II OSK 1100/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Paweł Groński (spr.) Protokolant: starszy asystent sędziego Tomasz Szpojankowski po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. sp. k z siedzibą w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1401/16 w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. sp. k z siedzibą w B. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 25 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 1401/16 oddalił skargę S. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w B. na postanowienie nr [...] Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych. S. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w B. (dalej: Spółka), reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną od powołanego wyroku. Zaskarżając orzeczenie Sądu pierwszej instancji w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej P.p.s.a.) zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 oraz art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: K.p.a.) poprzez błędne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia, co zostało spowodowane błędną wykładnią przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisów art. 7, 77 oraz 80 K.p.a., polegającą na przyjęciu, iż organy procedujące w sprawie w sposób prawidłowy dokonały zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na nieprawidłowym ustaleniu istnienia stanu zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, mienia, bądź środowiska, co w rezultacie spowodowało naruszenie prawa materialnego, tj. art. 50 ust. 1 pkt 2 oraz art. 50 ust. 3 ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie i wstrzymanie robót budowlanych; 2. art. 3 § 1 w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 61 § 4 K.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8 oraz 10 § 1 K.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w miejsce je uwzględniania, co zostało spowodowane błędną wykładnią przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisów art. 61 § 4 K.p.a. w zw. z art. 6, 7, 8 oraz 10 § 1 K.p.a., polegającą na przyjęciu, że organy procedujące w sprawie nie są zobowiązane do umożliwienia skarżącemu aktywnego udziału w postępowaniu administracyjnym i w sposób prawidłowy sporządziły zawiadomienie o wszczęciu postępowania w tym samym dniu co postanowienie wstrzymujące roboty budowlane oraz połączyły zawiadomienie o wszczęciu postępowania z zawiadomieniem o zgromadzeniu wszystkich materiałów i dowodów w sprawie, co doprowadziło do uniemożliwianie skarżącemu, wbrew zasadom wyrażonym w art. 6 – 10 § 1 K.p.a., podjęcia aktywnego udziału w zasadniczej części postępowania; 3. art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia, co zostało spowodowane błędną wykładnią przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisów art. 7, 77 oraz 78 § 1 K.p.a., polegającą na przyjęciu, że organy procedujące w sprawie w sposób prawidłowy pozbawiły skarżącego możliwości wnioskowania o przeprowadzenie dowodów na etapie postępowania przez organem pierwszej instancji oraz pominęły wnioski dowodowe skarżącego na etapie postępowania przez organem drugiej instancji, co skutkowało uniemożliwieniem skarżącemu aktywnego udziału w zasadniczej części postępowania administracyjnego i obrony jego praw; 4. art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 w zw. z art. 84 § 1 K.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia, co zostało spowodowane błędną wykładnią przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisów art. 7, 77 oraz 84 § 1 K.p.a., polegającą na przyjęciu, że organy procedujące w sprawie w sposób prawidłowy pominęły wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego i nie przeprowadziły dowodu z opinii biegłego mimo to, że rozstrzygnięcie wymagało wiadomości specjalnych, co spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy i w konsekwencji wstrzymanie robót budowlanych; 5. art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 79 §§ 1 i 2 w zw. z art. 10 § 1 K.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia, co zostało spowodowane błędną wykładnią przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisów art. 79 § 1 i 2 K.p.a. w zw. z art. 10 § 1 K.p.a., polegającą na przyjęciu, że organy procedujące w sprawie nie były zobowiązane do poinformowania skarżącego o czynności kontrolnej w ramach postępowania wyjaśniającego przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji z udziałem rzeczoznawcy S. K. w dniu 25 lipca 2016 r., mimo to, że organ pierwszej instancji oraz organ drugiej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie w dużej mierze o wnioski pokontrolne sporządzone wskutek ww. czynności kontrolnej, co uniemożliwiło skarżącemu aktywny udział w zasadniczej części postępowania administracyjnego i podjęcie działań zapobiegających ewentualnemu wstrzymaniu robót budowlanych; 6. art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 8 oraz art. 7 oraz art. 77 K.