III SA/Wa 1197/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Sylwester Golec, Sędziowie sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz (sprawozdawca), sędzia WSA Jacek Kaute, Protokolant referent stażysta Agnieszka Dominiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi Z. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. solidarnie na rzecz Z. K. i T. K. kwotę 714 zł (słownie: siedemset czternaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia [...] lutego 2013 r. Prezydent W. (dalej "Prezydent" lub "organ pierwszej instancji") wydał decyzję w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2013 za nieruchomość położoną w W. przy ul. [...]. W dniach 1-17 sierpnia 2016 r. przeprowadzona została przez Prezydenta kontrola podatkowa za okres 1 stycznia 2011 r. - 30 czerwca 2016 r., zakończona wydaniem protokołu kontroli, w którym ustalono, że Skarżący – Z.K. i T.K. w 2013 r. byli współwłaścicielami nieruchomości położonych w W.: – przy ul. [...] (działka nr [...] z obrębu [...] o pow. 410,00 m2, sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe oraz działka [...] z obrębu [...] o pow. 407,00 m2 sklasyfikowana jako tereny mieszkaniowe), – przy ul. [...] (działka nr [...] z obrębu [...] o pow. 599,00 m², zabudowanej budynkiem mieszkalnym o pow. 767,47 m², w którym dokonano wyodrębnienia trzech lokali), – przy ul. [...] (działka nr [...] z obrębu [...] o pow. 739,00 m2, na której w okresie 2011-2013 znajdował się budynek mieszkalny o pow. użytkowej 573,00 m2, przy czym nieruchomość ta została sprzedana przez Skarżących 16 kwietnia 2013 r.). W ocenie Prezydenta W. ww. budynki mieszkalne stanowiły budynki mieszkalne zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W protokole kontroli wskazano, że Skarżący nie wykazali do opodatkowania we właściwy sposób budynków i gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. T.K. (dalej "Kontrolowany") wniósł do organu kontrolującego zastrzeżenia i wyjaśnienia do protokołu kontroli, nie zgadzając się z ustaleniami protokołu w części dotyczącej nieruchomości położonych przy ul. [...] i ul. [...]. Wskazał, że budynki znajdujące się na ww. nieruchomościach są budynkami mieszkalnymi w całości wykorzystywanymi na cele mieszkalne - bez względu na fakt przyjęcia ich do ewidencji środków trwałych dla celów działalności gospodarczej - w związku z wynajmowaniem ich w całości wyłącznie na cele mieszkalne. Zastrzeżenia i wyjaśnienia Kontrolowanego nie zostały uwzględnione przy ustalaniu przez Prezydenta W. podstawy opodatkowania. Prezydent W. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r., po wznowieniu postępowania podatkowego, uchylił w całości decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. (dotyczącą nieruchomości położonej przy ul. [...]) i ustalił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na rok 2013 r. w wysokości 22.984,00 zł, obejmującą nieruchomości: – ul. [...] (działki nr [...] i nr [...] z obrębu [...]) opodatkowana jako grunty pozostałe, – ul. [...] (działka nr [...] z obrębu 1-05-51 o pow. 599 m² o pow. 599,00 m², zabudowana budynkiem mieszkalnym o pow. 767,47 m²), opodatkowana jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, – ul. [...] (działka nr [...] z obrębu 1-05-51 o pow. 739,00 m2, zabudowana budynkiem mieszkalnym o pow. użytkowej 573,00 m2), opodatkowana za okres 1 stycznia - 30 kwietnia 2013 r. jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ podatkowy pierwszej instancji odwołał się przy tym do treści art. 1a pkt 1 ust. 3 (zacytowanego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., a więc nie mającym zastosowania do podatku od nieruchomości za rok 2013), art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b (błędnie powołanych jako art. 5 ust. 1 pkt 1a, c oraz 2b) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 716 ze zm., dalej "upol"). Skarżący w odwołaniu podnieśli, że aby budynek mieszkalny mógł być opodatkowany stawką właściwą dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, musi być zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej, a nie tylko znajdować się w posiadaniu przedsiębiorcy. W ocenie Skarżących, jedynie te części budynku, które są zajęte na prowadzenie działalności i nie są wykorzystywane na cele mieszkalne powinny być opodatkowane stawką podatkową z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol. Skarżący wskazali, iż ich budynki nie zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Wyjaśnili, że co prawda budynki przy ul. [...] i ul. [...] były wprowadzone do środków trwałych ich spółki cywilnej A. s.c. [...], ale były wynajmowane wyłącznie na cele mieszkaniowe. