul. W. i niższej podbudowie o szerokości ok. 10 m, co daje łączną szerokość ok. 45 m. Znaczącą szerokością od ul. W. jest szerokość budynku usługowego na działce nr [...]. Szerokość ta tj. 36 m liczona od strony ul. K. powtarza się w układach dwóch budynków mieszkalnych na działce [...]. Zatem szerokość tego budynku jest w pewnym stopniu utrwalona i może być zastosowana dla projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na dz. [...] w układzie budynku zwróconego tą szerokością do ul. W. . Za zastosowaniem szerokości od strony ul. W. przemawia fakt projektowanej funkcji mieszkalnej wielorodzinnej, tożsamej z funkcją zabudowy na dz. [...] oraz przyjęciem takiej samej wysokości w nowej zabudowie. Dodatkowo uwzględniono charakter inwestycji, wielkość i geometrię terenu objętego wnioskiem, a także szerokość elewacji frontowych budynków położonych w sąsiedztwie. Organ I instancji w sowich ustaleniach opierał się na ustaleniach analizy. Z zestawienia tabelarycznego stanowiącego załącznik do analizy w istocie wynika, że parametr ten jest mocno zróżnicowany. Zdaniem Sądu, ustalenie szerokości elewacji frontowej jest prawidłowe i przekonująco uzasadnione. Wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, ustalono w przedziale od 15 m do 16 m do rzędnej 239,5 m n.p.m., na podstawie § 7 ust. 4 rozporządzenia. W wynikach analizy podkreślono w szczególności, że celem inwestycji jest wybudowanie budynku w miejscu już istniejącej niegdyś zabudowy, w sąsiedztwie istniejących dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych na dz. [...], po północnej stronie przedmiotowej inwestycji, toteż istotne są parametry wysokościowe budynków znajdujących się przy ul. K. po tej samej stronie ulicy W. . Zabudowa ta o wysokości 16m znajduje się w tej samej relacji przestrzennej, co projektowane budynki. Budynki po drugiej stronie ulicy W. znajdują się w odmiennej relacji przestrzennej. Ich odległości od przedmiotowej działki: ok. 100-130m oraz grupa drzew w pierwszym planie powodują, że nie mogą one stanowić punktu wejścia do ustalenia wysokości projektowanej nowej zabudowy. Zdaniem Sądu, parametr wysokościowy, o którym mowa, został ustalony prawidłowo. Podobnie należy ocenić ustalania co do geometrii dachu (dach płaski o wykształconej attyce). W załączniku nr 1 do decyzji I instancji ustalono dach płaski. W załączniku nr 3 wskazano, że w obszarze analizowanym występują zarówno dachy połaciowe i płaskie. Powyższe znajduje oparcie w analizie (karty 866 i 871-873). W załączniku nr 3 wskazano, że za wyborem dachu płaskiego przemawiają względy kompozycyjno-estetyczne, otoczenie i pozostałe parametry planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W ocenie Sądu parametr ten został wyznaczony prawidłowo. Nie budzi również wątpliwości Sądu utrzymane w mocy rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania w części odnoszącej się do budowy zjazdu. Z akt sprawy, w szczególności z decyzji I instancji wynika, że teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - od ul. W. i w tym zakresie planowany i objęty wnioskiem był zjazd z ul. W. na teren inwestycji. W zakresie realizacji zjazdu postępowanie zostało zasadnie umorzone, bowiem zgodnie z art. 29 ust. 6 ustawy o drogach publicznych budowa lub przebudowa zjazdu na podstawie zezwolenia nie wymaga wydania warunków zabudowy. Ponadto w zaskarżonej decyzji wskazano, że teren inwestycji ma także pośredni dostęp do ul. W. z ul. K. przez działkę [...]