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia, co zostało spowodowane błędną wykładnią przez Sąd pierwszej instancji ww. przepisów art. 8 oraz art. 7 oraz art. 77 K.p.a., polegającą na przyjęciu, iż organy procedujące w sprawie uczyniły zadość zasadom prawdy obiektywnej oraz pogłębienia zaufania, pomimo niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i niezebrania w sposób odpowiadający przepisom K.p.a. materiału dowodowego, co skutkowało wstrzymaniem robót budowlanych; 7. art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 151 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 15 K.p.a. poprzez błędne oddalenie skargi w miejsce jej uwzględnienia, mimo, że postępowanie toczące się przez organem drugiej instancji nie spełnia wymogów wynikających z zasady dwuinstancyjności, albowiem organ drugiej instancji zaniechał ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy ograniczając się przy tym jedynie do kontroli decyzji organu pierwszej instancji, co spowodowało utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu pierwszej instancji. Podnosząc powyższe zarzuty, Spółka wniosła: 1. w oparciu o art. 185 § 1 P.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2. w oparciu o art. 203 pkt 1 P.p.s.a. o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych; 3. w oparciu o art. 176 § 2 P.p.s.a. o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zgodnie z art. 193 zd. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Powołany przepis stanowi lex specialis wobec art. 141 § 4 P.p.s.a. i jednoznacznie określa zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca szczególny charakter, wyłącza odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wymogów dotyczących koniecznych elementów uzasadnienia wyroku, które przewidziano w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zd. 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia zatem w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny ocenił zarzuty postawione wobec zaskarżonego wyroku, uwzględniwszy, że rozpoznaniu podlega sprawa w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), gdyż nie stwierdzono przesłanek nieważności postępowania sądowego określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a. Skargę kasacyjną oparto wyłącznie na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. (naruszenie przepisów postępowania), stawiając siedem zarzutów naruszania przepisów postępowania. Odniesienie się do tych zarzutów wymaga poprzedzenia wyjaśnieniem charakteru i celu postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, wydawanego na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm. – stan prawny na dzień wydania postanowienia zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji; dalej powoływana również jako P.b.). Zgodnie z tym przepisem w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych wykonywanych w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych, wydawane na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b., stanowi wyraz ingerencji organu nadzoru budowlanego w roboty budowlane prowadzone w sposób, który może spowodować zagrożenie interesu publicznego w postaci bezpieczeństwa ludzi lub mienia, bądź zagrożenie środowiska. W świetle analizowanego przepisu nie ma znaczenia, że roboty budowlane prowadzone są na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i w sposób nieodbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, bądź w przepisach. Jedyną przesłanką wstrzymania robót budowlanych jest bowiem w tym przypadku prowadzenie ich w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska. Postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych stanowi pierwszy etap tzw. postępowania naprawczego i ma charakter tymczasowy, stanowiąc rodzaj zabezpieczenia do czasu podjęcia kolejnego, merytorycznego rozstrzygnięcia w procedurze naprawczej, które zapadnie w prawnej formie decyzji administracyjnej. W związku z tym, stosownie do treści art. 50 ust. 4 P.b., traci ono ważność po upływie 2 miesięcy od dnia doręczenia, jeżeli w tym terminie nie zostanie wydana decyzja, o której mowa w art. 51 ust. 1 P.b. Jeśli więc w określonym czasie nie zostanie wydana stosowna decyzja, którą strona może kwestionować w administracyjnym toku instancji, a następnie w postępowaniu przez sądem administracyjnym, roboty budowlane mogą być wykonywane, ponieważ postanowienie o wstrzymaniu robót budowlanych zostanie wyeliminowane z obrotu prawnego mocą ustawy. Podjęcie władczego rozstrzygnięcia o wstrzymaniu robót budowlanych musi oczywiście być poprzedzone postępowaniem przeprowadzonym z poszanowaniem przepisów postępowania administracyjnego. Stosownie do treści art. 7 