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. (dalej: "SKO") utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2016 r. uchylającą własną decyzję z dnia [...] lutego 2013 r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na rok 2013 w kwocie 708,00 zł oraz ustalającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości położonych w W. przy ul. [...], ul. [...] oraz ul. [...] za 2013 rok w kwocie 22.984,00 zł. Na wstępie organ za niesporne uznał prowadzenie działalności gospodarczej przez Skarżących oraz to, iż ww. nieruchomości podlegające opodatkowaniu są przez nich wynajmowane i wykorzystywane na cele mieszkalne. Odwołując się do art. 2 ust. 1 i 2 upol, stwierdzono, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty budynki lub ich części i budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych. Wedle SKO, pojęcie "grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" wyjaśnia art. 1a ust. 1 pkt 3 upol (w brzmieniu obowiązującym w 2013 r.), zgodnie z którym oznacza ono: grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b tej ustawy, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. SKO podkreśliło, iż pomimo zajęcia lokali i wykorzystywania ich przez wynajmujących na cele mieszkaniowe są one jednocześnie wykorzystywane na cele prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej, mającej za przedmiot m.in. właśnie wynajem nieruchomości (spółka cywilna uzyskuje przychód z umów zawieranych z wynajmującymi). Organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotem działalności gospodarczej Skarżących prowadzonej w formie spółki cywilnej jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi, zatem nieruchomości te związane są z prowadzoną przez podatników działalnością gospodarczą. W ocenie SKO okoliczność wykorzystywania nieruchomości przez wynajmujących na cele mieszkaniowe nie sprawia, że lokale te należy opodatkować stawką właściwą dla budynków mieszkalnych. Natomiast zajęcie lub związanie tych nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą skutkuje, zdaniem SKO, opodatkowaniem według wyższej stawki podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucili naruszenie: 1) art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b upol, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że za budynek mieszkalny zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej należy uznać również budynek mieszkalny posiadany przez podatników, prowadzących działalność gospodarczą, którzy zawarli umowę spółki cywilnej, amortyzujących przedmiotowy budynek, w sytuacji gdy budynek jest przedmiotem najmu na cele mieszkaniowe i nie jest w nim prowadzona ani przez wynajmujących ani przez najemców działalność gospodarcza, co w konsekwencji doprowadziło do opodatkowania posiadanego budynku według stawki przewidzianej w art. 5 ust 1 pkt 2 lit. b upol, podczas gdy w takiej sytuacji budynek powinien podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie ze stawką przewidzianą dla budynków mieszkalnych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a tej ustawy; 2) art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a upol, przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że grunty związane z budynkami mieszkalnymi posiadanymi przez podatników, stanowią grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, co w konsekwencji doprowadziło do opodatkowania posiadanych przez podatników gruntów według stawki przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a upol, podczas gdy powinny one podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości zgodnie ze stawką dla gruntów pozostałych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c tej ustawy; 3) art. 210 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.; dalej: "O.p.") w związku z art. 191 oraz 121 § 1 O.p., przez lakoniczne stwierdzenie przez SKO, że budynek mieszkalny jest wykorzystywany przez Skarżących na cele prowadzonej przez nich działalności gospodarczej, podczas gdy okoliczności takie nie wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO, przez co uzasadnienie to nie spełnia wymogów przewidzianych dla treści decyzji podatkowej, a takie działanie SKO godzi w podstawowe zasady prowadzenia postępowania podatkowego, w tym obowiązek oparcia się na całokształcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zasadę pogłębiania zaufania do organów podatkowych. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując wcześniejsze stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądu podlega zgodność aktów z prawem procesowym i materialnym, obowiązującym w dacie wydania ich wydania. Zgodnie natomiast z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "ppsa") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Dokonując oceny według wyżej wskazanych kryteriów, Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii opodatkowania budynków mieszkalnych posiadanych przez Skarżących, a ściślej - stawki, według której budynki te winny zostać opodatkowane. Zdanie Sądu w odniesieniu do spornej kwestii rację należy przyznać stronie skarżącej. Przechodząc do omówienia kwestii stawki właściwej dla opodatkowania budynków mieszkalnych znajdujących się w posiadaniu Skarżących, należy w pierwszej kolejności powołać stosowne przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 upol (w brzmieniu obowiązującym w 2013 roku) użyte w ustawie określenia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Z powołanego przepisu wynika jednoznacznie, że budynek mieszkalny znajdujący się w posiadaniu przedsiębiorcy nie "zalicza się" do budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podobnie, do gruntu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej "nie zalicza się" gruntu związanego z tym budynkiem mieszkalnym. Zatem znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy budynki mieszkalne oraz grunty związane z tymi budynkami zostały wyłączone z definicji gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy budynki mieszkalne mogą zostać opodatkowane według podwyższonej stawki, o której mowa w art. 5 pkt 2 lit. b upol, jedynie w takiej sytuacji, gdy budynki te (mieszkalne) będą "zajęte" na prowadzenie działalności gospodarczej, o czym przepis ten stanowi. Użyty w nim zwrot "zajęte" na prowadzenie działalności gospodarczej należy - zdaniem Sądu - rozumieć w taki sposób, jako to zostało wskazane w skardze, tj. że w takim budynku (mieszkalnym) prowadzona jest działalność gospodarcza. Nie ma bowiem podstaw, by dwa różne słowa użyte przez ustawodawcę w powołanych przepisach ("związane" i "zajęte") rozumieć tak samo. W świetle powołanych przepisów nieprawidłowe jest stanowisko SKO, wyrażone w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w myśl którego "zajecie lub związanie tej nieruchomości z prowadzoną działalnością gospodarczą skutkuje bowiem opodatkowaniem go wg wyższej stawki podatku". Organ drugiej instancji uznaje bowiem, że dla opodatkowania budynku mieszkalnego najwyższą stawką wystarczające jest, by znajdował się on w posiadaniu przedsiębiorcy. Stanowisko takie jest sprzeczne z treścią powołanego wcześniej przepisu. Poza sporem pozostaje w niniejszej spawie, że sporne budynki są to budynki mieszkalne. Poza sporem, pozostaje również, że w takim celu (mieszkalnym) są wykorzystywane przez ich najemców. Jak to słusznie zostało podniesione w skardze - okoliczności te przyznał również organ drugiej instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostało bowiem wprost wskazane, że w przedmiotowej sprawie nie jest kwestią sporną, że nieruchomości podlegające opodatkowaniu są wynajmowane przez podatników i wykorzystywane na cele mieszkalne. Świadczy o tym również stanowisko SKO, zgodnie z którym "fakt wykorzystywania nieruchomości przez wynajmujących na cele mieszkalne nie sprawia, że lokal ten należy opodatkować stawką właściwą dla budynków mieszkalnych". W toku prowadzonego postępowania kontrolnego skarżący złożyli do akt sprawy umowy najmu dotyczące lokali mieszkalnych znajdujących się w budynku przy ul. [...] oraz budynku przy ul. [...]