. Dostęp do drogi publicznej nie budzi zatem zastrzeżeń. Co najmniej od strony ul. W. teren ma bezpośredni dostęp do drogi publicznej. Obsługa komunikacyjna zamierzenia inwestycyjnego od drogi publicznej ma się odbywać od ul. W. przez projektowany zjazd na teren inwestycji oraz od strony ul. K. przez drogę wewnętrzną przebiegającą po terenie dz. [...] obr. [...] (nie pozostającą w zarządzie ZIKiT, lecz w użytkowaniu wieczystym podmiotów prywatnych) i nie jest oznaczona jako działka drogowa. Współużytkownikiem wieczystym tej działki jest skarżąca Spółka [...], która nie godzi się na korzystanie z tej działki. Zjazd z ul. W. funkcjonować będzie wyłącznie na relacje prawoskrętne. Powyższe ustalenia w zakresie obsługi komunikacyjnej odzwierciedlają ustalenia zawarte w opinii ZIKiT z [...] grudnia 2012 r. zaktualizowanej [...] kwietnia 2018 r. w związku z dodatkowymi oświadczeniami inwestora. Co do braku zgody współużytkowników wieczystych na korzystanie z działki [...] trafnie zauważyło SKO, że inwestor w temacie inwestycji ujął m.in. budowę infrastruktury technicznej, a z wniosku inwestora wynikało, że dotyczy to budowy drogi i zjazdu z działki [...]. Następnie inwestor zmienił jednak temat inwestycji, wykluczając z niego działkę [...] (nie posiada prawa do dysponowania tą działką). W rezultacie trafnie przyjęło SKO, że rozwiązanie zapewniające obsługę komunikacyjną w postaci zjazdu z ul. K. , przez drogę wewnętrzną [...] nie gwarantuje dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej. Nadal jednak dostęp ten jest zagwarantowany od ul. W. . Pismem z dnia 11 października 2018 r. SKO zwróciło się do ZIKiT o wyjaśnienie, czy możliwa jest obsługa komunikacyjna planowanego zamierzenia inwestycyjnego wyłącznie od drogi publicznej ul. W. . W odpowiedzi na to zapytanie ZIKiT pismem z dnia 29 października 2018 r. wyjaśnił, że zdaniem ZIKiT wskazana jest obsługa komunikacyjna zamierzenia inwestycyjnego od strony ul. K. . Możliwa jest jednak obsługa komunikacyjna planowanego zamierzenia inwestycyjnego wyłącznie od ul. W. , jednak wyłącznie na relacje prawoskrętne, przy założeniu, że projektowany zjazd będzie obsługiwał komunikacyjnie również działkę [...] obr. [...]. W świetle opinii ZIKiT nie można zatem uznać, że istniejące lub planowane uzbrojenie terenu jest niewystarczające dla zamierzenia inwestycyjnego. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi dotyczące braku dostępności terenu inwestycji do drogi publicznej oraz niewystarczającej infrastruktury dla obsługi zamierzenia inwestycyjnego są nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skargi naruszenia prawa procesowego (pkt I.1-3 skargi) Sąd wskazuje, że ewentualne pominięcie strony i naruszenie jej prawa strony do udziału w postępowaniu nie może być skutecznie podnoszone przez inny podmiot niż ten, którego to dotyczy. Zarzut ewentualnego pominięcia właścicieli działki nr [...] nie mógł zatem prowadzić do uwzględnienia tego zarzutu skargi. Poza tym przedstawiona argumentacja organu w tej mierze jest – wbrew zarzutom skargi – przekonująca. Ponadto Sąd wskazuje, że uzgodnienie przewidziane w art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2068, dalej u.d.p.) co do zasady następuje w drodze postanowienia, przy czym jego aspekty proceduralne reguluje art. 106 K.p.a. Niemniej jednak, ilekroć kompetencje do prowadzenia postępowania "głównego" i do dokonania uzgodnienia są w konkretnym przypadku przypisane do jednego i tego samego organu, tylekroć odrębnego postanowienia uzgadniającego nie wydaje się. Zasadnie zatem organ odwoławczy przyjął, że uzyskanie w trakcie postępowania opinii ZIKiT co do treści wniosku inwestora było wystarczające. Zatem także i ten zarzut skargi (pkt