K.p.a. obowiązkiem organu nadzoru budowlanego jest więc stanie na straży praworządności i podejmowanie z urzędu lub na wniosek stron wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Przepis art. 77 § 1 K.p.a. obliguje zaś do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zebrane przez organ administracji dowody podlegają ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, która nakazuje jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 § 1 zd. 1 K.p.a.) oraz ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.). Mając na uwadze przywołany wyżej cel i charakter postanowienia o wstrzymaniu robót budowlanych, należy jednak również podkreślić, że analiza treści art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b. prowadzi do wniosku, że dla stwierdzenia wypełnienia hipotezy normy prawnej zawartej w tym przepisie wystarczające jest ustalenie możliwości zaistnienia wymienionych zagrożeń. Chodzi więc nie o powstałe już zagrożenia, ale o takie sytuacje, które potencjalnie mogą wystąpić. Organ administracji nie musi także ustalić, że bezpieczeństwo ludzi lub mienia z pewnością zostaną naruszone, bądź, że z pewnością dojdzie do szkody w środowisku. Wystarczająca jest możliwości wystąpienia zagrożenia naruszeniem tych dóbr. W przypadku natomiast ustalenia, że takie istnieje, działanie organu nadzoru budowlanego ma charakter związany i powinno nastąpić niezwłocznie, w celu pilnego zabezpieczenia interesu publicznego przed możliwym zagrożeniem. Jak ustalił Sąd pierwszej instancji, kontrolując zaskarżone postanowienie, budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, której inwestorem jest S. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w B. oraz budynek przy ul. K., były kontrolowane 15 i 16 czerwca 2016 r., a także 25 lipca 2016 r. Protokoły z czynności kontrolnych, do których odniósł się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, znajdują się w aktach postępowania administracyjnego. Treść tych protokołów i dołączona do nich dokumentacja fotograficzna potwierdzają, że w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 16 czerwca 2016 r. na budynku przy ul. K., głównie od strony budowy budynku wielorodzinnego, zaobserwowano pęknięcia, głównie od strony budowy budynku wielorodzinnego. Uznano przy tym, że w celu ustalenia, czy pęknięcia uległy powiększeniu, a także w celu określenia zmian nawierzchni (zmiana, spadek poziomu), należy dokonać porównania z dokumentacją fotograficzna z poprzednich kontroli. Zaobserwowano również, przy ścianie szczytowej, odspojenie części podbetonu znajdującego się pod murkiem. Z kolei podczas kontroli w dniu 25 lipca 2016 r. stwierdzono m.in. ponadnormatywne odwarstwienie nawierzchni podwórza oraz oznaki osiadania budynku, powodującego spękania ukośne ścian nośnych o rozwartości około 10 mm. Ustalono też, że na ścianie szczytowej od strony budowy występuje odspojenie gruntu świadczące o powolnym przemieszczeniu wierzchniej warstwy gruntu. Zaobserwowano ponadto zapadanie się nawierzchni i przechylenie grupy drzew usytuowanych w granicy. Stwierdzono, że ww. zmiany nawierzchni oraz uszkodzenia ścian, a także stropów budynku, jednoznacznie wskazują na wpływ odkształcenia zabezpieczenia głębokiego wykopu oraz powstałego leja depresyjnego spowodowanego niekontrolowanym pompowaniem wód gruntowych. Skonstatowano też, że wszystkie stwierdzone uszkodzenia, tj. ukośne pęknięcia na ścianie wschodniej, na ścianie zachodniej, na ścianach wewnętrznych podłużnych oraz na posadzkach i na sufitach, mają charakter uszkodzeń świeżych, co potwierdza przyczynę związaną z realizacją sąsiedniej budowy. Przywołane ustalenia dawały organom nadzoru budowlanego wystarczającą podstawę do stwierdzenia, że roboty budowlane obejmujące budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, których inwestorem jest I. sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w B., wykonywane są w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Co za tym idzie skutkowały one koniecznością niezwłocznego wydania postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b. Trafna jest więc konstatacja Sądu pierwszej instancji (str. 7-8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku), że utrzymujące i pogłębiające się oznaki zmian w konstrukcji budynku i w przyległym terenie uzasadniały w zupełności interwencję organu nadzoru budowlanego. Należy dalej zaznaczyć, że stosownie do treści art. 81 ust. 4 P.b. organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego przy wykonywaniu obowiązków określonych przepisami prawa budowlanego mogą dokonywać czynności kontrolnych. Protokolarne ustalenia dokonane w toku tych czynności stanowią podstawę do wydania decyzji oraz podejmowania innych środków przewidzianych w przepisach prawa budowlanego. Protokolarne ustalenia z czynności kontrolnych dokonanych przez