. Ze złożonych umów wynika, że w odniesieniu do lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] zawarta została umowa najmu z 11 czerwca 2015 r Została ona zawarta na czas oznaczony - 12 miesięcy (od 1sierpnia 2015 r. do 31 lipca 2016 r.), a w jej treści zaznaczono, że nieruchomość jest przeznaczona wyłącznie dla celów mieszkalnych i będzie wykorzystywana w całości na cele mieszkalne wskazanej w niej osoby i jej rodziny. W okresie wcześniejszym, od 15 kwietnia 2013 r. do 31 sierpnia 2015 r., lokal nr [...] był przedmiotem umowy najmu z 22 marca 2013 r. Jak wynika z treści umowy, został on wynajęty na cele mieszkalne. Sąd zauważa pokrywanie się dat czasu trwania najmu w ww. umowach. Umowa przewidywała sytuacje, które mogą być podstawą jej rozwiązania. Jak wynika z treści pisma z 5 listopada 2014 r., umowa najmu z 22 marca 2013 r. została rozwiązana w okresie wcześniejszym, z uwagi na odwołane najemcy z placówki dyplomatycznej. Jak wynika z treści pisma, przekazanie lokalu miało nastąpić 30 stycznia 2015 r. Co istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy dotyczącej roku 2013, w okresie od 1 września 2009 r. do 31 marca 2013 r. lokal nr [...] był przedmiotem najmu na podstawie umowy z 3 lipca 2009 r. Również ta umowa została zawarta w intencji wykorzystania przedmiotowego lokalu na cele mieszkalne. Także w odniesieniu do lokalu nr [...] przy ul. [...] zostały przez Skarżących złożone umowy najmu. W treści tych umów został wskazany cel wykorzystania lokalu poprzez użycie sformułowania "na cele mieszkaniowe". O takim celu zawarcia umów najmu świadczy również treść oraz czas obowiązywania każdej z tych umów. I tak umowa najmu z 23 lipca 2012 r. zawarta na czas oznaczony 24 miesięcy od 10 sierpnia 2012 r. do 9 sierpnia 2014 r. Jak wynika z treści § 2 ust. 1 przedmiotowej umowy, lokal nr [...] (oznaczony w umowie jako nieruchomość) miał być w całości wykorzystywany na cele mieszkalne najemcy i jego żony. We wcześniejszym okresie, lokal nr [...] był przedmiotem najmu na podstawie umowy z 29 lipca 2009 r. Zgodnie z jej treścią lokal miał być wykorzystywany przez najemcę i jego rodzinę na cele mieszkalne. Umowa została zawarta na czas oznaczony od 30 lipca 2009 r. do 31 sierpnia 2010 r. Aneksem z 23 sierpnia 2010 r. strony przyjęły, że umowa obowiązuje na czas oznaczony od 1 września 2010 r. do 31 sierpnia 2011 r. Następnie, aneksem z 5 sierpnia 2011 r., strony postanowiły, że umowa obowiązuje na czas nieoznaczony od 1 września 2011 r. W związku z wypowiedzeniem z 5 stycznia 2012 r. umowa zakończyła się z dniem 30 kwietnia 2012 r. Z kolei co do lokalu położonego przy ul. [...], to w dniu 28 maja 2009 r. została zawarta na czas nieoznaczony umowa najmu lokalu mieszkalnego, w której postanowiono, że przedmiot najmu jest oddawany do wykorzystania na cele mieszkalne dla pracownika najemcy, jego rodziny i służby. Umowa ta została wypowiedziana pismem z 28 marca 2014 r., z którego wynika, że najem zakończy się 30 czerwca 2014 r. W dniu 29 maja 2014 r. została zawarta kolejna umowa najmu tego lokalu mieszkalnego, ze wskazaniem, że jest on przeznaczony wyłącznie do celów mieszkaniowych dla najemcy i jego rodziny. Umowa ta została zawarta na czas oznaczony i obowiązywała od 15 sierpnia 2014 r. do 14 sierpnia 2016 r. Natomiast nieruchomość (określona jako dom) położona przy ul. [...] została wynajęta na podstawie umowy z 19 lipca 2012 r. z dniem 20 sierpnia 2012 r., z przeznaczeniem dla lokatora i jego rodziny na cele mieszkalne. Rozwiązanie tej umowy nastąpiło z dniem 1 maja 2013 r. Zatem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika jednoznacznie, że sporne budynki położone przy ul. [...] i ul. [...] były wykorzystywane na cele mieszkaniowe. Skoro przedmiotowe budynki nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. nie jest w nich prowadzona działalność gospodarcza ani przez skarżących, ani przez ich najemców, to nie ma podstaw do opodatkowania ich według wyższej stawki (przewidzianej jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej). Raz jeszcze należy podkreślić, że w odniesieniu do budynków mieszkalnych, dla opodatkowania ich podwyższoną stawką podatku nie jest wystarczające, aby znajdowały się one w posiadaniu