I.4) jest niezasadny. W przypadku przedmiotowej działki przesłanka ustalenia warunków zabudowy określona w art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jest niewątpliwie spełniona. Odrębną kwestią jest określenie warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji (art. 54 pkt 2c u.p.z.p.). Istotna jest tu, zwłaszcza w okolicznościach niniejszej sprawy, regulacja z art. 53 ust. 4 pkt 9 w zw. z art. 64 u.p.z.p. w zw. z art. 35 ust. 3 u.d.p., w świetle której decyzję o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Uzgodnienie następuje w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych. Artykuł 35 ust. 3 u.d.p. nie określa kryteriów, którymi powinien kierować się zarządca drogi w zakresie uzgodnienia możliwości włączenia do drogi ruchu związanego z projektowaną inwestycją. Nie ulega jednak wątpliwości, że zarządca drogi powinien mieć na względzie przede wszystkim zgodność planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Bezpieczeństwo w ruchu drogowym stanowi więc przesłankę dopuszczalności mającej powstać inwestycji przy drodze. Kompetencja organu uzgadniającego dotyczy w istocie oceny możliwości obsługi komunikacyjnej danej działki z punktu widzenia obowiązujących przepisów i zadań zarządcy drogi. W niniejszej sprawie tę funkcję pełni Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu i wydana przezeń opinia – warunki w niej określone zostały transponowane do decyzji jako "inne warunki w zakresie komunikacji". Ponieważ wspomniana opinia, z przyczyn wyżej wskazanych, nie mogła przybrać postaci odrębnego postanowienia, ustalenia w niej zawarte podlegały kontroli i ocenie w niniejszym postępowaniu – zasadniczo jednak weryfikacja zgodności planowanych działań z zasadami bezpieczeństwa w ruchu drogowym tudzież określenie wymagań w tej mierze pozostaje w gestii zarządcy drogi. Zdaniem Sądu nie ma podstaw do kwestionowania odnośnych ustaleń. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a dodatkowo także w odpowiedzi na skargę organ odwoławczy zaprezentował swoje stanowisko w tej mierze – Sąd je podziela. Implikuje to uznanie za niezasadny zarzutu naruszenia prawa materialnego sformułowanego w pkt II.1. W ocenie Sądu niezasadne są również zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania prawidłowości analizy urbanistyczno-architektonicznej, w tym oznaczenia obszaru analizowanego (pkt II.2-3). Kwestie te zostały omówione wyżej. Obszar analizowany został wyznaczony prawidłowo; poszczególne parametry nowej zabudowy znajdują uzasadnienie w wynikach wspomnianej analizy, która jest rzetelna i stanowi miarodajny dowód; zostały też szczegółowo i przekonująco uargumentowane w zaskarżonej decyzji. Dotyczy to także parametrów, o których mowa w § 3, § 5 i § 7 rozporządzenia. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja nie narusza art. 1 ust. 2 pkt 7 u.p.z.p. w zw. z art. 140 i 144 k.c. – nie można powiedzieć, że narusza prawo własności ani że została wydana bez uwzględnienia prawa własności (tym samym zarzut z pkt II.4 okazał się niezasadny). Sąd stoi na stanowisku, że w kontrolowanej decyzji zostały wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 K.p.a. Nie zostały zatem naruszone wskazywane w skardze przepisy prawa procesowego statuujące zasadę prawdy obiektywnej. Tym samym Sąd w niniejszej sprawie podzielił stanowisko i rozważania wyrażone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego ze skarg [...] Spółki Akcyjnej [...] w K. (sprawy o sygn. II SA/Kr 895/18; II SA/Kr 896/18). Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę orzekając jak w sentencji wyroku.