właściwe organy nadzoru budowlanego niewątpliwie mogą zatem też stanowić podstawę postanowień wydawanych na podstawie art. 50 ust. 1 P.b. Taka sytuacja miała też miejsce w przypadku zaskarżonego do Sądu pierwszej instancji postanowienia Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] września 2015 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia [...] sierpnia 2016 r., co znajduje jednoznaczne potwierdzenie w treści uzasadnień rozstrzygnięć organów obu instancji. Tym samym, Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 78 § 1, art. 80 i 107 § 3 K.p.a. i trafnie uznał za chybione zarzuty naruszenia art. 6, art. 7 i art. 77 K.p.a. (str. 8 zaskarżonego wyroku). Dalej należy zauważyć, że w świetle art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.b. nadzór i kontrola nad przestrzeganiem warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia przy wykonywaniu robót budowlanych należy do podstawowych obowiązków organów nadzoru budowlanego. Zgodnie z art. 81a ust. 1 pkt 2 lit. b) P.b. organy nadzoru budowlanego lub osoby działające z ich upoważnienia mają prawo wstępu na teren budowy. Wedle natomiast art. 81a ust. 2 P.b. czynności kontrolne, związane z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, przeprowadza się w obecności inwestora, kierownika budowy lub robót, kierownika zakładu pracy lub wyznaczonego pracownika, bądź osób przez nich upoważnionych albo w obecności właściciela lub zarządcy obiektu, a w lokalu mieszkalnym - w obecności pełnoletniego domownika i przedstawiciela administracji lub zarządcy budynku. Jak wynika z protokołu kontroli z dnia 15 czerwca 2016 r. została ona przeprowadzona w obecności kierownika budowy. Jan natomiast wynika z protokołu kontroli z dnia 25 lipca 2016 r. została ona przeprowadzona w obecności pełnomocnika właścicieli obiektu. Ponadto, w związku z uszkodzeniami budynku przy ul. K., w dniu 30 czerwca 2016 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie przyjął strony, w tym kierownika budowy oraz inwestora, co jednoznacznie potwierdza protokół z tej czynności z dołączoną do niego listą obecności. Biorąc przy tym pod uwagę, że protokolarne ustalania z czynności kontrolnych nie są dowodem z oględzin w rozumieniu art. 85 § 1 K.p.a., Sąd pierwszej instancji nie miał też podstaw do stwierdzenia, że postanowienia organów nadzoru budowlanego zostały wydane z naruszeniem art. 8, art. 10 § 1, art. 61 § 4 K.p.a. lub art. 79 § 1 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na treść wydanych rozstrzygnięć. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania dopiero w piśmie z dnia 3 sierpnia 2016 r., jednakże czynności kontrolne udokumentowane opisanymi wyżej protokołami prowadzone były na podstawie art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b) P.b., przed wszczęciem postępowania w sprawie budowy przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. O terminie oględzin, które przeprowadzono w toku postępowania (w dniu 19 września 2016 r.) organ pierwszej instancji zawiadomił natomiast strony w piśmie z dnia 24 sierpnia 2016 r. Przypominając, że wydanie postanowienia na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 P.b. ma na celu przede wszystkim zabezpieczenie przed naruszeniem interesu publicznego w postaci bezpieczeństwa ludzi, mienia, bądź środowiska należy także pokreślić, iż bez znaczenia dla obowiązku organu nadzoru budowlanego pozostaje, czy prowadzenie robót budowlanych w sposób mogący spowodować zagrożenie naruszeniem wskazanych dóbr jest działaniem zawinionym. Zadaniem zarówno organu pierwszej instancji, jak i Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przed wydaniem kwestionowanych przez wnoszącą skargę kasacyjną postanowień, było wyłącznie ustalenie możliwości wystąpienia zagrożenia naruszeniem wymienionych dóbr. Ponieważ natomiast protokolarne ustalenia z czynności kontrolnych wykazały, że takie zagrożenie istnieje, należało niezwłocznie wstrzymać roboty budowlane. O ile bowiem ocena stanu zaawansowania robót budowlanych wskazuje na to, że są one prowadzone, to postanowienie wydawane w trybie art. 50 ust. 1 P.b. musi zawierać rozstrzygnięcie o ich wstrzymaniu, w celu pilnego zabezpieczenia interesu publicznego przed możliwym zagrożeniem. Funkcja i tymczasowy charakter tego postanowienia z pewnością nie obligowały natomiast organu drugiej instancji do uwzględniania wniosku dowodowego (o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego) zawartego w zażaleniu na postanowienie z dnia [...] sierpnia 2016 r. Sąd pierwszej instancji nie miał zatem również podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 15 K.p.a. i art. 84 § 1 K.p.a. Tym samym wszystkie podniesione w skardze kasacyjne zarzuty naruszenia przepisów postępowania należało uznać za niezasadne. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.