przedsiębiorcy. Konieczne jest jeszcze, aby taki budynek był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej - "zajęty" na jej prowadzenie. Zdaniem Sądu nie ma podstaw, by posiadanie budynku mieszkalnego przez przedsiębiorcę utożsamiać z zajęciem go na prowadzenie działalności gospodarczej, jak to zdaje się czynić SKO. Przyjęcie takiego stanowiska przeczyłoby racjonalności przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 in fine upol, który budynki mieszkalne oraz związane z nimi grunty wyłącza spod pojęcia "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej". Tym samym Sąd uznał podniesione przez Skarżących zarzuty naruszenia prawa materialnego za zasadne. W okolicznościach niniejszej sprawy w pełni aktualne jest stanowisko wyrażone przez tutejszy Sąd w uzasadnieniach wyroków wydanych w sprawach tych samych Skarżących: wyroku z 6 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1200/18, wyroku z 26 lutego 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1199/18 oraz wyroków z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 697/18 i III SA/Wa 698/18. Sąd wskazał w nich, iż fakt, że formą prowadzonej przez właścicieli działalności gospodarczej jest spółka cywilna wynajmująca nieruchomości i zarządzająca nimi, że budynek jest ujęty w ewidencji środków trwałych oraz że podlega amortyzacji w podatku dochodowym, nie zmienia faktu, iż budynek ten nie był zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Takiej działalności w budynku nie prowadzą, jak podali, sami Skarżący, nie prowadzą jej też najemcy. "Zajęcie" na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć dosłownie, zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego wyrazu, czyli jako uczynienie z budynku miejsca, w którym prowadzona jest działalność. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę przyjmuje ten pogląd za własny, zaznaczając jednocześnie, że organ drugiej instancji wprost wskazał, iż nie jest kwestią sporną, że nieruchomości podlegające opodatkowaniu są wynajmowane przez podatników i wykorzystywane na cele mieszkalne. W ocenie Sądu trafny jest także zarzut naruszenia art. 210 § 4 O.p. poprzez zawarcie w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji błędów utrudniających odczytanie motywów, jakie legły u podstaw podjętego przez SKO rozstrzygnięcia, a tym samym mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Przywołując decyzję organu pierwszej instancji oraz wynikające z niej kwoty podatku i ich wyliczenia SKO podało nieprawidłowe stawki podatkowe, inne niż przewidziane uchwałą nr XLVI/1237/2012 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2013 rok (Dz. U. Województwa Mazowieckiego poz. 7856). Ponadto SKO nie uwzględniło, że nieruchomość przy ul. [...] została sprzedana w kwietniu 2013 r., a więc podatek winien być naliczony jedynie za pierwsze cztery miesiące tego roku. Błędne jest również wskazanie, że "skład orzekający Kolegium przychyla się do odczytania treści art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b u.p.o.l. w sposób jaki zrobił to organ pierwszej instancji", gdyż Prezydent nie zastosował ani nie powołał art. 5 ust. 1 pkt 1 lit b upol, dotyczącego gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. SKO nie dostrzegło również oczywistego błędu Prezydenta, polegającego na zacytowaniu art. 1a pkt 1 ust. 3 upol w brzmieniu nieobowiązującym w roku 2013, którego dotyczy przedmiotowa sprawa. Mając na uwadze powyższe okoliczności, uznając skargę za uzasadnioną, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa. Ponownie prowadząc postępowanie organy uwzględnią powyższe wskazania Sądu, przyjmując że w odniesieniu do budynków mieszkalnych, dla opodatkowania ich podwyższoną stawką podatku nie jest wystarczające, aby znajdowały się one w posiadaniu przedsiębiorcy. Konieczne jest jeszcze, aby taki budynek był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej - "zajęty" na jej prowadzenie. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa w zw. art. 205 § 2 w zw. 205 § 4 ppsa. Na kwotę zasądzoną z tego tytułu na rzecz Skarżących składają się: wpis od skargi - 200 zł, wynagrodzenie pełnomocnika - 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 34 zł (po 17 zł od każdego ze Skarżących).